h1

Ο αυτισμός (βλ. ελληνική δημοσιογραφία)

01/02/2008

Το γεγονός ότι η πολιτεία και οι θεσμοί της υπολειτουργούν εδώ και χρόνια, είχε δώσει μέχρι σήμερα στην λεγόμενη «ελεύθερη» τηλεόραση και στην μορφή της δημοσιογραφίας που την συνοδεύει έναν άτυπο αλλά ουσιαστικό ρόλο ελεγκτικού μηχανισμού με ιδιότητες επικίνδυνα διαμορφωτικές για την κοινωνία και την «συλλογική» της συνείδηση. Τώρα που και η δημοσιογραφία καταρρέει, τουλάχιστον όπως την ξέρουμε, και οι δημοσιογράφοι, στη συνείδηση του κόσμου, αποκαθηλώνονται από την θέση που μόνοι τους κατέλαβαν ως αυτόκλητοι σωτήρες και ως αυθεντίες που μιλούν ex cathedra, είναι ευκαιρία για τους Έλληνες να απαγκιστρωθούν μια και καλή από την χούντα της «ελεύθερης» τηλεόρασης η οποία αντί να λειτουργεί προς ώφελος του λαού κατέληξε να πλάθει ανελεύθερους ανθρώπους, προβάλλοντας εικόνες μονόδρομα και πείθοντας το κοινό ότι οι άνθρωποι της τηλεόρασης εργάζονται για το καλό του, ακριβώς όπως στο «κουρδιστό πορτοκάλι» του Stanley Kubrick.

14578__clockwork_l.jpg

Μέχρι πρόσφατα αυτό που με έθιγε περισσότερο στην τηλεοπτική ενημέρωση ήταν η ανελέητη συγχώνευση της είδησης και του σχολίου, συχνά σε τέτοιο βαθμό που να δημιουργούνται ειδήσεις υβρίδια στα οποία τα χαρακτηριστικά όρια της πραγματικής είδησης και του σχολίου δεν ήταν πλέον διακριτά, και παρόλο που είναι πάγια θέση μου ότι είναι αδύνατον να μιλήσουμε για κάτι απολύτως αντικειμενικά, στην συγκεκριμένη περίπτωση φτάνουμε στο άλλο άκρο όπου η ειδησιογραφία καταλήγει να είναι το βασίλειο του υποκειμενικού σχολιασμού και της προσωπικής άποψης η οποία μάλιστα με ύπουλο τρόπο αναμειγνύεται με την είδηση. Περιπτωσιολογία και προσωπικές ιστορίες, υπερβάλλον συναισθηματισμός και δραματική μουσική, παράθυρα όπου σχετικοί και άσχετοι καλεσμένοι κρέμονται σαν σταφύλια, φωνές και «αμοντάριστα πλάνα» συνέθεταν και συνθέτουν ένα σκηνικό που η είδηση πρέπει να έχει το απαραίτητο περιτύλιγμα ώστε τα κανάλια να διεκδικήσουν το μεγαλύτερο δυνατό μερίδιο από την πίτα των εσόδων που παρέχουν οι διαφημίσεις. Κι αν αυτό είναι σε ένα βαθμό αναμενόμενο, το εξωφρενικό είναι ότι από κάποια στιγμή και μετά το περιτύλιγμα και η είδηση έγιναν κι αυτά ένα πράγμα, ένα κράμα, και η είδηση έγινε ένα simulacrum, ένα είδωλο της πραγματικότητας αποσπασμένο από την πηγή του, δηλαδή την ίδια την πραγματικότητα, και γι’ αυτό πλαστό. Στο βωμό της κερδοφορίας, όλα αυτά τα χρόνια, η ελληνική τηλεόραση εξέθεσε και εκθέτει αλύπητα προσωπικές ιστορίες και οικογενειακά δράματα συνηγορώντας σιωπηλά ή εξοθώντας φανερά στην συχνά εσφαλμένη αναγωγή του προσωπικού προβλήματος σε κοινωνικό φαινόμενο και συνθέτοντας τελικά μια πραγματικότητα η οποία, ανεξάρτητα από το αν είναι σωστή ή λάθος, δεν είναι πραγματική αλλά εικονική.

billboard_milk.jpg

Κι αν αυτό συνέβαινε μέχρι χθες, ήταν ζήτημα χρόνου την συγχώνευση σχολίου – είδησης να την ακολουθήσει μια νέα κατάσταση, μια νέα συγχώνευση, όπου πλέον μέσο και είδηση είναι ένα πράγμα. Η είδηση είναι το μέσο και το μέσο γίνεται είδηση και πάλι από την αρχή σε μια διαρκή ανακύκλωση όπου τίποτα ουσιαστικό δεν προστίθεται αλλά όλα διογκώνονται κι πολλαπλασιάζονται ενώ η αρχική αιτία και η ουσία της είδησης έχουν χαθεί.

Αρχικά πίστευα ότι η αυτή κατάσταση είναι το αποτέλεσμα μιας φατικής λειτουργίας της δημοσιογραφίας, σήμερα συνειδητοποιώ ότι αυτό μάλλον είναι το τελικό στάδιο του αυτισμού της. Η ελληνική ενημέρωση είναι πλέον και διαπιστωμένα αυτιστική. Τι εννοώ;

Η ενημέρωση καταλήγει να είναι ένα σύμπαν από πληροφορίες που δεν έχουν πλέον κανένα λόγο ύπαρξης εκτός από τον σχολιασμό άλλων πληροφοριών οι οποίες με τη σειρά τους συνδέονται με άλλες πληροφορίες οι οποίες επίσης συνδέονται με άλλες κλπ. και όλα τελικά καταλήγουν σε ένα κλειστό σύστημα σχέσεων που καταλήγει να υποβιβάζει την είδηση από γεγονός με βάθος σε απλή σχέση γεγονότων χωρίς βάθος, σχέση μεταξύ σχέσεων Έτσι, υπονομεύεται η πραγματική αξία του γεγονότος και χάνεται η επαφή του με τα εξωγενή ουσιαστικά αίτια καταλήγοντας να ενυπάρχει μέσα σε αυτό το δίκτυο σχέσεων που λειτουργεί σαν μια αυτόνομη, ανεξάρτητη και αυτοδύναμη οντότητα η οποία έχει την δύναμη να συμπαρασύρει και να αποσπάσει την κοινή γνώμη που παρακολουθεί ανυποψίαστη, κάνοντας την να χάσει την ουσία της είδησης και να ξεχάσει τι την ενδιαφέρει πραγματικά να ξέρει, ίσως και να την διαπαιδαγωγήσει ώστε να μην την ενδιαφέρει καν να ξέρει τι θέλει αλλά να ανταποκρίνεται απλά παθητικά ώστε να μπορεί να την κατευθύνει. Μάλλον αυτός να είναι και ο τελικός στόχος ο οποίος όμως στην συγκεκριμένη περίπτωση μοιάζει να αποτυγχάνει και γι’ αυτό είναι υπεύθυνη η ίδια η μορφή της ενημέρωσης η οποία για χρόνια διαπαιδαγώγησε το κοινό τρέφοντας το, όχι με κριτική σκέψη, αλλά με καχυποψία. Ήταν αρκετό να ακουστεί το όνομα κάποιου και να εκφραστούν υποψίες ώστε να στιγματιστεί κοινωνικά ακόμα κι αν τα δικαστήρια τελικά τον αθώωναν. Ακριβώς το ίδιο συμβαίνει τώρα που η δύναμη των δημοσιογράφων στρέφεται κανιβαλιστικά εναντίον της ίδιας της δημοσιογραφίας κι αυτό δεν είναι παρά η λογική απόρροια μιας σειράς χαρακτηριστικών της ελληνικής δημοσιογραφίας τα οποία η ίδια καλλιέργησε για χρόνια και τα συνέδεσε με τον ρόλο της ίδιας αλλά και τον ρόλο τον media στην ελληνική κοινωνική και πολιτική σκηνή.

recycle.jpg

Ο ρόλος της «ιδιωτικής» τηλεόρασης δεν ήταν ποτέ δημιουργικός, δεν την ενδιέφερε άλλωστε ποτέ να είναι υγιής δέκτης που δρα συνθετικά παρά μόνο να λειτουργεί μονόδρομα ως πομπός, και για αυτό προφανώς ο λόγος της ήταν δεν ήταν ποτέ αναλυτικός αλλά μάλλον υπήρξε από καταγγελτικός έως καταστροφικός και συνεχίζει να είναι ακόμα κι όταν στρέφεται κατά του εαυτού της. Δεν λειτούργησε ποτέ συνθετικά, δεν λειτούργησε ποτέ προς ώφελος του πολίτη, απλά τον τάιζε την μιζέρια του ή την μιζέρια των άλλων, πάντα μονόδρομα, ποτέ αμφίδρομα γιατί είχε εξ’ αρχής ως στόχο να ελέγξει και να χειραγωγήσει τον νεοέλληνα για να αποκτήσει ισχύ εξουσίας ώστε να μπορεί να ελέγχει το κράτος και τους θεσμούς του.

Τελικά, μετά από μερικά χρόνια «ελεύθερης» ραδιοφωνίας και τηλεόρασης, η ελληνική δημοσιογραφία πέτυχε τον στόχο της, συσσώρευσε τόση δύναμη και κατέχει τόση εξουσία που πλέον είναι η ίδια ή ανώτερη αρχή και αυτό είναι το κυρίαρχο συμπέρασμα από την πρόσφατη υπόθεση Ζαχόπουλου στην οποία αυτό που μέχρι στιγμής θεωρώ ως μέγιστη αποκάλυψη είνα η σχέση της δημοσιογραφίας με τα κέντρα εξουσίας. Είναι προφανές ότι ο ρόλος της δεν είναι πλέον απλά αυτός του κοινωνικού σχολιαστή – διαμορφωτή που είναι αποσπασμένος από την πολιτεία και την πολιτειακή εξουσία και ασκεί επιρροή μόνο στον λαό. Πλέον κάποιοι δημοσιογράφοι, έχοντας το έρεισμα στον λαό ως κεκτημένο αφού αυτόκλητα αναγορεύθηκαν προστάτες των κοινωνικών συμφερόντων και ο ελληνικός λαός το δέχθηκε, ή καλύτερα δεν το αρνήθηκε, έχουν την δύναμη, εκτός του να μεταπηδούν οι ίδιοι στην πολιτική, να εκθέτουν υπουργούς και κυβερνήσεις σε σημείο που κάποιοι να πηδούν από μπαλκόνια, να προστατεύουν κάποιους από τη δικαιοσύνη, να συζητούν με κυβερνητικά στελέχη, να συναλλάσσονται μαζί τους, και ίσως να ζητούν ανταλλάγματα, ενδεχομένως ακόμα και να εκβιάζουν για ανταλλάγματα.

Μέσα σε αυτό το σκηνικό, αφού τα κατέκτησε όλα και δεν έχει πλέον τίποτα άλλο να διεκδικήσει, αφού η ίδια πλέον είναι η απόλυτη αρχή που εξουσιάζει, ελέγχει και καταστρατηγεί όλες τις άλλες. ήταν μάλλον αναμενόμενο η ίδια η καταγγελτική δημοσιογραφία, που ποτέ δεν έμαθε να είναι κάτι άλλο και ποτέ δεν έδειξε στον λαό ότι του αξίζει κάτι άλλο, να στραφεί στον ίδιο της τον εαυτό και να αρχίσει να αυτοκατασπαράζεται.

Προς τι η έκπληξη; Το μυαλό είναι ο στόχος…

reporterinterview.jpg
Advertisements

20 Σχόλια

  1. Το post ήταν έτοιμο εδώ και μέρες αλλά την δημοσίευση του πρόλαβε ο θάνατος του Αρχιεπισκόπου Χριστόδουλου. Το ανεβάζω σήμερα, έστω και με καθυστέρηση γιατί θεωρώ ότι παρόλο που δεν είναι πολύ φρέσκο δεν είναι ούτε και πολύ μπαγιάτικο και μπορεί να διαβαστεί. Άλλωστε τα περισσότερα που έχω γράψει είναι διαπιστώσεις που εκφράζω με αφορμή την επικαιρότητα αλλά αναφέρονται σε ένα πλαίσιο που διαμορφώθηκε και υπάρχει εδώ και χρόνια.


  2. Δεν έχω να προσθέσω κάτι. Παρά τη νεαρή σου ηλικία, κατέληξες σε συμπεράσματα που ελάχιστοι (κι αυτοί πολύ μεγαλύτεροί σου) έχουν καταλήξει! Με εντυπωσιάζει η ιστορική ερμηνεία και, κυρίως, η έλλειψη απλοϊκών αφορισμών του στιλ «όλοι τα παίρνουν» και «όλοι είναι ίδιοι». Ελπίζω να μην χάσεις ποτέ αυτή την καθαρή σκέψη.


  3. «Το γεγονός ότι η πολιτεία και οι θεσμοί της υπολειτουργούν εδώ και χρόνια…»

    Μα νομίζω το πρόβλημα είναι ότι στη Ελλάδα ποτέ δε λειτούργησαν θεσμοί.
    Πάντα προαίρονταν η παράδοση, ο «ιδαίτερος» πολιτισμός μας, η ορθόδοξη πίστη ή οι οικογενειακοί δεσμοί. Για να έχεις θεσμούς πρέπει να έχεις καταρχήν πολίτες με αγάπη και σεβασμό για το Νόμο. Και έτσι μπορούν να κρίνουν αν ένας νόμος είναι σωστός ή λειτουργικός και πώς μπορεί να βελτιωθεί. Και έτσι έχεις θεσμούς.
    Οι θεσμοί δεν λειτουργούν επειδή υπάρχουν ως τυπική πρακτική. Σε εμάς είναι εισαγόμενοι από τη Δύση δεν είναι προϊόν σκέψης των μελών της ελληνικής κοινωνίας.
    Στην Ελλάδα υπήρξε πάντα περιφρόνηση για τους νόμους ή γενικά για την έννοια του νομικού πολιτισμού.


  4. Συγγνώμη που επανέρχομαι, αλλά έχω την εντύπωση ότι με τις δυο τελευταίες σου αναρτήσεις δεν βρίσκεις σύμφωνους τους συνήθεις σχολιαστές σου. Φαίνεται δηλαδή ότι και την τηλεοπτική μας «δημοκρατία» αγαπάνε και τον Χριστόδουλο! Ίσως όμως να είναι συγκυριακό το φαινόμενο…


  5. @Πάρης, δεν έχετε καθόλου άδικο. Πράγματι, πέρα από τους παραδοσιακούς θεσμούς τους οποίους ο Έλληνες νομίζει ότι κληρονομεί αυτόματα και οφείλει να τους δεχθεί ως έχουν χωρίς να τους αμφισβητήσει όπως είναι η πατρίδα η οικογένεια και η θρησκεία, οι κοσμικοί και πολιτειακοί θεσμοί έχουν αποτύχει από την πρώτη σχεδόν στιγμή της εγκαθίδρυσης τους. Η προσωπική μου άποψη είναι ότι αυτό συμβαίνει ακριβώς γιατί ο Έλληνας αποδέχεται ως θεσμούς, περίπου αξιωματικά μόνο τους παραπάνω που ανέφερα (πατρίδα, θρησκεία, οικογένεια) με ένα τρόπο ιδιότυπα κτητικό και σαφώς προσωπικό, η πατρίδα ΜΟΥ/ΜΑΣ, η θρησκεία ΜΟΥ/ΜΑΣ κλπ. Το παράδοξο είναι ότι τέτοιου είδους έννοιες είναι τόσο γενικές ώστε παρόλο που υπάρχει μια γενική αντίληψη για το τι είναι π.χ. η θρησκεία, υπάρχει πάντα μια προσωπική ερμηνεία για το πως αυτή πρέπει να λειτουργεί να σχετίζεται με την πατρίδα κλπ. Αντίστοιχα παραδείγματα γενικών εννοιών και προσωπικών ερμηνειών υπάρχουν πολλά καθώς δεν μπορέσαμε ποτέ να συμφωνήσουμε και μάλλον μάθαμε να θεωρούμε κάποια πράγματα αυτονόητα χωρίς να εξετάσουμε ποτέ αν είναι όντως αυτονόητα. Αυτό συνθέτει περίπου και αυτό που θα ονόμαζε κανείς «ελληνική κουλτούρα» μέσα από ένα σύνολο «κοινώς αποδεκτών» (σχετικό είναι αυτό) εννοιών – αρχών οι οποίες είναι τόσο γενικές ώστε να ακολουθούνται από ένα πλήθος υποκειμενικών ερμηνειών. Αν φανταστούμε λοιπόν ότι αυτή η «κουλτούρα» έχει χτίσει κοινωνικά πλαίσια με βάση τέτοιες γενικότητες τότε είναι αναμενόμενο αυτά τα κοινωνικά πλαίσια να πέφτουν θύματα πολλαπλών προσωπικών ερμηνειών. Ακριβώς γι’ αυτό το λόγο ο Έλληνας είναι μονάδα, ατομικότητα, ανεξάρτητη μεταβλητή και ομολογώ ότι σε μερικές περιπτώσεις αυτό είναι θαυμάσιο αλλά σε άλλες είναι τραγικό. Αυτός μάλλον είναι και ο λόγος που δεν αποδέχτηκε ποτέ τον νομικό πολιτισμό, για τον Έλληνα είναι όλα ζήτημα προσωπικής ερμηνείας.


  6. nice to see You again. pragmati πιστευεις σε κατι..η ελληνικη τβ εχει τα δικα της οπως τα ευροβισιον σ α σ
    χαιρομαι πολες φορες για την καλη διαθεση που προσπαθουν και εχουν αυτο ειναι το παν
    μετα ειναι ολα τα αρχιπροβληματικα..bytheway..συνγυνυθηκα για την προθεση των πωσ λειετε το επαγγελμα..στα μμε..αυτοι Δημοσιογραφοι οταν τελιοσε ο χριστοδουλος
    νιιν
    το σκινικο πισο ηταν μεχρι τωρα πολιτικο πωσ θα επρεπε να ειναι. καπιες αξιες θελω


  7. @Lotofagus, ευχαριστώ πολύ για τα καλά σας λόγια, όχι μόνο γιατί είναι καλά για το πρόσωπο μου αλλά γιατί είναι καίρια.

    Μου δίνετε την αφορμή να πω ότι σε posts όπως τα τελευταία στόχος μου είναι να μιλήσω για τους θεσμούς και τις δομές τους και όχι για τα πρόσωπα, αυτά θα κριθούν από αυτούς που είναι έργο τους να το κάνουν. Αν δούμε τα πράγματα μακροσκοπικά, οτιδήποτε συμβαίνει είναι επειδή υπάρχει η δυνατότητα να συμβεί και επειδή μια δυναμική ενεργοποιεί αυτή τη δυνατότητα και την κάνει πραγματικότητα. Υπεύθυνο γι’ αυτήν την πραγματικότητα είναι το γεγονός που παράγει την δυναμική αλλά και η ίδια η δυνατότητα. Από εκεί και πέρα δίνω πολύ μικρή σημασία στο ποιο πρόσωπο ενεργοποίησε την δυνατότητα. Το προβλημα δεν είναι το πρόσωπο, είναι ότι υπάρχει η δυνατότητα και η δυναμική για να συμβεί αυτό που συμβαίνει. Κοινώς, αν δεν ήταν ο Θέμος θα ήταν κάποιος άλλος γιατί η δομή του συστήματος είναι τέτοια που δημιουργεί τις προϋποθέσεις και επιτρέπει να συμβαίνουν αυτά που συμβαίνουν. Το να ασχολούμαστε με τα πρόσωπα των πρωταγωνιστών, τον Θέμο, τον Ζαχόπουλο κλπ. είναι τουλάχιστον αποπροσανατολιστικό καθώς τα προβλήματα τέτοιας κλίμακας είναι δομικά και απαιτούν αναπροσαρμογές του συστήματος συχνά εκ θεμελίων κι αυτό με απασχολεί περισσότερο. Από εκεί και πέρα το να κάνουμε αναγωγές, να θέτουμε ζητήματα ηθικής των δημοσιογράφων ή των πολιτικών και να μιλάμε αφοριστικά είναι τουλάχιστον αστείο και κάποια στιγμή πρέπει να σταματήσει. Είναι πιο γόνιμο να μιλήσουμε για το πως θα βελτιώσουμε τις κοινωνικές και πολιτειακές δομές, να δούμε πως το σύστημα δεν θα είναι διάτρητο και πως θα αποτραπούν μελλοντικά παρόμοιες καταστάσεις

    Όσο για το δεύτερο σχόλιο σας έχετε δίκιο. Αν και δεν έχει πέσει τόσο πολύ το traffic μου, δεν έλαβα comments και αυτό συμβαίνει συχνά όταν ανεβάζω κάτι πιο σοβαρό ειδικά όταν τα posts είναι μεγάλα και δυσανάγνωστα και σχεδόν πάντα το περιμένω ότι θα είναι έτσι. Τέτοια ζητήματα άλλωστε είναι κουραστικά και είναι λογικό κάποιος να επιθυμεί να διαβάσει κάτι πιο ευχάριστο ή ακόμα κι αν διαβαστούν είναι πολλά τα θέματα που ανοίγω και είναι λογικό κάποιος να αποφύγει να σχολιάσει. Νομίζω πάντως ότι τα post αυτού του είδους μπορούν να έχουν 3 κατηγορίες αναγνωστών. Αυτούς που συμφωνούν σε όλα και δεν σχολιάζουν, αυτούς που διαφωνούν σε όλα και δεν σχολιάζουν και αυτούς που βαριούνται να τα διαβάσουν.

    Πάντως ευχαριστώ πολύ που εσείς κάνατε τον κόπο. Με χαροποίησε ιδιαίτερα ο σχολιασμός σας.


  8. @Νοννα, Welcome back… επίζω να είσαι καλά. 🙂 I am still wondering, where are you from? In your blog I saw you write in Finnish but as I understand you watch Greek TV. So are you Finnish or Greek? …or both? 🙂


  9. finnished to be greek?


  10. έβλεπα προσφάτως μια δημοσκόπιση σε καποιο κανάλι, δεν θυμάμια ποιο, στην οποία το 60% εμφανιζόταν να θέλει ο νέος Αρχιεπίσκοπος να παρεμβαίνει στα κοινωνικά και πολιτικά ζητήματα ενεργά. Νομίζω πως ένα τέτοιο αποτέλεσμα σε μια δημοσκόπιση δεν είναι καθόλου μα καθόλου άσχετο με τις διαπιστώσεις σου, στις οποίες συμφωνώ -και επαυξανω, δλδ πάω και πιο πέρα τον προβληματισμό, αγγίζοντας το θέμα «τελικά ποιον εξυπηρετεί αυτή η κατάσταση, αυτή η διαμορφωση συνειδήσεων και χειραγώγηση μυαλών;».

    είδα και το ποστ για τον Αρχιεπισκοπο και συγγνώμη που το σχολιάζω εδώ, αλλά: δεν ξέρω αν συμφωνώ. Γιατί θα πρέπει να στεναχωρηθώ για τον θάνατο κάποιου που δεν μου είναι τίποτα Κάθε μέρα πεθαίνουν στο Ιράκ δεκάδες άνθρωποι, ποιος στεναχωριέται γι’αυτούς; Αν είμαστε ειλικρινείς με τους εαυτούς μας, θα παραδεχτούμε πως κανείς μας δεν στεναχωριέται. Δεν είμαι θρησκευόμενη, η στάση και ο χαρακτήρας του Χριστόδουλου μου ήταν απεχθής, γιατί να στεναχωρηθώ με τον θάνατό του; Οταν πέθανε ο παππούς μου πχ, ποιος στεναχωρήθηκε γι’αυτό πέραν ημών των συγγενών του; (άσε που ήταν και σαφώς καλύτερος άνθρωπος δλδ…)


  11. Krot, σε ευχαριστώ που μου δίνεις την ευκαρία να διευκρινίσω γιατί μοιάζει όντως σαν να ζητάω την συμπάθεια προς τον Αρχιεπίσκοπο. Να ξεκαθαρίσω ότι δεν μίλησα για στενοχώρια για το πρόσωπο και δεν το συγκεκριμενοποίησα. Αυτό που λέω είναι ότι ο κάθε θάνατος σηματοδοτεί τον θάνατο σαν έννοια και αυτό είναι κάτι φυσικό και τουλάχιστον για εμένα μια αντίδραση περίπου αυτόματη. Στην ουσία δηλαδή λυπάμαι για τον μελλοντικό δικό μου θάνατο και τον θάνατο των ανθρώπων μου και αυτό το προβάλλω στον θάνατο και του Χριστόδουλου και του Ιρακινού.

    Η διαφορά και ο λόγος που κάνω αναφορά στον Χριστόδουλο (και όχι στον Ιρακινό) είναι ότι τα πιστεύω του και τελικά ο θάνατος του μου δίνουν μια πολύ καλή αφορμή για να μιλήσω για την υπαρξιστική πλευρά του θανάτου και της ηθικής, στην ουσία απαντώντας σε όσους πιστεύουν στον Θεό αλλά και στον Χριστόδουλο ο οποίος πριν πεθάνει μας είπε περίπου ανόητους που αναζητούμε την λύση στο πρόβλημα του θανάτου σε απάντησεις έξω από τον θεό.

    Από εκεί και πέρα και μια και άνοιξα πάλι το θέμα πρέπει να πω όυι το πρόβλημα το έχω πρωτίστως με την γενικότερη ιδέα της «πίστης» και δευτερευόντως με την ορθόδοξη εκκλησία σαν οργανισμό, τους θεσμούς της και τα πρόσωπα εκφραστές της. Τα τελευταία τα θεωρώ απλά τους εκφραστές των ιδεοληψιών που προϋπάρχουν στις δομές της εκκλησίας και της κοινωνίας.

    Τον Χριστόδουλο προφανώς και εγώ τον αντιπάθησα αλλά αυτό ήταν μοιραίο να συμβεί γιατί το πρόβλημα μου δεν ήταν τόσο αυτός όσο οι κοινωνικές δομές που κάνουν αποδεκτούς ως λαϊκούς ηγέτες και ήρωες τους μη εκλεγμένους από τον λαό ιεράρχες. Χριστόδουλοι θα υπάρξουν κι άλλοι (ο Άνθιμος ας πούμε είναι μια ακόμα πιο hardcore εκδοχή) κι αυτό γιατί ο νεοσυντηριτισμός στην Ελλάδα ανθεί κι αυτό είναι μια δυναμική που απορρέει από τον ίδιο τον λαό. Εκεί είναι για εμένα το βασικό πρόβλημα το οποίο δυστυχώς μέχρι στιγμής δεν έχει αντιμετωπιστεί με ουσιαστικές, δομικές αλλαγές αλλά μόνο αποσπασματικά με κάτι που μοιάζει σαν κλεφτοπόλεμος.


  12. ε, μα, έτσι συμφωνούμε τότε! 😉


  13. Hardcore εκδοχή ο Άνθιμος! Ζώνη του Λυκόφωτος είναι ο άνθρωπος! Ζήλεψε το πάθος του Χομεϊνί και μαζί με τον Ψωμιάδη-Σαρκοζί μετέτρεψαν τη Θεσσαλονίκη σε ξενοφοβική και θεοσεβούμενη πόλη!
    Υ.Γ. Δεν υπάρχει λόγος να μου μιλάς στον πληθυντικό. Δεν έχω και την ηλικία του Άνθιμου! Είμαι της Μεταπολίτευσης, όχι του Μεσοπολέμου!


  14. @Krot, φυσικά και συμφωνούμε! 😉

    @Lotofagus, Χαχαχά, εντάξει ας μιλάμε στον ενικό λοιπόν! Ο Άνθιμος πράγματι δεν είναι απλά hardcore, ακόμα και ο Μάκης τον φοβάται! 🙂


  15. τι λαυράκι ήταν αυτό με το τελευταίο σου σχόλιο ;


  16. @Daisy, Ε καλά τώρα, μου έδωσε DVD ο Θέμος! 😉


  17. είπαμε «όλα τα λουλούδια να ανθίσουν» αλλά μετά από το μπουμπούκι τον Άνθιμο θα μαραθούν τα… στεφάνια. Και δυστυχώς μερικοί τον θεωρούν σίγουρο λουλούδι!

    (αααχ μύρισε ο τόπος)


  18. Καλημερα Χαρη.Πολυ καλο το post.Με εχεις καλυψει…
    Και παλι καλημερα.


  19. Παρά το οτι ειναι ενα απαιτητικό ποστ και μπορει ν’αποθαρρύνει τον κουρασμένο ή ευκαιριακό επισκέπτη είναι απ τα καλύτερα κείμενα που εχω διαβάσει τελευταια.
    Φιλοσοφικό,σημειολογικό,αλλά ευτυχώς χωρίς να χάνει τελικά τον στόχο,οπως ειναι εύκολο οταν μπλέκει κανείς με δυσκολες έννοιες.Το τελικό σου συμπερασμα
    «ήταν μάλλον αναμενόμενο η ίδια η καταγγελτική δημοσιογραφία, που ποτέ δεν έμαθε να είναι κάτι άλλο και ποτέ δεν έδειξε στον λαό ότι του αξίζει κάτι άλλο, να στραφεί στον ίδιο της τον εαυτό και να αρχίσει να αυτοκατασπαράζεται.

    Προς τι η έκπληξη; Το μυαλό είναι ο στόχος»
    προκύπτει αβίαστα,ως λογικη συνέπεια των προηγουμένων.
    Με κατι αντίστοιχο είχα ασχοληθεί κι εγώ ,εδω
    http://squarelogic.blogspot.com/2008/01/blog-post_21.html
    λιγότερο φιλοσοφικά βεβαίως.
    Ενα μεγάλο Μπράβο!


  20. @Squarelogic, χαίρομαι πάρα πολύ γιατί αφήσατε δύο comments με σχετικά μικρή χρονική απόσταση σε δύο από τα πιο «βαριά» (διαβάστε το «βαριά» σε δύο επίπεδα) post του blog τα οποία θεωρώ αντιπροσωπευτικά δείγματα των απόψεων μου και της γραφής μου παρόλο που το blog γενικά έχει μια πιο χαλαρή διάθεση (αν και τελευταία μάλλον το έχω σοβαρέψει πολύ). Σας ευχαριστώ πολύ για τα καλά σας λόγια, μου δίνετε κίνητρο μελλοντικά να ανεβάσω κι άλλα παρόμοια post, γιατί παρόλο που όποτε το κάνω το traffic μου πέφτει κατακόρυφα νομίζω ότι προσφέρουν πολλά παραπάνω σε αυτούς που είναι σε θέση να τα εκτιμήσουν! Σας ευχαριστώ και πάλι.



Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: