Archive for Σεπτεμβρίου 2008

h1

Ο άνεμος της αλλαγής και η μαλακία της ηθικής

21/09/2008

Μια μέρα καθώς έριχνα νερό στις ποτίστρες άκουσα έναν πολύ δυνατό κρότο που με τρόμαξε και με ταρακούνησε. Παράτησα τον κουβά και ευθύς ανέβηκα στον ανεμόμυλο της φάρμας από όπου μπορώ να έχω καλύτερη θέα. Χωρίς να καθυστερήσω άρπαξα τα κιάλια και τα έσφιξα με δύναμη μέσα στις παλάμες μου σαν να ήθελα να τα πιέσω να μου αποκαλύψουν μια αλήθεια και την εικόνα της από απόσταση. Μάταια, για αρκετή ώρα ατένιζα τον ορίζοντα, μια με τα κιάλια και μια με γυμνό το βλέμμα μα του κάκου (το «του κάκου» είναι μια έκφραση που με τον φίλο μου τον Γιάννη θα καταργήσουμε όταν θα πάρουμε την εξουσία). Στάθηκα για αρκετή ώρα να κοιτάζω μέχρι που κατάλαβα ότι η εικόνα έχανε το βάθος της. Ο ορίζοντας δεν είχε τίποτα καινούριο να μου αποκαλύψει και έτσι απέσυρα το μοναχικό (και γοητευτικό) μου βλέμμα προς το πακέτο με τα Marlboro που το χέρι μου είχε πιάσει μηχανικά ψαχουλεύοντας μόνο του μέσα στην τσέπη μου, όπως πιάνει το κλειδί της εξώπορτας όταν επιστρέφω στο αγρόκτημα μεθυσμένος και δεν ξέρω πια που είναι η εξώπορτα. Καθώς άναψα το τσιγάρο και ο καπνός γέμισε τα πνευμόνια μου (έχουμε ξαναπεί ότι δεν καπνίζω αλλά είναι για να εντείνω την κινηματογραφικότητα της στιγμής) ένα ελαφρύ αεράκι φύσηξε τα μαλλιά μου, αργότερα μου είπαν ότι ήταν ο άνεμος της αλλαγής.

Πράγματι, η Νέα Δημοκρατία ήρθε με κρότο και λάμψη πυροτεχνήματος κι εγώ την υποδέχθηκα με τρόμο. Εκείνη με επιβεβαίωσε πλήρως καθώς πρόλαβε κι έφερε πολλές αλλαγές στη ζωή μου, και ήταν όλες προς το χειρότερο! Μιλάω για τη δική μου ζωή, εσείς τη δική σας έχετε κάθε δικαίωμα να την αξιολογήσετε όπως θέλετε, εγώ μιλάω για τη δική μου. Η αξιολόγηση που θα διαβάσετε παρακάτω είναι υποκειμενική.

Κάποια πράγματα άλλαξαν σε υπερθετικό βαθμό, σκατά ήταν και πριν αλλά σκατά από σκατά διαφέρει (ναι διαφέρει). Στα χαμηλά στρώματα του κρατικού μηχανισμού, εκεί που υπήρχαν κάποιοι βολεμένοι πονηροί Πασόκοι με ελάχιστα προσόντα, μέτρια προς κακή παιδεία και με μια μικρή γνώση του συστήματος βρέθηκαν κάποιοι πιο πεινασμένοι, πιο διψασμένοι για εξουσία, συχνά ρεβανσιστές και κουτοπόνηροι Νεοδημοκράτες χωρίς καθόλου προσόντα, ανύπαρκτη παιδεία και με παντελή άγνοια του συστήματος. Αυτοί σήμερα μπορώ να πω ότι σε γενικές γραμμές αποδεικνύεται ότι είναι είτε άχρηστοι οπότε είναι απλά ένα βάρος, είτε υπερβολικά «φιλόδοξοι» που σημαίνει ότι μοναδική φιλοδοξία τους είναι να γίνουν πασόκοι στην θέση των πασόκων και να εγκατασταθούν σε μια θέση, είτε ευθυνόφοβοι καθώς ξέρουν ότι την θέση τους δεν την αξίζουν και φοβούμενοι μην την χάσουν λειτουργούν φοβικά, που συχνά σημαίνει σαν πρόβατα προς τους ανωτέρους τους, άδικα και αυστηρά προς τους υφισταμένους τους και τον πολίτη! Αν σε όλα αυτά και στην συνολική βλακεία του συστήματος προσθέσουμε ότι κάποιοι από αυτούς κουβαλούν περίεργες απόψεις περί θεού, τάξης και ασφάλειας έχουμε ένα μείγμα εκρηκτικό που κάνει τις συναλλαγές και την επαφή με το δημόσιο και τις υπηρεσίες του τουλάχιστον επώδυνη.

Στα πιο ψηλά, σε κυβερνητικό επίπεδο, τα προβλήματα είναι χειρότερα. Η κυβέρνηση έγινε ένα πράγμα (πράμα) προσωποκεντρικό και καθόλα εξαρτημένο από το ίματζ και το ηθικό (αν όχι ηθικοπλαστικό) προφίλ του μαθητευόμενου μάγου και πρωθυπουργού Κωστάκη Καραμανλή (αν είναι δυνατόν) ο οποίος ήρθε καβάλα στο λευκό άτι με δορυφόρους τον Αλογοσκούφη και τον Ρουσσόπουλο για να φέρει την «κάθαρση» από τη διαφθορά και την νίκη του καλού έναντι του κακού, αφού στην Ελλάδα η νίκη στις εκλογές είναι αποτέλεσμα της πίστης του λαού σε πρόσωπα, όχι της γνώσης του για προγράμματα. Το εγχείρημα της κάθαρσης προφανώς άτοπο εξ’ ορισμού και τα γεγονότα των ημερών το αποδεικνύουν για πολλοστή φορά. Σε μια χώρα αναξιοκρατική που σε κάνει γλύφτη για να βρεις μια δουλίτσα, που δεν σου λέει τα δικαιώματα σου και δεν τα σέβεται, που σε διαπαιδαγωγεί στην κλεψιά και επί της ουσίας σε ωθεί να κλέψεις γιατί και η ίδια σε κλέβει, η ύπαρξη της διαφθοράς είναι το αυτονόητο, δεν είναι η ασθένεια αλλά το σύμπτωμα ενός πολύ μεγαλύτερου πράγματος που λέγεται «Ελληνικό κράτος» και είναι δομημένο λάθος εκ θεμελίων και από την γέννηση του.

Η διαφθορά λοιπόν δεν λύνεται με έναν πρωθυπουργό που το μόνο που κάνει είναι να κουνάει τα χέρια και να λέει «είμαι κατηγορηματικός, δεν θα ανεχθώ φαινόμενα διαφθοράς» περιμένοντας να πιάσει το ξόρκι ωσάν τον Harry Potter. Σόρρυ ρε Κώστα αλλά δεν αρκεί να είσαι κατηγορηματικός και να μην τα ανεχθείς όταν θα μάθεις ότι συνέβησαν, το ζήτημα είναι να μην συμβούν και να μας πεις πως θα δομήσεις το σύστημα ώστε να προλαμβάνεις τα φαινόμενα διαφθοράς. Σε όλο τον κόσμο οι άνθρωποι παράγουν θεσμούς και νόμους, χτίζουν διοικητικές δομές και ελεγκτικούς φορείς για να προλαμβάνουν πριν συμβούν αυτά που δύνανται να συμβούν και να είναι επιζήμια. Αντίθετα στην Ελλάδα επενδύουμε στην βούληση ενός φυσικού προσώπου, του πρωθυπουργού (μην μου πείτε ότι ο πρωθυπουργός είναι θεσμός, άλλο λέω), που μας λέει ότι δεν ανέχεται τη διαφθορά. Έτσι έγινε πρωθυπουργός ο Κώστας, με ευχολόγια και ηθικολογίες, και επειδή είναι χοντρούλης ο κόσμος τον πίστεψε βασιζόμενος στο θεμελιώδες λογικό λάθος σύμφωνα με το οποίο «οι χοντροί είναι καλοί άνθρωποι». Τελικά γύρω από το προφίλ του Καραμανλή το οποίο ενδυναμώθηκε από τα ΜΜΕ τα οποία μιλούσαν για ισχυρή εικόνα, ρητορική δυνότητα και κολοκύθια τούμπανα, χτίστηκε και η πολιτική πρακτική ή μάλλον οι πολιτικές πρακτικές της κυβέρνησης οι οποίες έμοιαζαν και μοιάζουν πλήρως εξαρτημένες από τον Καραμανλή όταν επιτυγχάνουν και εντελώς αποσπασμένες από αυτόν όταν αποτυγχάνουν.

Θυμάμαι ενδεικτικά δηλώσεις Πολύδωρα όταν με τις φωτιές στην Πελοπόνησσο πέρσι το καλοκαίρι μιλούσε για τα Μπεριέφ, τα ρώσικα πυροσβεστικά αεροπλάνα που κλήθηκαν έκτακτα και έφτασαν με μεγάλη καθυστέρηση, τότε έλεγε περίπου: «Εγώ τα ήθελα τα Μπεριέφ, τα είχα ζητήσει από καιρό αλλά δεν τα έδιναν οι Ρώσοι…». Η δημοσιογράφος τον ρώτησε το αυτονόητο «Και τι μεσολάβησε και ήρθαν;» Ο Πολύδωρας με ύφος που ομοίαζε στου Τέρενς Κουήκ όταν έγλυφε τον Μίνο Κυριακού για να τον κρατήσει στον ΑΝΤ1 και με μια εμφανέστατη άγνοια της σοβαρότητας της κατάσταση είπε, «Ε, μεσολάβησε τηλεφώνημα του πρωθυπουργού στον Πούτιν»… Λες και οι Ρώσοι δεν θα διαπραγματεύονταν με έναν υπουργό αν είχε τρόπο και διάθεση για να διαπραγματευτεί και αν προσέφερε τα κατάλληλα ανταλλάγματα, απλά δεν το έκανε ή δεν τον άφησαν να το κάνει. Πάντως η ιστορία με τις φωτιές δείχνει καλά το πόσο ανέτοιμο είναι το κράτος σε ζητήματα πρόληψης και σχεδιασμού και το πόσο ανίκανα τα στελέχη της κυβέρνησης να διαχειριστούν καταστάσεις που απαιτούν συγκροτημένη δράση, οργάνωση και φυσικά πρόληψη και σχεδιασμό.

Έτσι λοιπόν θα πω αυτό που λέω και πιο πάνω αλλά θα το πω ανάποδα, στους τυφλούς βασιλεύει ο μονόφθαλμος και με υπουργούς σαν τον Γιακουμάτο και τον Πολύδωρα (το blog τους έχει τιμήσει και τους δύο στο παρελθόν) ο Καραμανλής φαίνεται γίγαντας μέσα στο κυβερνητικό σχήμα, Πολύφημος μεν, αλλά γίγαντας! Σε κάθε περίπτωση όμως ήταν ζήτημα χρόνου να στραφεί η ίδια εικόνα του που καλλιέργησε ο ίδιος εναντίον του, γιατί αυτό είναι που συμβαίνει αυτές τις μέρες. Ο Καραμανλής έγινε πρωθυπουργός όχι μιλώντας γι’ αυτό που είναι και γι’ αυτό που θα κάνει αλλά επενδύοντας σε αυτο που δεν είναι (δεν είναι ΠΑΣΟΚ) και σε αυτό που δεν θα κάνει (δεν θα κλέψει), όντας πάντα σε αντίθεση με το διεφθαρμένο και βρώμικο ΠΑΣΟΚ. Έπαιξε για μεγάλο διάστημα (ακόμα και ως κυβέρνηση) το χαρτί της διαφθοράς, συχνά διογκώνοντας πράγματα και κυρίως εντείνοντας την καχυποψία του ήδη απογοητευμένου κόσμου απέναντι στην εξουσία και την πολιτική γενικά. Κερδίζοντας εξουσία συνέχισε να κάνει αντιπολίτευση χωρίς όμως επί της ουσίας να αποδομήσει και να αναδομήσει το σύστημα και όπου επιχείρησε να το κάνει προχώρησε κυρίως σε αλλαγές προσώπων με τρόπο που ήταν σε βάρος των πολλών και προς όφελος των γαλάζιων παιδιών, αυτή ήταν η επανίδρυση του κράτους. Έτσι πέρασε ο καιρός και παρά την αντιλαϊκή πολιτική και τα βολέματα των δικών του, ο ίδιος απολάμβανε μια ιδιότυπη και κατά τη γνώμη μου εντελώς αδικαιολόγητη ασυλία ακόμα και σε στιγμές κρίσης που οι υπουργοί του τα έκαναν θάλασσα (σκατά τα έκαναν, τι να λέμε;). Φαίνεται όμως ότι σε όλα αυτά τον έσωζε το σλόγκαν «είμαι κατηγορηματικός, δεν θα ανεχθώ φαινόμενα διαφθοράς». Βέβαια σε όλα αυτά συνέβαλε και ο λήθαργος του ΠΑΣΟΚ, η μοναδική πραγματική αντιπολίτευση γινόταν από τον ΣΥΡΙΖΑ. Έτσι ο Κωστάκης πήγε σε εκλογές για δεύτερη φορά και τις ξανακέρδισε χωρίς να έχει καν συντάξει πρόγραμμα αυτή τη φορά, απόδειξη ότι αυτό που λέω πιο πάνω περί πίστης ισχύει 100% (Φυσικά όχι μόνο για την ΝΔ).

Για να είμαι ειλικρινής οι ιστορίες με τα σκάνδαλα ποτέ δεν με συγκίνησαν, δεν είναι δυνατόν να με συγκινήσουν γιατί δεν είναι το πρόβλημα αν έφαγε τόσα ο τάδε κι άλλα τόσα ο δείνα. Ο λαός έχει απτά καθημερινά προβλήματα και το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν πεινάει επειδή υπάρχουν σκάνδαλα ούτε επειδή ο Βουλγαράκης πουλάει ακίνητα με νομότυπο αλλά «ανήθικο» τρόπο. Επιπλέον δεν θεωρώ ότι το πρόβλημα είναι μόνο η οικονομία αλλά μάλλον κάτι πολύ μεγαλύτερο και συνολικό και σίγουρα η λύση δεν έρχεται από την επίκληση μιας «ηθικής» (ηλίθια λέξη). Το πρόβλημα στην Ελλάδα είναι το έλλειμμα δημοκρατίας, η παιδεία, τα ατομικά δικαιώματα και τελικά η δομή του ίδιου του κράτους πέρα από πρόσωπα και «ηθικές» αξίες, ως δομή, ως σύστημα, ως μηχανισμός.

Αυτός είναι και ο λόγος που μου φαίνεται αστείο το κλίμα των ημερών, τόσο απόλυτα Ελληνικό! Ο Καραμανλής δικάζεται για την «ηθική» υπόσταση των ανθρώπων που συγκροτούν την κυβέρνηση, όχι για το πως έχει δομήσει το κράτος και τι είδους αλλαγές έχει κάνει, αν τις έκανε κλπ. Ο Καραμανλής δεν κρίνεται για το κυβερνητικό του έργο και την πολιτική του πράξη, αλλά γι’ αυτό που ο ίδιος προέβαλε ως κριτήριο για να τον κρίνουν, το ηθική του ανάστημα. Ο κόσμος δεν άλλαξε στάση επειδή κατάλαβε ότι ο Καραμανλής είναι κακός πρωθυπουργός και δεν παράγει έργο, ούτε επειδή τα ατομικά δικαιώματα, η παιδεία, η μεταναστευτική πολιτική, η κρατική μέριμνα και οι δημόσιες υπηρεσίες και επιχειρήσεις και τελικά το επίπεδο της δημοκρατίας υποβαθμίστηκαν όλον αυτόν τον καιρό. Ο λαός αλλάζει στάση επειδή κλονίστηκε η πίστη του σε μια «εικόνα ηθικής». Είναι τουλάχιστον αστείο και ηλίθιο!

Σε κάθε περίπτωση ατενίζοντας τον ορίζοντα του μέλλοντος (με κιάλια ή χωρίς) αυτό που βλέπω είναι το τίποτα, μια εικόνα με βάθος που έχει μειωθεί και έχει γίνει μια επιφάνεια τόσο επίπεδη όσο και το Ολλανδικό έδαφος. Τελευταίο βλέμμα στον ορίζοντα, δεν μπορώ άλλο, πάω να ταϊσω τα γελάδια… Αν μέχρι να επιστρέψω γίνουν εκλογές ξέρεις τι να κάνεις, φέρε εσύ την πίστη σου, θα φέρω κι εγώ τη δική μου, να τις πετάξουμε σε μια κάλπη και μετά να τις μετρήσουμε, να δούμε ποιος την έχει μεγαλύτερη… την πίστη!

Ζήτω η Ελλάδα, ζήτω η θρησκεία, ζήτω η Νέα Δημοκρατία…

h1

Εχθες έγραφα…

17/09/2008

Δεν γράφω για εμένα και την προσωπική μου ζωή συχνά, τουλάχιστον έτσι νομίζω αν και τον τελευταίο καιρό ίσως και να έχω αρχίσει να γίνομαι αυτοαναφορικός, ελπίζω όχι και κουραστικός.

Έχω καταφέρει να εγκαταστήσω στη συνείδηση μου την άποψη ότι η επιτυχία ή η αποτυχία δεν υφίστανται ως γεγονότα στιγμιαία αλλά μάλλον προαπαιτούν διάρκεια ώστε να εγκατασταθούν ως συνείδηση. Όμως παρά το γεγονός ότι η «χρονικότητα» τους είναι κάτι που γνωρίζω η κάθε στιγμή μου δύναται να κουβαλάει το αίσθημα της κάθαρσης ή της απογοήτευσης, της χαράς ή της λύπης και αυτό δεν είναι κάτι που μπορώ εύκολα να αποτινάξω, τουλάχιστον όχι αν δεν περάσει λίγος χρόνος.

Δεν θέλω βέβαια να υπερβάλω, δεν βιώνω κάποια τραγική κατάσταση αυτή τη στιγμή, όμως έχω πέσει λίγο και το βρίσκω ως μια καλή αφορμή να γράψω. Ο λόγος της πτώσης είναι ότι βλέπω κάποια πράγματα να παρατείνονται και ένα διαφαινόμενο κοντινό «τέλος», ένα από τα πολλά μικρά «τέλη» που με βασανίζουν, να απομακρύνεται. Θέλω να ελπίζω ότι η απομάκρυνση είναι απλά μια μικρή παράταση που είναι απαραίτητο να υπάρχει για να εντείνει την αγωνία όπως όταν χτυπούν τα τύμπανα και ανεβαίνουν οι παλμοί λίγο πριν λάβει χώρα το τελικά απολύτως επιτυχές salto mortale που συνοδεύεται από ενθουσιώδη επιφωνήματα και δυνατό χειροκρότημα.

Βέβαια και η πτώση κατά το salto mortale προβλέπεται ως ένα πιθανό ενδεχόμενο και για να είμαι ειλικρινής αν και με φοβίζει ευτυχώς στην περίπτωση μου δεν είναι θανάσιμη, αν και ίσως να είναι ψυχολογικά επώδυνη (λίγο μόνο, ούτε καν καταστροφική). Ως άνθρωπος που τρώει τα μούτρα του συχνά χωρίς όμως να έχω πάθει μεγάλες στραβές και με εξαίρεση τις φυσικές καταστροφές που με κυνηγούν αλλά γι’ αυτό δεν φταίω εγώ, είμαι χαρούμενος που δεν μου έχει πάει τίποτα ιδιαίτερα στραβά τον τελευταίο καιρό και ίσως να καλόμαθα.

Από την άλλη ίσως να φταίει ότι ένας φίλος μου είπε ότι μετά τη δική του αποφοίτηση ένοιωθε «depressed» και ίσως να μου το μετέδωσε ή ίσως να το είχα μέσα μου από πριν και εκείνος να μου το αφύπνισε ή απλά να με βοήθησε να το συνειδητοποιήσω.

Η ελαφρά πτώση ίσως πάλι να είναι συνέπεια ενός καλοκαιριού με πολύ ανεβασμένη ψυχολογία, είναι λογικό κάποια στιγμή τα αποθέματα ψυχολογίας να λιγοστεύουν και να επανέρχεται μια μιζέρια η οποία συνοδεία του καιρού δύναται να εκληφθεί από τον πάσχοντα ως κάτι πιο διογκωμένο από αυτό που πραγματικά είναι. Άλλωστε μάλλον όλα χημεία είναι αν και για να είμαι ειλικρινής ο καιρός δεν μου φταίει σε τίποτα αυτές τις μέρες, κάθε άλλο.

Όπως και να έχει η γνώση της αιτίας της πτώσης δεν ολοκληρώνει τον κύκλο του συναισθήματος ο οποίος ζητά να κλείσει με τον έναν ή τον άλλο τρόπο. Όμως τα παραπάνω δεν είναι παρά σκέψεις που έγραφα χθες το βράδυ, σήμερα είναι μια άλλη μέρα και βλέπω ήδη τα πράγματα πιο αισιόδοξα! 🙂

h1

Graffiti, αστική κουλτούρα και παρανομία

13/09/2008

Τους γκραφιτάδες τους γούσταρα πάντα, είχα αρκετούς φίλους άλλωστε που έκαναν γκράφιτι (ή γκραφίτι) και αισθανόμουν πάντα ότι υπήρχε μια συνάφεια στις απόψεις και στις προσεγγίσεις των πραγμάτων αν και εκείνοι συχνά έμοιαζαν να χάνονται μέσα σε ένα πλαίσιο μάλλον αυτοαναφορικό και τροφοδοτούμενο αποκλειστικά από την «φιλοσοφία» και την «κουλτούρα» τους (πχ το tagging αφορά μόνο αυτούς που το αναγνωρίζουν). Από την άλλη όμως και παρά το γεγονός ότι οι πιο πολλοί πιτσιρικάδες έλεγαν τα κλισέ, «το γκράφιτι είναι τρόπος ζωής» κλπ και ήταν αμφίβολο αν ήξεραν να σου εξηγήσουν τι εννοούν, υπήρχαν και κάποιοι αρκετά φιλοσοφημένοι. Στις συζητήσεις τους, μιλούσαν για τον Guy Debord, την «κοινωνία του θεάματος«, τους καταστασιακούς γενικότερα, την πόλη και την εμπειρία της πόλης κι όλα αυτά μέσα σε μια mild ιδεολογική ατμόσφαιρα και με μια φιλολογία μάλλον αριστερόστροφη αλλά πολύ πιο cool, σύγχρονη (και μεταμοντέρνα στην ουσία της) από την αντίστοιχη των περισσότερων «αριστερών» που κυκλοφορούσαν στα αμφιθέατρα του πανεπιστημίου την ίδια εποχή. Οι γκραφιτάδες δεν με πίεζαν να αλλάξω τον κόσμο σύμφωνα με ιδέες που τροφοδοτούνταν από μια αντικειμενική αλήθεια, αλλά διεκδικούσαν κάτι πολύ πιο απλό, ένα υποκείμενο και μια θέση για την χωρική του έκφραση και αυτό το βρίσκω πολύ ουσιαστικό και μέσα από την επαφή μαζί τους βοηθήθηκα και προσωπικά να καλλιεργήσω την «αρχιτεκτονική» μου συνείδηση και ευαισθησία.

Το βασικό πρόβλημα και η βάση της διαφωνίας μου μαζί τους, όπως την καταλαβαίνω σήμερα σκεπτόμενος πιο αναλυτικά από τότε, ήταν ότι γι’ αυτούς η αρχή ήταν το μέσο και αν όχι η πράξη του γκράφιτι καθαυτή, σίγουρα η «αστική δράση» όπως αυτοί την εννοούσαν, δηλαδή περισσότερο ως occupation (κατάληψη) του αστικού χώρου και λιγότερο ως deformation. Δηλαδή παρήγαγαν μια σειρά από αστικές δράσεις που σκοπό είχαν να φτιάξουν «καταστάσεις» (skateboarding) που αλλοιώνουν την εμπειρία και το βίωμα της πόλης εικονογραφώντας την αλλά όχι να αλλάξουν την μορφή της πόλης ως αστικό μόρφωμα και ως δομή (κοινωνική, οικονομική, πολιτική κλπ). Κοινώς το γκράφιτι ήταν κάτι που με γοήτευε και με ενδιέφερε αλλά ήταν κάτι λιγότερο από αυτό που επεδίωκα. Από την άλλη όμως όλα αυτά τα χρόνια ποτέ δεν βρήκα επαρκείς απαντήσεις για το πως δύναται να αλλάξει η δομή της πόλης επιτυχώς και το πιθανότερο είναι να μη βρω καθώς οι απαντήσεις απομακρύνονται όλο και περισσότερο και πολλαπλασιάζονται οι ερωτήσεις. Οπότε ίσως οι γκραφιτάδες να είναι σωστοί κι εγώ λάθος, ίσως πραγματικά το μόνο που μπορεί να παραμορφωθεί χωρίς αρνητικές συνέπειες είναι η εικόνα και η εμπειρία της πόλης, όχι οι δομές της.

Αυτό που θέλω να κρατήσω όμως από όλες αυτές τις γενικότητες είναι η ουσία του πράγματος και αφορά την θέση και το είναι των γκραφιτάδων. Θεωρώ ότι αυτοί οι νέοι είναι φορείς μιας αστικής κουλτούρας που είναι και «αστική» και «κουλτούρα» στην ουσία της γιατί αφορά το άστυ ως χώρο συγκρότησης του υποκειμένου μέσα από την διαλεκτική του σχέση και διάδραση με αυτό. Δεν θα σταθώ στο αν το ίδιο το γκράφιτι είναι κοινωνική έκφραση, επαναστατικό μανιφέστο, εικαστικό γεγονός ή «τέχνη» και δεν με ενδιαφέρει ο ορισμός του ως προϊόν μιας ανάλυσης των κοινωνικών καταβολών του (τουλάχιστον όχι σε αυτό το ποστ, ίσως αρμόδιος να πει πιο πολλά είναι ο φίλος μου ο kert). Με ενδιαφέρει το αυτό του αστικού γεγονότος και κυρίως του ατόμου που το συνθέτει. Για την πόλη λοιπόν το γκράφιτι είναι ένα υπαρκτό φαινόμενο και για το άτομο μια επιλογή ανάμεσα σε πολλές. Θα σταθώ στο δεύτερο και θα πω ότι το να τρέχεις με ένα σακίδιο γεμάτο με σπρέυ για να βάψεις τοίχους και να αφήσεις (συχνά να κεντήσεις) ένα αποτύπωμα δικό σου (και όχι το σύνθημα για μια ομάδα ή ένα κόμμα) κουβαλάει πολύ περισσότερη γοητεία, οραματισμό και αγάπη για τα πράγματα και είναι συνάμα πιο πραγματικό από το να βγαίνεις με το αυτοκίνητο του μπαμπά σου στον Κιάμο όντας μόλις 19. Αυτό δεν έχει να κάνει με το τι είσαι αλλά με το τι θέλεις να είσαι, με το αν διαλέγεις να φτιάχνεις αυτό που ζεις ή να αφήνεις τους άλλους να το φτιάχνουν για εσένα και τελικά με το αν εσύ ο ίδιος επιλέγεις να εικονογραφείς εκτός από το να εικονογραφείσαι.

Δυστυχώς από την άλλη, το παράλογο στο γκράφιτι σήμερα είναι ότι εξακολουθεί να υπάρχει το φλερτ με το κυνηγητό και τα όρια της παρανομίας και γι’ αυτό φυσικά δεν φταίνε οι γκραφιτάδες, αν και είναι γεγονός ότι πολλοί εξιτάρονται από αυτό. Δεν ξέρω αν το γκράφιτι θα ήταν το ίδιο αν δεν υπήρχε το κυνηγητό και η αίσθηση του κινδύνου αλλά νομίζω ότι είναι καιρός να καταλάβει η κοινωνία ότι αυτός ο νέος κόσμος που στρέφεται προς τέτοιες δράσεις δεν είναι απαραίτητα ούτε υπόκοσμος ούτε αλητεία. Προσωπικά μάλιστα νομίζω το αντίθετο, ότι συχνά αυτοί οι νέοι συγκροτούν ή δύνανται να συγκροτήσουν μια νεανική avant garde παίζοντας κυρίαρχο ρόλο στην κουλτούρα και το είναι της πόλης κι ας μου λερώνουν τοίχους ή βαγόνια τρένων. Επιπλέον οφείλουμε να κατανοήσουμε ότι  αυτές οι καταστάσεις δεν είναι απλά μια παρενέργεια στο αστικό τοπίο αλλά το απολύτως φυσικό προϊόν του αστικού τρόπου ζωής που συγκροτείται και συγκροτεί την πόλη ως τέτοια, ως «πόλη» όπου το υποκείμενο συμμετέχει ενεργά συγκροτώντας τον χώρο του και γι’ αυτό πριν να δούμε το φαινόμενο ως γκράφιτι, ως αστική δράση, ως τέχνη κλπ πρέπει να το βιώσουμε ως κάτι απολύτως ανθρώπινο, ως ένα στίγμα ανθρώπινης παρουσίας που διασφαλίζει τον εξανθρωπισμό του αστικού χώρου, που γεννά την έννοια τόπος.

Αντίο φίλε.

h1

Αγελαδο-ποίηση 2

07/09/2008

Χάρτινο το χορταράκι
ψεύτικη η ακρογυαλιά (Ολλανδική γαρ)
Αχ γλυκιά μου αγελάδα
με τα ψεύτικα βυζιά

Δίχως την δική σου αγάπη
εδώ βρέχει συνεχώς
δίχως τη δική σου αγάπη
είναι χάλια ο καιρός

Ψεύτικο το φεγγαράκι
τεχνητή η ακρογιαλιά (επιχωματώσεις)
ψεύτικο το ποιηματάκι
ψεύτικα και τα τυριά

Ψεύτικες και οι ντομάτες
κι όλα τα λαχανικά
ψεύτικα είναι τα πάντα
γιατί είναι Ολλανδικά

Ψεύτικα και τα κανάλια
με το ψεύτικο νερό
Ψεύτικες είναι κι οι πάπιες
ψεύτικος είμαι κι εγώ

Ψεύτικα και τα γεφύρια
Ψεύτικο το έδαφος
Ψεύτικος κι ο τύπος στην τράπεζα
και ο ελεγκτής στο τρένο

και το κοτόπουλο που φάγαμε,
και το μαγαζί με τα κεμπάπ στη γωνία,
ψεύτικο και το ζευγάρι των Πολωνών που μένουν από πάνω
ψεύτικο και το κλεμμένο ποδήλατο που αγόρασα προχθές

Ας είναι ψεύτικη και η γαμημένη βροχή που ρίχνει έξω από το πρωί!

h1

Το ασυμβίβαστο και η εικονογράφηση του

05/09/2008

Δεν ξέρω αν ο Βουλγαράκης είναι αθώος ή ένοχος, περίπου δεν με ενδιαφέρει για να είμαι ειλικρινής και δεν θα αναφερθώ στο συγκεκριμένο πρόσωπο, τα παρακάτω είναι μια αφαίρεση και μια απόπειρα αποδόμησης. Με την ευκαιρία όσων λέγονται αυτές τις μέρες θέλω να αναφερθώ στο περίφημο ασυμβίβαστο των βουλευτών το οποίο δεν προσφέρει τίποτα ουσιαστικό αλλά είναι απλά ένας φερετζές για να φαίνεται ότι τα πράγματα σε αυτόν τον τόπο λειτουργούν νομότυπα ενώ στην ουσία υπάρχουν ένα σωρό τρύπες. Λες κι αν ήθελε ο Βουλγαράκης και ο κάθε Βουλγαράκης να εξυπηρετήσει την τσέπη του ή τις τσέπες άλλων δεν θα μπορούσε να το κάνει και θα τον εμπόδιζε το ασυμβίβαστο.

Κατά τη γνώμη μου η εκχώρηση αρμοδιοτήτων υπουργού σε έναν άνθρωπο σημαίνει αυτόματα και παραχώρηση της διαχείριση υποθέσεων που θα μπορεί να εκμεταλλευτεί προς ίδιον όφελος, το αν θα το κάνει ή όχι είναι άλλο ζήτημα. Αυτό είναι ένα αναγκαίο κακό και η καταπολέμηση του δεν μπορεί να γίνεται με προληπτικά (μην τυχόν και) μέτρα όπως το ασυμβίβαστο που απλά εικονογραφεί μια πολιτική σκηνή που διέπεται από μια έννομη τάξη χωρίς σε καμία περίπτωση να την διασφαλίζει. Ίσως τελικά είναι καλύτερα να πάρουμε απόφαση ότι κανένα μέτρο δεν θα την διασφαλίζει ποτέ και ότι είναι μάλλον σωστότερο και πιο εύστοχο αντί να φερόμαστε σε όλους σαν να είναι εν δυνάμει ένοχοι (αυτό ακριβώς κάνει το ασυμβίβαστο) να τιμωρούμε αυστηρά αυτούς που αποδεικνύεται ότι εκμεταλλεύονται την θέση τους προς ίδιον όφελος ή προς όφελος τρίτων.

Η κουβέντα για το αν κάποιος έκλεψε ή κλέβει δεν έχει νόημα όταν δεν μπορεί να αποδειχθεί ότι έκλεψε και όταν δεν αλλάζει κάτι ώστε να μην μπορεί να ξανακλέψει, ο ίδιος ή κάποιος άλλος. Όμως στην Ελλάδα που η πολιτική είναι ένα αυτοαναφορικό πράγμα και ο πολιτικός διάλογος είναι κάτι φατικό, δηλαδή οι πολιτικοί μιλούν για τους πολιτικούς και όχι για την πραγματικότητα που βρίσκεται εκεί έξω,  αυτό τους επιτρέπει και τους ωθεί να μιλούν περισσότερο για το «εν δυνάμει» και λιγότερο για το «αυτό». Το ίδιο κάνει το ΠΑΣΟΚ, η ΝΔ, ο ΣΥΡΙΖΑ και φυσικά το ΚΚΕ. (το ΛΑΟΣ δεν το αναφέρω, μπορεί και να μου κλείσουν το blog!). Έτσι καταλήγουμε να ασχολούμαστε με το ποιος δύναται να κλέψει και τελικά όχι με το ποιος κλέβει. Το αποτέλεσμα είναι αστείο, η κουβέντα αναλώνεται στην ανταλλαγή κατηγοριών, περίπου ποτέ δεν αποδεικνύεται τίποτα, δεν γίνονται μηνύσεις, δεν διώκεται κανείς και όταν διώκεται συνήθως αθωώνεται, συχνά δικαίως (συμβαίνει κι αυτό) αλλά πλέον είναι πολύ αργά για να διώξει από πάνω του τη λάσπη καθώς τα φώτα της δημοσιότητας έχουν σβήσει. Βεβαίως συχνά αθωώνεται αδίκως αλλά και πάλι κανείς δεν ασχολείται. Στις ελάχιστες περιπτώσεις που κάποιος καταδικάζεται είναι έξω με αναστολή, καπνίζει πούρα στο γήπεδο ή συμμετέχει σε τηλεοπτικά panels.

Σε κάθε περίπτωση, η αλήθεια, το ψέμμα, το δίκαιο και το άδικο παραμένουν υπό εικονογράφηση σε ένα θέατρο με ηθοποιούς και θεατές όπου όλοι έχουν διαλέξει και παίζουν έναν ρόλο, ακόμα και οι θεατές.

h1

Αγόρασα ρολόι

03/09/2008

«Και τι έγινε;… Χεστήκαμε» θα μου πείτε. Ναι αλλά δεν πρόκειται για ένα οποιοδήποτε ρολόι αλλά για ένα απλό ρολόι. Σε ένα σύμπαν γυαλιστερών ρολογιών με ειδικές ικανότητες που μπορούν να κάνουν τα πάντα (και τελικά τίποτα), το ρολόι που αγόρασα δεν κάνει τίποτα άλλο από το να λέει απλά την ώρα και αυτό είναι είδηση! Αυτό το ρολόι δεν έχει ούτε χρονόμετρο, ούτε βυθόμετρο, ούτε μανόμετρο, ούτε τηλεφωνικό κατάλογο 1000 ονομάτων, ούτε θήρα USB, δεν προβλέπει τις εκλείψεις της σελήνης, ούτε με ενημερώνει για την ώρα του Πεκίνου. Το μόνο που κάνει είναι να λέει την ώρα και την ημερομηνία αν και το δεύτερο μάλλον μου ακούγεται σαν υπερβολική πολυτέλεια. Επίσης δεν έχει τίποτα εξαιρετικό για να εντυπωσιάσει, μοιάζει με ρολόι τοίχου σε δημόσιο νοσοκομείο, μάλλον είναι η έκδοση του σε ρολόι χειρός με μαύρη πλάκα. Αυτός είναι και ο λόγος που μου άρεσε γιατί τα ρολόγια είναι μηχανήματα και τα μηχανήματα δεν είναι ούτε ωραία ούτε άσχημα, απλά δουλεύουν και η αισθητική τους αξία πηγάζει από την επιτέλεση της λειτουργίας τους (πολύ μόντερν ήταν αυτό). Όταν επιχειρούν να κάνουν κάτι παραπάνω από αυτό για το οποίο προορίζονται συχνά γίνονται αστεία. Γι’ αυτό η gadgetοποίηση των πάντων είναι κάτι μη απαραίτητο, φλύαρο, και μοιάζει σαν ένα trend που τροφοδοτείται από κάτι σαν κατοχικό σύνδρομο το οποίο έχει γεννήσει μια φοβία προς τον minimal. Έτσι τα πράγματα είναι είτε του «πολύ», είτε του «καθόλου», το λίγο δεν υπάρχει πια! Επίσης όλα είναι υβρίδια, συνδυασμοί πραγμάτων που τελικά καταλήγουν να αναζητούν ταυτότητα παρά να χρησιμεύουν σε κάτι ουσιαστικό. Αυτό φυσικά δεν σημαίνει ότι δεν έχει νόημα ο πειραματισμός και η καινοτομία, κάθε άλλο, αλλά από την άλλη όπως και να το κάνουμε κάποιοι συνδυασμοί πραγμάτων και λειτουργιών είναι άκυροι και προσωπικά μου είναι άχρηστοι. Δεν χρειάζομαι ρολόι με organizer κι αν θέλω organizer μπορώ να αγοράσω ξεχωριστά ένα που θα έχει πολλές περισσότερες ικανότητες και θα κάνω καλύτερα τη δουλειά μου. Έτσι προτίμησα να αγοράσω ένα ρολόι που είναι πρωτίστως ρολόι και όχι μια «ωραιοποιημένη» λατέρνα, δεν χρειάζεται τα πάντα να είναι ή gadgets ή κοσμήματα. Απλά ήθελα ένα ρολόι γιατί είχα βαρεθεί να βάζω το χέρι στην τσέπη και να βγάζω το κινητό όποτε ήθελα να δω την ώρα. Δεν ήθελα ούτε «ωραίο» ρολόι, ούτε «πολυχρηστικό», ήθελα απλά ένα ρολόι που να μην είναι ούτε άσχημο ούτε αστείο… Ευχαριστώ τη swatch γιατί ανάμεσα στα πολλά kitsch μοντέλα της είχε λίγο χώρο για τα γούστα μου και βρήκα αυτό που έψαχνα.

h1

Αϋπνίες

01/09/2008

Δεν μπορώ να κοιμηθώ, κάνει μια περίεργη ζέστη απόψε, πηχτή και υγρή, ίσως μου φταίει αυτό. Έτσι αποφάσισα να γράψω μερικές συμβουλές και διαπιστώσεις που σκεφτόμουν αυτές τις μέρες:

1. Ο αθλητισμός είναι πολύ καλός για τον σώμα σας, όχι και για εσάς… θυμηθείτε ότι δεν είστε μόνο το σώμα σας. Πονάω από προχθές, τι το ήθελα το Beach Volley? Βέβαια φταίει και που δεν ήταν καλή η άμμος.

2. Η μπύρα δεν σε κοιμίζει όταν νυστάζεις, απλά σου προκαλεί κατούρημα, ακόμα κι αν καταφέρεις να κοιμηθείς το μόνο βέβαιο είναι ότι θα σηκωθείς στις 6 για τουαλέτα, μισό λεπτό…

3. Η μπύρα κάνει κοιλιά, αν δεν κάνεις αθλητισμό την γάμησες και επειδή ο αθλητισμός κάνει αυτό που περιγράφω στο 1) καλύτερα να κόψουμε την μπύρα.

4. Επίσης η μπύρα ίσως να είναι η απόδειξη ότι υπάρχει θεός καθώς είναι κάτι αντίστοιχο με το άγιο θαύμα του Ιησού, τον πολλαπλασιασμό των άρτων. Έτσι και η μπύρα, μία πίνεις και δέκα κατουράς.

5. Δεν βγαίνει η μέρα με χειροποίητα burgers, αν δεν είναι Burger King να σε φουσκώσουν δεν βγαίνει.

6. Στα Burger Kings προσέχεις τι πίνεις και παίρνεις coka cola, όχι μπύρα αλλιώς αυτοαναφλέγεσαι. Το φαινόμενο της αυτανάφλεξης ονομάζεται και spontaneous combustion και σύμφωνα με ένα επεισόδιο southpark συμβαίνει όταν δεν κάνεις «πριτς» όταν σου έρθει αλλά τις κρατάς!

7. Όταν ο καιρός είναι καλός, όπως αυτέ τις μέρες, οι γυναίκες είναι πολύ πιο ωραίες κι εσύ πολύ πιο ιδρωμένος.

8. Επίσης, οι πλούσιες γυναίκες είναι ωραίες. Είναι λοιπόν απολύτως λογικό να κυκλοφορείς σε ακριβά μέρη.

9. Η ομάδα που υποστηρίζω κερδίζει μόνο όταν δεν βλέπω τον αγώνα… (ΑΕΚ – ΠΑΟ : 2 – 1) και μόνο όταν είναι σε καθεστώς μεγάλης πίεσης.

10. Αγάπα τον πλησίον σου (ε να γράφουμε καμιά φορά και με αναφορές)

11. Σκέφτηκα ότι θα είναι πολύ γαμάτο και αλτέρνατιβ να έχω το πρώτο blog που θα έχει επίσημη ιστοσελίδα! Ποιο το νόημα; Απολύτως κανένα, γι’ αυτό θα είναι αλτέρνατιβ!

12. Ok, ίσως απλά κάνω ένα Group στο facebook… «Crazy Cows Facebook fans»

13. Πρέπει να αλλάξω banner στο blog, δώστε καμιά ιδέα.

14. και να πληρώσω το νοίκι, δώστε και γι αυτό καμιά ιδέα.

15. Καλύτερο από το να μετράς προβατάκια για να κοιμηθείς είναι να γράφεις μαλακίες στο blog σου μέχρι να κλείσουν τα μάτια σου.

16. Όταν δεν νυστάζεις και γράφεις στο blog σου για να νυστάξεις γράφεις χειρότερες μαλακίες.

17. …και τελικά δεν νυστάζεις κιόλας!

18. Όταν γράφεις μαλακίες πρέπει να ξέρεις που να σταματήσεις για να μην γίνεις περισσότερο ρεζίλι!

19. Πάω να μετρήσω προβατάκια…

20. Προβατάκια… Μαύρα, με ράστα που μισούν τους βοσκούς!