Archive for Ιανουαρίου 2010

h1

Κούγιας mix, μια απάντηση στα «περί ποιοτικών χαρακτηριστικών»!

27/01/2010

Ο Αλέξης Κούγιας στην δίκη για τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου ζήτησε να προβάλει βίντεο από επεισόδια που έλαβαν χώρα κατά τη διάρκεια αγώνα πόλο ή βόλεϋ (ελάχιστη σημασία έχει) υπονοώντας ότι το θύμα συμμετείχε στα συγκεκριμένα επεισόδια ή σε τέτοιου είδους επεισόδια. Ο κύριος Κούγιας μάλιστα είπε απευθυνόμενος στον πρόεδρο του δικαστηρίου: «τα 16χρονα αυτά δεν είναι σαν τα δικά σας και τα δικά μας, πρέπει να δούμε τα ποιοτικά χαρακτηριστικά» (περισσότερα εδώ).

Μάλιστα… Η αλήθεια είναι ότι πράγματι, σε γενικές γραμμές τα ποιοτικά χαρακτηριστικά είναι ουσιαστικά, ή τουλάχιστον έτσι θα έπρεπε να είναι, αλλά:

α) Σε καμία περίπτωση η παρουσία ενός ανθρώπου στο γήπεδο, στα Εξάρχεια ή σε οποιοδήποτε χώρο δεν είναι δεικτική των ποιοτικών χαρακτηριστικών του, εκτός εάν το βίντεο δείχνει τον ίδιο τον Γρηγορόπουλο να συμμετέχει στα επεισόδια, πράγμα αμφίβολο.
β) Τα ποιοτικά χαρακτηριστικά ενός ανθρώπου δεν είναι δυνατόν να ποινικοποιούνται αν δεν υπάρχουν αποδείξεις αξιόποινων πράξεων.
γ) Τα ποιοτικά χαρακτηριστικά ενός ανθρώπου δεν δικαιολογούν σε καμία περίπτωση την οποιαδήποτε αξιόποινη πράξη γίνεται σε βάρος του (πόσο μάλλον τη δολοφονία του).
δ) Ακόμα κι αν τα «ποιοτικά χαρακτηριστικά» υπάρχουν και λειτουργούν διαφοροποιητικά, αυτό σε καμία περίπτωση δεν χωρίζει τα παιδιά σε δικά μας και δικά σας, τουλάχιστον όχι σε μια δίκαιη κοινωνία (δεν θέλω να πω «δημοκρατική» γιατί είναι μια εκφυλισμένη λέξη, όχι έννοια).
ε) Όταν ο μπάτσος πυροβόλησε δεν το έκανε εξαιτίας των ποιοτικών χαρακτηριστικών του 16χρονου αλλά εξαιτίας των δικών του μη ποιοτικών χαρακτηριστικών!

Άλλωστε, αν μπαίναμε στην διαδικασία κάθε φορά που δεν συμφωνούμε με κάποιον, ή με τα ποιοτικά χαρακτηριστικά του, να τον καθαρίζουμε είναι περίπου βέβαιο ότι ο Αλέξης Κούγιας θα είχε πυροβοληθεί από πολλούς ανθρώπους… ειδικά αν αυτοί οι άνθρωποι επέλεγαν να αξιολογήσουν τα «ποιοτικά χαρακτηριστικά» του κυρίου Κούγια με τον ίδιο τρόπο που ο ίδιος επιχειρεί να αξιολογήσει και να παρουσιάσει τα ποιοτικά χαρακτηριστικά του 16χρονου δολοφονημένου παιδιού…

Επειδή λοιπόν όλα τα επιχειρήματα είναι αντιστρέψιμα και επειδή με μια απλή αναζήτηση στο internet κανείς βρίσκει διαμάντια, ιδού τα ποιοτικά χαρακτηριστικά του κυρίου Κούγια μέσα στους χώρους στους οποίους συχνά κινείται…

Με Αστέρα Τρίπολης:

Στις Σέρρες:

Με Κέρκυρα:

Με Οργανωμένους:

Εδώ επισημαίνω για τους μη σχετικούς με το διαδίκτυο ότι τα παραπάνω βίντεο δεν είναι δικά μου, ούτε τα ανέβασα εγώ. Πρόκειται για βίντεο τα οποία βρήκα με μια απλή αναζήτηση στο YouTube και εγώ απλά δίνω link σε αυτό. Αν θέλει ο κύριος Κούγιας ας κάνει μήνυση στο εν λόγω site. Εκτός από τα παραπάνω, βίντεο δεικτικά των «ποιοτικών χαρακτηριστικών» του κυρίου Κούγια υπάρχουν κι άλλα, αν τα αναζητήσετε θα τα βρείτε και μπορείτε να βγάλετε τα δικά σας συμπεράσματα για το τι παιδί είναι αυτός που ηθικολογώντας χωρίζει τα παιδιά σε «δικά μας» και «άλλα». Άλλωστε ο ίδιος δεν έχει κάνει τίποτα για να προστατευθεί από τον αυτο-εξευτελισμό του. Μάλιστα, επειδή είμαι και ευαίσθητος σε θέματα που αφορούν οικογένειες, αντίθετα με πολλά τηλεοπτικά κανάλια που παρουσίασαν εκτενώς το θέμα του ξυλοδαρμού του από την πρώην σύζυγο του, είναι επιλογή μου να μην κάνω το ίδιο αν και το youtube είναι γεμάτο από βίντεο και συνεντεύξεις εκείνων των ημερών. Όμως, είναι προφανές ότι εδώ δεν με αφορά να κρίνω την προσωπική του ζωή, παρά μόνο και καθαρά την συμπεριφορά του σε δημόσιους χώρους. Το ίδιο δηλαδή το οποίο επιχειρεί ο ίδιος να κρίνει για να «κατατάξει» κοινωνικά ένα νεκρό 16χρονο παιδί και να μας πείσει ότι δεν ήταν «σαν τα δικά μας παιδιά»… Αλήθεια κύριε Κούγια, βλέποντας τα παραπάνω εσείς σε ποια «παιδιά» θα κατατάσσατε τον εαυτό σας;…

Το πιο τραγικό όμως από όλα είναι ότι όλα αυτά τα λέει και τα κάνει για να υπερασπιστεί αυτόν που έκανε αυτό:

Αντίθετα με εσάς κύριε Κούγια, εμείς που είμαστε άνθρωποι, δεν θα θέλαμε ο αστυνομικός – πελάτης σας (δεν λέω δολοφόνος γιατί δεν έχει καταδικαστεί ακόμα) να δικαστεί για τα ποιοτικά χαρακτηριστικά του, ούτε για τον χαρακτήρα του, ούτε για τις απόψεις του… Μόνο για τις πράξεις του!

Advertisements
h1

Τους Ζυγούς Λύσατε…

14/01/2010

Όντας ξαπλωμένος στο κάτω κρεβάτι, κοιτώντας προς τα πάνω, αυτό που αντικρίζεις είναι ο «μπακλαβάς». Έτσι ονομάζουμε το πλεγμένο σύρμα που συγκρατεί το στρώμα του επάνω κρεβατιού σχηματίζοντας ρόμβους όπως τα συρματοπλέγματα των περιφράξεων. Αν κοιμάσαι στο κάτω κρεβάτι ο μπακλαβάς είναι το πρώτο πράγμα που βλέπεις το πρωί όταν ξυπνάς και το τελευταίο πριν κοιμηθείς το βράδυ. Έτσι, σταδιακά και μάλλον αναπόφευκτα, γίνεται πεδίο προβολής των σκέψεων, των εικόνων, των ιδεών, της μοναξιάς, της απόγνωσης. Τελικά, μέσα από αυτόν συνδέεσαι με τις σκέψεις σου, το συρμάτινο πλέγμα γίνεται φίλτρο, βλέπεις μέσα από αυτό.

Πέρασα μάλλον πάρα πολλές ώρες ατενίζοντας τον μπακλαβά, με σκέψεις ή χωρίς σκέψεις, δεν έχει σημασία. Άλλωστε, στο τέλος με κέρδιζε εκείνος και οι υπνωτικές του ιδιότητες, έπιανα τον εαυτό μου να προσπαθεί να διακρίνει σχήματα και εικόνες συνθέτοντας νοητά τους ρόμβους του, σαν να ήταν ψηφίδες. Το παιχνίδι τελείωνε όταν με έπαιρνε ο ύπνος ή όταν με σήκωνε από το κρεβάτι η αγριοφωνάρα κάποιου μαλάκα από τους πολλούς που υπάρχουν στον στρατό. Μετά επέστρεφα στον μπακλαβά, στο καταφύγιο του κάτω κρεβατιού και την υπνωτική του οθόνη, πάντα για λίγο, πάντα μέχρι το επόμενο εγερτήριο. Έτσι περνούσαν λεπτά, ώρες, μέρες, μήνες.

Έτσι, ένα πρωί ξυπνάς και κοιτάζεις προς τα πάνω και δεν βλέπεις πια μπακλαβά, το λευκό ταβάνι μοιάζει λυτρωτικό. Η επιστροφή της πολιτικής σου ταυτότητας αρκεί για να σε πείσει, ή να σε παραπλανήσει, ότι είσαι πια ελεύθερος. Στην πραγματικότητα το ξέρεις ότι παραμένεις το ίδιο ανελεύθερος, απλά λιγότερο περιορισμένος. Κάποιοι λένε «πάει τώρα, τελείωσε, άστο». Όταν μακρύνουν τα μαλλιά και τα γένια και η όψη τους δεν θυμίζει πια στρατιώτη η μνήμη τους εξασθενεί. Δυστυχώς δεν τελείωσε όμως. Ο μπακλαβάς είναι εκεί, όχι πια μόνο στο κρεβάτι που κοιμόμουν και τώρα κοιμάται κάποιος άλλος, είναι και στο μυαλό μου, στο μυαλό όλων όσων πέρασαν από αυτό. Οι μαλάκες είναι ακόμα εκεί, όπως και η βρωμιά, η βλακεία, ο παραλογισμός και η καταπίεση. Αν εσύ μπορείς να κοιμάσαι ήσυχα το βράδυ γνωρίζοντας ότι υπάρχει αυτό το πράγμα τότε μπράβο σου, ο στρατός πέτυχε τον στόχο του. Εγώ δεν μπορώ, μάλλον σε εμένα δεν πέτυχε!

Όπως και να έχει, η «επαφή από στάση προσοχής» έλαβε τέλος, «ΤΟΥΣ ΖΥΓΟΥΣ ΛΥΣΑΤΕ!»

Υ.Γ.: Αυτούς τους 11 μήνες έμαθα πολλά πράγματα που θα ήταν καλύτερο να μην τα έχω μάθει, είδα πολλά που θα ήθελα να μην είχα δει και έκανα κάποια που δεν θα ήθελα να έχω κάνει. Από κάποιους ανθρώπους εισέπραξα απόρριψη, αν και μάλλον φταίω κι εγώ σ’ αυτό. Βρήκα όμως και ανθρώπους που με βοήθησαν, συχνά με προστάτευσαν και νοιάστηκαν. Έκανα φίλους, τους ευχαριστώ ειλικρινά, δεν είναι ανάγκη να πω ονόματα, εκείνοι ξέρουν.