Archive for Μαΐου 2008

h1

Παρουσίαση τέλος

29/05/2008

Η wordpress μας έχει γαμήσει τελευταία, το ίντερνετ στο σπίτι κολλάει συνέχεια, οι Πολωνοί από πάνω κοπανάνε κάτι ή κάνουν σεξ για 30 δευτερόλεπτα με διαλείμματα 15 δευτερολέπτων, το ζεστό νερό στο ντους μια έρχεται μια δεν έρχεται με αποτέλεσμα είτε να σε καίει είτε να σε παγώνει, τα λεωφορεία έχουν απεργία και το τρένο που περίμενα εχθές για να πάω στην παρουσίαση όταν έφτασε σταμάτησε και δεν έπαιρνε μπρος. Τελικά πήρα το επόμενο και έφτασα στο Delft όπου παρουσίασα την διπλωματική μου λιγότερο καλά από όσο μπορούσα αλλά αρκετά καλά ώστε να μου δώσουν καλές κριτικές και να μου επιτρέψουν να αποφοιτήσω περί το τέλος του Ιουνίου. Μέχρι τότε πρέπει να ολοκληρώσω το κείμενο μου ή καλύτερα να δομήσω το χάος των ήδη γραμμένων πολλαπλών κειμένων μου που βρίσκονται μπερδεμένα σε διάφορα format που απαρτίζονται, από κόλλες Α3, αρχεία στον υπολογιστή, σημειώσεις ιδεών σε τετράδια, σε ευχετήριες κάρτες, σε χαρτοπετσέτες και σε χαρτάκια κάθε είδους. Συχνά έγραφα και στο χέρι μου αλλά τελευταία το έκοψα… Όχι το χέρι μου, εννοώ ότι έκοψα το να γράφω σε αυτό… Αυτά για σήμερα, αύριο έχει άλλα!

Quiz: Γιατί το τρένο ή το λεωφορείο αργεί όποτε βιάζομαι; Γιατί όποτε υπάρχει πιθανότητα κάτι να πάει στραβά θα παει; Και γιατί αυτή η πιθανότητα πολλαπλασιάζεται σε κρίσημες στιγμές; Να το πω αλλιώς, η πιθανότητα να αργήσει το τρένο είναι ευθέως ανάλογη της κρισιμότητας του ραντεβού!

Advertisements
h1

Ιδιογράφως, crazy cows

27/05/2008

Ένα από τα πιο όμορφα πράγματα που έχω δει στην Ελληνική blogόσφαιρα είναι η πρωτοβουλία με τίτλο «Ιδιογράφως» που ξεκίνησε από τους φίλους Natassaki και AFM. Ήθελα εδώ και μέρες να γράψω κάτι όμως συνειδητοποιώ ότι η «γραφή» δεν περιορίζεται  στενά στην έννοια του κειμένου αλλά προχωράει παραπέρα σε αυτήν του «ίχνους». Αυτή είναι και η πιο όμορφη σύνδεση που μπορώ να κάνω με την Αμαλία η οποία άφησε το ίχνος της στην blogόσφαιρα και γι’αυτό νομίζω έχει νόημα να της αφιερωθεί αυτή η συλλογή, που είναι μια συλλογή «ιχνών». Έπιασα λοιπόν κι εγώ μολύβι και σχεδίασα για να προσθέσω το ίχνος μου (κλικ στην εικόνα για μεγέθυνση), έχοντας σαν άλλοθι την ανάγκη να ξεμουδιάσω λίγο από το τρέξιμο και να αφήσω παρουσιάσεις και κείμενα στην άκρη.

Κάποιοι δικοί μου άνθρωποι χαίρονται να πιάνω μολύβι και ομολογώ ότι τον τελευταίο καιρό δεν το κάνω συχνά. Όμως όταν το κάνω το διασκεδάζω και νομίζω ότι καταφέρνω να αίρεται μια θεμελιώδης παρεξήγηση, τις οποίας συχνά έχω πέσει θύμα, που θέλει τους αρχιτέκτονες που ασχολούνται με θεωρία να είναι ανίκανοι σχεδιαστές.

Με εκτίμηση, για την πρωτοβουλία «Iδιογράφως», http://autographcollectors.blogspot.com/

Χάρης Χεϊζάνογλου (κατά κόσμον harisheiz)

h1

Πανελλήνιες και άλλες παιδικές ασθένειες (Summer mix 2008)

25/05/2008

Πέρυσι έγραψα σε τρεις φάσεις το «Πανελλήνιες και άλλες παιδικές ασθένειες». Λόγω των ημερών, λόγω της κατάστασης στα πανεπιστήμια και επειδή έχω δουλειές αυτές τις μέρες το επαναδημοσιεύω (υπό μορφή ημερολογίου) γιατί είναι ένα από τα αγαπημένα μου sequels αυτού του blog (το μοναδικό) το οποίο, ένα χρόνο μετά, το βρίσκω επίκαιρο και είμαι βέβαιος ότι και δέκα χρόνια μετά επίκαιρο θα είναι γιατί στην Ελλάδα δεν αλλάζει τίποτα, ελπίζω να διαψευσθώ. Καλή επιτυχία σε όλους τους πιτσιρικάδες που Πανελληνιάζονται… Διαβάστε το κείμενο σαν να διαβάζετε ημερολόγιο καθώς τα τρία Parts γράφτηκαν σε διαφορετικές χρονικές στιγμές.

Part 1

Μάιος 25, 2007

Ώρες ώρες συνειδητοποιώ ότι έχω ξεχάσει τι παίζει στην Ελλάδα και ακόμα καλύτερα ότι έχω καταφέρει να απωθήσω αρνητικές καταστάσεις και σκέψεις που μου πλάκωναν το στήθος στο παρελθόν. Η άρνηση μου δε είναι τόσο μεγάλη για κάποια πράγματα που έχω διαγράψει εντελώς τις λέξεις που τα θύμιζαν από το μυαλό μου, τις έχω ξεχάσει. “You name it therefore it exists” μου είπε ένας καθηγητής εδώ και τώρα συνειδητοποιώ ότι αντίστοιχα κάτι όταν παύει να υπάρχει, χάνεται και το όνομα του… Κατά λάθος έπεσα στο Post της X-Psilikatzous σήμερα και διάβασα αυτή τη μακρινή και τόσο τρομακτική λέξη που είχα ξεχάσει… “Πανελλήνιες”… Κι άρχισα να μονολογώ:

“Ρε συ τι είναι αυτό, τι σημαίνει;” μου είπα, “το έπαθα κι εγώ αυτό νομίζω κάποτε… Κοίτα να δεις που είναι κάτι σαν την ανεμοβλογιά, κανένα παιδάκι δεν το γουστάρει αλλά όλοι οι γονείς θέλουν τα παιδιά τους να το περάσουν”… “ναι ναι κάτι τέτοιο, θυμάμαι… και τα πλακώνουν τα παιδιά στις ενέσεις και τα φάρμακα για να το αντέξουν γιατί είναι ένα κακό που πρέπει να το περάσουν οπωσδήποτε και μετά μαγικά οδηγεί στην κάθαρση (όπως και κάθε τραγωδία κατά Αριστοτέλη). Επίσης συνήθως κανείς δεν σε επισκέπτεται εκτός από γονείς και γιατρούς και καμιά φορά συμπάσχοντες για να δουν τι κάνεις κι αν είσαι καλύτερα από αυτούς… Και φυσικά δεν επιτρέπεται να βγεις έξω για να μην επιδεινωθεί η κατάσταση σου. Το κακό είναι ότι είναι κολλητική ασθένεια και όπως οι πρισσότερες κολλάει στην ανάρρωση και μάλιστα μαζικά και μια φορά το χρόνο… Όταν εσύ το περνάς κάποιοι άλλοι το κολλάνε και πρέπει να περιμένουν το επόμενο καλοκαίρι για να το περάσουν κι αυτοί και να το κολλήσουν κάποιοι άλλοι και μπλα μπλα μπλα… Βέβαια κι αυτοί που το περνάνε δεν την βγάζουν πάντα καθαρή, όλο και κάποιο κουσούρι τους αφήνει… Σπυράκια που οι δερματολόγοι ονομάζουν ακμή και όλοι εμείς οι υπόλοιποι γκαυλόσπυρα, περιττά κιλά κυρίως στα κορίτσια (κώλο που λέμε και συνήθως δεν εξαφανίζεται ποτέ μετά την ασθένεια), αυξημένη μυωπία, ποικίλα ψυχολογικά προβλήματα και το χειρότερο υπερέπαρση σε κάποια μαλακισμένα που ανάρρωσαν πρώτα και άριστα και βγαίνουν στον Ευαγγελάτο για να πουν στους υπόλοιπους πως τα κατάφεραν για να κάνουν το ίδιο. Οι γονείς που τα παρακολουθούν όλα αυτά  είναι ικανοί και νερό του Καματερού να ποτίσουν τα παιδιά τους αν το ακούσουν στην TV. Τελικά όλοι, αναρρώσαντες και μη, συνεχίζουν τη ζωή τους μέχρι να τους βρει η επόμενη ασθένεια η οποία δεν είναι απίθανο να είναι χρόνια.”

Καλή επιτυχία σε όλους τους ασθενείς και μη μασάτε αν δεν αναρρώσετε, όλοι άρρωστοι είμαστε, αν και νομίζω ότι οι πανελλήνιες είναι ασθένεια απόλυτα ιάσιμη και μάλιστα χωρίς φαρμακευτική αγωγή!

Part 2

Ιούνιος 23, 2007

Την Πέμπτη ανακοινώθηκαν οι βαθμοί των πανελληνίων και από την παρούσα απόσταση μπορώ να δω την κατάσταση που επικρατεί αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα, να τη μυρίσω, να τη γευτώ και να την κοροϊδέψω. Είναι αυτές οι μέρες που οι τίτλοι ειδήσεων παίζουν σκηνές από λύκεια με ευτυχείς μαμάδες και μαθητούδια που πέρασαν στην πρώτη τους επιλογή… “Εγώ έβαλα νομική πρώτη επιλογή και με τους βαθμόύς που έχω περνάω νομική στην Αθήνα (γελάκια) μπλα μπλα”… Σεβαστή η χαρά και κατανοητή, κι εγώ το ίδιο ένοιωθα, χαρούμενος και επιτυχημένος (για μια μέρα μόνο, την επομένη ο σεισμός του ‘99 μου τα χάλασε όλα)  αλλά όπως είπα πιο πάνω πλέον έχω την απαραίτητη απόσταση ώστε να δω όλο το έυρος της παρούσας παρανοϊκής κατάστασης.

Τίποτα δεν τελείωσε, κατανοώ απόλυτα το συναίσθημα της κάθαρσης και της ανάγκης επιβράβευσης αλλά τώρα αρχίζουν όλα και μάλιστα σχεδόν από την αρχή. Επίσης τίποτα δεν χάθηκε και όσοι βλέπουν τις πανελλήνιες και τα πεναπιστήμια σαν την μόνη καλή πηγή ευκαιριών κάνουν τραγικό λάθος και στο “μόνη” και στο “καλή”. Είναι λίγες οι σχολές στην Ελλάδα που είναι ικανές να καλλιεργήσουν όνειρα και ακόμα λιγότερες αυτές που μπορούν να τα στεγάσουν και να ικανοποιήσουν την ανάγκη για ουσιαστική γνώση. Μόνοι μας γινόμαστε έχοντας καμιά φορά τη βοήθεια λίγων φωτεινών ανθρώπων καθηγητών… Το είπα και στη μάνα μου όταν ορκίστηκα “Αυτοδίδακτος είμαι και ας πλήρωνες εσύ τόσα χρόνια για να σπουδάζω στη Θεσσαλονίκη!”

Σε παλαιότερο post όταν ξεκινούσαν οι εξετάσεις πριν ένα μήνα έγραφα για τις πανελλήνιες ως παιδικές ασθένειες… Αυτές είναι οι μέρες που περνάμε από την ασθένεια στην ανάρρωση αλλά είναι μόνο για λίγο καθώς η νόσος είναι χρόνια… Οι ασθενείς αφού αποτοξινωθούν κατά τους καλοκαιρινούς μήνες θα συνεχίσουν την κούρα σε δημόσια ιδρύματα της Ελλάδας ενώ πολλοί θα μεταβούν και στο εξωτερικό ευελπιστώντας σε καλύτερη νοσηλεία που είναι όμως και πιο ακριβή και μερικές φορές αναποτελεσματική. Το ζήτημα είναι τι συμβαίνει από εδώ και πέρα. Είναι πιθανό κάποιοι να αναρρώσουν πλήρως αλλά οι περισσότεροι θα συνεχίσουν να ασθενούν καθώς τα ιδρύματα θα κάνουν τα ιατρικά λάθη που πάντα κάνουν… Κοινώς ”Η εγχείρησις πέτυχε αλλά ο ασθενής απέθανε!” (σκατά, τώρα θα κάνουν ντου στο blog και τα εθνίκια)… Τι εννοώ; Τα ιδρύματα δεν είναι η σωτηρία, υπάρχουν οι λεγόμενες ενδοπανεπιστημιακές λοιμώξεις οι οποίες είναι πολλές και ποικιλοτρόπως επικίνδυνες… ίσως πιο επικίνδυνες κι από την ίδια την ασθένεια. Δεν είναι απίθανο κανείς να καταλήξει ακρωτηριασμένος (πνευματικά) ή ακόμα χειρότερα “κατά φαντασίαν υγιής!” (πάλι πνευματικά)… Οι πλέον επιρεπείς στο δεύτερο είναι αυτοί οι “πρώτοι των πρώτων” που βγαίνουν στην TV, οι οποίοι νομίζουν ότι επειδή μπήκαν πρώτοι θα βγουν και πρώτοι… Αμ δε! Πολλοί επίσης θα είναι και εκείνοι οι οποίοι στην πορεία θα διαπιστώσουν ότι το ίδρυμα που νοσηλεύονται δεν τους παρέχει ικανή θεραπεία ώστε να αναρρώσουν ή ότι δεν ειδικεύεται στην δική τους ασθένεια και ότι χρήζουν αλλαγής ιδρύματος καθώς όταν διάλεγαν δεν ήξεραν! Σε κάθε περίπτωση πάντως, όπως και να έχει οι ασθενείς πρέπει για μεγάλο διάστημα να χρησιμοποιήσουν καθαρτικά προκειμένου να αποβάλουν όλα τα κατάλοιπα που συσσωρεύσαν κατά την μακροχρόνια παραμονή τους στο λύκειο και βαραίνουν το κεφάλι τους εμποδίζοντας τις νέες θεραπείες να δράσουν αποτελεσματικά!

Αγαπητοί επιτυχόντες, απολαύστε την εισαγωγή και παραμονή σας στο ίδρυμα, με όλα της τα στραβά έχει πλάκα…

Όσοι δεν πετύχατε μην ακούτε κανέναν, όλοι έχουν ένα comment έτοιμο και έξω έξω για τον οποιονδήποτε, ακόμα κι αν πέρασε. Μια φίλη της γιαγιάς μου με είχε ρωτήσει “περασες;” είπα “ναι”, συνέχισε εκείνη “που;” αλλά το που δεν πήγαινε σε ποιά σχολή γιατι όταν απάντησα “αρχιτεκτονική” ξαναρώτησε “που;” και όταν είπα “Θεσσαλονίκη¨και όχι “Αθήνα” κατέβασε το μάτια, πήρε ένα λυπημένο ύφος και μου είπε “ΕΕεε, δεν πειράζει” σαν να είχα αποτύχει οικτρά… Μην αφήνετε κανέναν μαλάκα να σας κάνει να νοιώθετε έτσι! Στο γραφείο που εργάστηκα στην Ελλάδα έπαιρνα 700 Euro και μαύρα, την ίδια στιγμή η πανέμορφη κομμώτρια στο ισόγειο έσκαγε με BMW και εργαζόταν τις μισές ώρες από εμένα, αυτή είχε αποτύχει στις Πανελλήνιες!

Part 3

Αύγουστος 27, 2007

Στο παρελθόν έχω αναφερθεί εκτενώς σε αυτό το blog στις Πανελλήνιες εξετάσεις με τα posts “Πανελλήνιες και άλλες παιδικές ασθένειες” Part 1 και Part 2 (με κλικ στα links μπορείτε να διαβάσετε πρώτα δύο επεισόδια). Σήμερα που ανακοινώθηκαν οι βάσεις είναι η μεγάλη στιμή για να ολοκληρωθεί η τριλογία.

Οι βάσεις μετρώνται σε μόρια και είναι σαν τον πυρετό, δείχνουν πόσο πολύ ασθένησαν οι μαθητές κατά τη διάρκεια του έτους. Έτσι, αν ασθένησαν πολύ οι βάσεις ανεβαίνουν και τα ιδρύματα εξυπηρετούν τους μαθητές με τα περισσότερα μόρια καθώς προφανώς αυτοί είναι σε πιο βαριά κατάσταση. Όταν ανακοινώνονται οι βάσεις, όπως σήμερα, οι ασθενείς μαθητές μαθαίνουν σε πιο ίδρυμα έγιναν δεκτοί και σπεύδουν να εγγραφούν και να εισαχθούν ταχέως ώστε να αρχίσει η νοσηλεία. Στην νοσηλεία έχω αναφερθεί εκτενώς στο part 2 της τριλογίας (have a look καλό είναι!) και δεν θα αποτολμήσω flashback εδώ καθώς τα flashbacks στις τριλογίες συνήθως είναι μάταια και κουραστικά (βλέπε το part 2 του Matrix). Το σημαντικό είναι ότι αυτές τις μέρες γίνεται η γνωστή παρέλαση των μαμάδων και τον επιτυχόντων ασθενών από σπίτι σε σπίτι κι από γιαγιά σε θείο για τα γνωστά κεράσματα και τις ευχές για ταχεία ανάρρωση. Μετά όλοι μαζί φορτώνουν τον ασθενή στο αυτοκίνητο μαζί με κούτες γάλατα εβαπορέ και τενεκέδες λάδι και τον ξαποστέλνουν στην πόλη που εδρεύει το ίδρυμα που τον δέχθηκε ώστε να βρει ακομοντέισιον καθώς τα ελληνικά ιδρύματα δεν συνηθίζουν να προσφέρουν άφού δεν επαρκούν οι κλίνες και τα ράντζα πράγμα που είναι φυσιολογικό και δεν προκαλεί εκπληξη σε κανέναν καθώς πρώτα πρέπει να λυθούν άλλα πιο σοβαρά προβλήματα που υπάρχουν. Ένα από αυτά είναι ο ανεπαρκής χώρος στα κυλικεία τον ιδρυμάτων στα οποίο σπεύδουν τάχιστα όσοι ασθενείς φτάνουν αργοπορημένοι και δεν βρίσκουν θέση στο αμφιθέατρο. Οι ασθενείς αυτοί ακολουθούν αυτοσχέδιες θεραπείες με δημοφιλή γιατροσόφια και αυτοσχέδια φάρμακα όπως ο φραπές και το τάβλι. Συχνά ο φραπές καταναλώνεται και εντός του αμφιθεάτρου ως συνοδευτικό διεγερτικό κατά την διάρκεια της θεραπείας. Η θεραπεία για τους ασθενείς των Πολυτεχνικών και των Ιατρικών διαρκεί παραπάνω από αυτήν στα υπόλοιπα ιδρύματα καθώς οι συγκεκριμένοι ασθενείς εκτός του ότι ασθένησαν παραπάνω και γι’αυτό είχαν πιο πολλά μόρια, γεγονός που σημαίνει ότι απαιτείται μακρά νοσηλεία, πάσχουν από επιπλέον λοιμώξεις. Οι μεν πολυτεχνίτες από την ενδοπανεπιστημιακή λοίμωξη που λέγεται κατάληψη την οποία την παθαίνεις θέλεις δεν θέλεις (άπαξ και την πάθει ένας την παθαίνουν όλοι) και οι δε ιατροί από τις λοιμώξεις που λέγονται ειδικότητα και αγροτικό. Επίσης , συχνά, μικρόβια που λέγονται “υπουργοί παιδείας” είναι υπέυθυνα για ασθένειες που λέγονται “εκπαιδευτικές μεταρυθμίσεις” οι οποίες πολύ εύκολα λαμβάνουν διαστάσεις επιδημίας με πρώτες ενδείξεις τις καταλήψεις και τις απεργίες και τελική κατάληξη την καθολική σήψη. Τελικά, αυτοί που καταφέρνουν πραγματικά να θεραπευθούν είναι πολύ λίγοι παρά το γεγονός ότι όλοι λαμβάνουν τελικά εξιτήριο. Οι περισσότεροι καταλήγουν να είναι χρόνια πάσχοντες ή κατά φαντασίαν υγιείς. Καλή θεραπεία σε όλους!

to be continued (?)

h1

Αναζητώντας τον ορισμό του προβλήματος

24/05/2008

Αναρωτιέμαι αν πίσω από την πρόταση που επαναλαμβάνουν κάποιοι φίλοι, “το πρόβλημα δεν είναι αυτό”, «το πρόβλημα δεν είναι το άλλο», που ομολογώ μου αρέσει και την βλέπω με συμπάθεια γιατί κι εγώ συνηθίζω να δίνω τέτοιου είδους αντίστροφους ορισμούς ώστε να καταδείξω κάτι ως το αντίθετο κάποιου άλλου πράγματος, υπάρχει ένας αυτόνομος μη ετεροπροσδιορισμένος ορισμός του προβλήματος. Κουράστηκα με τους αρνητικούς ορισμούς, πείτε μας ποιο είναι συνολικά το πρόβλημα και τι πρέπει να γίνει για να λυθεί και όχι αποσπασματικά ποιο δεν είναι το πρόβλημα και τι “δεν” πρέπει να γίνει. Κοινώς, καλή η ρήξη και η ανατροπή και τις περισσότερες φορές συμμερίζομαι απόλυτα τους λόγους αλλά αν στόχος είναι η αλλαγή και όχι απλά η αποδόμηση τότε πείτε μας κι εμάς προς ποια κατεύθυνση και με ποιο τρόπο, συνολικά και όχι αποσπασματικά. Δυστυχώς, όσο δίκιο κι αν έχετε κάποιοι σε αυτά που λέτε, ότι λέτε είναι αποσπασματικό και ο τρόπος που τα λέτε προϋποθέτει να έχω αρκετή διάθεση και «πίστη» ώστε να πεισθώ. Όμως δεν την έχω, αν δεν υπάρχει συνολική ρεαλιστική αντιπρόταση τα πράγματα δεν γίνονται καλύτερα αλλά χειρότερα γιατί ο κόσμος αλλάζει και στην Ελλάδα τα πράγματα μένουν ίδια. Ο αγώνας και το κίνημα δεν είναι ο στόχος, είναι απλά το μέσο για να κατακτήσουμε τον στόχο. Κι εγώ μαζί σας στο κίνημα, εκεί ήμουν και από εκεί ήρθα, όμως κανείς δεν μου λέει ποιος είναι ο στόχος και τι έχετε να αντιπροτείνετε, εννοώ τι είδους αλλαγές, σε ποιο context κλπ. Όλα τα άλλα είναι αποσπασματικά και γι’ αυτό όταν επιχειρήσουμε να τα δούμε όλα μαζί είναι ασύνδετα και μοιάζουν ουτοπικά. Αν επιθυμείτε να αγωνιστείτε για ρήξη και ανατροπή θα πρέπει να ορίσετε τις ριζικές αλλαγές συνολικά και να σχεδιάσετε τον τρόπο που αυτές πρέπει να γίνουν, «πρώτα αυτό», «μετά εκείνο», «λεφτά θα βρούμε από εδώ», «θα τα δώσουμε εδώ», «σε 10 χρόνια θα είμαστε κάπως έτσι», όταν το κάνετε ίσως διαπιστώσετε ότι δεν μπορούν να γίνουν τόσο ριζικές αλλαγές αλλά ελπίζω να είμαι λάθος. Σε κάθε περίπτωση, αν δεν ορίσετε τις αλλαγές και δεν σχεδιάσετε το μέλλον είναι προτιμότερο να αφήσετε προς το παρόν την ρήξη και την ανατροπή στην άκρη γιατί η αλλαγή δεν γίνεται με συνθήματα και ευχολόγια για την καθολική επικράτηση του «καλού». Ίσως είναι καλύτερα να σκεφτείτε πως θα διορθώσετε το σύστημα με μικρές εύλογες αλλαγές. Δεν με ικανοποιεί αλλά από το «όχι» σε όλα χωρίς να υπάρχει αντιπρόταση που αφήνει την κατάσταση να επιδεινώνεται διαρκώς είναι προτιμότερο…

h1

Της Καλομοίρας (περί Media)

22/05/2008

Δεν μπορώ να αντισταθώ στον πειρασμό και δεν είναι μόνο επειδή η Καλομοίρα είναι σέξυ. Η χαμηλή τέχνη, το kitsch και το trash όσο κι αν με εκνευρίζουν με γοητεύουν. Είναι ίσως επειδή πίσω τους υπάρχει μια ολόκληρη κοινωνία, ένας ζωντανός οργανισμός που τα γεννά, τα αναπαράγει και μετά συχνά τα αποκαθηλώνει ή τα λιθοβολεί. Το πεδίο που συμβαίνουν όλα αυτά είναι τα Media, τα οποία στην Ελλάδα είναι κάτι σαν την πλατεία σε έναν κόσμο που λειτουργεί ως υποκατάστατο του χωριού που μεγάλωσε ο «μέσος Έλληνας».

Σε κάθε περίπτωση η μαζική κουλτούρα και η τέχνη που αυτή παράγει δεν είναι ένα πεδίο ομαλό (το αν είναι υγιές δεν θα το κρίνω και έχω τους λόγους μου) μονοδιάστατο ή προβλέψιμο. Είναι κάτι πολυεπίπεδο και εξαιρετικά σύνθετο και ο τρόπος που διαμορφώνεται εξαιρετικά δυναμικός και γι’ αυτό με ενδιαφέρει καθώς εκλαμβάνω αυτό το πεδίο ως το χώρο που η ζωή και η τέχνη συναντώνται. Για να το πω πιο απλά, η μάνα μου (λέω για τη δική μου για να μη θίξω κάποιον) παρόλο που είναι ένα πρόσωπο που υπεραγαπώ, δεν μπορεί να μου πει πολλά για τον Hubert Duprat και φαντάζομαι σχεδόν κανείς από εσάς γιατί παρόλο που είναι ένας πολύ ενδιαφέρον καλλιτέχνης είναι ένα πρόσωπο που λίγοι γνωρίζουν, όπως λίγοι γνωρίζουν τον Absalon, τον Hiroshi Sugimoto, τον Roman Opalka, τον Simon Norfolk, τον Gregory Crewdson (ήταν μια καλή ευκαιρία να δώσω links σε καλλιτέχνες λιγότερο γνωστούς που μου αρέσει πολύ η δουλειά τους). Την Καλομοίρα όμως την γνωρίζει και η μάνα μου και η γιαγιά μου και η θεία μου και η δική σας θεία και θείος αγαπητέ αναγνώστη και εκτός αυτού η Καλομοίρα και η κάθε Καλομοίρα, το οτιδήποτε υπάρχει ως κοινή γνώση ή βιωμένη εμπειρία, γίνεται κοινός τόπος και αφορμή επικοινωνίας (συχνά προϋπόθεση!) πριν γίνει πεδίο κριτικής. Κοινώς, ανεξάρτητα με το είδος της κριτικής η Καλομοίρα ενώνει γιατί γίνεται «φόρμα» και αφορμή για κουβέντα, όπως ακριβώς και η Τζούλια Αλεξανδράτου, η Ελένη Μενεγάκη, η Σάσα Μπάστα, ο Θέμος Αναστασιάδης, ο Μάκης Τριανταφυλλόπουλος και φυσικά ο αγαπημένος σε αυτό το blog Γεράσιμος Γιακουμάτος και ο Παναγιώτης Ψωμιάδης (βλ. Νομάρχης).

Η αναγωγή των προσώπων σε φόρμες, η αν προτιμάτε σε αφορμές επικοινωνίας είναι μια πραγματικότητα και συμβαίνει είτε μας αρέσει είτε όχι (εμένα όχι και το ξέρετε αλλά συγχωρείστε μου που δεν θα το αναπτύξω σε αυτό το κείμενο, κάνω προσπάθεια κι εγώ να συγχωρέσω τον εαυτό μου). Άλλωστε αυτό δεν είναι τίποτα παραπάνω από την τηλεοπτικοποίηση αυτού που συνέβαινε στα χωριά παλαιότερα. Σε κάθε χωριό υπήρχε (κι αν δεν υπήρχε έβρισκαν κάποιον και τον έκαναν) ο τρελός, ο χαζός, η πουτάνα, ο πούστης, ο κλέφτης, ο κτηνοβάτης και η ύπαρξη όλων αυτών των «ρόλων» ήταν προϋπόθεση για να ζήσουν όλοι οι άλλοι αισθανόμενοι κανονικοί. Αν ρίξετε μια ματιά θα βρείτε τους παραπάνω «ρόλους» σε πολλά πρόσωπα που σχολιάζονται στην μεσημεριανή ζώνη. Αυτή η εξάρτηση από τα πρόσωπα που λειτουργούν ως πεδίο σχολιασμού – επικοινωνίας, μάλλον επειδή υπάρχουν άνθρωποι που δεν έχουν τι άλλο να πουν, είναι που δίνει δημοσιότητα σε αυτά τα πρόσωπα και την ανατροφοδοτεί διαρκώς. Από την άλλη ακόμα και κάποιοι που έχουν κάτι να πουν δεν λένε όχι στον χαβαλέ. Το πρόβλημα βέβαια δεν είναι ούτε οι ρόλοι, ούτε η Καλομοίρα ούτε ο χαβαλές, αλλά ότι υπάρχουν μόνο αυτά ή καλύτερα ότι υπάρχουν αυτά σε βάρος όλων των άλλων που θα μπορούσαν ή θα έπρεπε να υπάρχουν!

Σε κάθε περίπτωση και ανεξάρτητα από το «τι θα έπρεπε να βλέπουμε» που είναι κάπως διδακτικό και μπορεί σε κάποιους να ακούγεται πολύ ελιτίστικο σε εμένα πολύ κλισέ, υπάρχει ένα πιο ουσιαστικό ζήτημα σε σχέση με την πραγματικότητα όπως υφίσταται σήμερα. Το χειρότερο λοιπόν είναι ότι μια είδηση η οποία συχνά παρουσιάζεται ως τέτοια χωρίς να είναι, π.χ. «ο Ψωμιάδης ντύθηκε Spider Man» ή «Το βρακί της Καλομοίρας σε κωλάδικο στην Μύκονο», είναι η αφορμή αλλά και το πιο επουσιώδες στην όλη διαδικασία. Ακόμα όμως κι όταν η είδηση είναι περισσότερο ουσιαστική το σημαντικό είναι ο αντίλαλος και η διατήρηση της είδησης με κάθε μέσο, ίσως γιατί ό αντίλαλος κοστίζει λιγότερο και είναι πιο εύκολο και πιο σίγουρο από το ψάρεμα της ίδιας της είδησης. Αυτό που έχουμε λοιπόν είναι σχόλιο στο σχόλιο και σχόλιο για το σχόλιο με αφορμή την είδηση με έναν τρόπο που τελικά η είδηση χάνεται και αυτό που μένει είναι ένα βουητό.

Πάμε στην Καλομοίρα λοιπόν την οποία όλοι έχουν κοροϊδέψει και με την οποία η μέση Ελληνίδα νοικοκυρά έχει ξοδέψει ατέλειωτες ώρες διασκέδασης παρακολουθώντας την μεσημεριανή ζώνη της ελληνικής TV και το δελτίο ειδήσεων του Star, ενώ ο μέσος 16άρης έχει παίξει ατέλειωτες ώρες μαλακίας κι ας κάνει πλάκα με τους συμμαθητές του στο διάλειμμα για τα ελληνικά της. Η Καλομοίρα ήταν και είναι από τα πρόσωπα που της αποδόθηκε ένας «ρόλος» όπως αυτοί που περιγράφω πιο πάνω και παρόλο που ίσως δεν έγινε ποτέ Έφη Θώδη το μέσο την εξέθεσε υπερβολικά και, ανεξάρτητα από το αν αυτό έγινε θετικά και αρνητικά, η υπερβολή είναι από μόνη της ένα πρόβλημα. Θα μου πείτε «ήταν επιλογή της» και «η καλομοίρα βγάζει λεφτά από αυτό» και θα απαντήσω ότι η ιδέα της ηθικής μιας κοινωνίας είναι κάτι έξω από τις προσωπικές επιλογές και τις οικονομικές απολαβές και ότι έχω δικαίωμα να μην επικροτώ μια κοινωνία Κολοσσαίο ανεξάρτητα από το αν κάποιοι πληρώνονται για να μπουν στην αρένα. Από την άλλη φυσικά και δεν μπορώ να το απαγορεύσω.

Αυτή τη στιγμή που γράφω δεν είναι καθόλου απίθανο το ενδεχόμενο η Καλομοίρα να κερδίσει την Eurovision. Μάλιστα αν κερδίσει, παρά το γεγονός ότι η Eurovision δεν είναι διαγωνισμός τραγουδιού ή μάλλον ακριβώς επειδή δεν είναι, θεωρώ πιο πιθανό να κάνει «διεθνή καριέρα» από ότι η Βίσση ή η Άντζελα Δημητρίου (τους λόγους που με κάνουν και το νομίζω αυτό θα τους γράψω κάποια στιγμή σε άλλο post). Επιπλέον, ξαφνικά όλα θα λειτουργήσουν καθαρτικά και εξαγνιστικά για την Καλομοίρα και θα ξεχαστούν όλα όπως ξεχάστηκε με τον Ρουβά το περιστατικό με τον στρατό, με την συναυλία στην Κύπρο κλπ κλπ. Δεν λέω ότι δεν πρέπει να ξεχαστούν, δεν με ενδιαφέρει, αυτό που λέω είναι πόσο υποκριτική είναι η εικόνα, το σχόλιο και γενικότερα αυτό το κουτί που έχετε στο σαλόνι σας και βλέπετε τον Αυτιά να μαλώνει με τον Βερύκιο με αστείρευτη ενέργεια στις 6 το πρωί! Στις 6 λέει άλλα στις 6:10 λέει άλλα και σας υπενθυμίζω ότι το τρέχον έτος δεν είναι το 1984…

Το πρόβλημα σε αυτή τη χώρα είναι ότι υπερασπιζόμαστε ως αξία την σταθερότητα στις απόψεις μας, πράγμα που είναι εντελώς ηλίθιο σαν αξία γιατί έξυπνοι άνθρωποι είναι προφανώς αυτοί που αλλάζουν γνώμη και δεν έχουν εμμονές. Είναι αδύνατο κάποιος να εμμείνει σε μια αρχική θέση εκτός αν τα ξέρει όλα. Η σταθερότητα των θέσεων λοιπόν που ο Έλληνας διακηρύττει ως αρχή δεν είναι παρά μια ανόητη εμμονή του η οποία γίνεται ακόμα πιο ανόητη αν αναλογιστούμε ότι οι Έλληνες είναι ο πλέον ασταθής, καιροσκόπος και κωλοτούμπας λαός που υπάρχει. Αυτό που διακηρύττουν ως αρχή τους είναι κάτι εντελώς έξω από την φύση τους.

Ο Έλληνας λοιπόν πολύ εύκολα και αβίαστα εικονογραφεί μια πίστη, μια αρχή και μετά με τρόπο Οργουελικό την διαγράφει και εικονογραφεί μια άλλη διακηρύτοντας ότι αυτή ήταν η θέση του από την αρχή και ότι είναι πιστός σε αυτή και ότι όταν έλεγε πιο παλιά αυτό εννοούσε το άλλο…

Κουφάλα Έλληνα…

h1

Ένας χρόνος Crazy Cows

16/05/2008

Τα γελάδια του blog μου συμπληρώνουν σήμερα ένα χρόνο και αισθάνομαι την ανάγκη να κάνω έναν μικρό απολογισμό. Είναι μάλλον που κάθε γιορτή και επέτειος μας κάνει να κοιτάμε πίσω και να λειτουργούμε κάπως ανασκοπικά. Ξεκίνησα πρόσφατα να γράψω κάτι αλλά επειδή μου φάνηκε πολύ περιγραφικό και επειδή αυτό είναι απλά ένα επετειακό ποστ και όχι η απονομή των όσκαρ, το έσβησα. Το μόνο που θα πω ως απόσταγμα αυτών που θα έγραφα είναι το αφόρητα κλισέ «ο χρόνος περνάει πολύ γρήγορα» και σε παρένθεση (γαμώτο).

Από την άλλη όμως δεν είναι αυτό το πιο γοητευτικό από όλα σε αυτή τη διαδικασία; Στην αρχή ξεκίνησα να σχεδιάσω ένα blog καθώς η ιδέα του σχεδιασμού ήταν το κατάλοιπο της αρχιτεκτονικής μου ιδιότητας που όπως κάθε «τεχνική» στοχεύει να οργανώνει, να σχεδιάζει, να προγραμματίζει να ολοκληρώνει. Ο χρόνος όμως είναι εκεί και λειτουργεί καταλυτικά με τρόπους που κάνουν το οτιδήποτε να αποκλίνει από την «αρχή» του ή καλύτερα από το «τέλος» (σκοπό) που έχει η αρχή του. Ένα χρόνο μετά το μέλλον έγινε παρόν και μαζί με αυτό το «άλλο» (δηλαδή όλα όσα δεν γνώριζα και όσα δεν είχα προβλέψει στην αρχή) ήρθε και έκανε το blog αυτό που είναι. Κοιτώντας πίσω σε παλιά posts βλέπω το blog να γίνεται και να ωριμάζει, να ανοίγει θέματα και να μην τα κλείνει, να δρομολογεί και να μην διεκπεραιώνει, να αρχίζει και να μην τελειώνει κι αυτό με ενθουσιάζει. Ίσως για αυτόν τον ενθουσιασμό μου να φταίει ότι ποτέ δεν κράτησα ημερολόγιο και ότι πάντα απέφευγα να κοιτώ το ρολόι μου, δεν έχω τοποθετήσει τις μνήμες μου χρονικά σε frames που να μπορώ να ανακαλέσω με τρόπο οργανωμένο, να τα παίξω στο μυαλό μου σαν ταινία και να διακρίνω τη διαδικασία που συντελείται.

Κάτι άλλο που με γοητεύει αυτόν τον ένα χρόνο είναι η διάδραση και η επικοινωνία με ανθρώπους που δεν έχω γνωρίσει από κοντά. Κάποτε ο Λουκρήτιος μίλησε για τα «φαντάσματα της ύλης», ότι δηλαδή δεν μπορούμε να δούμε κανένα υλικό αντικείμενο ως αποσπασμένο από όλα όσα ξέρουμε, έχουμε δει, ακούσει διαβάσει γι’ αυτό. Η γνώση μας για κάτι είναι διαμορφωτική για την εικόνα που έχουμε γι’ αυτό το κάτι. Είναι ένα υπέροχο παράδοξο ότι στην εποχή μας είναι δυνατόν να υπάρχει μια εικόνα η οποία δεν είναι υλική αλλά είναι σχεδόν αποκλειστικά εξαρτημένη από όλα έχουμε δει, έχουμε διαβάσει ο ένας για τον άλλον, ο ένας από τον άλλον. Δεν έχω την πλήρη εικόνα σας παρόλο που ίσως να μπορώ να αναγνωρίσω την φωνή σας ή να έχω δει φωτογραφίες σας. Η επαφή μας λοιπόν είναι περίπου a-formal, άμορφη, βασισμένη σε μια πραγματικότητα που δεν είναι υλική. Αυτό είναι ένα επίτευγμα του internet και της τεχνολογίας που χρησιμοποιούμε σήμερα που αλλάζει τη δομή του τρόπου που επικοινωνούμε με τρόπο που δεν είναι λιγότερο ανθρώπινος όπως κάποιοι ίσως πιστεύουν.

Ευχαριστώ όλους εσάς που με διαβάζετε και κυρίως τους φίλους που επισκέπτονται το blog και σχολιάζουν τακτικά. Για εμένα το δεύτερο είναι πολύ σημαντικό, δεν με ενδιαφέρει ο αριθμός των αναγνώσεων όσο το να κερδίζω την εκτίμηση κάποιων ανθρώπων! Θέλω με την σειρά μου να σας πω ότι εκτός από πολύ όμορφη, αυτή η επαφή που έχουμε αναπτύξει είναι και πολύ ουσιαστική, ή τουλάχιστον έτσι αισθάνομαι εγώ. Ευχαριστώ για όσα μου μάθατε και είναι πολλά. Λυπάμαι που τελευταία έχω απομακρυνθεί λίγο και δεν γράφω ούτε σχολιάζω συχνά αλλά είναι μια περίοδος με πολλές υποχρεώσεις… Υπόσχομαι να επιστρέψω πιο δυναμικά σύντομα παρέα με τις αγελάδες μου!

Happy Birthday Crazy Cows…

h1

Κάηκε ολοσχερώς, συνεχίζουμε κανονικά!

14/05/2008

Δεν συνηθίζω να γράφω για προσωπικά μου θέματα και προσπαθώ να μην δραματοποιώ τα πράγματα παραπάνω από όσο πρέπει. Όμως εχθές (δεν είμαι προληπτικός αλλά είναι γεγονός ότι ήταν Τρίτη και 13) συνέβη κάτι πολύ δυσάρεστο. Το κτίριο του τμήματος αρχιτεκτονικής του TU Delft στο οποίο πέρασα τα τελευταία 2 χρόνια κάηκε ολοσχερώς και κατέρευσε μερικώς, χωρίς ευτυχώς να υπάρξουν θύματα. Μαζί με το κτίριο, το οποίο θα κατεδαφιστεί, χάθηκαν αμέτρητες μακέτες, σχέδια, υπολογιστές, πανάκριβος εξοπλισμός, αρχειακό υλικό, η βιβλιοθήκη της σχολής και κυρίως ο κόπος και οι προσπάθειες ανθρώπων που εργάζονταν για να παράγουν γνώση.

Αιτία ήταν μια καφετίερα στον διάδρομο του 6ου ορόφου η οποία εκτός ότι έκανε πολύ κακό καφέ βραχυκύκλωσε λόγω διαρροής.

Προσωπικά δεν έχασα ερευνητικό υλικό, ή προσωπικά αντικείμενα, το μόνο που μένει να εκκρεμεί είναι μια αίτηση μου η οποία περίμενε έγκριση και προφανώς κάηκε περιμένοντας, μικρό το κακό. Όμως, ο συγκάτοικος μου ο Anthony έχασε όλα όσα υπήρχαν στο γραφείο του το οποίο ήταν από τα πρώτα σημεία του κτιρίου που κάηκαν και είναι σε κακή ψυχολογική κατάσταση όπως οι περισσότεροι εργαζόμενοι και φοιτητές.

Αυτό όμως που έχει επηρεάσει εμένα ψυχολογικά, εκτός από τα δεδομένα προβλήματα των φίλων μου, είναι ότι σε κάθε κομβική φάση της ζωής μου συμβαίνει κάτι πολύ τραγικό που δεν μου επιτρέπει να χαρώ αυτό για το οποίο έχω κοπιάσει, αυτό το οποίο έχω ονειρευτεί.

Το θετικό είναι ότι οι Ολλανδοί είναι πολύ οργανωτικοί και δεν σκοπεύουν να χάσουν χρόνο. Πιθανότατα όλα θα λειτουργήσουν κανονικά, η σχολή ήδη αναζητά νέο κτίριο και σήμερα, μόλις 24 ώρες μετά την καταστροφή, μου τηλεφώνησαν για να με ρωτήσουν αν επιθυμώ να συνεχίσω και να παρουσιάσω κανονικά την διπλωματική μου στις 29 Μαΐου όπως ήταν ήδη προγραμματισμένο πριν την φωτιά… Είπα «ναι, συνεχίζω κανονικά».