Archive for Ιουνίου 2008

h1

Ευχαριστώ

29/06/2008

Δεν είχα σκοπό να γράψω, είχα αποφασίσει να αφήσω τις αγελάδες να ανεβάζουν εκείνες στα κλεφτά δικά τους posts, όμως εχθές αποφοίτησα, σκέφτομαι πολλά και δεν μπορώ να μην γράψω κάτι σαν απολογισμό όλων αυτών των χρόνων. Σχεδόν ποτέ δεν ανεβάζω posts που να αφορούν τη ζωή μου αλλά είναι μοναδικό γεγονός για εμένα και είμαι γεμάτος σκέψεις που αισθάνομαι ότι πρέπει να γράψω.

Έφυγα από την Αθήνα στα 19 μου, μέσα σε μια κατάσταση που δεν θέλω να θυμάμαι και ευτυχώς έχω καταφέρει να την απωθήσω. Τα χρόνια των σπουδών μου ήταν φανταστικά και ιδιαίτερα πολυσύνθετα. Πέρασα καλά, έκανα πολλά και σπούδασα ευχάριστα αγαπώντας πολύ το αντικείμενο μου. Ήμουν ένας σχετικά καλός σχεδιαστής, «έπιανε» το χέρι μου, που λέει και η γιαγιά μου, άλλωστε αυτός ήταν και ο λόγος που πήγα αρχιτεκτονική. Στην αρχή δεν ήξερα τι είναι αυτό που πήγα να σπουδάσω, απλά ήξερα ότι θα μου άρεσε να κάνω μακέτες και να φτιάχνω πράγματα. Όμως η σχολή στην Θεσσαλονίκη ήταν ο ιδανικός χώρος για να μάθω ότι υπάρχουν πολλά πράγματα πέρα από αυτό. Ο λόγος ήταν ότι υπήρχε μια τεράστια ποικιλία απόψεων και προσεγγίσεων και κάτι που κατάλαβα σχεδόν αμέσως ήταν ακριβώς η πολυπλοκότητα του αντικειμένου, οι διαφορετικές θέσεις και απόψεις και τελικά το συμπέρασμα ότι δεν υπάρχει ποτέ μόνο «ένας τρόπος». Έτσι, άρχισα να ψάχνω ανάμεσα στους τρόπους, να βρω τους λόγους και το «πώς» της αντίληψης, της ανάλυσης και κυρίως της σύνθεσης.

Συνειδητά αφέθηκα σε μια περιπλάνηση στα όρια της θεματικής περιοχής της αρχιτεκτονικής, συχνά και εκτός αυτών. Θεωρώντας ότι τα πράγματα είναι διακειμενικά και γι’ αυτό τα γνωστικά αντικείμενα συνεχή και χωρίς ξεκάθαρα όρια στράφηκα πιο πολύ στην θεωρία χωρίς όμως να πάψω να σχεδιάζω και να επιχειρώ με την βοήθεια των φίλων μου διαρκώς να συνδέσω την θεωρία με την πράξη, την ιδέα με το αποτέλεσμα. Αυτό συχνά στους άλλους φάνταζε και ίσως ακόμα φαντάζει μάταιο ή ακατανόητο, άλλωστε για τους περισσότερους αρχιτέκτονες η θεωρία είναι για τους κακούς σχεδιαστές και η αρχιτεκτονική είναι μόνο πράξη. Αυτό βέβαια που δεν κατάλαβαν ποτέ αυτοί που μιλούν για πράξη είναι ότι και ίδιοι άυλα σχήματα παράγουν και μάλιστα συχνά εντελώς φορμαλιστικά, δεν φτιάχνουν κτίρια όπως λένε, αλλά αναπαραστάσεις κτιρίων, θεωρητικά σχήματα δηλαδή και υποθέσεις, η πράξη είναι αλλού, στην υλοποίηση, την λειτουργία και την διάδραση με το υποκείμενο του χρήστη κι εγώ αυτό αναζητούσα να κατανοήσω.

Έχοντας αφιερώσει χρόνο σε πράγματα που για πολλούς ήταν χάσιμο χρόνου, έχοντας μιλήσει και αμφισβητήσει το εγκατεστημένο «αυτονόητο» σε στιγμές που οι άλλοι σιωπούσαν θεωρώντας το όντως αυτονόητο, έχοντας υποστεί αρνητική κριτική από υποτιμημένους και υπερεκτιμημένους, έχοντας απορρίψει τα αντικείμενα ως «μέτρο» ή «ποσότητα» αλλά έχοντας αγαπήσει το περιεχόμενο τους, έφυγα από την Ελλάδα με την ψυχή στο στόμα, έχοντας αποφοιτήσει εν μέσω καταλήψεων και ταλαιπωρίας. Στο Delft θα διαπίστωνα ότι θέλω να ασχοληθώ με θεωρία και να συνεχίσω τις σκέψεις που έκανα στην Ελλάδα. Έτσι, τον τελευταίο έναν χρόνο προσπάθησα να βάλω τις σκέψεις μου, παλιές και νέες, σε μια τάξη και να συντάξω αυτό που για εμένα είναι παραπάνω από μια αρχιτεκτονική θέση, είναι το αποτέλεσμα μιας διαλεκτικής σχέσης με την πραγματικότητα συνολικά. Κατέληξα με ένα κείμενο (μπορείτε να το διαβάσετε εδώ) που ακόμα το γράφω ξέροντας ότι δεν είναι τελικό και ποτέ δεν θα είναι. Είναι η πρώτη σκαλωσιά για να χτιστεί μια πιο σύνθετη σκαλωσιά που με την σειρά της θα είναι η βάση για μια άλλη σκαλωσιά κοκ. Αυτό το έχω δεχθεί σαν ένα Σισύφειο μαρτύριο που δίνει νόημα στην ζωή και στα πράγματα κατά τον τρόπο που ο Albert Camus το περιγράφει, ως επίμονο, διαρκή αγώνα ενάντια στην «μοίρα» των πραγμάτων.

Εχθές παρουσίασα την δουλειά μου και είμαι πλέον «θεωρητικός», δηλαδή κόκκινο πανί για τους αρχιτέκτονες. Πολλά από αυτά που είπα εχθές στην παρουσίαση τα άκουσα ή τα συνέθεσα στην Ελλάδα, στις αίθουσες της σχολής, στους διαδρόμους, στα καφέ και στις ταβέρνες, σε σπίτια φίλων με κρασί και φαγητό. Όλα τα μέρη ήταν σχολή και γι’ αυτό την σχολή μου στην Ελλάδα την αγάπησα πολύ, όπως και πολλούς ανθρώπους που γνώρισα εκεί και φεύγοντας τους κράτησα σαν φίλους και είμαι πολύ χαρούμενος γι’ αυτό. Είναι τιμή μου να είναι φίλοι μου γιατί όλοι με βοήθησαν και κάποιοι συγκεκριμένοι μου φέρθηκαν σαν να ήμουν ίσος με αυτούς ενώ δεν ήμουν ισάξιος τους. Σιγά σιγά το ίσος ή το ισάξιος έφυγε από το λεξιλόγιο μου, έχασε την αξία του γιατί αυτοί που γνώρισα μου έμαθαν να μην του δίνω σημασία, ότι όλα αυτά είναι απλά τύποι αλλά στην πραγματικότητα τα πάντα είναι μοναδικά και γι’ αυτό οι κατηγοριοποιήσεις και οι συγκρίσεις είναι άτοπες, τα πάντα είναι χρήσιμα και γι’ αυτό μη αξιολογήσιμα ποσοτικά.

Γι’ αυτό τον λόγο τα ευχάριστα που ειπώθηκαν και έγιναν εχθές κατά την αποφοίτηση μου δεν τα βλέπω σαν μια σύγκριση ούτε σαν μια αποκλειστικότητα αλλά σαν κάτι που αφορά μεν εμένα και την δουλειά μου και ως τέτοιο με χαροποιεί αλλά όχι συγκριτικά ή αυτοαναφορικά γιατί το «αυτό» δεν υπάρχει, μαζί μου κουβαλάω τις ιδέες των φίλων μου και το «γίνωμα» μου από την ζύμωση μαζί τους. Επίσης μαζί μου κουβαλάω την αγάπη και την υποστήριξη της οικογένειας μου. Τίποτα δεν είναι αποκλειστικά δικό μου.

Ευχαριστώ εσάς, δεν θα πω ονόματα, ξέρετε πολύ καλά ποιοι είστε και ξέρετε πολύ καλά πόσα σας χρωστάω, θέλω να ξέρετε ότι το ξέρω κι εγώ!

h1

Που χάθηκε αυτός;

25/06/2008

Χελόου γκάηζ… Είδε κανείς τον Χάρη; Ξέχασε να μας ταϊσει σήμερα!… Χααααααάρη… Χαρούληηηηηη!

h1

Κλείνω μέχρι νεωτέρας…

16/06/2008

Το κλείνω το μαγαζί για μερικές ημέρες (άγνωστο πόσο) και θα απέχω. Για να είμαι ειλικρινής μάλλον δεν μου βγαίνει και να γράψω και παρόλο που έχω αρκετά να πω δεν έχω όρεξη και ούτε χρόνο. Επιπλέον εδώ και καιρό έχω την αίσθηση ότι ο κύκλος αυτού του blog σιγά σιγά κλείνει, τουλάχιστον με την μορφή που είχε, και μάλλον πρέπει να αλλάξω κάποια πράγματα, να το ξανασκεφτώ ή απλά να αποφασίσω να μην το σκέφτομαι και να αρχίσω γράφω όπως έγραφα παλιά, για τον χαβαλέ μου. Είναι άλλωστε προφανές εδώ και καιρό ότι το Crazy Cows έχει αλλάξει και ύφος και περιεχόμενο μάλλον επειδή κι εγώ άλλαξα τον τρόπο που αντιμετωπίζω το blogging και τους bloggers και από αγχολυτικό το έκανα τροφοδότη και πεδίο εργασίας (ευτυχώς όχι μάχης!). Δεν είναι κακό αυτό, μάλλον καλό είναι γιατί κατάλαβα αρκετά, όμως δεν είναι αυτό που σκεφτόμουν αρχικά και αισθάνομαι ότι ο μαξιμαλισμός των τελευταίων post μου είναι κάτι πολύ ειδικό για να καταλαμβάνει τον χώρο αυτού του blog το οποίο ξεκίνησε σαν κάτι πιο μίνιμαλ.

Πριν κλείσω όμως (για όσο κλείσω) θέλω να πω ότι κάτι που με ενοχλεί και χωρίς να είναι αιτία σίγουρα είναι αφορμή για να απέχω και να το ξανασκεφτώ, είναι ο εκφυλισμός της wordpress τον τελευταίο καιρό και ο εκφυλισμός του blogging γενικά. Όσο πάει μαζεύεται όλο και περισσότερη σαβούρα και το top 10 της wordpress με εξαίρεση κάποια «φωτεινά» blogs μοιάζει τελευταία με λαϊκή που οι πραματευτάδες φωνάζουν για να ξεπουλήσουν το εμπόρευμα τους το οποίο δεν έχει σημασία τι είναι αρκεί να πουληθεί. Το αστείο είναι ότι το αντίτιμο δεν είναι λεφτά αλλά hits πράγμα δεικτικό του πόσο βαθιά είναι πλέον ριζωμένη μέσα στους ανθρώπους η συναλλακτική λογική. Τους αρκεί να υπάρχει συναλαγή και μια αίσθηση κέρδους ακόμα κι αν αυτή δεν είναι πρακτικά – υλικά εξαργυρώσιμη. Αυτό συμβαίνει γιατί αρκεί η αίσθηση του κέρδους σαν ποσοτικό μέγεθος όχι σαν ποιοτικό, και δεν έχει καμία σημασία αν το κέρδος είναι λεφτά, hits, κουμπιά ή ρεβίθια, ακριβώς όπως όταν παίζω χαρτιά με φίλους και ποντάρουμε στραγάλια! Η διαφορά όμως εδώ είναι ότι υπάρχει ένα περιεχόμενο που μεταφέρει ένα νόημα μια σημασία, μια ουσία και αναζητά ποιοτική διάδραση και αυτό δεν μεταφράζεται σε hits. Κοινώς, δεν γουστάρω να συμμετέχω στην «κατάταξη» της wordpress ακριβώς επειδή αυτό το πράγμα μοιάζει να αγγίζει τα ορια της υπαρξιακής αγωνίας για κάποιους και τελικά να κάνει περισσότερο κακό παρά καλό στο περιεχόμενο και την ουσία της πληροφορίας που διακινείται στο διαδίκτυο.

Επειδή μιλάω ανοιχτά για εκφυλισμό και σαβούρα κανείς μπορεί να επιχειρήσει να μου χρεώσει ότι με αυτά που λέω γίνομαι ελιτίστας και στρέφομαι ενάντια στις ίδιες τις θέσεις μου για ελευθερία του λόγου, αυτοπροσδιορισμό κλπ αλλά δεν είναι καθόλου έτσι. Αυτοπροσδιορισμός και ελευθερία της έκφρασης δεν σημαίνει απαραίτητα ότι πρέπει να δεχθώ την φούσκα ή την μαλακία του καθένα ως άποψη και επιπλέον το να θεωρώ ότι κάποιος λέει μαλακίες δεν με κάνει ελιτίστα γιατί η σχέση μου με τη μαλακία του είναι διαλεκτική, προσπαθώ να εξηγήσω γιατί λέει μαλακία και επιπλέον ακούω κάποιον όταν μου λέει ότι εγώ λέω μαλακίες και το τεκμηριώνει, δεν υπάρχει άβατο για να είμαι ελιτίστας καθώς υπάρχει διάλογος και κριτική. Όμως εκεί ακριβώς είναι το πρόβλημα, ότι σταδιακά επικρατεί το light και τα αφόρητα cliche, και αρχίζουμε να διαπραγματευόμαστε και να ξαναμιλάμε για το αυτονόητο, για την δεοντολογία, και συχνά να πρέπει να αντιμετωπίσουμε την ψυχική κατάσταση του καθένα κι εγώ είμαι αρχιτέκτονας και όχι ψυχολόγος!

Για να ξεκαθαρίσω το αυτονόητο, μοναδική μου υποχρέωση απέναντι στην άποψη του καθένα είναι το να μην την εμποδίσω να ακουστεί ή να βοηθήσω να μην εμποδιστεί και να ακουστεί ελεύθερα και θα το κάνω ακόμα κι αν διαφωνώ. Από εκεί και πέρα ένα άλλο αυτονόητο είναι ότι βεβαίως δικαίωμα στην άποψη έχουν όλοι, βεβαίως όλοι είμαστε ίσοι και έτσι πρέπει αλλά δεν είμαστε όλοι ίδιοι και δεν είναι όλες οι θέσεις το ίδιο (αυτό δεν εισάγει αξιολογικό κριτήριο). Κάποιοι άνθρωποι, χωρίς να είναι αυθεντίες, είναι σίγουρα πιο ειδικοί από κάποιους άλλους σε συγκεκριμένα θέματα, είναι ικανότεροι να αντιληφθούν και να λειτουργήσουν σε συγκεκριμένα πλαίσια, και αν ισχυρισθείτε το αντίθετο τότε θα σας επιτρέψω να κάνετε εσείς την δουλειά μου και θα έρθω να κάνω εγώ τη δική σας.

Για τον λόγο αυτό και επειδή νομίζω ότι είμαι σε θέση να διακρίνω τον εκφυλισμό, και μάλλον δεν είμαι ο μόνος, λέω αυτά που λέω ανοιχτά και γι’ αυτά θα με κρίνετε και δεν έχω κανένα πρόβλημα με αυτό, άλλωστε γι’ αυτό γράφω με τα σχόλια ανοιχτά και όχι μόνο δεν κόβω κανέναν αλλά απαντώ σε όσους διαφωνούν και το συζητώ μέχρι τέλους! Ο λόγος είναι ότι προσωπικά blogάρω όχι μόνο επειδή αισθάνομαι ότι έχω κάτι να πω αλλά κυρίως επειδή νομίζω ότι υπάρχουν πάρα πολλά για να ακούσω και να αντιληφθώ, πλέον το κάνω για το feedback, όχι για να έχω hits και αυτό με ευχαριστεί! Επειδή λοιπόν τον τελευταίο καιρό δεν έχω πολλά να πω και με εξαίρεση κάποια blogs φίλων (τα οποία μάλιστα τελευταία δεν διαβάζω γιατί δεν έχω χρόνο) υπάρχουν ακόμα λιγότερα να ακούσω και δεν υπάρχει ουσιαστικό feedback είναι καλύτερα να μην blogάρω για λίγες μέρες και να ξανασκεφτώ κάποια πράγματα ώστε να βρω τον τρόπο για να αρχίσει πάλι να με ευχαριστεί το blogging!

Αφήνω τα comments ανοιχτά, για να είναι το blog ζωντανό αλλά κυρίως για όσους θέλουν να μου χρεώσουν κάτι και δεσμεύομαι να απαντήσω, για όλους τους άλλους υπάρχει το email μου! Δεν φεύγω, θα συνεχίσω κάποια στιγμή από εδώ, απλά θέλω τον χρόνο μου!… ίσως να αναδυθώ και κάπου αλλού, επόμενη επαφή μάλλον μετά το τέλος του μήνα!

h1

Ιπτάμενη Ολλανδία

14/06/2008

Μπαλάρα οι Ολλανδοί, 4-1 την Γαλλία!… Και όχι τυχαία, ακόμα και οι αγελάδες στην Ολλανδία παίζουν ποδόσφαιρο!

Οι αγελάδες μου πάντως απόψε υποστηρίζουν την μητέρα (γ)Ελλάδα. Τους αρέσουν πιο πολύ ο Γιώργης ο Καραγκούνης, ο Φάνης ο Γκέκας και ο Γιάννης ο Γκούμας (για ευνόητους λόγους)!

h1

Blogοπαίχνιδο, 5 + και 5 –

10/06/2008

Τα blogοπαίχνιδα είναι από τα όμορφα πράγματα στην blogόσφαιρα και στο συγκεκριμένο με κάλεσε ο Παράφωνος και επειδή μου άρεσε σαν concept και δεν έχω τι άλλο να γράψω αυτές τις μέρες ανταποκρίνομαι σχεδόν άμεσα! 5 πράγματα που μου αρέσουν και 5 που δεν μου αρέσουν…

Μου αρέσουν,

1. (Το εσύ) Οι άνθρωποι που δεν βασίζονται σε αυτό που έχουν κεκτημένο είτε το κέρδισαν είτε τους χαρίστηκε. Γι’ αυτό οι όμορφες γυναίκες είναι πραγματικά ωραίες όταν η ομορφιά δεν είναι το μοναδικό ενδιαφέρον πράγμα πάνω τους, όταν δεν επενδύουν αποκλειστικά σε αυτή.

2. (Το εγώ) Η αυτονομία και η αναζήτηση της, έξω από τα κεκτημένα.

3. (Το αυτό) Τα μεγάλα παράθυρα με θέα, όπως αυτό που έχω απέναντι μου, το βλέπω να στέκεται σταθερό και ταυτόχρονα να αλλάζει από χειμώνα σε καλοκαίρι και ξανά σε χειμώνα και ξανά… ξανά… ξανά…

4. (Το χθες) Οι έξυπνες ιστορίες, όπως αυτές που συναντά κανείς στην τέχνη, στην αρχιτεκτονική, στην μουσική, στο θέατρο, στην φιλοσοφία και στην ίδια την ιστορία όλων αυτών των ιστοριών οι οποίες συχνά δεν αναφέρονται παρά σε μανίες που όταν είναι αβλαβείς και όταν προέρχονται από έξυπνους ανθρώπους που ξέρουν να τις δικαιολογούν ή να τις βιώνουν τόσο έντονα που να σε συμπαρασύρουν, είναι γοητευτικές.

5. (Το αύριο) Η προσδοκία, όχι για το κοινώς εννοούμενο μέλλον, αλλά για το άλλο, το μαγικό και το ονειρικό.

Δεν μου αρέσουν,

1. (Το εσύ) Οι φασίστες κάθε είδους που δεν έμαθαν να δέχονται το άλλο. Ηλίθια ετεροπροσδιορισμένα γουρούνια που όταν αποκτούν δύναμη βγάζουν το άχτι τους.

2. (Το εγώ) Τα μανιφέστα και οι αλήθειες κάθε είδους που εναγωνίως προσπαθώ να απορρίψω και να βγάλω από το κεφάλι μου.

3. (Το αυτό) Τα σύμβολα κάθε είδους γιατί είναι στατικά, πομπώδη και συμμετρικά αλλά τελικά ασύμμετρα ως προς την κατανομή της ελευθερίας.

4. (Το χθες) Η διπολική σκέψη χωρίς αποχρώσεις που κατατάσσει και κατηγοριοποιεί αβίαστα με ποσοτικά και όχι με ποιοτικά κριτήρια. 1, 2, 3… α, β, γ… κοκ

5.  (Το αύριο) Η απουσία πολλαπλότητας και συνέχειας, η ελαφρύτητα και η μουρμούρα, η αβαθής επιφάνεια που τεντώνεται, τσαλακώνεται, διπλώνεται και ξεδιπλώνεται αλλά πάντα παραμένει επιφάνεια, χωρίς βάθος.

h1

Ιστολόγια και ερωτηματολόγια

07/06/2008

Από καιρό έχω αναφερθεί, αν και μάλλον αποσπασματικά, στο ότι σε γενικές γραμμές (για το «ειδικά» θα γράψω κάποια άλλη στιγμή) είμαι κατά οποιασδήποτε ιδέας συνασπισμού που θα έχει στόχο να παράξει οργανωμένες συλλογικότητες και γι’ αυτό ετερονομίες μέσα στο χώρο του blogging. Αυτό δεν είναι βίτσιο αλλά μια άποψη μου η οποία κατευθύνεται από την λογική ότι η blogόσφαιρα είναι χώρος έκφρασης και πεδίο δράσης του υποκειμένου με τρόπο αυτόνομο και όχι ετερόνομο. Ο καθένας εδώ είναι σε θέση να διεκδικήσει την ατομικότητα του, και το δικαίωμα στην διαφορά κάτι που εκεί έξω δεν είναι τόσο εύκολο και τα γεγονότα των ημερών το αποδεικνύουν. Προφανώς και δε εννοώ ότι δεν θέλω φίλους ή ότι απορρίπτω την συνδιαμόρφωση, κάθε άλλο, ακριβώς επειδή διεκδικώ τον διάλογο και την επικοινωνία αυτό που αρνούμαι είναι ένα οργανωμένο σύστημα ή φορέα που θα τον κατευθύνει, θα τον διαμορφώνει, θα τον υποστηρίζει, ή θα τον ονοματοδοτεί (χαρακτηρίζει). Ο διάλογος εδώ είναι ελεύθερος και η δεοντολογία, η θεματολογία, οι κοινές απόψεις και οι διαφωνίες παράγονται δυναμικά όπως και όλα τα υπόλοιπα που χαρακτηρίζουν την blogόσφαιρα και που ξέχασα να αναφέρω. Για να το πάω πιο μακριά το blogging όπως συνηθίζω να λέω δεν έχει έναν generic σκοπό, είναι απλά ένα εργαλείο και μια από τις ποιότητες του είναι ακριβώς αυτή, ότι δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένα εργαλείο που δεν έχει σκοπό ύπαρξης αλλά αναζητά διαρκώς τον σκοπό του και αυτό είναι κάτι που το κάνουμε όλοι μαζί αλλά ο καθένας μόνος του και αυτόνομα. Η αποδοχή οποιασδήποτε «αρχής», και δεν εννοώ τον όρο απαραίτητα υπό την έννοια της εξουσίας, θέτει ένα «τέλος» στο blogging και εδώ εννοώ την λέξη υπό την έννοια του σκοπού. Προσωπικά θεωρώ ότι το blogging δεν χρειάζεται κανένα τέλος γιατί είναι το ίδιο εντελές, εμπεριέχει το τέλος του μέσα στην εργαλειακότητα του και διαρκώς τείνει προς αυτό χωρίς να καταλήγει ποτέ καθώς το τέλος διαρκώς μετατοπίζεται και αυτό το διασφαλίζουμε εμείς, ως πολλοί και αυτόνομοι. Δείτε τα σχετικά posts παραθέτω links στο τέλος.

Αυτός είναι και ο λόγος που προσωπικά δεν πιστεύω στον χαρακτηρισμό «κίνημα των bloggers» και θεωρώ λάθος την χρήση του και αυτό γιατί μοιάζει μοιάζει να υπονοεί ένα κοινό ιδεολογικό πλαίσιο, μια κοινή θέση ή σύνολο θέσεων τα οποία για τον έξω κόσμο είναι τα προαπαιτούμενα για την διαμόρφωση των αιτημάτων μιας συλλογικής διεκδίκησης η οποία τελικά δεν υπάρχει. Επιπλέον θεωρώ ότι οποιοσδήποτε συνολικός χαρακτηρισμός γεννά μόνο κινδύνους και καταργεί το πιο ουσιαστικό στοιχείο του blogging, την αυτονομία ως απροσδιοριστία, εισάγοντας ετερονομίες!

Γι’ αυτό και στέκομαι επιφυλακτικά απέναντι στην πρόσκληση που έλαβα από την VPRC η οποία μέσω ενός εκπροσώπου της μου έστειλε ένα ομολογουμένως πολύ ευγενικό e-mail ζητώντας μου να διαθέσω λίγο χρόνο για να συμπληρώσω ένα ερωτηματολόγιο. Tο e-mail λέει μεταξύ άλλων:

«Το μηνιαίο πολιτικό περιοδικό Monthly Review και η εταιρία ερευνών VPRC πραγματοποιούν μια έρευνα προκειμένου να αναδείξουν τα κοινωνικά, πολιτικά και ιδεολογικά χαρακτηριστικά των bloggers στη χώρα μας.»

Θέλω εδώ να αναφέρω ότι δεν έχω κανένα πρόβλημα να δηλώσω σε ποιόν χώρο ανήκω ιδεολογικά (παρόλο που είναι εξαιρετικά περίπλοκο), άλλωστε είναι προφανές το τι είμαι από αυτά που γράφω και από τις απόψεις μου και είναι σαφές ότι αν είχα πρόβλημα ή φοβόμουν κάτι δεν θα έγραφα αυτά που γράφω. Η πολιτική ταυτότητα του blog είναι παραπάνω από σαφής, το περιεχόμενο και η θεματική του το ίδιο, το ποιος είμαι είναι κι αυτό πλέον γνωστό, το μορφωτικό μου επίπεδο μπορεί κάποιος να το βρει πολύ εύκολα από λινκς που υπάρχουν στο blog και από σχετικά posts και comments κλπ. Δεν έχω λοιπόν πρόβλημα να δώσω και το τηλέφωνο μου αν μου ζητηθεί.

Αυτό με το οποίο όμως δυσκολεύομαι να συμβιβαστώ, και στο οποίο προτιμώ να μην συνεναίσω, είναι η λογική μιας τέτοιας έρευνας, η λογική της παραγωγής ενός μοντέλου ή καλύτερα ενός προφίλ του «μέσου Έλληνα blogger». Ακόμα κι αν δεν είναι μέσα στις προθέσεις της VPRC (που πράγματι δεν είναι) αυτό θα λειτουργήσει σαν στοιχείο ταυτοποίησης εννοώντας ότι σε βάθος χρόνου και με βάσει τέτοιες έρευνες η απροσδιοριστία αυτού του χώρου, της blogόσφαιρας, θα χαθεί και ο χώρος θα αποκτήσει ταυτότητα, θα ονοματοδοτηθεί και μαζί με την ονοματοδότηση ο αυτοπροσδιορισμός και η αυτονομία θα γίνουν ετεροπροσδιορισμός και ετερονομία. Πλέον δεν θα είσαι κάποιος που blogάρει αλλά επειδή blogάρεις θα είσαι κάποιος ή εν δυνάμει κάποιος που θα ανταποκρίνεται σε κάποια χαρακτηριστικά, αυτά που θα αναδείξει η έρευνα ή καλύτερα οι διάφορες έρευνες. Έχοντας ασχοληθεί με τα στατιστικά ανθρωπομετρικά μοντέλα που χρησιμοποιήθηκαν στην αρχιτεκτονική θεωρώ μεν ότι ήταν χρήσιμα αλλά έγιναν πιο χρήσιμα όταν τα απορρίψαμε. Ο λόγος είναι ότι φτιάξαμε μοντέλα που ήταν η συνισταμένη όλων των ανθρωπομετρικών χαρακτηριστικών (ύψος, βάρος, άνοιγμα χεριών κλπ.) όλου του πληθισμού. Παρόλο που ήταν όλα μεγέθη πολύ εύκολα μετρήσιμα και από τη φύση τους ποσοτικοποιήσιμα, στο τελικό μοντέλο ανθρώπου ανταποκρινόταν μόνο ένα 5% του πληθυσμού παρόλο που αυτό είχε βασιστεί στο 100%, όλοι οι άλλοι ήταν πιο κοντοί, ή πιο ψηλοί κλπ. Παρόλα αυτά οι αρχιτέκτονες λάμβαναν αποφάσεις και σχεδίαζαν για το 100% του πληθυσμού με βάση το μοντέλο που ταίριαζε μόνο στο 5%. Αυτό δεν έγινε γιατί έκαναν λάθος στην μελέτη, αλλά γιατί ήταν αδύνατον να καλύψουν με ένα μοντέλο την τεράστια ποικιλία ανθρωπίνων σωμάτων. Αυτός είναι και ο λόγος που σήμερα πιστεύω ότι μπορούν να υπάρξουν αναλύτικά μοντέλα αλλά όχι συνθετικά (που παράγουν συνθέσεις δηλαδή).

Θεωρώ λοιπόν ότι τα αποτελέσματα από αυτές τις έρευνες είναι χρήσιμα αλλά θα είναι πιο χρήσιμα όταν θα μάθουμε να τα αντιμετωπίζουμε ως μια θολή γενική εικόνα, διαισθητικά και όχι ως ταυτότητα ή ως ορισμό. Θα μου επιτρέψετε να θεωρώ ότι στην Ελλάδα όχι μόνο δεν υπάρχει από τον κόσμο η ανάλογη ωριμότητα ώστε να συμβεί το πρώτο αλλά κάποιοι Έλληνες είναι ικανοί να χρησιμοποιήσουν την ανάλυση προκειμένου να «συνθέσουν» μια ταυτότητα για το τι είναι blogger.

Επιπλέον το πεδίο του blogging είναι εξαιρετικά περίπλοκο, δεν είναι σαν το μπάσκετ όπου μπορεί κανείς πολύ εύκολα να μετρήσει φάουλ και σουτ εντός παιδιάς. Παρόλο που η blogόσφαιρα είναι ένας ψηφιακός χώρος ή πραγματικότητα της είναι απολύτως αναλογική και γι’ αυτό εξαιρετικά σύνθετη σε αντίθεση με αυτήν π.χ. του μπάσκετ που είναι σχεδόν ψηφιακό (δυαδικό), μια βολή μπαίνει ή δεν μπαίνει και για αυτό μπορεί να μετρηθεί ποσοτικά. Πώς όμως ποσοτικοποιείται το χάος του blogging χωρίς να γίνουν αφαιρέσεις; Μάλλον δεν γίνεται και προσωπικά θεωρώντας ότι ακόμα και οι τελευταίες λεπτομέρειες είναι εξαιρετικά καθοριστικές σε τέτοιου είδους συστήματα νομίζω ότι ίσως είναι καλύτερα για την blogόσφαιρα να παραμείνει ως μια θολή εικόνα και η εντύπωση που έχουμε γι’ αυτή να είναι αποκλειστικά το προϊόν της βιωματικής μας εμπειρίας και να μην μεταφραστεί σε ποσοτικά μεγέθη που όσο κι αν δεν το θέλουμε θα λειτουργήσουν ως ορισμός.

Κατανοώ τις προθέσεις της VPRC, συμφωνώ ότι έχει τεράστιο ενδιαφέρον μια στατιστική μελέτη αλλά ας μου επιτραπεί να θεωρώ ότι το χάος της blogόσφαιρας δεν χρειάζεται ούτε να προσδιοριστεί, ούτε να μπει σε τάξη καθώς αυτή είναι η σημαντικότερη ποιότητα του και ίσως και ο μοναδικός έγκυρος ορισμός που μπορεί να δωθεί. Ευχαριστώ την VPRC για την επιλογή και τον ενδιαφέρον της για το blogging αλλά δεν θα συμμετέχω στην έρευνα, όχι γιατί φοβάμαι ή διαφωνώ, άλλωστε δεν είναι η συγκεκριμένη έρευνα αυτή που θα αλλάξει τον τρόπο που σκεπτόμαστε για το blogging, κάτι τέτοιο θα συμβεί σε βάθος χρόνου. Ας μου επιτραπεί όμως η αποχή ως μια πράξη συμβολική και μαζί εργαλειακή, όχι γιατί θέλω να αποτύχει η έρευνα, αλλά γιατί θεωρώ ότι πρέπει κάποιος να πάρει την θέση αυτή, υπέρ του χάους και της απροσδιοριστίας της blogόσφαιρας, και να αναλάβει ως ρόλο να την υπερασπιστεί και να την στηρίξει, όχι για να κυριαρχήσει το χάος και η αυτονομία, αλλά για να μην εκλείψει.

Στα παρακάτω κείμενα παραθέτω κάποιες σχετικές σκέψεις και θέσεις μου για το blogging που ίσως βοηθήσουν στην καλύτερη κατανόηση ή στην επιδείνωση της παρανόησης.

Το τέλος του blogging και το καθήκον του γράφειν

Το πληκτρολόγιο του Κάφκα

Νόμος(?) – Μανιφέστο(?)


h1

Χρυσή Αυγή, πυξίδα και οδηγός, ένα ευχαριστώ…

05/06/2008

Δεν θα το κρύψω, άλλωστε όσοι με ξέρουν καλά από τα φοιτητικά μου χρόνια το γνωρίζουν ήδη ότι από πολύ παλιά μου είναι αδύνατο να αντισταθώ σε μερικά πράγματα. Το κιτς, την κακογουστιά, το τρας και όλα τα πολιτιστικά παραπροϊόντα τα λατρεύω (Όου γιες) και τα λατρεύω ακόμα περισσότερο όταν έχουν ένα ιδεολογικό (ή ιδεοληπτικό αν θέλετε) περιτύλιγμα που επιδιώκει να τους δώσει νόημα και να τα φορτίσει με αλήθειες, αξίες και υψηλά νοήματα.

Τι θα ήταν το κιτς χωρίς χούντα και τι θα ήταν η χούντα χωρίς το κιτς; θα ήταν σαν αγκίστρι δίχως δόλωμα, σαν σουβλάκι δίχως τζατζίκι, σαν σούσι χωρίς γουασάμπι… σαν ντολμαδάκια χωρίς κιμά, δηλαδή γιαλαντζί…

Δηλώνω λοιπόν ότι διαβάζω το blog της Χρυσής Αυγής και πλέον το κάνω φανατικά, ναι το ομολογώ! Άλλωστε είμαι σίγουρος ότι όλοι το διαβάζετε, παλιοκουφαλίτσες, όμως η διαφορά είναι ότι εγώ το μελετάω ενδελεχώς με την μανία ναρκομανούς περιμένοντας με αγωνία το κάθε ποστ! Μάλιστα πλέον το blog τους έχει αποκτήσει για εμένα και χρηστική εκτός από αισθητική αξία, έχω βρει την αλήθεια σε αυτό το blog, έχει γίνει πυξίδα μου και οδηγός και όπως ξέρετε ποτέ δεν υπερβάλω, ούτε και τώρα!

Όταν λοιπόν έχω αμφιβολία για κάτι κοιτάζω τι λέει η Χρυσή Αυγή, αν λέει το αντίθετο από αυτό που λέω εγώ τότε είμαι σίγουρος ότι λέω το σωστό! Για του λόγου το αληθές:

Για τον στρατό, http://xryshaygh.wordpress.com/2008/06/02/stratos-2/

Για την σημαία, http://xryshaygh.wordpress.com/2008/06/01/lazo/

Για τους gay, http://xryshaygh.wordpress.com/2008/06/03/tilos/

Ευχαριστώ την Χρυσή Αυγή γιατί, εκτός ότι με ενημερώνει για τις θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ (για να λέμε την αλήθεια σχεδόν διαφήμιση του κάνει), του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ καλύτερα και λεπτομερέστερα από οποιοδήποτε άλλο blog, με κάνει να αισθάνομαι πνευματικά υγιής όπως όταν βλέπω «Παρατράγουδα», επαληθεύει το πόσο δίκιο έχω σε πολλά από αυτά που λέω, προωθεί τις θέσεις μου στιγματίζοντας με το όνομα της όλα όσα αντιμάχομαι και με κάνει να χαίρομαι που η κοινωνική κατασκευή, οι ερωτικές απογοητεύσεις (δεν είχα τέτοιες) και τα λάθη που έκανα σαν παιδί δεν με τραυμάτισαν τόσο ώστε να γίνω εθνικιστής!…

Συναγωνιστές ευχαριστώ, may the force be with you! Ο θεός να μου κόβει hits και να σας δίνει posts, είστε η καλύτερη δυσφήμιση του εαυτού σας!