Archive for Μαρτίου 2011

h1

Godspeed – Dead Flag Blues

26/03/2011

Λόγω της ημέρας

The car’s on fire and there’s no driver at the wheel
And the sewers are all muddied with a thousand lonely suicides
And a dark wind blows
The government is corrupt
And we’re on so many drugs
With the radio on and the curtains drawn

We’re trapped in the belly of this horrible machine
And the machine is bleeding to death

The sun has fallen down
And the billboards are all leering
And the flags are all dead at the top of their poles

It went like this

The buildings tumbled in on themselves
Mothers clutching babies picked through the rubble and pulled out their hair

The skyline was beautiful on fire
All twisted metal stretching upwards
Everything washed in a thin orange haze

I said, «Kiss me, you’re beautiful..
These are truly the last days»

You grabbed my hand and we fell into it
Like a daydream or a fever

We woke up one morning and fell a little further down
For sure it’s the valley of death

I open up my wallet
And it’s full of blood

h1

Το Γιαούρτι ήταν Αγελαδίτσα (κι εγώ επέστρεψα!)

21/03/2011

(Είμαι εδώ ακόμα, λέω να επιστρέψω για πιο μόνιμα! Ελπίζω να σας έλειψα…)

Είμαι υπέρ του να γιαουρτώνουν τον Πάγκαλο, είμαι υπέρ του να κράζουν τον Καραμανλή όπου τον πετυχαίνουν, δεν με ενοχλεί καθόλου να πονάει για μερικές ημέρες ο Χατζηδάκης (αρκεί να μην πάθει τίποτα πιο σοβαρό) είμαι υπέρ της αποκαθήλωσης όλων αυτών γιατί έτσι ακριβώς πρέπει να είναι, πρέπει να νοιώσουν ότι οι θεσμοί που έχτισαν και εκπροσωπούν πεθαίνουν και ότι οι ίδιοι δεν είναι θεσμοί αλλά φυσικά πρόσωπα. Δεν είναι παντοδύναμοι που πάντα θα βρίσκονται στο απυρόβλητο αλλά έχουν από κάτω τους μια κοινωνία που βράζει την οποία οι ίδιοι κατασκεύασαν και υποτίθεται ότι εκπροσωπούν.

Το πολιτικό σύστημα στο οποίο ζούμε, το οποίο είναι σε κρίση, του οποίου είμαστε δέσμιοι χωρίς να το έχουμε επιλέξει, καθώς μας έβαλαν συμμέτοχους στο μαγαζί από τη στιγμή που γεννηθήκαμε χωρίς να μας ρωτήσουν, είναι αυτό που δόμησαν οι ίδιοι και αν δεν το δόμησαν το υποστήριξαν ή έστω το συντήρησαν αλλά ακόμα και το τελευταίο δεν είναι απενοχοποιητικό… Ακόμα κι αν τα φάγαμε μαζί, την δική μας ανάγκη να τα φάμε αντί να τα επενδύσουμε θα έπρεπε να την έχει ελέγξει και χαλιναγωγήσει ο Πάγκαλος και η παρέα του, ο Κωστάκης και τα δικά του παιδιά, αυτός ήταν ο ρόλος τους… Εδώ όμως είναι μια ζούγκλα στην οποία βασιλεύει η συλλογική ευθύνη (μαζί τα φάγαμε = φταίμε όλοι) και το «ένοχος μέχρι αποδείξεως του εναντίου» το οποίο περιέργως σε όλες τις περιπτώσεις βαραίνει μόνο τον πολίτη και ποτέ τον πολιτικό ή το κράτος.

Εδώ θα κάνω μια παύση και θα ξαναπώ για να εντυπωθεί ότι αυτή είναι η φράση που περιγράφει ακριβώς τη σχέση πολίτη – κράτους… όχι όμως και τη σχέση πολιτικού – κράτους ή πολιτικού – πολίτη!

Ο πολίτης, από τη στιγμή που γεννιέται, για το κράτος, του θεσμούς και τα όργανα του, είναι «ένοχος μέχρι αποδείξεως του εναντίου». Έτσι τον αντιμετωπίζει και τον μεταχειρίζεται από τα θρανία του σχολείου, τον στρατό, τα πανεπιστημιακά αμφιθέατρα, την εφορία και το ΙΚΑ, τα δημόσια νοσοκομεία μέχρι την ώρα που πεθαίνει και δεν έχει δικαίωμα να διαλέξει ο ίδιος αν θα ταφεί ή θα αποτεφρωθεί…

Για να το επεκτείνω λίγο και να το συγκεκριμενοποιήσω, το ελληνικό κράτος είναι ένα κράτος που οι δημόσιες υπηρεσίες του δεν χορηγούν βεβαιώσεις ή πιστοποιητικά (πέραν των τυπικών), αντιθέτως ζητούν «υπεύθυνες δηλώσεις»… Αυτό είναι έναν κράτος που αρνείται να πιστοποιήσει το ίδιο, να βεβαιώσει, κοινώς δεν παίρνει θέση, δεν αναλαμβάνει την ευθύνη να πάρει θέση. Αντίθετα ζητά από τον πολίτη του να αναλάβει ο ίδιος την νομική ευθύνη για το οτιδήποτε και το ίδιο απλά βεβαιώνει ότι έλαβε γνώση της ανάληψης της ευθύνης. Καταλαβαίνετε;

Ας το κάνω ακόμα πιο συγκεκριμένο. Συνέβη πρόσφατα σε εφορία να ζητήσω μια βεβαίωση ότι δεν έκανα φορολογική δήλωση κατά το προηγούμενο έτος. Η εφορία αντί να ελέγξει το αληθές ή το ψευδές του ισχυρισμού μου, να συντάξει ένα έγγραφο και να το βεβαιώσει με έβαλε να υπογράψω εγώ μια υπεύθυνη δήλωση ότι εγώ «δηλώνω ότι δεν έχω υποβάλει φορολογική δήλωση και αναλαμβάνω την νομική ευθύνη αυτού που δηλώνω» και πιστοποίησε ότι έλαβε γνώση. Έλαβε γνώση όχι ότι εγώ δεν έχω υποβάλλει, αλλά ότι έχω αναλάβει την νομική ευθύνη του ισχυρισμού μου ότι «δεν έχω υποβάλλει» ώστε αν λέω ψέματα να μπορεί να με τιμωρήσει!

Το ακόμα πιο αστείο είναι το χαρτί που υπογράψαμε στον στρατό το οποίο έγραφε, «δηλώνω υπεύθυνα ότι έχω δικαίωμα άσκησης στρατιωτικής θητείας και επιθυμώ να το ασκήσω». Η τραγωδία εδώ είναι ότι αφενός βαφτίζεται δικαίωμα μια υποχρέωση και ταυτόχρονα υποχρεώνεται ο υπόχρεος να αναλάβει πλήρως την ευθύνη μιας επιλογής που δεν έκανε αλλά του φορτώθηκε.

Σε αυτό το σύμπαν (σούπα, πράμα, όπως θέλετε) πέραν της παραχάραξης της πραγματικότητας είναι προφανής η ανισοβαρής σχέση πολίτη κράτους, η ασυμμετρία ισχύος και κυρίως η απροθυμία του κράτους να αναλάβει οποιαδήποτε νομική ευθύνη. Αυτό εν πολλοίς δίνει το δικαίωμα στο κράτος να αυθαιρετεί σε βάρος των πολιτών του, να λειτουργεί μια έτσι και μια αλλιώς, να αναθέτει ευθύνες χωρίς να αναλαμβάνει καμία και τελικά να κρατάει το πολίτη δέσμιο των ευθυνών που του έχει αναθέσει.

(Παρένθεση: Όποιος από εσάς σε αυτό το σημείο σκέφτεται «μα το κράτος είναι κράτος και έτσι λειτουργεί» είναι γιατί η κοινωνική κατασκευή έπιασε και έχει αποδεχτεί τον ρόλο του εξουσιαζόμενου, έναν ρόλο που τον διδαχθήκαμε όλοι σε όλους τους «κλειστούς» χώρους από τους οποίους περάσαμε, από το σχολείο και την εκκλησία μέχρι τον στρατό και την εφορία. Σε παλαιότερα ποστ θα βρείτε την σχετική βιβλιογραφία, κυρίως Φουκώ και Ντελέζ.)

Σε αυτή τη σχέση όπου το ανεύθυνο κράτος είχε και έχει τον του ρόλο ισχυρού ρυθμιστή-ελεγκτή-τιμωρού και επικαλούμενο αφηρημένα, γενικά κι αόριστα το «κοινό καλό» διαχειρίζεται παρεμβατικά και καταχρηστικά τις ζωές και τις τύχες των πολιτών του είναι μοιραίο όταν το κράτος είναι πλέον αποδεδειγμένα τόσο αφερέγγυο οι ρόλοι να αντιστρέφονται και οι διωκόμενοι πολίτες να γίνονται διώκτες…

Είναι αυτό ακριβώς που συμβαίνει, οι ρόλοι πλέον έχουν αντιστραφεί για τα καλά. Ο ελεγχόμενος και διωκόμενος διεκδικεί να γίνει ελεγκτής και διώκτης. Το «δεν πληρώνω» και το γιαούρτι είναι σχετικά ήπιες αντιδράσεις και μάλιστα απόλυτα αναμενόμενες και δικαιολογημένες… Το πρώτο διεκδικεί την απόσπαση του πολίτη από τη σχέση του με το κράτος… Το δεύτερο έρχεται να πέσει σε κάποιους που δεν είναι σαν εμάς τους υπόλοιπους, δεν είναι ένοχοι μέχρι αποδείξεως του εναντίου, δεν είναι καν αθώοι μέχρι αποδείξεως του εναντίου. Είναι αθώοι ακόμα κι όταν είναι ένοχοι!

Το γιαούρτι πέφτει σε κάποιους που απολαμβάνουν τη βουλευτική τους ασυλία ή την ασυλία που τους παρέχει ο νόμος περί ευθύνης υπουργών, ενώ την ίδια στιγμή ο λαός ως σύνολο και ως μονάδες παραμένουν για το κράτος ένοχοι μέχρι αποδείξεως του εναντίου… Το γιαούρτι πέφτει σε κάποιους που ανέλαβαν μια ευθύνη η οποία δεν είναι νομική (λόγω ασυλίας) και μπορεί να είναι μόνο ηθική… Τα έκαναν σκατά και αυτού του είδους η τιμωρία, το γιαούρτωμα, δεν είναι παρά η ηθική τιμωρία γιατί η αλήθεια είναι ότι κάποιοι θα έπρεπε να είναι στη φυλακή… Το γιαούρτι είναι λίγο…

Κάποιοι θα πείτε «μα δεν είναι όλοι οι πολιτικοί ίδιοι, δεν φταίει ο Α, δεν φταίει ο Β»… Ίσως και να είναι έτσι, αλλά εδώ δεν μιλάμε για το τι είναι σωστό να γίνεται αλλά για το τι γίνεται και γιατί. Ακόμα κι αν είναι έτσι, ακόμα και αν οι πολιτικοί δεν είναι όλοι ίδιοι και δεν φταίνε όλοι, εγώ έχω να αντιπαραθέσω ότι για τους πολιτικούς και κυρίως για το κράτος που υπηρετούν όλοι οι πολίτες είναι ίδιοι, το ίδιο ένοχοι μέχρι αποδείξεως του εναντίου. Γι’αυτούς φταίμε όλοι και όλοι πληρώνουμε χωρίς να μας έχει ρωτήσει κανείς ποτέ… Μπορεί να αναλογιστεί κανείς το μέγεθος αυτής της αυθαιρεσίας; Αν ναι ας την συγκρίνει με ένα γιαούρτωμα κι ας μας πει τι είναι πιο αυθαίρετο.

Πλέον και για τον πολίτη το κράτος είναι ένοχο, οι θεσμοί του είναι ένοχοι, τα φυσικά πρόσωπα είναι ένοχα γιατί έτσι είναι… Γιατί όταν επιλέγεις να συμμετέχεις στην διαχείριση της μοίρας ενός ολόκληρου λαού πρέπει να είσαι έτοιμος να υποστείς τις συνέπειες, και ειδικά όταν είσαι ως πολιτικός μέλος μιας κυβέρνησης ενός τόσο παρεμβατικού κράτους και έχεις βάλει τα χέρια σου στα σκατά ή έχεις δώσει το χέρι σου σε κάποιους που το έχουν βάλει, είναι ανόητο να ρωτάς γιατί όταν σου λένε ότι μυρίζεις!

Κι όσοι μιλούν για πολιτική ορθότητα ας αναλογιστούν ότι ο τρόπος που επιλέγει ο κόσμος να εκδηλώσει την αντίθεση και την οργή του δεν είναι παρά ο τρόπος που του δίδαξε το κράτος! Γιατί η αυτοδικία, η αυθαιρεσία, η ασέβεια και η καφρίλα είναι κάτι που ο Έλληνας διδάσκεται από τα γεννοφάσκια του, το ζει στο πετσί του από το ίδιο το κράτος και τους θεσμούς του!

(Όσοι με διαβάζατε γνωρίζετε ότι δεν είμαι καθόλου φαν του Τσίπρα, ότι δεν ανήκω σε κάποιο κόμμα ή πολιτική οργάνωση και ότι η γνώμη για την Ελληνική αριστερά και τους Έλληνες αριστερούς δεν είναι η καλύτερη. Αυτά προς αποφυγή παρεξηγήσεων)