Archive for Δεκέμβριος 2007

h1

Δυό πρωινά ακόμα

19/12/2007

Έβαλα το μπουφάν μου και κοίταξα από το μικρό παράθυρο του ανεμόμυλου. Τα στάσιμα νερά στο παρακείμενο κανάλι έχουν παγώσει. Μέρες τώρα το πρωινό φως με ξεγελάει και νομίζω ότι έξω κάνει ζέστη, ο ήλιος είναι τόσο χαμηλά και πλάγια που φωτίζει κάτω από τα σύννεφα. Είναι αυτό το γωνιακό φως που απεικονίζει στους πίνακές του ο Vermeer. Σκέφτηκα ότι το φως ταίριαζε απόλυτα με την τελετουργία του αρμέγματος για την οποία ετοιμαζόμουν, άλλωστε ο Vermeer φιλοτέχνησε την διάσημη «γαλατού». Κατέβηκα την απότομη σκάλα και κάνοντας θόρυβο άνοιξα την πόρτα. Ο Anthony είχε ήδη ξυπνήσει και μαζί με τον Σπυράκο τάιζαν τα ζώα. Με είδαν και μου έκαναν νόημα από μακριά να πάω να τους βοηθήσω να ελέγξουν τις ζωοτροφές που μόλις είχε στείλει ο Domino.

Πήρα μια βαθιά ανάσα και άφησα τον παγωμένο Ολλανδικό αέρα να ποτίσει τα πενυμόνια μου με την αλμύρα της θάλασσας και τις μυρωδιές της φάρμας. Η εκπνοή γέμισε τον αέρα με ένα μείγμα βρομερών υδρατμών και αναμνήσεων. Άναψα ένα τσιγάρο (δεν καπνίζω αλλα μου αρέσει γιατί δραματοποιεί τη σκηνή, άλλωστε κάθε cowboy είναι υποχρεωμένος από τον νόμο να κουβαλάει στην τσέπη του ένα πακέτο Marlboro) και ρούφηξα τον καπνό του σαν να ήταν η τελευταία μου ανάσα πριν μια μεγάλη βουτιά, το φίλτρο του έγινε το φίλτρο μου.

Σκέφτηκα την Ελλάδα, την χώρα που δεν χρειάζεται να καπνίσεις για να πεθάνεις από καρκίνο των πνευμόνων, αρκεί μια βαθιά ανάσα κι ένα μήλο την ημέρα. Η ανάσα για να κατακαθίσουν όλα τα αδρανή της ατμόσφαιρας στα πλεμόνια σου και το μήλο για να κάνεις τον γιατρό σου πέρα και να μην πηγαίνεις για check up.

Αναχωρώ για γιορτές στη χώρα που λέγεται Ελλάδα την Παρασκευή με πτήση της Ολυμπιακής, αν έχω φτάσει πριν την Κυριακή θα σας ενημερώσω.

cow-aeroplano.jpg
Advertisements
h1

Το Άβαταρ μου πολύ το γουστάρω!

18/12/2007

furycow-small.jpg

Ο Μάνος με κάλεσε σε ένα Blogοπαιχνίδι σύμφωνα με το οποίο πρέπει να πω την ιστορία του Άβαταρ μου, να εξηγήσω γιατί το επέλεξα, τι αντιπροσωπεύει κλπ.

Η αγελάδα είναι σύμβολο στην Ολλανδία και μάλλον πάντα θεωρούσα τις αγελάδες εξαιρετικά συμπαθείς. Ομολογώ όμως ότι ζώντας εδώ έγιναν σε κάποια στιγμή για εμένα σύμβολο όλων αυτών που με κάνουν να δυσανασχετώ κι έτσι μάλλον κατέληξα να συμπάσχω μαζί τους, ίσως και να τις αγαπώ!

Η χώρα είναι επίπεδη, όπως ίσως και πολλά άλλα πράγματα στην χώρα της τουλίπας, και οι αγελάδες βόσκουν πάνω σε ένα τεχνητό έδαφος που κάποιοι άλλοι έφτιαξαν γι’αυτές και μετά τις έβαλαν εκεί χωρίς να τις ρωτήσουν, όπως άλλωστε δεν τις ρώτησαν χιλιάδες άλλα πράγματα, απλά τους τα επέβαλαν.

Οι αγελάδες λοιπόν είναι το σύγχρονο προλεταριάτο. Τις αρμέγουν, τις στιβάζουν, τις ταΐζουν κρεατάλευρα, τις παχαίνουν και στο τέλος τις τρώνε και βασίζουν την οικονομία τους σε αυτές. Αν μπορούσαν να τους βουλώσουν και τον κώλο για να μειωθούν οι εκπομπές μεθανίου που ενισχύουν το φαινόμενο του θερμοκηπίου είμαι σίγουρος ότι δεν θα δίσταζαν. Επίσης οι αγελάδες δεν έχουν ονόματα, δεν υπάρχει Κλάρα εδώ, έχουν μόνο ένα σημάδι από «μαρκάρισμα» που γίνεται με πυρωμένο σίδερο ή ένα σκουλαρίκι, συνήθως κίτρινο, με έναν αριθμό που τις ταυτοποιεί μέσα στο κοπάδι. Αυτή είναι όλη κι όλη η ταυτότητα τους, ένας αριθμός να σηματοδοτεί την θέση τους μέσα σε ένα σύστημα παραγωγής που νοιάζεται αποκλειστικά για την μεγιστοποίηση του κέρδους. Αυτό το σύστημα δεν ξεχωρίζει ανάμεσα σε καλές και κακές αγελάδες, σε κουλ και ξενέρωτες, σε αριστερές και δεξιές. Καμία δεν είναι εξαίρεση και όλες κατηγοριοποιούνται αποκλειστικά με βάση ποσοτικά δεδομένα όπως π.χ. το βάρος τους, την ημερήσια παραγωγή γάλακτος, την ηλικία τους κλπ.

Τελικά το να τρελαθεί η αγελάδα περίπου είναι μονόδρομος και ήταν η θλιβερή σκέψη ότι σαν τις αγελάδες είμαστε όλοι που με έκανε να ξεκινήσω το blog και να διαλέξω το συγκεκριμένο Άβαταρ. Διάλεξα αυτή τη γελαστή αγελαδίτσα για να την κάνω μάσκα μου και μαζί καρικατούρα του εαυτού μου.

Είναι ίσως επειδή τα περισσότερα δυσάρεστα πράγματα εύκολα γίνονται συνήθεια κι ακόμα κι αν δεν γίνουν αυτόματα τότε, αργά η γρήγορα, ακόμα κι αυτό που σε αρρωσταίνει το προσεγγίζεις για να μπορέσεις να συμβιβαστείς μαζί του, να το κάνεις κτήμα σου και να ζήσεις με αυτό πιο άνετα ή να το αντιμετωπίσεις πιο αποτελεσματικά.

Ευχαριστώ τον Μάνο που με κάλεσε να παίξω το παιχνίδι, καλώ με την σειρά μου να παίξουν τους: Domino, Brightbitebyalex, Mitsosheiz, Kissogram, Λαχανάκι και όποιον άλλον θέλει!

h1

Περίπτωση Πλεύρη: Η ποινικοποίηση της μαλακίας

14/12/2007

greek-spacecow.jpg

Σήμερα διαβάζοντας τις ειδήσεις στο in.gr έπεσα σε αυτό (click εδώ) και τρόμαξα. ‘Όσοι διαβάζετε αυτό το blog τακτικά μάλλον γνωρίζετε ήδη ότι δεν είμαι άνθρωπος που θα υπερασπιζόμουν ποτέ την ακροδεξιά, τον εθνικισμό ή τον ρατσισμό. Διαφωνώ προφανώς κάθετα με τον Πλεύρη, σίγουρα τον αντιπαθώ όπως και κάθε ακροδεξιό, για να είμαι ειλικρινής ίσως να τον συχαίνομαι και να τον θεωρώ υπάνθρωπο όμως αυτό είναι κάτι ανεξάρτητο από τις αρχές της δημοκρατίας και του δικαίου. Το σημερινό post λοιπόν δεν έχει στόχο να υπερασπιστεί τον Πλεύρη και τις απόψεις του, παρά μόνο να το δικαίωμα του να τις λέει ελεύθερα, όπως ο κάθε πολίτης, χωρίς να διώκεται.

Η ποιότητα μιας δημοκρατίας φαίνεται από το εύρος της ανοχής της σε απόψεις ακραίες ακριβώς σαν αυτές του Πλεύρη. Θεωρώ τραγικό για την δημοκρατία να ποινικοποιεί απόψεις και θέσεις και δυστυχώς αυτό συνέβη στην συγκεκριμένη περίπτωση. Η απόφαση αυτή στιγματίζει το δικαίωμα στην ελευθερία του λόγου και παρόλο που αυτά που γράφει ο Πλεύρης είναι τραγικά θεωρώ ότι πρέπει να κριθούν από την ιστορία, τον λαό, τους ακαδημαϊκούς και τους ιστορικούς και σίγουρα όχι από την δικαιοσύνη, τις αρχές ή το όποιο σύστημα εξουσίας. Θεωρώ λοιπόν την απόφαση τραγικά λάθος για μια σειρά από λόγους που αναφέρω παρακάτω:

α) Ποινικοποιεί απόψεις πράγμα απαράδεκτο που θυμίζει ολοκληρωτικά καθεστώτα και όχι πρακτική δημοκρατίας.

β) Αποτρέπει μια σειρά ανθρώπων και οργανισμών να διαβάσουν το βιβλίο, να ασκήσουν κριτική και να εκθέσουν τον Πλεύρη και το έργο του για τις ιστορικές του ανακρίβειες με τρόπο που δεν θα αφήνει χαραμάδες. Τώρα απλά είναι σαν να προστατεύεται ο Πλεύρης από την κριτική.

γ) Είναι σαν να θεωρεί τους Έλληνες άβουλους και αδαείς οι οποίοι χρήζουν προστασίας από το κράτος καθώς δεν είναι σε θέση να αποφασίσουν μόνοι τους τι είναι σωστό και τι λάθος.

δ) Δημιουργεί προηγούμενο λογοκρισίας και γεννά τον κίνδυνο συνέχειας, δεν ξέρουμε τι θα λογοκριθεί αύριο και για ποιο λόγο.

ε) Εκθέτει την δημοκρατία σαν πολίτευμα και δίνει τροφή στους ακροδεξιούς για την άσκηση αρνητικής κριτικής.

στ) Διαφημίζει το βιβλίο του Πλεύρη το οποίο στα μάτια των ακροδεξιών μοιάζει πλέον με απαγορευμένο καρπό.

ζ) Κάνει τον Πλεύρη να μοιάζει ήρωας στα μάτια των ακροδεξιών καθώς έχει διωχθεί ποινικά και οι δημοκράτες του έχουν φερθεί άδικα γεγονός που κάνει τους ηλίθιους ακροδεξιούς να πιστεύουν εσφαλμένα ότι ο Πλεύρης πραγματικά θίγει κάποια συμφέροντα και ότι ίσως λέει ιστορικές αλήθειες που δεν πρέπει να ακουστούν.

Πρακτικά, τελικά η καταδίκη μάλλον θα έχει το αντίθετο αποτέλεσμα.

Τέτοια περιστατικά με κάνουν να θυμάμαι το κάψιμο του βιβλίου του Μίμη Ανδρουλάκη από παραχριστιανικές οργανώσεις αλλά και άλλα πράγματα για τα οποία έχω μιλήσει στο παρελθόν, όπως τα τραγικά περιστατικά λογοκρισίας της Outlook και της Art Athina. Αναρωτιέμαι πως είναι δυνατόν να συμβαίνουν όλα αυτά σε μόνιμη βάση στην Ελλάδα και να μην έχει γίνει ακόμα τίποτα από κανέναν. Τότε έλεγα ότι είμαι κατά της κάθε είδους λογοκρισίας αυτός είναι ένας λόγος παραπάνω που γράφω αυτό το post σήμερα παρά το γεγονός ότι ανθρώπους σαν τον Πλεύρη τους θεωρώ επικίνδυνους.

Η ποινικοποίηση της έκφρασης πάει χέρι χέρι με την ποινικοποίηση της σκέψης. Τον Πλεύρη και τον κάθε ένα, είτε είναι φασίστας ακροδεξιός είτε είναι αντιεξουσιαστής αριστερός δεν είναι δυνατόν να τον ποινικοποιείεις επειδή σκέφτηκε μια μαλακία και την έγραψε. Πρέπει σαν πολιτεία να καταδείξεις ότι αυτό που γράφτηκε είναι μια μαλακία και μισή και αυτό δεν το κάνεις καταδικάζοντας αλλά εκθέτοντας την μαλακία σε κριτική, σχολιασμό, διάλογο. Αυτή είναι και η μεγάλη διαφορά του κάθε δημοκράτη από τον Πλεύρη, ότι ο δημοκράτης είναι ανεκτικός στο έτερο και στο λάθος και δεν επιβάλει ούτε διώκει απόψεις. Αυτό είναι και το μεγαλύτερο επιχείρημα της δημοκρατίας ενάντια στον φασισμό, δηλαδή ότι εμείς δεν είμαστε σαν αυτούς και δεν θα κάνουμε αυτά που έκαναν ή επιθυμούν να κάνουν αυτοί.

Δεν έχω δει τις αντιδράσεις των κομμάτων και με ενδιαφέρει πολύ να ξέρω τι λέει κυρίως η αριστερά. Ελπίζω κάποιοι να έχουν μιλήσει ήδη καταγγελτικά σε σχέση με την καταδίκη. Αν μπορείτε να με ενημερώσετε θα το εκτιμήσω.

h1

Νέος επικίνδυνος ιός!

11/12/2007

nursecow.jpg

Πολύ συχνά λαμβάνω από φίλους e-mails που με ενημερώνουν και με προειδοποιούν για επικίνδυνους ιούς οι οποίοι απειλούν τον υπολογιστή μου. Η όλη φάση μου φαίνεται αστεία γιατί τελικά ιός καταλήγουν να γίνονται τα ίδια τα προειδοποιητικά chain mails. Σήμερα λοιπόν έλαβα αυτό:

PROSOXI!!!!

An laveis ena e-mail me titlo «O Savouris» svisto amesws kai min to anoikseis… O «Savouris» oxi mono tha svisei oti vrei sto skliro disko, alla tha svinei kai tous sklirous se aktina 5 metrwn apo ton ypologisti.

O ios apomagnitizei KAI tis pistwtikes sou kartes.
Epanaprogrammatizei ton kwdiko prosvasis sta ATM twn trapezwn.Allazei tis rythmiseis tou video kai xrisimopoiei armonikes syxnotites gia na gratzounisei opoio CD pas na paikseis.

Rythmizei aftomata to tilefwno na kalei se 090. Tha sou travaei to kazanaki enw kaneis ntous! THA SOU PIEI OLES TIS MPYRES! (omfg)

Tha allaksei to sampouan me ladi kai ton afro me ksydi.

Tha se valei na trexeis me ena psalidi kai na petas pragmata, me tetoio tropo pou mono asteios mporei na einai, mexri na vgaleis to mati kapoiou.

An o «Savouris» anoiksei se perivallon Windows XP tha afisei to kathisma tis toualetas anoikto kai to sesouar epikindyna konta stin gemati mpaniera…

Tha sou xalasei to feng sui kai ypoula tha antikastastisei to apaxo gala me plires.

– Proeidopoiise osous perissoterous mporeis –

h1

Kitsch! Kitsch! Kitsch! (η «υφοποίηση» του blogging)

09/12/2007

newspaper2.jpg

Θα πω αυτά που σκέφτομαι με μια δόση χιούμορ και ίσως λίγο πιο καυστικά από όσο πρέπει αλλά με ξέρετε! Με έχουν κουράσει απίστευτα όλα αυτά τα ποιητικά blogs με τους εραστές της μεγάλης φυγής και τους νιού ειτζ λάτρες της φύσης που γράφουν για να μας πουν… όοοοοχι.… λάθος λάθος, να μοιραστούν, ναι να μοιραστούν μαζί μας λόγια σαν τα παρακάτω:

Πόσο όμορφα ευωδιάζουν τα νυχτολούλουδα καθώς η πανσέληνος μια νύχτα σκοτεινή χωρίς φεγγάρι τα λούζει με το πορτοκαλί φως του ηλιοβασιλέματος ενώ τα μαλλιά της σαν στάχια στον άνεμο περιελίσσονται σε έναν χορό μεθυστικό σαν αυτόν που χόρευαν οι νεραϊδες που μας πήραν τη λαλιά όταν φοβισμένοι κοιτάξαμε βαθιά στα γαλάζια τους μάτια και βυθισμένοι στους απύθμενους βυθούς τους, ψελλίσαμε απαλά στο αυτί ότι η αγάπη άργησε μια μέρα, αυτή η αγάπη που σαν λύτρωση θα μας ταξίδευε σε γωνιές ονειρικές που τα αηδόνια θα τραγουδούσαν ελεύθερα από το χρυσό κλουβί τους το τραγούδι των γρύλλων δίπλα στα νούφαρα της λίμνης που κολυμπούσαμε με γυμνοί όταν ήμασταν παιδιά.

Όλα τα θέλουν μπολντ, πουθενά δεν υπάρχει κοντράστ, σαν να πρέπει η κάθε λέξη έχει να έχει αναφορά σε κάποιο «μεγάλο» νόημα. Στην ουσία οι πομπώδεις εκφράσεις που περιβάλλονται από ένα ευγενές φωτοστέφανο αοριστίας (απέραντο, απύθμενο, άπειρο μπλα μπλα) και τόσο επιτηδευμένα και ωραιοποιημένα (πολύ συχνά χρωματισμένα) μοιάζουν να επικοινωνούν οικουμενικές αξίες και παγκόσμιες αλήθειες δεν είναι παρά το φαμφαρώδες περιτύλιγμα μιας πνευματικής κενότητας (άντε δημιουργικής ανικανότητας που είναι λιγότερο βαρύ). Αυτό που είναι γαμάτο είναι η διαρκής χρήση επιθετικών προσδιορισμών και παρομοιώσεων τύπου «αυτό σαν τετοιασμένο κάτι«… «το άλλο σαν αποτετοιασμένο εκείνο«… Το εξαιρετικό είναι ότι διαβάζοντας δυνατά κανείς διαπιστώνει ότι τέτοια κέιμενα έχουν εναν συγκεκριμένο, πάντα τον ίδιο, αναγνωρίσιμο ρυθμό παρά το γεγονός ότι δεν μιλάμε πάντα για ποίηση, σαν να είναι πάντα βασικός σκοπός τους η εικονοποίηση της «λυρικής» υπαγόρευσης τους.

Αυτό λέγεται Kitsch* (sorry guys), χονδρικά είναι η αναπαραγωγή αρχετύπων (γλωσσικών στην συγκεκριμένη περίπτωση) που είναι ήδη φορτισμένα με κάποιο τρόπο και οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια στον δημιουργικό ακρωτηριασμό. (ο ορισμός του kitsch είναι κάτι εξαιρετικά περίπλοκο και γι’αυτό ακριβώς δεν θα τον αναπτύξω εκτενώς εδώ)

Πρόσφατα ο Allu Fun Marx ανέβασε ένα άρθρο του κυρίου Μπακαουνάκη ο οποίος αναφερόταν στην καλλιτεχνική παραγωγή στην Ελλάδα και στο blogging. Με αφορμή αυτό αναδημοσιεύω εδώ ένα comment που άφησα εκεί:

«Το μέσο έχει απεριόριστες δυνατότητες και είναι σε θέση να επαναπροσδιορίσει, ή καλύτερα να διευρύνει, τον ορισμό του έργου τέχνης αναδεικνύοντας την ίδια την διαδικασία παραγωγής ή την συμμετοχική παραγωγή ώς καθαυτό έργο. Άλλωστε εν πολλοίς η ιστορία της τέχνης είναι πιασμένη χέρι χέρι με την ιστορία του ορισμού της όσο και με αυτήν της εξέλιξης των μέσων παραγωγής της. Αναντίρρητα η καλλιτεχνική παραγωγή στην Ελλάδα δεν διεκδικεί δάφνες και προφανώς η τέχνη αφορά αποκλειστικά την ελίτ όπως ακριβώς την ορίζει ο κύριος Μπακαουνάκης! Οι υπόλοιποι εκτός από σπάνιες περιπτώσεις συνήθως αρκούνται στην μαζική αναπαραγωγή αρχετύπων “τέχνης”, κοινώς κάνουν αυτό που έμαθαν ως τέχνη ή έχουν δει να γίνεται από άλλους γεγονός που δεν είναι ικανό να παράξει μια νέα avant garde, πράγμα απαραίτητο. Στο “κήνσορες και θεράποντες” ο Umberto Eco κάνει μια πολύ καλή ανάλυση των διαφορετικών επιπέδων της τέχνης (μιλά για τρία, υψηλό, μεσαίο και χαμηλό) και σε σημαντικό βαθμό υπερασπίζεται την μαζική κουλτούρα (χαμηλό) όσο της πρέπει ώστε να καταδείξει ότι και αυτή είναι απαραίτητη από την άλλη όμως η καινοτομία προϋποθέτει μια avant garde. Δυστυχώς από τον ψηφιακό κόσμο αυτή μοιάζει ακόμα να απουσιάζει σε σημαντικό βαθμό (τουλάχιστον στην Ελλάδα) καθώς το μέσο και οι δυνατότητες του δεν αξιοποιούνται από τους χρήστες του σαν αυτό να ήταν ένα νοητικό μέσο ή ένα παραγωγικό εργαλείο που ανασυντάσσει την λογική με την οποία γράφουμε ή σκεφτόμαστε για να γράψουμε και ακόμα κι όταν αυτό συμβαίνει δεν γίνεται συνειδητά με στόχο την παραγωγή ενός εικαστικού ή λογοτεχνικού αποτελέσματος. Νομίζω πάντως ότι τα πράγματα θα αλλάξουν σύντομα και θέλω να ελπίζω προς το καλύτερο.»

Ας αποφύγουμε λοιπόν την στείρα υφοποίηση της γραφής μας, καλή είναι κι αυτή αλλά δεν είναι το σημαντικότερο που έχουμε. Ίσως είναι ευκαιρία να αναζητήσουμε τρόπους να αξιοποιήσουμε τις δυνατότητες του μέσου το οποίο δεν πρέπει να το αντιμετωπίζουμε απλώς ως πεδίο έκφρασης της κοινωνίας με τρόπο μονόδρομο. Η blogόσφαιρα δεν αποτελεί μόνο ένα αναπαραστατικό πεδίο που αναρτά απόψεις που διαμορφώνονται έξω από αυτήν. Είναι και μελλοντικά θα γίνει ακόμα περισσότερο “νοητικό” μέσο και οι απόψεις και η καλλιτεχνική παραγωγή, ενδεχομένως και τα γεγονότα που τις τροφοδοτούν, θα συντίθενται μέσα σε αυτήν. Το blogging είναι ένα μέσο που μπορεί να δώσει περισσότερη ελευθερία στην τέχνη. Μέσα στο χάος της υπερπαραγωγής και της υπερπληροφορίας ας απεξαρτηθούμε από τα αρχέτυπα, ας διεκδικήσουμε ταυτότητες και ατομικότητες ώστε να δομήσουμε πιο υγιείς συλλογικότητες.

*Προτεινόμενη Βιβλιογραφία: Umberto Eco, Κήνσορες και Θεράποντες, Εκδόσεις «γνώση»

h1

Ελληνική Blogόσφαιρα, όπως λέμε Κολοσσαίο

06/12/2007

artwork_cow.gif

Δεν θα μασίσω τίποτα, θα τα πω όπως τα σκέφτηκα. Μερικοί στην blogόσφαιρα είσαστε κάφροι και την κάνετε Κολοσσαίο… Διψάτε για αίμα και traffic… Μόλις τώρα είδα ότι ανέβηκαν πολλά posts για τον ηθοποιό και την υπόθεση της Κοκαΐνης. Μπράβο ρε παλικάρια, τι καταλάβατε; Τι προσφέρατε και τι κερδίσατε εκτός από traffic; Αν ο άνθρωπος που συνελήφθη δεν είναι αυτός που ισχυρίζεστε ότι είναι τότε απλά διαδίδετε φήμες, αν είναι αυτός απλά μπορείτε να χαίρεστε που ξέρετε κάτι πριν από τους άλλους, αλλά και τι έγινε; Είναι αυτό κάτι παραπάνω από κοινό κουτσομπολιό; Τι πετυχαίνετε εκτός από το να τον εκθέσετε και γιατί αυτό χρειάζεται να συμβεί; Από τη μια αν αυτός ο άνθρωπος είναι χρήστης μόνο κακό του κάνει η έκθεση, από την άλλη το αν είναι έμπορος θα το κρίνει η δικαιοσύνη εν καιρώ και όχι τα ΜΜΕ ή τα blogs και εφόσον δεν έχει καταδικαστεί ακόμα έχει δικαίωμα να διατηρεί την ανωνυμία του όπως κάθε πολίτης.

Μέτρο της ανθρωπιάς είναι πρωτίστως το πως λειτουργούν οι φυλακές, όλα τα άλλα (υγεία, παιδεία κλπ.) είναι δευτερεύοντα. Κοινώς, το πόσο δημοκρατική είναι μια κοινωνία και το πόσο σέβεται την ανθρώπινη ύπαρξη φαίνεται από το πώς φέρεται στους κρατουμένους της και στην προκειμένη περίπτωση είναι παραπάνω από προφανές ότι κάποιοι κάποιοι ζείτε στον Μεσαίωνα. Δεν έχετε στοιχειωδώς γνώση άλλα ούτε και αίσθηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων που όλοι έχουν και πρέπει να έχουν, ακόμα και οι έμποροι ναρκωτικών.

Κάποιοι μέσα από τα blogs ζητούν δημοσίευση του ονόματος από τις αρχές ή τελικά το δημοσιεύουν οι ίδιοι. Κάποιοι άλλοι σε comments θα ζητήσουν παραδειγματικές τιμωρίες κι άλλα απαράδεκτα.

Ξέρω, δεν φταίτε εσείς, φταίει η κοινωνία της Espresso, της Τατιάνας, του κουτσομπολιού και της τηλεοπτικής ονείρωξης… της κλειδαρότρυπας που ικανοποιεί τα ανικανοποίητα, ηδονοβλεπτικά, μικροαστικά άγχη σας και γεμίζει τη ζωή που δεν έχετε. Ίσως θα ήταν καλύτερα να έχετε τα άντερα να γίνετε κι εσείς ναρκομανείς γιατί τουλάχιστον αυτό που κάνουν αυτοί, όταν δεν κλέβουν για να πάρουν τη δόση τους, αφορά τους εαυτούς τους και μόνο και την προσωπική τους ψεύτικη ικανοποίηση. Αντίθετα με αυτούς κάποιοι άλλοι, περιφέρεστε έγκαυλοι και επίσης ανικανοποίητοι με μοναδικό στόχο να πείτε σε όλους τους υπόλοιπους πως γαμάει και τι κάνει ο Α, ο Β, ο Γιάννης, η Μαρία, ο Χάρης, ο Μουράτ, ο Γιωργάκης, ο κοντός, ο ψηλός κι ο Χατζηπετρής.

Αγαπητά ετερόφωτα, αυτό είναι χειρότερο από την «παραμύθα». Στην γαμημένη κοινωνία του light, σας κυβερνάει ο φασισμός τον αδαών… Όλα όμως έχουν και τα όρια τους! Μια ερώτηση μόνο θα κάνω. Αν συνέβαινε στο παιδί σας αυτό θα κάνατε το ίδιο ή θα επιχειρούσατε να το προστατεύσετε από τη δημοσιότητα και να διασφαλίσετε ότι θα έχει μια δίκαιη δίκη; Η παραπάνω σκέψη πρέπει να είναι αυτόματη και εγγενής σε κάθε πράξη μας αν θέλουμε να λεγόμαστε άνθρωποι. Άνθρωπος είναι αυτός που μπορεί, ανα πάσα στιγμή, να βάλει τον εαυτό του στη θέση του άλλου και να δομεί τις αποφάσεις και τις πράξεις του σύμφωνα με αυτό.

Διαβάστε από Foucault το «Επιτήρηση και Τιμωρία, η Γέννηση της φυλακής», καλό θα σας κάνει…

h1

Μπορώ να τα έχω όλα χωρίς να χαθεί τίποτα; (Μουσείο Ακρόπολης)

02/12/2007

Πρόσφατα διάβαζα για ακόμα μια φορά κάτι που αναφερόταν στο θέμα του Μουσείου της Ακρόπολης και των νεοκλασικών. Αρχικά και όταν ξεκίνησε η αντιπαράθεση είχα πάρει την απόφαση να μη συμμετέχω για πολλούς λόγους. Κυρίως ήταν η άποψη ότι δεν είμαι ειδικότερος των ειδικών και ότι γνωρίζω το θέμα αποσπασματικά. Καθώς όμως το θέμα πήρε διαστάσεις και οι απόψεις άρχισαν να γίνονται όλο και περισσότερες και το επίπεδο του διαλόγου και των επιχειρημάτων να πέφτει όλο και πιο χαμηλά πήρα την απόφαση να γράψω την άποψη μου παρά το γεγονός ότι το crazy cows δεν είναι ένα αρχιτεκτονικό blog και δεν θέλω να γίνει.

Ακόμα και σήμερα θεωρώ ότι δεν έχω παρακολουθήσει την υπόθεση σε βάθος καθώς ζω στο εξωτερικό. Σίγουρα όμως την παρακολούθησα πιο βαθιά από ότι οι περισσότεροι που εκφέρουν άποψη καθώς είναι σχετική με το αντικείμενο μου και επιπλέον η ιστορία του μουσείου έχει ξεκινήσει αρκετά χρόνια πριν όταν ακόμα ήμουν στην Ελλάδα. Αυτό που θέλω να ξεκαθαρίσω είναι ότι θεωρώ το γεγονός πολύ λιγότερο σημαντικό απ’ όσο παρουσιάζεται και σε καμία περίπτωση δεν θεωρώ ότι είναι ένα μεγάλο ζήτημα ικανό να δικαιολογήσει τον θόρυβο που έχει δημιουργηθεί. Πριν συνεχίσω πρέπει να διευκρινίσω ότι είμαι κατά της κατεδάφισης των δύο νεοκλασικών σε περίπτωση που αυτή μπορεί να αποφευχθεί. Διαφωνώ όμως κάθετα με την κουβέντα που έχει αναπτυχθεί τον τελευταίο καιρό γύρω από μια σειρά ζητημάτων σχετικά με το μουσείο, όπως επίσης και με το ύφος και την προσέγγιση κάποιων οι οποίοι είναι προφανές ότι στερούνται βασικών γνώσεων και ενημέρωσης αλλά παρόλα αυτά επιμένουν να διεκδικούν να έχουν άποψη με ιδιαίτερη βαρύτητα.

Επιπλέον, ένα άλλο πρόβλημα είναι ότι ενώ ο διάλογος ξεκίνησε από τα νεοκλασικά μοιάζει να ολισθαίνει προς μια κριτική του μουσείου και μάλιστα με όρους «αισθητικής». Η λέξη είναι τουλάχιστον αστεία και ένα πράγμα που πρέπει να κρατηθεί σαν παραδοχή είναι ότι η αντιπαράθεση για τα νεοκλασικά δεν έχει, και δεν πρέπει να έχει, σχέση με την «αισθητική αξία» του κτιρίου που είναι άλλωστε υποκειμενική και γι’αυτό η οποιαδήποτε απόπειρα συζήτησης είναι καταδικασμένη σε μη παραγωγικό διάλογο επιπέδου «μου αρέσει» / «δεν μου αρέσει». Η αντιπαράθεση πρέπει να έχει να κάνει το τι στόχο έχει μια ενδεχόμενη κατεδάφιση και αν μια τέτοια πρακτική έχει λόγο να λάβει χώρα. Πάνω σε αυτό λοιπόν αναπτύχθηκε η γνωστή φημολογία για το εστιατόριο η οποία κατά την άποψη μου είναι τουλάχιστον αβάσιμη.

Στην συγκεκριμένη περίπτωση λοιπόν δεν πιστεύω ότι η κατεδάφιση έχει να κάνει με το εστιατόριο και όσο πιο πολύ το σκέφτομαι τόσο πιο απίθανος μου φαίνεται ο λόγος για να μην πω αστείος. Αυτή η αιτιολόγηση περισσότερο μου μοιάζει σαν δημοσιογραφικό κατασκεύασμα ή σαν αυθαίρετη υπόθεση κάποιου η οποία πήρε διαστάσεις γενικευμένης άποψης όπως πολύ συχνά συμβαίνει στην Ελλάδα. Όσο αδιάφορη κι αν είναι στον Bernard Tschumi η αρχιτεκτονική μας «κληρονομιά» (αν τα δυο νεοκλασικά μπορούν να χαρακτηριστούν έτσι) δεν θα έκανε κάτι τέτοιο απλά για την θέα από το εστιατόριο διακινδυνεύοντας να έρθει σε αντιπαράθεση. Επιπλέον, θεωρώ ότι αυτός ο λόγος δεν είναι αρκετός για να οδηγήσει στην απόφαση της κατεδάφισης με την οποία μπορεί να διαφωνώ αλλά την ψήφισαν οι μισοί της επιτροπής και δεν νομίζω να είναι όλοι τους λαμόγια ή άσχετοι. Επιπλέον, η επιτροπή εκτός από αρχιτέκτονες απαρτίζεται και από αρχαιολόγους (αν δεν είχαν αναμειχθεί οι αρχαιολόγοι θα είχε κερδίσει τον διαγωνισμό Libeskind) οι οποίοι είναι υπερπροστατευτικοί και συντηρητικοί, δεν θα επέτρεπαν παρεμβάσεις στον αστικό ιστό χωρίς να θεωρούν ότι υπάρχει ουσιαστικός λόγος και το εστιατόριο δεν είναι ουσιαστικός λόγος. Αυτό που με ξενίζει ακόμα περισσότερο είναι ότι σε κανένα δημοσίευμα, σε blogs ή εφημερίδες, δεν έχω δει κάποια αναφορά για το ποια είναι η επίσημη αιτιολόγηση της επιτροπής, του υπουργείου πολιτισμού και του γραφείου του Tschumi για την ενδεχόμενη κατεδάφιση. Αυτό που βλέπω είναι μόνο φωνές κατά της κατεδάφισης σαν αυτό να είναι a priori κακό ενώ η άλλη άποψη δεν παρουσιάζεται πουθενά παρόλο που είμαι σίγουρος ότι υπάρχει (όχι απλά είμαι σίγουρος, ξέρω ότι υπάρχει αλλά δεν την έχω ακούσει). Κοινώς υπάρχει η δεδομένη «αντίθεση» αλλά δεν υπάρχει πουθενά η αρχική «θέση» και γι αυτό δεν μπορεί να γίνει σύνθεση. Μια αντιπαράθεση γίνεται πάνω σε επιχειρήματα και προσωπικά η υποκειμενική αυτοδιάθεση του καθένα δεν με πείθει εύκολα και δεν με ενδιαφέρει. Επιχειρήματα λοιπόν δεν έχω δει και όλα κινούνται στη σφαίρα του αυτονόητου της «προστασίας» κάτι το οποίο στο πεδίο αρχιτεκτονικής, όπως και σε αυτό της αρχαιολόγίας, δεν είναι κάτι αυτονόητο αλλά περνάει μέσα από αξιολογήσεις και διαρκή σύνθεση. Και για να είμαι σαφής ξεκαθαρίζω ότι μιλάω για το επίπεδο της αντιπαράθεσης και δεν εννοώ με τα παραπάνω ότι η πράξη της κατεδάφισης είναι σωστή. Λέω όμως ότι αν ακούσω την επίσημη αιτιολόγηση ίσως να την θεωρήσω λιγότερο λάθος από αυτό που προσπαθούν κάποιοι να με πείσουν ότι είναι.

Αυτό που θεωρώ πιθανότερο είναι ότι η πρόθεση του Tschumi να κατεδαφιστούν τα κτίρια έχει να κάνει με την θέση του μουσείου σε σχέση με την Ακρόπολη και με το γεγονός ότι τα δυο κτίρια στέκονται ανάμεσα στο παλιό και σε αυτό που φιλοδοξεί να αποτελέσει «νέο μνημείο»… Δεν είναι παράλογο να θέλει ο Tschumi το μουσείο να φαίνεται χωρίς να υπάρχουν εμπόδια, όσο παλιοκαιρισμένη κι αν είναι σήμερα μια τέτοια αρχιτεκτονική θέση, γιατί μιλάμε για ένα κτίριο που η ιδέα της «θέασης» παίζει κομβικό ρόλο, ειδικά αν αυτή η θέαση είναι από και προς την Ακρόπολη. Και επειδή μιλάμε για ένα κτίριο που θα δημοσιευθεί παντού και και θα γραφούν πολλά γι’αυτό παγκοσμίως και όχι απλά σε εθνικό επίπεδο (ήδη γράφονται), ο Tschumi θέλει το concept του να δουλέψει «καλά» και το κτίριο να λειτουργεί ως μνημείο με την μοντέρνα έννοια του όρου, δηλαδή «γυμνό» γύρω γύρω και ορατό σχεδόν από παντού. Δεν τον πολυνοιάζει τον Tschumi το τι θα βλέπουν και αν θα βλέπουν οι τουρίστες και οι νεοέλληνες από το εστιατόριο. Είναι πολύ μικρό κάτι τέτοιο για να καθίσει να ασχοληθεί και να έρθει σε αντιπαράθεση, τον νοιάζει πως θα φαίνεται το μουσείο από απόσταση, τον νοιάζει το concept του και πώς θα εξυπηρετείται αυτό, τον νοιάζει να λειτουργήσουν καλά οι δημοσιεύσεις του και να διαφημίσει το όνομα του και το μουσείο. Αυτό δεν είναι παράλογο γιατί μαζί με τον Tschumi και το μουσείο θα διαφημιστεί και η Αθήνα και η Ελλάδα. Η αντίθετη άποψη που λέει ότι η Ελλάδα και η Αθήνα δεν χρειάζονται διαφήμιση είναι πολύ γλυκιά και ρομαντική αλλά καθόλου ρεαλιστική, Ίσως η Αθήνα δεν θα έπρεπε να χρειάζεται διαφήμιση γιατί είναι η Αθήνα, αλλά από την άλλη κανείς δεν θα έρθει να αφήσει τα ωραία του λεφτά στην χώρα μας επειδή είμαστε μάγκας λαός και τρώμε πίτα-γύρο και έχουμε για παππού μας τον Αριστοτέλη και τον Πλάτωνα, χρειάζονται σύγχρονες υποδομές και καλή διαφήμιση, όχι προγονοπληξία και υπερβολική υπερηφάνεια

Άλλωστε για την ιστορία με τα νεοκλασικά το τελευταίο που δικαιούμαστε να είμαστε είναι υπερήφανοι ως λαός κι αυτό γιατί δεν μας φταίει ούτε ο Tschumi, ούτε το νέο μουσείο ούτε οι τουρίστες, ούτε το εστιατόριο που τα δυο νεοκλασικά είναι από τα τελευταία. Φταίει το ξερό μας/σας το κεφάλι, γιατί φταίμε κι εμείς που δεν έμεινε τίποτα όρθιο γιατί κι εμείς γκρεμίζαμε τόσα χρόνια για να χτίσουμε αυτό το πράγμα που μοιάζει με πόλη αλλά ουσιαστικά είναι μια τεράστια τσιμεντένια φαβέλα. Ο θείος Καραμανλής έφτιαξε την αντιπαροχή και ο Ελληνικός λαός την επικύρωσε με αστυφιλία και ανάποδα, ο λαός έφτιαξε την αστυφιλία και ο Καραμανλής την επικύρωσε με αντιπαροχή ενώ αλλού μεταπολεμικά το ίδιο ακριβώς πρόβλημα το οποίο ήταν παγκόσμιο φαινόμενο αντιμετωπίστηκε με οργανωμένη πολεοδόμηση. Ο τωρινός παραλογισμός λοιπόν δεν είναι τίποτα άλλο από τη συνέπεια και τη συνέχεια ενός διαρκούς παραλογισμού που κόστισε στην Αθήνα την απώλεια του αρχιτεκτονικού της πλούτου. Όταν έγινε στο Παρίσι το Pompidou ξηλώθηκε μια ολόκληρη γειτονιά από παλιά κτίρια (ίσως πιο σπουδαία από τα 2 της ιστορίας μας) όμως η διαφορά είναι ότι εκεί υπήρχε η δυνατότητα να γίνει κάτι τέτοιο γιατί το Παρίσι είναι γεμάτο από τέτοια κτίρια καθώς στο παρελθόν υπήρξε μέριμνα και σχεδιασμός για οργανωμένη αστική και προαστιακή ανάπτυξη. Αυτό δεν σημαίνει ότι βρίσκω σωστή την κατεδάφιση, απλά αναφέρω τα παραπάνω για να καταδείξω πόσο υποκριτική είναι η στάση μας όταν καταγγέλλουμε όπως καταγγέλλουμε αποκρύπτοντας την ολότητα της ιστορίας και εστιάζοντας σε ένα μόνο απόσπασμα της. Η στάση μας είναι ακόμα πιο υποκριτική όσο σκέφτομαι ότι οι περισσότεροι από αυτούς που φωνάζουν τώρα σιωπούσαν όταν γκρεμιζόταν το Φιξ, δεν έχουν πει κουβέντα για την εγκατάλειψη των Ξενία, δεν έχουν ιδέα για την αρχιτεκτονική ιστορία της Ελλάδας και παρόλα αυτά επιθυμούν σε αυτό το ζήτημα να παρουσιαστούν ως θεματοφύλακες της «αρχιτεκτονικής μας κληρονομιάς».

Για τον λόγο αυτό, όσο επιφυλακτικός είμαι απέναντι στο μουσείο, τόσο οφείλω να είμαι, και είμαι, απέναντι σε αυτούς που φωνάζουν ενάντια σε αυτό. Άλλωστε δεν είναι η πρώτη φορά που το μουσείο γίνεται πεδίο αντιπαράθεσης. Στο παρελθόν το έργο καταγγέλθηκε επανειλημμένα, και μάλιστα από ανθρώπους οι οποίοι σήμερα εμπλέκονται στην υλοποίηση του και πιθανόν μελλοντικά να το διαφημίζουν ως δικό τους έργο. Πρόσφατα περιπλανήθηκα σε διάφορα links σχετικά με την υπόθεση, διάβασα σχόλια και άρθρα για και προς τον Tschumi και θυμήθηκα διάφορες ιστορίες και ρεπορτάζ, τις περισσότερες φορές πολύ αποσπασματικά και μάλλον άδικα. Θεωρώ πως η στάση μας και οι απαιτήσεις μας από αυτό είναι μάλλον εξ’ αρχής εντελώς λάθος και γι’αυτό υπερβολικές οι απόψεις και οι αντιδράσεις. Δεν είναι δυνατόν να θέλουμε και τα αρχαία του οικοπέδου και τα νεοκλασικά κτίρια και τη θέα προς την Ακρόπολη και το πράσινο και την εγγύτητα στον ιερό βράχο και το σούπερ γουάου μουσείο που θα γίνει κράχτης για να επιστραφούν τα μάρμαρα του Παρθενώνα, θα είναι φτηνό αλλά ταυτόχρονα κερδοφόρο και υπερσύγχρονο χωρίς όμως να γεννήσει μια βίαιη αντιπαράθεση όγκων που θα θίγει τον αστικό ιστό και χωρίς να χαθεί τίποτα (το διάβασα κι αυτό κάπου). Δεν γίνονται όλα αυτά μαζί ειδικά σε μια πόλη σαν την Αθήνα και πολύ περισσότερο σε ένα οικόπεδο όπως το συγκεκριμένο. Δεν έχω καμία διάθεση να υπερασπιστώ τον Tschumi ή το μουσείο σαν κτίριο, δεν με ενδιαφέρει κάτι τέτοιο, επαναλαμβάνω ότι διαφωνώ με την κατεδάφιση αλλά οφείλω να υπερασπιστώ την ελευθερία του οποιουδήποτε σχεδιαστή, όπως και του κάθε ειδικού, να προτείνει σενάρια και αυτά είτε να γίνονται αποδεκτά ή να απορρίπτονται. Αυτή είναι η δουλεία των αρχιτέκτονων οι οποίοι δεν είναι ούτε απλοί καλλιτέχνες, ούτε κοινοί τεχνολόγοι – εκτελεστές κάποιων δεδομένων αιτημάτων όπως κάποιοι θέλουν να νομίζουν. Έχουν επιχειρήματα, θέσεις, απόψεις, προτείνουν λύσεις και ίσως κάνουν και λάθη αλλά γι’αυτά κρίνονται και οι τελικές αποφάσεις λαμβάνονται πάντα από τους αναδόχους των έργων. Αυτό που εννοώ είναι ότι το βάρος και οι ευθύνες της απόφασης δεν πέφτουν σε αυτόν που κάνει την πρόταση άλλα σε αυτόν που την επικυρώνει και στην συγκεκριμένη περίπτωση είναι μια συγκεκριμένη επιτροπή και το Υπουργείο Πολιτισμού.

Αν κάτι πρέπει να καταγγελθεί λοιπόν είναι οι θέσεις του Υπουργείου αλλά αυτό που βλέπω είναι μια γενικότερη επίθεση στο μουσείο με αφορμή τα νεοκλασικά. Το μόνο που θα θυμίσω κλείνοντας είναι ότι στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια, δεν έχει υπάρξει μεγάλο έργο ή σχέδιο για μεγάλο έργο, επιτυχές η μη, που να μην έχει γίνει δέκτης παρόμοιας κριτικής και να μην έχει καθυστερήσει ή τελικά εγκαταληφθεί για παρόμοιους λόγους.