Archive for Ιανουαρίου 2008

h1

Η πρακτική της επιλεκτικής λήθης και η Ορθόδοξη Εκκλησία

31/01/2008

Ακούγοντας σήμερα τον επικήδειο λόγο που εκφώνησε ο μητροπολίτης Θεσσαλονίκης Άνθιμος δεν μπόρεσα να αφήσω να περάσει απαρατήρητη μια φράση που με μαγνήτισε. «Ας περάσει στην λήθη» είπε ο Άνθιμος για το πρόβλημα στις σχέσεις του Χριστόδουλου με τον Βαρθολομαίο και το Φανάρι.

Πριν συνεχίσω πρέπει να ξεκαθαρίσω ότι οι σχέσεις των εκκλησιών είναι κάτι που δεν με ενδιαφέρει και επιπλέον γνωρίζω πολύ καλά ότι δεν είναι δυνατόν ένας επικήδειος να είναι απόλυτα αντικειμενικός αλλά έρχεται πάντα για να συγχωρέσει, να κατευνάσει πάθη και να αναδείξει το απόσταγμα των πράξεων του θανόντος και όχι την συνολική του εικόνα κι αυτό είναι θεμιτό.

Όμως, με αφορμή την συγκεκριμένη περίπτωση, θεωρώ ότι γενικότερα η λέξη «λήθη» είναι πολύ καθοριστική για το πως ένα σημαντικό πρόσωπο περνάει από την καθημερινή πραγματικότητα στην ιστορία και την μνήμη. Αυτό που είπε ο Άνθιμος σήμερα ήταν, λίγο πολύ, ξεχάστε τα αρνητικά και τα λάθη του, κρατείστε τα καλά. Είναι η αυτή η επιλεκτική λήθη η οποία μετά θάνατον καλείται να εξαγνίσει τον νεκρό και να φέρει την κάθαρση που θα διαφυλάξει στην ιστορία την εικόνα του εξιδανικευμένη και αποσπασμένη από τα ανθρώπινα λάθη και πάθη ώστε σε βάθος χρόνου, κι όταν πια κανείς δεν θα θυμάται, να γίνει ένα σύμβολο (simulacrum) που θα είναι αποσπασμένο από το φυσικό πρόσωπο. Αυτός άλλωστε είναι και ο λόγος που η αγιοποίηση έχει ένα χρονικό περιθώριο 100 χρόνων πριν επικυρωθεί, καθώς αποσκοπεί σε αυτού του είδους τη λήθη και τον εξαγνισμό που έρχεται μέσα από τον χρόνο και την σταδιακή αποφόρτιση του νεκρού από οτιδήποτε μεμπτό.

Η εκκλησία, μέσα από την διαφύλαξη της εικόνας των νεκρών της, έχει βρει τον τρόπο να μεριμνά για το μέλλον της και την μελλοντική εικόνα της. Καθώς είναι ένας προσωποκεντρικός οργανισμός όσο κι αν το αρνείται, γιατί εξαρτάται από τα πρόσωπα που την διοικούν τα οποία όχι μόνο συγκεντρώνουν υπερεξουσίες αλλά γίνονται σύμβολα η διαφύλαξη μιας ιδανικής εικόνας του θανόντος συμβάλει στην διαφύλαξη της εικόνας του ίδιου του θεσμού της εκκλησίας και των προσωποπαγών θεσμών του.

Επιπλέον η συμβολοποίηση (αγιοποίηση σε κάποιες περιπτώσεις) αποσκοπεί στην χρήση του προσώπου συμβόλου ως παράδειγμα. Άλλωστε ο εκκλησιαστικός λόγος είναι από τη φύση του σχεδόν αποκλειστικά παραδειγματικός, γι’ αυτό και ο λόγος του Χριστόδουλου ήταν γεμάτος ανέκδοτα και παραβολές. Όμως στον εκκλησιαστικό λόγο το παράδειγμα είναι πάντα παράδειγμα προς μίμηση, ποτέ προς αποφυγή κι αυτό είναι ένα θεμελιώδες λάθος. Η απογύμνωση του προσώπου από τα λάθη του και η συμβολοποίηση της «καλής» πλευράς του στερεί σε κάποιους την ευκαιρία να μάθουν από τα λάθη του ακριβώς επειδή δεν θα μάθουν ποτέ τα λάθη του. Ο Χριστόδουλος θα περάσει στην συνείδηση των χριστιανών σαν ένας «καλός αρχιεπίσκοπος» και μελλοντικά θα συμβολοποιηθεί από την εκκλησία η οποία θα προβάλει μόνο αυτά που θεωρεί ως θετικά του στοιχεία, τα ηγετικά του χαρακτηριστικά και το φιλανθρωπικό του έργο. Η εξουσιομανία του και ο λαϊκισμός, ο πολιτικός παρεμβατισμός, στοιχεία καταφανή και για τους ίδιους τους χριστιανούς καθώς και πολλά λάθη του θα ξεχαστούν από το ποίμνιο όπως προέτρεψε ο Άνθιμος και οι μελλοντικές γενιές ορθοδόξων θα αναγνωρίζουν στο πρόσωπο του ένα μεγάλο ιεράρχη. Κι αν αυτό μας λέει κάτι για το πως το παρόν θα διαμορφώσει το μέλλον μέσα από την επιλεκτική λήθη, μάλλον μας λέει πιο πολλά για το πως το παρελθόν διαμόρφωσε το παρόν.

Κλείνοντας θέλω να πω ότι με αυτούς που φεύγουν δεν υπάρχουν διαφωνίες όμως ας μην ξεχάσουμε αυτές που υπήρξαν γιατί είναι ο μόνος τρόπος να μάθουμε κάτι από αυτές εμείς που μένουμε. Τα παραπάνω που γράφω αφορούν τον θεσμό της εκκλησίας και το πρόσωπο του Χριστόδουλου σαν κομμάτι αυτού του θεσμού. Για την ανθρώπινη πλευρά του θανάτου του έχω ήδη γράψει (click εδώ). Αντίο στον άνθρωπο Χριστόδουλο.

h1

Ξυπνητήρι…

30/01/2008

Βόλτα στο Media Markt του Rotterdam παρέα με τον Σπυράκο, όπου ικανοποιούμε την καταναλωτική μας μανία με τα μάτια, κοιτάζοντας αυτά που δεν μπορούμε να αγοράσουμε. Το κλίμα βαριεστημένο όπως πάντα, ο διάλογος που ακολουθεί είναι πραγματικός:

-Σπυράκο, κοίτα ρε…

-Τι;

-Σπυράκο, κοίτα αυτό το ηλεκτρονικό ξυπντήρι, έχει και ράδιο, και φωτάκι για να βλέπεις την ώρα το βράδυ.

-Μμμ… ναι, καλή φάση.

-Είναι λίγο κιτς αλλά κάνει 10 ευρώ. Γαμάτο δεν είναι;

-Ναι καλό είναι…

-Σπυράκο λες να πάρω ένα ξυπνητήρι; Νομίζω πρέπει να πάρω ένα ξυπνητήρι…

-Όχι,ι απλά πρέπει να αρχίσεις να χρησιμοποιείς αυτό που έχεις…

cowclock.jpg
h1

Έτσι, φωνάξτε όλοι μαζί…

29/01/2008

Να δούμε ποιος θα κάνει πιο πολύ θόρυβο…

Αναφορικά με την υπόθεση Ζαχόπουλου τα περί ανθρωπίνων δικαιωμάτων που είναι και το πλέον φλέγον ζήτημα τα έχω ξαναγράψει σε προηγούμενο post (παραβατικότητα και δημοσιογραφική καφρίλα) και δεν θα ήθελα να τα επαναλάβω, όμως ευκαιρίας δοθείσης και επειδή το ζήτημα αντί να φθίνει διογκώνεται και καταλαμβάνει όλο και περισσότερο χώρο στα blogs και στην καθημερινή ενημέρωση, θα ήθελα να πω ότι αυτό που με ενοχλεί πλέον με την υπόθεση Ζαχόπουλου είναι λιγότερο το ίδιο το σκάνδαλο και πολύ περισσότερο η περιρρέουσα ατμόσφαιρα και κυρίως η κατάντια μιας μερίδας των bloggers.

Τις τελευταίες μέρες το blogging έχει γίνει κυριολεκτικά spamming. Έχω βαρεθεί την ηλίθια κατάσταση που όλοι γράφουν και ανεβάζουν μια μαλακία 5 γραμμών που συνήθως δεν λέει τίποτα, κοτσάρουν και μια φωτογραφία και μετά βάζουν στο pοst κι έναν τίτλο άλλοτε παραπλανητικό κι άλλοτε εξυπνακίστικο που φωνάζει «διάβασε με» και διαλαλούν την δήθεν πραμάτεια τους στη blogόσφαιρα. Μάλιστα είναι τόσο προβλέψιμο αυτό που κάνουν που τυχαίνει διαφορετικά blogs να ανεβάζουν ακριβώς το ίδιο post με παρόμοιο τίτλο. Προφανώς δεν υπάρχει άλλος στόχος εκτός από το traffic αλλά από την άλλη κάποιος πρέπει να τους πει ότι το traffic δεν μεταφράζεται αυτόματα σε σταθερούς αναγνώστες…. Blogging όπως λέμε το Πρώτο Θέμα ή χειρότερα, blogging όπως λέμε spamming. Το 90% του περιεχομένου του post είναι το μήνυμα που μεταφέρει ο τίτλος και οι 5 γραμμές που ακολουθούν, σχεδόν κενές περιεχομένου, απλά τον σχολιάζουν ή το ανατρέπουν ή κάνουν προβλέψιμο χιούμορ.

Αυτή η χυδαία απομίμηση της ελληνικής δημοσιογραφικής σκηνής από τους bloggers είναι μάλλον αναμενόμενη. Τέτοιες παραστάσεις έχει ο κόσμος, αυτά αναπαράγει και χωρίς να έχω καμία διάθεση να ηθικολογήσω αυτό που με θίγει πλέον είναι δυστυχώς η θέση κάποιον φυσικών προσώπων που εκτίθενται ανεπανόρθωτα καθώς και η θέση των αναγνωστών (ανάμεσα σε αυτούς κι εγώ) οι οποίοι θέλοντας να ενημερωθούν ουσιαστικά καταλήγουν να χάνονται όλο και πιο πολύ μέσα σε λαβυρίνθους άχρηστης και επουσιώδους πληροφορίας. Φυσικά αυτό είναι αναμενόμενο στο διαδίκτυο όμως ποτέ μέχρι τώρα δεν είχα δει μια τόσο έντονη απουσία περιεχομένου και μια τόσο καταφανή απουσία μέτρου και αισθητικής. Το χειρότερο είναι ότι παρατηρώντας την λίστα της wordpress τα ψύχραιμα posts όλο και πέφτουν και αυτά που ανεβαίνουν είναι τα blog που αντιμετωπίζουν το θέμα κυνικά έως και χυδαία. Αυτό ίσως κάποιοι θα πουν ότι δεν σημαίνει τίποτα αλλά δεν θα συμφωνήσω γιατί θεωρώ ότι αντικατοπτρίζει το είδος και την ποιότητα της πληροφορίας που παράγει και αναζητά ο Έλληνας Blogger και χρήστης του ίντερνετ. Το γεγονός ότι υπάρχουν άνθρωποι που ψάχνουν για σκουπίδια είναι δεδομένο, όμως όταν η πλειοψηφία των χρηστών γίνονται ρακοσυλλέκτες του διαδικτύου τότε κάτι δεν πάει καλά. Νομίζω ότι αυτό πρέπει τουλάχιστον να μας προβληματίσει.

cow-shopping.jpg

h1

Αντίο στον άνθρωπο Χριστόδουλο

28/01/2008

Μια θεμελιώδης θέση του ανθρωπισμού είναι ότι απέναντι στον θάνατο είμαστε όλοι ίσοι, το μοναδικό κοινό στοιχείο που αναμφισβήτητα έχουμε όλοι είναι η θνητότητα μας. Ο θάνατος είναι κάτι απόλυτο που όλοι είμαστε σε θέση να τον αισθανθούμε, προβάλλοντας στον θάνατο του άλλου το μελλοντικό δικό μας με τρόπο απόλυτο και αντικειμενικό που τον αναγνωρίζει σαν αναπόσπαστο κομμάτι της πεπερασμένης φύσης μας. Αυτή η αναγνώριση είναι κάτι που αφορά τα ένστικτα και όχι την κοινωνική μας κατασκευή. Με βάση αυτό και επειδή, αντίθετα με τους θρησκευόμενους, πιστεύω ότι ηθική δεν χρειάζεται να είναι το προϊόν μιας κοινωνικής κατασκευής που απορρεέι από έναν Θεό και να ανταμείβεται με μεταθανάτια ζωή αλλά είναι δυνατόν να υπάρχει ως κάτι απολύτως ανθρώπινο, ενστικτώδες και ταυτόχρονα ως κάτι αυτοαμειβώμενο σε έναν κόσμο χωρίς θεό ή θεούς, θεωρώ ηθική μου υποχρέωση να πω ένα αντίο στον άνθρωπο Χριστόδουλο, κατά κόσμο Χρήστο Παρασκευαϊδη.

h1

Το wallpaper μου πολύ το γουστάρω!

25/01/2008

Η αγαπητή Garbofanoula αλλά και ο φίλος μου ο Donald με κάλεσαν σε ένα ακόμα blogοπαίχνιδο και τους ευχαριστώ. Πρέπει λοιπόν να σας δείξω το wallpaper που έχω στο desktop μου (και ευτυχώς μόνο αυτό!).

Η αλήθεια είναι ότι συνήθως δεν έχω wallpaper αλλά μόνο ένα μαύρο φόντο που με βοηθάει να ξεχωρίζω τα εικονίδια μου γιατί η επιφάνεια εργασίας μου είναι πάντα γεμάτη και τόσο ακατάστατη όσο και το γραφείο μου! Τελευταία όμως είχα ένα wallpaper και μάλιστα όταν με κάλεσε στο παιχνίδι η Garbofanoula το άλλαξα και έβαλα άλλο και αμέσως μετά με κάλεσε στο παιχνίδι και ο Donald!

Το πρώτο wallpaper (click στην εικόνα για full size) είναι μια εικόνα από ένα project που ξεκινήσαμε με τον φίλο μου τον Γιάννη και ποτέ δεν το τελείωσαμε. Μας έμειναν όμως οι εικόνες που είχαμε φτιάξει και μερικά video να τα βλέπουμε και να θυμόμαστε τις καλές εποχές στην Θεσσαλονίκη που είχαμε ακόμα όρεξη να είμαστε δημιουργικοί, να φτιάχνουμε πράγματα,να ξενυχτάμε με μπύρες πάνω από το pc και να συζητάμε πολύ αφού ξημέρωνε για τη ζωή, την αρχιτεκτονική, την Ελλάδα, το μέλλον μας. Ένα μεγάλο μέρος από πράγματα που γράφονται σε αυτό το blog είναι σκέψεις που οι ρίζες τους βρίσκονται στους διαλόγους εκείνης της εποχής και όσοι με γνωρίζουν προσωπικά το έχουν ήδη διαπιστώσει.

model1.jpg

Το δεύτερο wallpaper (click στην εικόνα για full size) είναι μια αγαπημένη μου εικόνα, μάλλον γνωστή στους περισσότερους που παρακολουθούν την σύγχρονη τέχνη και γνωρίζουν την Barbara Kruger. Το ειρωνικό μήνυμα «I shop therefore I am» παρωδία του «I think therefore I am» (μτφ. σκέφτομαι άρα υπάρχω) είναι όχι μόνο εύστοχο αλλά και περιεκτικό. Προσωπικά το βλέπω σαν αυτοσαρκασμό γιατί κατά βάθος μάλλον θα ήθελα πολύ να είμαι χαρούμενος καταναλωτής παρόλο που έχω πείσει τον εαυτό μου ότι δεν το γουστάρω!

12.jpg

Αυτά για σήμερα, πάω πίσω στα γελάδια μου γιατί φωνάζουν!

h1

Όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν…

24/01/2008

Το να επιστρέφεις από την ηλιόλουστη Πορτογαλία των 22 βαθμών στο συννεφιασμένο Ρότερνταμ είναι μάλλον αποκαρδιωτικό. Μοναδική παρηγοριά μου κατά την επιστροφή ήταν ότι στην Ολλανδία θα είχα πάλι ίντερνετ και πρόσβαση στην ενημέρωση, μετά το ξανασκέφτηκα και σταμάτησα να χαίρομαι για την ενημέρωση. Βρήκα λίγη παρηγοριά στην σκέψη ότι στον ΣΚΑΪ μπορώ να βλέπω, εκτός από ειδήσεις, και mythbusters και ότι στον Super Sport FM κάνουν εκπομπή οι Πανούτσος – Καρπετόπουλος (αυτούς ακούω τώρα). Μετά θυμήθηκα ότι έχω και blog!

Κατά τα άλλα, τίποτα δεν άλλαξε όσες μέρες λείπω. Ο Ζαχόπουλος είναι λίγο καλύτερα, ο Θέμος είναι κάπως χειρότερα, ο Καμπουράκης είναι μειωμένης ευφυίας και το ξέραμε, ο Χίος είναι ένας ακόμα μπουμπούνας που ψάχνεται και χαίρεται, η Τρέμη δεν ξέρω τι είναι αλλά σίγουρα έχει αγχωθεί, ο Μάκης συνομιλεί με Κουκοδήμο και τον καρφώνει ο Χατζηνικολάου και στο όλο σκηνικό που τελικά όλοι γνωρίζονται, όλοι συνομιλούν και όλοι ξέρουν αλλά κενείς δεν λέει, ο μόνος που δεν έχει καμία σχέση με το DVD είμαι εγώ… και φυσικά ο Πρωθυπουργός… (ειρωνικό γελάκι!)… Κι ενώ στην Ελλάδα γίνεται της Πόπης, ο ανέγγιχτος Καραμανλής συνεχίζοντας το Tour βρίσκεται στην Τουρκία, αν θυμάμαι πριν φύγω τον είχα αφήσει στην Ινδία, κι έτσι μπορούμε πλέον να μιλάμε ανοιχτά για περιοδεύων θίασο. Το ΠΑΣΟΚ εξακολουθεί να δείχνει σε χειρότερα χάλια απο την κυβέρνηση με τον Βαγγέλη να θέλει να ιδρύσει όμιλο πολιτικού προβληματισμού και τον Γιωργάκη να προσπαθεί να τον μαζέψει. Ο Τζίγκερ λέει δεν πουλάει και η βαθμολογία της Ά Εθνικής (Superleague στα ελληνικά) έμεινε η ίδια στις πρώτες θέσεις με την ΑΕΚ στην κορυφή και τον Ριβάλντο να κάνει και πάλι δηλώσεις για την κατάκτηση του πρωταθλήματος στις οποίες ο Κόκκαλης που δεν αφήνει ευκαιρία για αντιπαράθεση απαντάει.

Κι ενώ γίνονται όλα αυτά, η Ελλάδα μοιάζει σαν από παλιά και οι Έλληνες κοιμούνται μέσα στην TV τους… Υπερψηφίστηκε από την κυβέρνηση ένας ακόμα πιο αντιδημοκρατικός εκλογικός νόμος που θα δίνει αυτοδυναμίες για πλάκα, ακόμα κι ο Τατούλης αντέδρασε!… Κι αν απαντήσετε ότι αυτήν την κυβέρνηση την ψήφισε ο Ελληνικός λαός εγώ θα σας πω ότι αυτή την κυβέρνηση το 60% δεν την ψήφισε!

Δώρο μια φωτογραφία από τα στενά της Λισαβόνας. Έτσι, για να μην κλείσω πάλι με γκρίνια… κλικ στην εικόνα για full scale.

portugal-1.jpg
h1

Καμία δουλεία δεν είναι ντροπή… Όμως υπάρχει και μια που είναι!

18/01/2008
cash-cow.jpg

Παιδιά δεν έχω και δεν σχεδιάζω να αποκτήσω σύντομα. Παρόλα αυτά, συχνά σκέφτομαι διάφορα υποθετικά σενάρια ώστε να είμαι προετοιμασμένος για να αντιμετωπίσω την ανατροφή τους, και να προλάβω τα χειρότερα.

Αν το παιδί μου, το σπλάχνο μου, έρθει και μου πεί «Μπαμπά, θέλω να γίνω αθλητής» δεν θα τα βάψω αμέσως μαύρα. Θα του πώ κι εγώ «Παιδί μου, στην Ελλάδα, οι περισσότεροι πετυχημένοι αθλητές εκτός ότι ντοπάρονται με ένα σωρό ουσίες και πεθαίνουν από καρδιακές παθήσεις είναι και χαζοί, οι πιο πολλοί δεν ξέρουν σχεδόν τίποτα εκτός από το άθλημα τους και δεν τους ενδιαφέρει να μάθουν και τίποτα, συχνά δεν μπορούν καν να μιλήσουν, δες τον Γιάννη Γκούμα, γίνε απλά σκέτος ναρκομανής καλύτερα. Αν όμως εσύ αποφασίσεις να γίνεις αθλητής φρόντισε να γίνεις ο καλύτερος στο σπορ σου μπας και τα κονομήσεις ή μπας και γίνεις πολιτικός και τα κονομήσεις πάλι».

Αν το παιδί μου, το σπλάχνο μου, έρθει και μου πεί «Μπαμπά, θέλω να γίνω καλλιτέχνης» δεν θα τα βάψω αμέσως μαύρα. Θα του πώ κι εγώ «Παιδί μου, στην Ελλάδα, οι περισσότεροι πετυχημένοι καλλιτέχνες εκτός ότι τον παίρνουν και κάνουν κόκα με αποτέλεσμα να πεθαίνουν από καρδιακές παθήσεις είναι και χαζοί και παπαρολόγοι, οι πιο πολλοί είναι μεγάλοι παπατζήδες, καιροσκόποι και κερδοσκόποι, δες τον Καρβέλα και τον Λαζόπουλο, γίνε απλά σκέτος ναρκομανής ή πούστης καλύτερα, ή έστω αθλητής. Αν όμως εσύ αποφασίσεις να γίνεις καλλιτέχνης φρόντισε να γίνεις ο πιο μεγάλος παπαρολόγος και παπατζής μπας και τα κονομήσεις ή μπας και γίνεις πολιτικός και τα κονομήσεις πάλι«.

Αν το παιδί μου, το σπλάχνο μου, έρθει και μου πεί «Μπαμπά, θέλω να γίνω πολιτικός» δεν θα τα βάψω αμέσως μαύρα. Θα του πώ κι εγώ «Παιδί μου, στην Ελλάδα, οι περισσότεροι πετυχημένοι πολιτικοί εκτός ότι είναι διεφθερμένοι και πίνουν το αίμα του λαουτζίκου είναι και αγάμητοι, οι πιο πολλοί είναι τόσο στερημένοι που όταν φτάσουν να έχουν αρκετή εξουσία ώστε, παρά τα περιττά κιλά τους, να μπορούν γαμάνε τις υφιστάμενες τους είναι πολύ αργά για να το χαρούν και έχουν πολλά να διακινδυνεύσουν, δες τον Ζαχόπουλο, γίνε απλά μαφιόζος καλύτερα, ή έστω καλλιτέχνης ή αθλητής. Αν όμως εσύ αποφασίσεις να γίνεις πολιτικός φρόντισε να γίνεις ο καλύτερος μπας και γίνεις υπουργός πολιτισμού, να διοικείς καλλιτέχνες κι αθλητές, και να τα κονομήσεις χοντρά«.

Αν το παιδί μου, το σπλάχνο μου, έρθει και μου πεί «Μπαμπά, θέλω να γίνω δημοσιογράφος» τότε θα τα βάψω αμέσως μαύρα και θα το αποκληρώσω.