Archive for Ιουλίου 2008

h1

Πώς κάνεις τον τζίτζικα να σκάσει;

18/07/2008

Είμαι σε ένα camping όπου απολαμβάνω το Greek Summertime 2008 και ψάχνω τρόπο να κάνω switch off το sound carpet με τα τζιτζίκια που με έχει ζαλίσει! Δεν μπορώ να ακούσω τη σκέψη μου!!!

h1

Που είναι η Χρυσή Αυγή; Οέο…

05/07/2008

Η λίστα της wordpress είναι κάτι που παρακολουθώ σε τακτική βάση καθώς με ενδιαφέρει να ξέρω τι διαβάζεται και ποια είναι η επικαιρότητα της blogόσφαιρας. Εδώ και πολύ καιρό, σχεδόν μισό χρόνο, το blog της Χρυσής Αυγής είχε καβατζάρει την πρώτη θέση με κλειστά τα σχόλια και χωρίς να δίνεται η δυνατότητα pingback, χωρίς δηλαδή να δίνεται η δυνατότητα άμεσης απάντησης ή αντιλόγου.

Το θέμα με είχε απασχολήσει εδώ και καιρό και μάλλον δεν ήμουν ο μόνος. Φαίνεται ότι δεν ήταν λίγοι αυτοί που ασχολήθηκαν αλλά νομίζω με λάθος τρόπο καθώς ζητούσαν να κλείσει η wordpress το συγκεκριμένο blog εξαιτίας του περιεχομένου του πράγμα που φυσικά και δεν θα έκανε. Με αφορμή κάποιο περιστατικό καταγγελίας στην wordpress ανέβασα παλαιότερα ένα σχετικό post (κλικ εδώ) που εξέφραζα τις απόψεις μου για το συγκεκριμένο blog αλλά και την Χρυσή Αυγή γενικότερα.

Το πρόβλημα λοιπόν κατά την άποψη μου δεν ήταν ότι η Χρυσή Αυγή έχει blog ή το γεγονός ότι φιλοξενείται στην wordpress, άλλωστε οι ίδιοι είναι οι χειρότερη διαφήμιση του εαυτού τους. Το πρόβλημα ήταν ότι οι απόψεις που εκφράζουν, δεν μπορούν να απαντηθούν άμεσα και η κάθε απάντηση είναι καταδικασμένη να είναι έμμεση και να έχει λιγότερες πιθανότητες να διαβαστεί καθώς τα παλικάρια δεν είχαν το θάρρος να ανοίξουν τα σχόλια. Καμία αντίρρηση, κανείς μπορεί να γράφει με κλειστά σχόλια αν θέλει, όμως δεν καταλαβαίνω με ποια κριτήρια αυτός να είναι πρώτος στην λίστα της wordpress. Δεν είναι λογικό ο αριθμός των comments να προσμετράται ως αξιολογικό κριτήριο για την κατάταξη; Ή για να το θέσω καλύτερα, δεν πρέπει να προστατευθεί η δυνατότητα αντιλόγου όταν κάποιος ακουσίως ή εκουσίως παραπληροφορεί; Αυτό άλλωστε είναι μια γενική αρχή και όχι αποκλειστικά σε σχέση με το συγκεκριμένο blog.

Με αυτές τις σκέψεις και χωρίς καμία διάθεση να ζητήσω την άσκηση λογοκρισίας η το κλείσιμο όπως έκαναν κάποιοι άλλοι, αλλά απλά την πιο δίκαιη μεταχείριση όλων έστειλα προ ημερών το παρακάτω mail στην WordPress ζητώντας το αυτονόητο, ή να ανοίξουν τα σχόλια ή έστω τα pingbacks, ή να μην πριμοδοτείται το συγκεκριμένο blog.

Dear friends,

I suppose I am not the first one complaining about the particular blog. Not only the content is racist but together with their “political” (nazi) propaganda they spread rumors that Turkey prepares to attack Greece etc. I hope you understand that some things they write are more dangerous if they remain unanswered especially because their blog is having a lot of traffic probably because of people’s curiosity. Certainly I am against censorship and I want to make clear that I am not asking you to shut them down or to control the content of their blog because I know this is not democratic. I have to admit though that I don’t understand what is the reason for allowing a blog to publish posts without giving the rest of the users the right to answer either straight with comments or with pingbacks from other blogs. These guys have shut down both comments and pingbacks, they haven’t fallen from the No 1 of the list of Greek blogs of wordpress since last December and nobody can answer and show them and their readers the other side of their stories! I am making this remark not only for the particular blog but in general, I believe that users should be allowed to comment even if this has to be done by pingback, especially in cases like this where propaganda and misinforming are so obvious and other bloggers cannot compete with the publicity of the blog that misinforms… On the other hand, if for reasons I haven’t thought it still is impossible to comment then just don’t allow blogs with closed comments to be so high in the list of the top blogs. Isn’t the number of the received comments also an important factor for a blog to be considered popular and be placed at the top? Eventually, isn’t it better to promote dialogue instead of blogs with closed comments?

With appreciation,

H.

Σήμερα λοιπόν κοιτάζοντας την λίστα διαπίστωσα ότι συνέβη αυτό που έπρεπε να έχει συμβεί εδώ και μήνες, επιτέλους αποκαθηλώθηκε η Χρυσή Αυγή από την κορυφή και μάλιστα εξαφανίστηκε από την λίστα εντελώς. Δεδομένου ότι το blog υπάρχει ακόμα αλλά απλά δεν εμφανίζεται στο top 100 νομίζω ότι οι άνθρωποι στην wordpress έδωσαν επιτέλους την ανάλογη σημασία και αντιλήφθηκαν το αυτονόητο, ότι δηλαδή, ανεξαρτήτως περιεχομένου, δεν μπορεί να πριμοδοτείται ο λόγος που αποκλείει τον αντίλογο. Δεν ξέρω αν το mail μου έπαιξε ρόλο όμως σε κάθε περίπτωση είμαι απολύτως σίγουρος πως η Χρυσή Αυγή δεν αποκαθηλώθηκε εξαιτίας των διαμαρτυριών κατά του περιεχομένου της αλλά εξαιτίας του αποκλεισμού της δυνατότητας του αντιλόγου. Άλλωστε οι διαμαρτυρίες που στρέφονταν αποκλειστικά κατά του περιεχομένου της είχαν αποτύχει εδώ και καιρό.

Με αρχή αυτήν την υπόθεση είναι μάλλον χρήσιμο να αντιληφθούμε ότι το μοναδικό «όπλο» στην blogόσφαιρα είναι το ίδιο το μέσο, τα χαρακτηριστικά και οι δυνατότητες του και αυτό πρέπει να είναι η αρχή και η βάση για κάθε διεκδίκηση εντός blogόσφαιρας. Δεν μπορούμε να ζητάμε αποκλεισμό απόψεων όσο «κακές» και επικίνδυνες κι αν είναι αυτές, όπως έκαναν κάποιοι. Αυτό που πρέπει να διεκδικούμε είναι το δικαίωμα μας στον αντίλογο, να μπορούμε να απαντήσουμε με ίσους όρους, αυτό είναι και το μοναδικό αυτονόητο.

Από εκεί και πέρα αυτό που συνέβη είναι ένα μικρό κέρδος αλλά φυσικά και δεν λύνει κάτι επί της ουσίας, μάλιστα προσωπικά θα τους προτιμούσα πρώτους στην wordpress με ανοιχτά σχόλια από το να μην εμφανίζονται καθόλου στο top 100 και να τα έχουν κλειστά. Σε κάθε περίπτωση η Χρυσή Αυγή υπάρχει και θα υπάρχει και εδώ μέσα και το χειρότερο εκεί έξω.

h1

Η Μαντόνα και η αποτίμηση της ελαφρότητας

01/07/2008

Κάθε διείσδυση σε ζητήματα «αισθητικής» είναι κάτι που ασχολείται με το υποκειμενικό και γι’ αυτό δεν μπορεί να αποτελέσει βάση για μια κριτική ή διάλογο περί «αισθητικής» γιατί η κριτική δεν γίνεται με δίπολα τύπου μου αρέσει / δεν μου αρέσει ειδικά όταν εγώ αποδέχομαι το δικαίωμα του καθένα να του αρέσει ότι εκείνος θέλει να του αρέσει και αυτό άσχετα από το αν έχω τις ενστάσεις μου για το αν ξέρει γιατί του αρέσει. Προσπερνώ λοιπόν το ζήτημα της αισθητικής, δεν θα ασχοληθώ με το τι αρέσει στον κόσμο ή με το τι «έμαθε» να του αρέσει, αυτό ας πούμε ότι είναι συνειδητή ή υποσυνείδητη επιλογή του καθένα μας ξεχωριστά και ότι εμένα δεν μου πέφτει λόγος.

Αυτό με το οποίο θα ασχοληθώ όμως είναι το πως ο κόσμος, ή καλύτερα κάποιος κόσμος, αποτιμά την αισθητική του και τι είναι διατεθειμένος να κάνει γι’ αυτήν.

Οι συναυλίες, τα μουσεία, οι χώροι που εκτίθεται και παράγεται τέχνη είναι χώροι ή καταστάσεις (situations) που στοχεύουν σε μια «αισθητική απόλαυση». Δεν θα προχωρήσω σε ορισμό του τι είναι αυτή γιατί δεν υπάρχει τελικός ορισμός και όλη η ιστορία της τέχνης είναι μάλλον η ιστορία της αναζήτησης αυτού του ορισμού. Κάποτε αυτή η «αισθητική απόλαυση» παραγόταν από το ίδιο το έργο, το καλλιτεχνικό δημιούργημα ως μικρόκοσμο ή μεγάκοσμο, ως αυτό ή ως άλλο (προσωπικά το προτιμώ ως άλλο), πάντα όμως με αρχή το ερέθισμα από το ίδιο το έργο.

Σήμερα η αρχή αυτής της απόλαυσης δεν είναι το έργο καθαυτό ούτε το αισθητικό μέρος αυτού ως υποκειμενική πρόσληψη, είναι η κατανάλωση του έργου, το να το αγοράσεις σαν υλικό δημιούργημα, σαν μνήμη, ή σαν συμμετοχή. Γιατί αυτό αυτό είναι σημαντικό; Γιατί το να αγοράσεις δείχνει ότι μπορείς να αγοράσεις και αυτό σου δίνει μια ταυτότητα. Το «μπορείς» που γράφω πιο πριν δεν αναφέρεται αποκλειστικά στο οικονομικό κομμάτι, μπορεί να αναφέρεται στην αναμονή ή στην προσπάθεια απόκτησης, όμως σε κάθε περίπτωση αυτό είναι κάτι που αλλάζει τον χαρακτήρα του έργου, τον χαρακτήρα της τέχνης και την σχέση αυτών των δύο με το υποκείμενο του θεατή – αγοραστή.

Αυτό που εννοώ είναι ότι η τέχνη, και μάλιστα όχι μόνο αυτή που είναι προϊόν μιας ποπ, μαζικής κουλτούρας αλλά συχνά και η avant garde,  είναι πλέον κάτι σαν το σαλάμι στο super market που κρέμεται εκεί για να το αγοράσεις και μετά να το φας, όχι να το φας και αν σου αρέσει να το αγοράσεις. Αυτό που αγοράζει κανείς πλέον στον κόσμο της τέχνης είναι λιγότερο το περιεχόμενο ή η «αισθητική απόλαυση» και περισσότερο η συσκευασία, το όνομα, η υπογραφή, το σύμβολο, το status που προσδίδει η κατοχή του έργου ή η συμμετοχή σε αυτό. Το έργο λοιπόν γίνεται ένα simulacrum, ένα είδωλο αποσπασμένο από το περιεχόμενο του, την ουσία του.

Πιο συγκεκριμένα, αυτό που συμβαίνει λοιπόν με την Μαντόνα είναι ότι ο κόσμος αγοράζει ένα «ήμουν κι εγώ εδώ». Ένα εισιτήριο κοστίζει κατ’ ελάχιστον 85 Ευρώ και φτάνει ποσά πολλαπλάσια αυτού. Θα προσπεράσω το αν είναι πολλά ή λίγα γιατί αυτό έχει να κάνει με το πως αξιολογεί κανείς την σχέση ποιότητας-τιμής και αυτό είναι επίσης υποκειμενικό γιατί η αξιολόγηση της ποιότητας είναι επίσης ζήτημα αισθητικής . Θα σταθώ στο ότι εκτός από το γεγονός ότι κάποιος πληρώνει, ταυτόχρονα πρέπει να περιμένει σε μια ουρά χρονικής διάρκειας 7 – 8 ωρών που εκτός της αναμονής το χειρότερο είναι ότι τον ποδοπατούν και τον σπρώχνουν ανελέητα, αν δεν τον βρίζουν κι από πάνω. Την όλη κατάσταση και λογική απεικονίζει ο συμπαθής Ethan, ο οποίος σε ένα δικό του post για την Μαντόνα. λέει,

«Είμαστε μακράν η χειρότερη φάρα στον πλανήτη. Αγένεια, γαιοδουροφωνάρες και μπινελίκια ακόμα και εις βάρος των κακόμοιρων σεκιούριτυ που απλώς έκαναν τη δουλειά τους. Βέβαια για να λέμε τα σύκα σύκα και τη σκάφη…σύκα όσο καλοπροαίρετος και να είσαι με τόση ανοργανωσιά δεν παίζει να μην σου ανεβεί το αίμα στο κεφάλι».

Είμαστε κακή φάρα και είναι γεγονός, όμως όχι επειδή γκαρίζουμε σαν γάιδαροι και αυτό είναι αγενές, αντιαισθητικό ή αντιλειτουργικό. Είμαστε κακή φάρα επειδή στοιβαζόμαστε σαν πρόβατα υποχρεώνοντας μόνοι μας τον εαυτό μας να μπει σε αυτήν την λογική. Δεν υποχρέωσε κανείς κανέναν να περιμένει στην ουρά, μόνοι τους το επέβαλαν στον εαυτό τους όλοι όσοι πήγαν να αγοράσουν εισιτήριο ως χαρούμενοι, αν και λίγο εκνευρισμένοι καταναλωτές. Είναι όμως κι αυτό το μαρτύριο, η υστερία και ο παροξυσμός μέρος της τελετουργίας και της συμβολοποίησης της κατανάλωσης με τρόπο σχεδόν θρησκευτικό και είμαι βέβαιος ότι όσοι το έκαναν το περηφανεύονται.

Έβλεπα έναν τύπο στην TV ο οποίος είχε μόλις πάρει το εισιτήριο και δήλωνε χαμογελαστός και περήφανος, «Περιμέναμε 5 ώρες αλλά όλα καλά τώρα, άξιζε τον κόπο, καταφέραμε και εξασφαλίσαμε το «μαγικό χαρτάκι» και έμοιαζε να το λέει έχοντας αποδεχθεί ότι πρέπει να υποστεί την αναμονή σαν να είναι αυτή το μαρτύριο που θα τον οδηγήσει στην κάθαρση. Άλλωστε όλο αυτό μάλλον δεν διαφέρει και πολύ από το θέαμα που αντικρίζει κανείς στους χώρους των μεγάλων προσκυνημάτων, όπως αυτό της Τήνου όπου πολλοί άνθρωποι ανεβαίνουν μπουσουλώντας στα τέσσερα από το λιμάνι στην εκκλησία της Παναγίας για να εκπληρώσουν το τάμα τους και να δηλώσουν την πίστη τους.

Πίστη στην Μαντόνα…