Archive for Νοέμβριος 2008

h1

Περί ενηλικίωσης και εσωστρέφειας της ελληνικής μπλογκόσφαιρας

25/11/2008

newspaper2

Αποφάσισα να γράψω αυτό το post με αφορμή το πρόσφατο άρθρο του Νίκου Ξυδάκη στην Καθημερινή το οποίο μπορείτε να βρείτε εδώ (κλικ) για το οποίο η φίλη μου η Μαρία ζήτησε την γνώμη μου. Το άρθρο γράφτηκε με αφορμή την πρόσφατη έρευνα της VPRC που αναφέρεται στο blogging και στους bloggers. Πριν προχωρήσω σε σχολιασμό θα ήθελα να αναφέρω ότι για την έρευνα της VPRC ήδη έχω γράψει πολλά σε παλαιότερο post, όταν ήταν ακόμα σε εξέλιξη, τα οποία μπορείτε να διαβάσετε εδώ (κλικ).

Ο κύριος Ξυδάκης αναφέρεται σε πολλά πράγματα που δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω με ακρίβεια, όπως για παράδειγμα ότι το hype του blogging ξεκίνησε λίγο πριν το καλοκαίρι του 2007 και ότι ξαφνικά εμφανίστηκε το «επάγγελμα» blogger. Εκείνη την εποχή ήμουν Ολλανδία και μόλις ξεκινούσα το blog από προσωπική ανάγκη να γράφω στα ελληνικά και χωρίς να έχω ξεκάθαρη γνώση του τι γινόταν στην Ελλάδα. Επιπλέον δεν μπορώ να ξέρω τι συνέβαινε πριν την άνοιξη του 2007 μέσα και έξω από τα blogs για να μπορώ να συγκρίνω. Παρόλα αυτά με κάθε επιφύλαξη νομίζω ότι ο Ξυδάκης σε αυτό το σημείο αλλά και σε πολλά άλλα από όσα γράφει έχει δίκιο. Έχω διαμορφώσει άλλωστε μια περίπου παρόμοια άποψη που όμως δεν την υπερασπίζομαι ως θέση καθώς προκύπτει περισσότερο από μια αίσθηση που έχω αποκομίσει και όχι από μια άμεση γνώση των πραγμάτων. Δεν θα έλεγα ότι ο Ξυδάκης αφορίζει όπως ίσως θα σκεφτούν κάποιοι, κάνει μια προσωπική ανάγνωση και παρόλο που σε κάποια σημεία διαφωνώ ίσως να μην πέφτει και πολύ έξω. Έχοντας γράψει στο παρελθόν για το blogging δεν έλεγα πολύ διαφορετικά πράγματα, με τη διαφορά όμως ότι μιλούσα με αφετηρία το blogging και το περιεχόμενο του, και όχι τα χαρακτηριστικά των bloggers, αποφεύγοντας να τους ομαδοποιήσω ή να τους ταυτοποιήσω. Αντίθετα αυτό είναι κάτι που η VPRC αναζητά και δημοσιεύει και με τη σειρά του ο Ξυδάκης σχολιάζει γενικά όντας ταυτόχρονα αρκετά ευφυής ώστε να αποφεύγει τις γενικεύσεις.

Το hype φαίνεται να ξεκίνησε μετά την δημοσιοποίηση της ιστορίας της Αμαλίας και τις καλοκαιρινές φωτιές. Τα ΜΜΕ τότε ανακάλυψαν το blogging και του έδωσαν δημοσιότητα, το διαφήμισαν, το τροφοδότησαν και τροφοδοτήθηκαν από αυτό. Εκείνο το διάστημα και ταυτόχρονα με την άνοδο του blogging κάποιοι (πολλοί) άλλοι διέκριναν μια δυναμική στο μέσο και έσπευσαν να μιλήσουν γι’αυτό στολίζοντας το με χαρακτηρισμούς τύπου » το κίνημα των bloggers», «οι ενεργοί πολίτες» και άλλα όμορφα επιθυμώντας συχνά να καπελώσουν τους bloggers και να δείξουν ότι ελέγχουν τον χώρο κυρίως λόγω των εκλογών οι οποίες συντήρησαν και το hype του blogging μέχρι το φθινόπωρο του 2007. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι εκείνη την εποχή εμφανίστηκαν και άνθισαν blogs τα οποία μετά τις εκλογές έκλεισαν ή παρέμειναν ανενεργά και δεν θα είναι καθόλου παράξενο αν γίνει το ίδιο στις επόμενες εκλογές.

Σε κάθε περίπτωση εκείνο το χρονικό διάστημα (άνοιξη – φθινόπωρο 2007) φαίνεται ότι το blogging ήρθε στο επίκεντρο δημιουργώντας υπερβολικά πολλές προσδοκίες σε σχέση με αυτά που μπορούσε να πετύχει, άλλωστε κι αυτό το «να πετύχει» το οποίο έχει μια αγωνιστική χροιά και ένα αντίστοιχο προφίλ είναι ένα κατασκεύασμα, προϊόν μιας προβολής κάποιων η οποίοι ήθελαν να προσδώσουν έναν στόχο και μια πολιτική ταυτότητα σε όλο αυτό το πράγμα και να προσδέσουν τη blogόσφαιρα στο άρμα της ανατροπής. Αυτός ο κινηματικός χαρακτήρας δεν ήταν αυτονόητο στον χώρο της blogόσφαιρας (ούτε είναι) αν και βεβαίως ήταν κάτι που ήθελαν αρκετοί bloggers που πίστευαν (και πιστεύουν) ότι με το νέο μέσο μπορούν να αλλάξουν τα πράγματα. Από την άλλη φυσικά ήταν και είναι πολλοί αυτοί που θέλουν να αλλάξουν πράγματα για τον εαυτό τους, αυτοί που αποζητούν μια προβολή και επιθυμούν να κερδίσουν κάτι. Όλοι αυτοί, ανεξάρτητα από τους σκοπούς και τις επιδιώξεις τους, τον τόπο κατοικίας τους, τα πολιτικά ή θρησκευτικά τους πιστεύω, το περιεχόμενο και το ύφος της γραφής τους είναι bloggers και συνθέτουν την Ελληνική blogόσφαιρα όπως ακριβώς συνθέτουν και την Ελληνική κοινωνία, ως ένα μωσαϊκό ανεξάρτητων μεταβλητών. Αυτό το κοινωνικό μωσαϊκό που το καλοκαίρι του 2007 ήταν σε οργασμό, ως τροφοδότης της blogόσφαιρας έφερε και έναν οργασμό στο blogging.

Αν διαλέξουμε λοιπόν να δούμε το blogging ως προϊόν μιας τέτοιας σύνδεσης με την κοινωνία είναι μάλλον αναμενώμενο στην παρούσα φάση να επικρατεί μια εσωστρέφεια αν και δεν είμαι απόλυτα βέβαιος για το τι εννοεί με την λέξη εσωστρέφεια ο κύριος Ξυδάκης, είναι λίγο ασαφές ή καλύτερα πολύ γενικό. Αν με τον όρο εσωστρέφεια εννοεί το γεγονός ότι το blogging δεν βγάζει πια κόσμο στον δρόμο, ότι δεν υπάρχει η προβολή που υπήρχε από τα ΜΜΕ και ότι έχει παγιδευτεί σε μια αυτοαναφορικότητα τότε κι εγώ συμφωνώ.

seeing_tanseyinnocentlg

Όμως κάτι που πρέπει να καταστεί σαφές είναι ότι αυτό δεν ήταν μια επιλογή ούτε συνέβη τυχαία. Υπάρχουν γεγονότα που επηρέασαν και σχέσεις αιτιότητας όπως σε όλα τα πράγματα. Μπορεί οι bloggers να ήταν για μια μικρή χρονική περίοδο μια προβεβλημένη, εξωστρεφής ομάδα ανθρώπων που τροφοδότησε τα παραδοσιακά ΜΜΕ με υλικό (και γι’ αυτό κάποιοι bloggers έγιναν γνωστοί) όμως παράλληλα οι ίδιοι άνθρωποι, οι επώνυμοι και ανώνυμοι bloggers, δέχθηκαν και ένα καθόλου αμελητέο κύμα από επιθέσεις και «απειλές», ατομικά αλλά και συνολικά, τόσο από την οργανωμένη πολιτεία όσο και από κόμματα ή στελέχη τους, δημοσιογράφους και λοιπούς, ας μου επιτραπεί να μην αναφερθώ εκτενώς σε παραδείγματα, είναι γνωστά. Το παζλ των αιτίων της εσωστρέφειας συμπληρώνεται από την διείσδυση και ανάδυση των «παραδημοσιογραφικών» blogs τα οποία όχι μόνο αλλοίωσαν την εικόνα της blogόσφαιρας και το πως την αντιλαμβάνονταν οι αναγνώστες της αλλά κάποια στιγμή αποτέλεσαν και αφορμή για να γίνει μια κουβέντα περί ενός νόμου για τα blogs, πράγμα που τότε είχα χαρακτηρίσει αστειότητα (κλικ για το αντίστοιχο post). Όλα αυτά αφενός απέτρεψαν πολύ κόσμο από το να συνεχίσει να γράφει και επιπλέον διαμόρφωσαν μια στρεβλή εικόνα του blogging και τελικά σε συνδυασμό και με άλλους παράγοντες (αναδύθηκαν νέες πλατφόρμες όπως το Facebook) το blogging υποβαθμίστηκε αρκετά.

Δεν θα μπω στη διαδικασία να αναζητήσω αν κάποια γεγονότα ήταν ενορχηστρωμένα και δεν θα μιλήσω για οργανωμένη εκστρατεία εκφοβισμού και καπελώματος των bloggers (αν και η κουβέντα περί νόμου για την ανωνυμία αυτό ακριβώς ήταν). Θα πω όμως ότι κανείς από αυτούς που θα μπορούσαν δεν έδειξε ότι έχει την πρόθεση να περιφρουρήσει την ελευθερία του λόγου και τον δυναμικό χαρακτήρα των blogs. Ο λόγος είναι προφανής, ζούμε σε μια φοβική κοινωνία με ένα εξίσου φοβικό πολιτικό σκηνικό όπου κανείς δεν θέλει να προστατεύσει κάτι που δεν είναι σε θέση να ελέγξει με αποτέλεσμα όλοι να προτιμούν μια ελεγχόμενη «ελευθερία του λόγου» που περιορίζει και τους ίδιους από μια πραγματική ελευθερία του λόγου που μπορεί να τους εκθέσει ή να τους θίξει. Σε αυτό το «όλοι» φυσικά και περιλαμβάνω και πολλούς bloggers και δεν τρέφω την αυταπάτη ότι εμείς εδώ μέσα καταφέραμε να είμαστε πολύ πιο δημοκράτες από τους άλλους εκεί έξω, η ίδια κοινωνία είναι και εδώ και έξω.

Κλείνοντας θα πω ότι μέσα στο παραπάνω πλαίσιο που ορίζεται από την παρούσα κατάσταση αυτή η εσωστρέφεια μπορεί τελικά να δείχνει για πολλούς και ένα βήμα ωριμότητας, να είναι μια συνειδητή επιλογή. Σκεπτόμενος τις επιλογές που υπήρξαν και τα ενδεχόμενα σενάρια προφανώς προτιμώ μια λιγότερο εξωστρεφή blogόσφαιρα από μια ελεγχόμενη ή καπελωμένη. ftcollect_1966_79793709

Advertisements
h1

17 Νοεμβρίου 2008

17/11/2008

Πριν ένα χρόνο έγραφα μεταξύ άλλων εδώ την φράση «Το Πολυτεχνείο ήταν η εξέγερση της λογικής ενάντια στον παραλογισμό για την διεκδίκηση του αυτονόητου και γι’ αυτό θα είναι πάντα επίκαιρο…» Σήμερα, ένα χρόνο μετά, στα παραπάνω προσθέτω την αυτονότητη επισήμανση ότι η διεκδίκηση της λογικής δεν δικαιώθηκε ποτέ και ούτε φαίνεται πιθανό να δικαιωθεί στο μέλλον… Το Πολυτεχνείο, ο Μάης του ’68, η πτώση της ΕΣΣΔ και του τείχους του Βερολίνου δεν άλλαξαν παρά μόνο την εικονογράφιση του πολιτικού σκηνικού στην Ελλάδα, όχι όμως και την συνείδηση τον ίδιων των πολιτών σε σχέση με τα ατομικά τους δικαιώματα και ελευθερίες… Ο Έλληνας είναι ελεύθερος μόνο ονομαστικά, όχι πραγματικά! Και επειδή μόλις τώρα άκουσα κάτι στην ΤV, κλείνοντας θα πω το cliche, «Κριτήριο για την δημοκρατικότητα μιας κοινωνίας δεν είναι τα σχολεία και τα πανεπιστήμια της, είναι η ποιότητα των φυλακών της». Από τα γεγονότα των ημερών μπορείτε να βγάλετε εύκολα τα συμπεράσματά σας…

h1

Κόβοντας τον κόμπο…

05/11/2008

Πρόσφατα κοιτάζοντας τα πράγματα στο δωμάτιο αναρωτιόμουν πώς είναι δυνατόν ο χρόνος να πολλαπλασίασε αριθμητικά τις δυο βαλίτσες που είχα κατά την άφιξη μου τόσο ώστε να χρειάζεται να σχεδιάσω πως θα χωρέσουν τα πράγματα σε μερικά πακέτα των 20 κιλών. Απουσία συναισθηματισμού, τα έπιπλα μου φαίνονται σαν να μην είναι φορτισμένα με μνήμες, και το δωμάτιο αυτή τη στιγμή είναι χώρος όχι τόπος. Όλα μοιάζουν αντικαταστάσιμα, από τα μη απαραίτητα θα πάρω μόνο ένα ρολόι που είχα αγοράσει εδώ και το έχω στο κομοδίνο. Άγνωστο πώς, ο πατέρας μου το θυμήθηκε και μου το ζήτησε, «να μου φέρεις το ρολόι, το γουστάρω αυτό το ρολόι».

Το εισιτήριο που έκλεισα πριν από μερικές ημέρες είναι one way, χωρίς επιστροφή. Δεν το έκλεισα εν θερμώ επειδή ξύπνησα ένα πρωί και είπα «φεύγω» παρόλο που αυτό ακριβώς έκανα. Το «φεύγω» ήταν η επικύρωση μιας απόφασης που προετοιμαζόταν για μέρες αναμένοντας την κατάλληλη στιγμή ώστε από σκέψη να γίνει δήλωση και εν συνεχεία πράξη, ας πούμε ότι η αιτία είχε ως αίτημα την αφορμή ώστε να εκδηλωθεί.

Το ακριβές «γιατί» της φυγής προσπάθησα να το σκεφτώ και να το καταλάβω, να το κάνω συνείδηση αλλά τελικά όσο συγκρότηση κι αν κέρδισα η έχασα σκεπτόμενος για τη φυγή πάντα κατέληγα σε ένα συγκεντρωτικό τελικό ερώτημα που έκανα στον εαυτό μου, «θέλεις να μείνεις κι άλλο;» και η απάντηση ήταν πάντα «όχι». Ίσως γιατί όταν ο κόμπος μπερδεύεται περισσότερο και σφίγγει ταχύτερα από ότι λύνεται τότε δεν προσπαθείς άλλο να τον ξεμπερδέψεις, απλά τον κόβεις…

Η επιστροφή λοιπόν έρχεται ομαλά και ως συνέχεια, όχι ως τέλος αλλά ως πέρας, πέρασμα από μια κατάσταση σε μια άλλη. Αυτό και με ικανοποιεί και με χαροποιεί. Δεν έρχομαι στην Ελλάδα γιατί είναι καλύτερα, έρχομαι απλά γιατί το θέλω αυτή τη στιγμή και γιατί μπορώ, αν αύριο δεν θέλω θα ξαναφύγω. Άλλωστε. το dérive είναι κάτι που μάλλον έκανα άφοβα σε πολλά επίπεδα και παρά το γεγονός ότι η λέξη ορίζεται ως «aimless vagabond» είναι ξεκάθαρο ότι το aimless δεν σημαίνει άχρηστο ή χωρίς νόημα, σημαίνει απλά «χωρίς προσχεδιασμένο προορισμό». Έτσι και τώρα, ίσως ο προορισμός είναι προσωρινός, ίσως και μόνιμος αλλά αυτό δεν θα το ξέρω και δεν χρειάζεται να το μάθω πριν ο προορισμός γίνει βιωμένο παρόν, ο προορισμός υπάρχει αυτή τη στιγμή ως επιθυμία κι αυτό είναι αρκετό.

Το ρολόι λοιπόν μετράει ανάποδα και παρόλο που θυμίζει βόμβα δεν είναι, είναι όμως κίνητρο. Τα λέμε Ελλάδα και για όσους δεν κατάλαβαν αυτό είναι απειλή! (40 γελάδια να βόσκουν στο τσιμέντο της Ομόνοιας δεν είναι μικρό πράγμα)