h1

Kitsch! Kitsch! Kitsch! (η «υφοποίηση» του blogging)

09/12/2007

newspaper2.jpg

Θα πω αυτά που σκέφτομαι με μια δόση χιούμορ και ίσως λίγο πιο καυστικά από όσο πρέπει αλλά με ξέρετε! Με έχουν κουράσει απίστευτα όλα αυτά τα ποιητικά blogs με τους εραστές της μεγάλης φυγής και τους νιού ειτζ λάτρες της φύσης που γράφουν για να μας πουν… όοοοοχι.… λάθος λάθος, να μοιραστούν, ναι να μοιραστούν μαζί μας λόγια σαν τα παρακάτω:

Πόσο όμορφα ευωδιάζουν τα νυχτολούλουδα καθώς η πανσέληνος μια νύχτα σκοτεινή χωρίς φεγγάρι τα λούζει με το πορτοκαλί φως του ηλιοβασιλέματος ενώ τα μαλλιά της σαν στάχια στον άνεμο περιελίσσονται σε έναν χορό μεθυστικό σαν αυτόν που χόρευαν οι νεραϊδες που μας πήραν τη λαλιά όταν φοβισμένοι κοιτάξαμε βαθιά στα γαλάζια τους μάτια και βυθισμένοι στους απύθμενους βυθούς τους, ψελλίσαμε απαλά στο αυτί ότι η αγάπη άργησε μια μέρα, αυτή η αγάπη που σαν λύτρωση θα μας ταξίδευε σε γωνιές ονειρικές που τα αηδόνια θα τραγουδούσαν ελεύθερα από το χρυσό κλουβί τους το τραγούδι των γρύλλων δίπλα στα νούφαρα της λίμνης που κολυμπούσαμε με γυμνοί όταν ήμασταν παιδιά.

Όλα τα θέλουν μπολντ, πουθενά δεν υπάρχει κοντράστ, σαν να πρέπει η κάθε λέξη έχει να έχει αναφορά σε κάποιο «μεγάλο» νόημα. Στην ουσία οι πομπώδεις εκφράσεις που περιβάλλονται από ένα ευγενές φωτοστέφανο αοριστίας (απέραντο, απύθμενο, άπειρο μπλα μπλα) και τόσο επιτηδευμένα και ωραιοποιημένα (πολύ συχνά χρωματισμένα) μοιάζουν να επικοινωνούν οικουμενικές αξίες και παγκόσμιες αλήθειες δεν είναι παρά το φαμφαρώδες περιτύλιγμα μιας πνευματικής κενότητας (άντε δημιουργικής ανικανότητας που είναι λιγότερο βαρύ). Αυτό που είναι γαμάτο είναι η διαρκής χρήση επιθετικών προσδιορισμών και παρομοιώσεων τύπου «αυτό σαν τετοιασμένο κάτι«… «το άλλο σαν αποτετοιασμένο εκείνο«… Το εξαιρετικό είναι ότι διαβάζοντας δυνατά κανείς διαπιστώνει ότι τέτοια κέιμενα έχουν εναν συγκεκριμένο, πάντα τον ίδιο, αναγνωρίσιμο ρυθμό παρά το γεγονός ότι δεν μιλάμε πάντα για ποίηση, σαν να είναι πάντα βασικός σκοπός τους η εικονοποίηση της «λυρικής» υπαγόρευσης τους.

Αυτό λέγεται Kitsch* (sorry guys), χονδρικά είναι η αναπαραγωγή αρχετύπων (γλωσσικών στην συγκεκριμένη περίπτωση) που είναι ήδη φορτισμένα με κάποιο τρόπο και οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια στον δημιουργικό ακρωτηριασμό. (ο ορισμός του kitsch είναι κάτι εξαιρετικά περίπλοκο και γι’αυτό ακριβώς δεν θα τον αναπτύξω εκτενώς εδώ)

Πρόσφατα ο Allu Fun Marx ανέβασε ένα άρθρο του κυρίου Μπακαουνάκη ο οποίος αναφερόταν στην καλλιτεχνική παραγωγή στην Ελλάδα και στο blogging. Με αφορμή αυτό αναδημοσιεύω εδώ ένα comment που άφησα εκεί:

«Το μέσο έχει απεριόριστες δυνατότητες και είναι σε θέση να επαναπροσδιορίσει, ή καλύτερα να διευρύνει, τον ορισμό του έργου τέχνης αναδεικνύοντας την ίδια την διαδικασία παραγωγής ή την συμμετοχική παραγωγή ώς καθαυτό έργο. Άλλωστε εν πολλοίς η ιστορία της τέχνης είναι πιασμένη χέρι χέρι με την ιστορία του ορισμού της όσο και με αυτήν της εξέλιξης των μέσων παραγωγής της. Αναντίρρητα η καλλιτεχνική παραγωγή στην Ελλάδα δεν διεκδικεί δάφνες και προφανώς η τέχνη αφορά αποκλειστικά την ελίτ όπως ακριβώς την ορίζει ο κύριος Μπακαουνάκης! Οι υπόλοιποι εκτός από σπάνιες περιπτώσεις συνήθως αρκούνται στην μαζική αναπαραγωγή αρχετύπων “τέχνης”, κοινώς κάνουν αυτό που έμαθαν ως τέχνη ή έχουν δει να γίνεται από άλλους γεγονός που δεν είναι ικανό να παράξει μια νέα avant garde, πράγμα απαραίτητο. Στο “κήνσορες και θεράποντες” ο Umberto Eco κάνει μια πολύ καλή ανάλυση των διαφορετικών επιπέδων της τέχνης (μιλά για τρία, υψηλό, μεσαίο και χαμηλό) και σε σημαντικό βαθμό υπερασπίζεται την μαζική κουλτούρα (χαμηλό) όσο της πρέπει ώστε να καταδείξει ότι και αυτή είναι απαραίτητη από την άλλη όμως η καινοτομία προϋποθέτει μια avant garde. Δυστυχώς από τον ψηφιακό κόσμο αυτή μοιάζει ακόμα να απουσιάζει σε σημαντικό βαθμό (τουλάχιστον στην Ελλάδα) καθώς το μέσο και οι δυνατότητες του δεν αξιοποιούνται από τους χρήστες του σαν αυτό να ήταν ένα νοητικό μέσο ή ένα παραγωγικό εργαλείο που ανασυντάσσει την λογική με την οποία γράφουμε ή σκεφτόμαστε για να γράψουμε και ακόμα κι όταν αυτό συμβαίνει δεν γίνεται συνειδητά με στόχο την παραγωγή ενός εικαστικού ή λογοτεχνικού αποτελέσματος. Νομίζω πάντως ότι τα πράγματα θα αλλάξουν σύντομα και θέλω να ελπίζω προς το καλύτερο.»

Ας αποφύγουμε λοιπόν την στείρα υφοποίηση της γραφής μας, καλή είναι κι αυτή αλλά δεν είναι το σημαντικότερο που έχουμε. Ίσως είναι ευκαιρία να αναζητήσουμε τρόπους να αξιοποιήσουμε τις δυνατότητες του μέσου το οποίο δεν πρέπει να το αντιμετωπίζουμε απλώς ως πεδίο έκφρασης της κοινωνίας με τρόπο μονόδρομο. Η blogόσφαιρα δεν αποτελεί μόνο ένα αναπαραστατικό πεδίο που αναρτά απόψεις που διαμορφώνονται έξω από αυτήν. Είναι και μελλοντικά θα γίνει ακόμα περισσότερο “νοητικό” μέσο και οι απόψεις και η καλλιτεχνική παραγωγή, ενδεχομένως και τα γεγονότα που τις τροφοδοτούν, θα συντίθενται μέσα σε αυτήν. Το blogging είναι ένα μέσο που μπορεί να δώσει περισσότερη ελευθερία στην τέχνη. Μέσα στο χάος της υπερπαραγωγής και της υπερπληροφορίας ας απεξαρτηθούμε από τα αρχέτυπα, ας διεκδικήσουμε ταυτότητες και ατομικότητες ώστε να δομήσουμε πιο υγιείς συλλογικότητες.

*Προτεινόμενη Βιβλιογραφία: Umberto Eco, Κήνσορες και Θεράποντες, Εκδόσεις «γνώση»

Advertisements

37 Σχόλια

  1. Τα «αυτό σαν τετοιασμένο κάτι» και «το άλλο σαν αποτετοιασμένο εκείνο» μ’ άρεσαν πολύ. Θα τα χρησιμοποιώ κι εγώ. Καλά? Μη μου το αρνηθείς γιατί το κενό μου βλέμμα θα χαθεί στο άπειρο της αβύσσου ενός γαλήνιου νούφαρου και τότε η ματαιότητα του κόσμου θα διεισδύσει στην βαθιά φιλοσοφία μιας φεγγαρολουσμένης λύτρωσης (και αυτό ΕΙΝΑΙ απειλή)


  2. WoW… ok, κάνε οτι νόμίζεις, παραδίνομαι! Δεν θέλω να πάθω αυτό το «βαθιά φιλοσοφία μιας φεγγαρολουσμένης λύτρωσης» γιατί πολύ με τρόμαξε!


  3. Κάθε blogger είναι υπεύθυνος για όσα γράφει. Τώρα το πώς γράφει, είναι δικό του θέμα και κανενός άλλου. Το σίγουρο είναι πως όλοι έχουν περιθώρια βελτίωσης και είναι στην κρίση τους αν θα τα αξιοποιήσουν ή οχι. Το να κρίνεις άλλους για τον τρόπο γραφής μάλλον προϋποθέτει πως τα έχεις εξαντλήσει και ψάχνεις τρόπους μετάδοσης της ικανότητάς σου για να ομορφύνει η «ελληνική μπλογκόσφαιρα». Το ότι γράφει όμως ένας αριθμός ανθρώπων στην ίδια γλώσσα δεν είναι αρκετό πλέον να τους ομαδοποιήσει, πόσο μάλλον να τους θέσει εντός ομάδος με συγκεκριμένο σκοπό. (βλέπε ορολογίες τύπου «ελληνική μπλογκόσφαιρα» και «κίνημα ελλήνων μπλόγγερ».)Δεν είναι όλοι οι άνθρωποι το ίδιο, δεν γράφουν όλοι οι άνθρωποι το ίδιο και δεν απευθύνονται όλοι οι άνθρωποι στο ίδιο κοινό. Ο,τι θέλει ο καθένας, γράφει. Και αλίμονο αν βάλουμε φραγμό σε αυτό, επειδή μας χαλάει την αισθητική. Και δις αλίμονο αν χωρίσουμε τους γραφοντες σε έντεχνους και λαϊκούς. Ας αφήσουμε τις ταμπέλες, την κριτική και τις φωνές. Ας γράψει ο καθένας ότι θέλει, όπως το θέλει και ας τον διαβάσει όποιος θέλει. Τα μπλογκς δεν είναι έκθεση ιδεών, είναι ευκαιρία έκφρασης.


  4. @Asoee, Αγαπητέ φίλε η απάντηση σου είναι όσο κλισέ όσο και αυτά που περιγράφω παραπάνω. Κατά τα άλλα παρανόησες. Πέρνεις κάτι που είναι ειδικό και λέγεται από εμένα για κάτι συγκεκριμένο και το ανάγεις σε γενικό (συνεπώς και το κρίνεις ως τέτοιο) και αυτό συνιστά λογικό λάθος γιατί εγώ μίλησα για κάτι συγκεκριμένο και όχι γενικά για τα blogs. Από εκεί και πέρα δεν αφαίρεσα το διακαίωμα γραφής από κανέναν και γι’αυτό μη μου αφερείς το δικαίωμα κριτικής. Δεν ομαδοποιώ και δεν αφορίζω τίποτα (διάβασε όλο το κείμενο και θα καταλάβεις) ή συνολικά, πράγμα προφανές, και ταυτόχρονα καθιστώ σαφές το που απευθύνομαι και το ποιο είναι το θέμα. Όπως πολύ σωστά λες ο καθένας έχει το κοινό του. Αυτό που λέω λοιπόν εγώ είναι ότι δεν υπάρχουν blogs που να ικανοποιούν ένα μέρος του κοινού το οποίο εστιάζει στο blogging σαν μέσο για την καλλιτεχνική παραγωγή. Δεν μίλησα για συστράτευση και επιπλέον δεν ανέθεσα κανένα συγκεκριμένο ρόλο ούτε σκοπό στο blogging συνολικά. Από εκεί και πέρα το τι σημαίνει ελευθερία της έκφρασης, καλλιτεχνική παραγωγή και «αισθητική» (αστεία λέξη) θα μου επιτρέψεις να το ξέρω αρκετά καλά. Αν ρίξεις μια ματιά στο blog ίσως καταλάβεις ότι το τελευταίο που θα έκανα θα ήταν αυτά που χρεώνεις και δεν ξέρω που τα είδες, αν τα είδες.


  5. Επιπλέον να ξέρεις ότι θα μπορούσα να αναφερθώ σε συγκεκριμένα παραδείγματα αλλά ο λόγος που δεν το κάνω είναι γιατί σέβομαι το δικαίωμα του κάθε ατόμου να παράγει αυτού που θεωρεί τέχνη. Από εκεί και πέρα όμως και αν το δούμε πιο ρεαλιστικά, όποιος παράγει και δημοσιεύει κάτι (και τέχνη) πρέπει να μάθει να ζει με την κριτική (καλή και κακή), να είναι δέκτικός σε αυτήν ακόμα κι αν διαφωνεί και κυρίως να την αντέχει. Αν δεν την αντέχει τότε δεν πρέπει να παράγει ή να δημοσιοποιεί ή δεν πρέπει να την θεωρεί τέχνη γιατί αυτή δεν υπάρχει χωρίς την κριτική της ή χωρίς το κοινό της.


  6. Χάρη λες

    Αυτό που λέω λοιπόν εγώ είναι ότι δεν υπάρχουν blogs που να ικανοποιούν ένα μέρος του κοινού το οποίο εστιάζει στο blogging σαν μέσο για την καλλιτεχνική παραγωγή.

    Νομίζω (ΑΝ κατάλαβα καλά) ότι το… δικό μου blog προσπαθεί να κάνει ακριβώς αυτό που (σωστά) εντοπίζεις σαν έλλειψη. Το κακό είναι όμως αλλού, στο ότι η πείρα -και οι μετρήσεις- απέδειξαν ότι ο περισσότερος κόσμος απλούστατα δεν ενδιαφέρεται και πολύ για καλλιτεχνικά θέματα, εκτός αν είναι «του συρμού» (π.χ. ιστολόγια αφιερωμένα στο… σκυλάδικο). Λίγο να παρεκκλίνεις από τον κανόνα της μαζικής υποκουλτούρας, τιμωρείσαι με ελάχιστο αναγνωστικό κοινό. Οι πιο πολλοί αναγνώστες απλούστατα ψάχνουν για χαβαλέ ή για να δουν καυγά.

    Χάρη, είσαι από τα λίγα ιστολόγια που ενώ είναι γεμάτα φίλους, εν τούτοις δεν ακολουθούν τη «μόδα», δεν συμμετέχουν σε «κλίκες», δεν επιδιώκουν «εξουσία», δεν ανεβοκατεβάζουν ποστ για να μαγειρέψουν εντυπώσεις ή για να απαλείψουν ένοχα ίχνη, κ.ο.κ.

    Σε λίγο θα σου την πουν, φυσικά, αν τους κριτικάρεις. Ευτυχώς το κάνεις χωρίς ονόματα. Εγώ σε πήρα (άθελά μου) λίγο στο λαιμό μου που ανάμειξα δικά σου θέματα με δικά μου… παράπονα από τη μπλογκόσφαιρα και θα ήθελα να ζητήσω συγνώμη εκ των προτέρων, αν αυτό σου προξενήσει αντιπάθεια από άλλους.

    Η Ελληνική μπλογκόσφαιρα έχει αρχίσει να δείχνει ένα είδος ψυχοπαθολογίας, που περιλαμβάνει όσα εντόπισες σε αυτό το ποστ, αλλά και πολλά άλλα αρνητικά πράματα που είναι δύσκολο να κριτικάρει κανείς, πλέον. Το εκπληκτικό είναι, ΠΩΣ μέσα σε 15000+ ιστολόγια πάααλι κατάφεραν να αναδεικνύονται ιεραρχίες, κλίκες, μόδες, «υφοποίηση», μιμητισμός ιθυνόντων και τσοπαναραίων, αισχή κολακεία και λυκοφιλία για άνοδο δημοτικότητας, και άλλα πολλά.

    Είμαστε, μερικές δεκάδες μόνο, ιστολόγοι που απέχουμε από όλα αυτά. Φυσικά δεν είμαστε και αλάνθαστοι.

    Τα σέβη μου


  7. Αφήστε όλα τα λουλούδια(blog) ν’ ανθίσουν…
    Διαβάστε όσα σας αρέσουν.
    Αδιαφορείστε για όσα δεν σας αρέσει το ύφος ή το περιεχόμενό τους.
    Για όλους υπάρχει χώρος.
    Ακόμα και το kitsch είναι άποψη και έχει ανθρώπους που το λατρεύουν
    🙂


  8. Όλα τα θέλουν μπολντ, πουθενά δεν υπάρχει κοντράστ, σαν να πρέπει η κάθε λέξη έχει να […] της “λυρικής” υπαγόρευσης τους.

    Αυτό λέγεται Kitsch*…

    Αυτό φίλε μου λέγεται πυξ λαξ 😀 Δε το έχεις στη βιβλιογραφία σου, το έχεις??


  9. @Allu Fun Marx, δεν αφόρισα το Kitsch, κάθε άλλο, είμαι fan του όταν αυτό είναι συνειδητό, επιτηδευμένο και δεν είναι trash! 😉

    @Alex, Χαχαχα… Όντως Πυξ Λαξ! Αυτό λέω ρε’συ, ότι υπάρχει και κάτι παραπάνω από τους Πυξ Λαξ!


  10. @Omadeon, Πάλι σε άφησα για το τέλος! 🙂 όταν ξεκίνησα το blogging νόμιζα ότι είναι δυνατόν να υπάρξει ένας πλουραλισμός στην χρήση του μέσου αλλά τελικά τα blogs μοιάζουν να είναι περισσότερο πομποί ή αναμεταδώτες παρά δέκτες. Η λογική του feedbacking (ανάδραση) που θα μπορούσε να έχει θεαματικά αποτελέσματα στην διαμόρφωαη των blogs απουσιάζει και η διάδραση περιορίζεται στην ανταλαγή σχολίων που έχουν έναν σχετικά μικρό ρόλο στην διαμόρφωση της δομής του blog ή του περιεχομένου. Φυσικά αυτό είναι το λογικό να συμβαίνει αλλά αυτό που λέω είναι υπάρχουν άλλοι τρόποι να σκεφτούμε για τα blogs και να τα κάνουμε κάτι παραπάνω από χώρους παρουσίασης. Για παράδειγμα τα blogοπαιχνίδια με τις ερωτήσεις που μεταβιβάζονται διαδοχικά από blog σε blog είναι ένα πολύ ενδιαφέρον παράδειγμα δημιουργικής, συνθετικής διάδρασης η οποία βεβαίως δεν παράγει καλλιτεχικό προϊόν αλλά έχουν υπάρξει καλλιτέχνες που την χρησιμοποίησαν για τον σκοπό αυτό.

    Εσύ δεν κάνεις ακριβώς αυτό που περιγράφω αν και τώρα που το σκέφτομαι το future politics θα μπορούσα να πω ότι κινείται περίπου προς μια τέτοια κατεύθυνση ή θα πορούσε να κινηθεί (το συζητάμε αν θες). Παρόλα αυτά όμως ναι, είσαι άκρως διαδραστικός και στην ουσία το blogging το χρησιμοποιείς σαν νοητικό εργαλείο, συχνά θα έλεγα ακόμα και σαν prosthetic device, περίπου το φοράς το blog σου και αυτό κινείται μαζί σου, λυγίζει, τεντώνει και τσαλακώνει μαζί σου κι αυτό έχει σημαντική αξία! Τους λόγους που έχει αξία τους αναφέρεις εσύ ο ίδιος μιλώντας για το δικό μου blog. 🙂

    Δεν με πήρες ποτέ στον λαιμό σου και δεν το έχω σκεφτεί ποτέ, κάθε άλλο θα έλεγα! 🙂


  11. Γενικότερα τώρα και προς όλους τους φίλους αναγνώστες, επειδή τίθεται θέμα κάθε φορά που γράφω και αφορίζω κάτι και επειδή κάποιοι σπεύδετε να υπερασπιστείτε τον πλουραλισμό θα πω ότι δεν διεκδικώ τον αφανισμό κανενός πράγματος γιατί δεν είμαι ούτε διαδιστής, ούτε διπολιστής. Είμαι κι εγώ οπαδός του πλουραλισμού και της διακειμενικότητας. Όμως είμαι αρκετά υποψιασμένος ώστε να θεωρώ ότι χρειάζεται να αποφύγουμε μια θεμελιώδη παρεξήγηση. Το γεγονός ότι τίποτα δεν είναι άχρηστο δεν σημαίνει αυτομάτως ότι όλα είναι το ίδιο χρήσιμα. Το γεγονός ότι μπορούμε όλοι να έχουμε άποψη και να την εκφράζουμε δεν σημαίνει ότι όλες οι απόψεις έχουν την ίδια βαρύτητα και την ίδια εγκυρότητα. Το γεγονός ότι κάποιοι γράφουμε ποίηση δεν την καθιστά αυτόματα και τέχνη και εμάς καλλιτέχνες. Η αλήθεια είναι ότι κάποιοι στην blogόσφαιρα έχουν τόση σχέση με την τέχνη όση έχω εγώ με την πυρινική φυσική. Αυτό λέω παραπάνω χωρίς όμως να αφαιρώ από κανέναν το δικαίωμα να γράφει αυτό που νομίζει ότι είναι ποίηση και τέχνη ή να εκφράζεται όπως θέλει γιατί δεν ειμαι εγώ αυτός που θα δώσει απάντηση για το «τι είναι τέχνη». Άλλωστε κι εγώ ελεύθερα εκφράζομαι και μάλιστα χωρίς να εκθέτω κάποιον προσωπικά και δίνοντας σας το δικαίωμα να σχολιάσετε τις απόψεις που γράφω στο blog μου και ενδεχομένως να μου αποδείξετε ότι είμαι λάθος.


  12. Χάρη, τώρα σε κατάλαβα. Επιδιώκεις δηλαδή το ιδανικό της ομαδικής καλλιτεχνικής έκφρασης μέσω των μπλογκ, όχι μόνο του ίδιου του ιστολόγου αλλά ΚΑΙ των σχολιαστών, που τους φαντάζεσαι συν-δημιουργούς. Ντάξει, με αυτή την έννοια δυστυχώς προσωπικά δεν έχω φτάσει ακόμη σε αυτό το σημείο, παρά μόνο σε κάποιο βαθμό στο future politics (μαζί με τουλάχιστον έναν άλλο τακτικό σχολιαστή που έχει γίνει συν-δημιουργός). Για τα υπόλοιπα όμως, απάντησα στο μπλογκ του Allu Fun Marx.

    ΠΩΣ είναι δυνατόν να έχουμε 15000+ Ελληνικά μπλογκ και να «υπερισχύουν» καμιά εκατοστή, αποτελεί ενδιαφέρον αίνιγμα για κοινωνιολόγους. Σίγουρα τα hits δεν βοηθάνε, μάλλον εντείνουν συτό το συγκεντρωτισμό.

    Κανονικά θα έπρεπε να έχουμε χιλιάδες αξιόλογα ιστολόγια, με δεκάδες ή εκατοντάδες ομάδες από αυτά να σχηματίζουν ευρύτερες παρέες ιστολόγων. Στην πράξη, αυτό δεν συμβαίνει. Παρουσιάζεται ένας περίεργος συγκεντρωτισμός και μία ιδιότυπη γκετοποίηση. Γι’ αυτό το λόγο σκέφτομαι σοβαρά να ξαναρχίσω να γράφω τα μισά μου ποστ στα αγγλικά, και να ψάχνω σύνδεση με αγγλόφωνα ιστολόγια.


  13. Γιώργο, αυτό ακριβώς εννοώ. Εδώ και καιρό ξεκίνησα να ετοιμάζω κάτι προς αυτήν την κατεύθυνση, ένα άλλο blog με νέα λογική, άλλο concept και πολύ πιο interactive αν όχι αποκλειστικά interactive. Στόχος ήταν να παιχτεί ένα μη προγραμματισμένο, open-ended παιχνίδι ικανό να παράξει συμμετοχικά ένα αυτοδύναμο αποτέλεσμα, π.χ. ένα κείμενο. Ο λόγος που δεν το έχω λειτουργήσει ακόμα είναι ότι δεν έχω ξεκαθαρίσει το πλαίσιο και επειδή μάλλον η κανόνες θα διαμορφώνονται στην πορεία του παιχνιδιού πρέπει να λύσω κάποια ζητήματα. Θα δείξει, ίσως το δημοσιοποιήσω, ίσως όχι. Είναι υπό κατασκευή! 🙂


  14. Συμφωνώ ότι όποιος αποφασίζει και δημοσιεύει οτιδήποτε πρέπει να μάθει να ανέχεται και την κριτική.. Από κει και πέρα εγώ ξέρω έναν αλλον ορισμό του Kitsch κάπως απλοϊκό αλλά πολύ χρήσιμο: Είναι λοιπόν το παράταιρο, το αταίριαστο αισθητικά.. όταν λοιπόν λέμε (Allu Fun Marx) ότι το Kitsch είναι άποψη και έχει πολλούς πού το λατρεύουν.. Μήπως γιατί μόνο Kitsch τέχνη μπορούν να κάνουν;


  15. μήπως παραείσαι αυστηρός βρε Χαρούλη; λέω μήπως;


  16. Φίλε σοφιστή, σου απαντώ με πολύ συμπάθεια και εκτίμιση αλλά και απόλυτη ειλικρίνια ότι η άποψη που αναφέρεις είναι μάλλον λίγο λάθος.

    Ο ορισμός του Kitsch όπως γράφω πιο πάνω είναι μάλλον εξαιρετικά περίπλοκος και αυτό συμβαίνει γιατί προφανώς δεν είναι μοναδιαίος αλλά εξαρτάται κάθε φορά από ένα context ή μια κατάσταση. Το kitsch κατά τη γνώμη μου είναι στις σχέσεις και τις συνδέσεις των πραγμάτων με άλλα πράγματα και όχι στα ίδια τα πράγματα και γι’αυτό ο ορισμός του είναι σχετικός και όχι απόλυτος. Ο ορισμός που επιχειρώ στο post αφορά μόνο μια από τις περιπτώσεις που κάτι θεωρείται Kitsch και είναι μάλλον επίτηδες χονδροειδής και απλουστευτικός.

    Από εκεί και πέρα ένα πολύ μεγάλο κομμάτι της ιστορίας της τέχνης και της καλλιτεχνικής παραγωγής έχει να κάνει ακριβως με αυτήν την σκόπιμη χρήση ή διαχείρηση του Kitsch ή του cliche ως πρωτεύον υλικό για την καλλιτεχνική παραγωγή. Η τέχνη αυτού του είδους χρησιμοποιεί το kitsch συνειδητά και επιτηδευένα και γι’αυτό δεν είναι kitsch παρόλο που τα χαρακτηριστικα της ομοιάζουν σε αυτό. Αυτό είναι ένα τεράστιο κεφάλαιο που σκοπίμως παρέλειψα πιο πάνω αλλά νομίζω ότι έιναι κατανοητό πως δεν είναι δυνατόν να καλύψω όλο το εύρος του θέματος σε ένα post, ειδικά όταν αυτό δεν αφορά το kitsch συνολικά αλλά μια υποπερίπτωση του. Ενδεχομένως να διαφωνήσεις αλλά αν θες το συζητάμε. Την καλησπέρα μου! 🙂


  17. Συμφωνώ ότι το Kitsch έχει πολλές πλευρές..Εγώ σημείωσα την πιο απλή ή και απλοϊκή. Αυτή όμως η πλευρά είναι πού λειτουργεί κάτι σαν κοινός παρονομαστής σε όλες τις άλλες και κάνει την τέχνη να ξεχωρίζει από το Kitsch. Γιατί μπορεί η τέχνη να χρησιμοποιεί συνειδητά το Kitsch και επιτηδευμένα όπως λές ( έχεις δίκιο σ αυτό) όμως με τον απλοϊκό ορισμό μου θα φανεί αν πάλι η όλη σύνθεση είναι τέχνη.. Να μην ξεχνάμε ότι η έννοια της αισθητικής είναι επίσης πολύπλοκη και φυσικά αφορά και τις σχέσεις των πραγμάτων και όχι απλώς τις μορφές..


  18. @Daisy, πρέπει να ξεκαθαρίσω ότι δεν αναφέρομαι συνολικά στην blogόσφαιρα, αναφέρομαι σε αυτούς που επιχειρούν να κάνουν τέχνη μέσα σε αυτήν. Σε καμία περίπτωση δεν έχω πρόθεση να καταδικάσω το μεράκι και την δημιουργική διάθεση του χρήστη – blogger και λυπάμαι αν στο post φαίνεται κάτι τέτοιο αλλά δεν έγραψα κάτι τέτοιο. Από εκεί και πέρα όμως αυτό που λέω και νομίζω ότι είναι σαφές είναι ότι στην blogόσφαιρα υπάρχουν πολλοί άνθρωποι οι οποίοι νομίζουν ότι κάνουν τέχνη αλλά ουσιαστικά απλά αναπαράγουν αυτό που νομίζουν ότι είναι τέχνη. Αν δεν βρεθεί κάποιος να τους το πει δεν θα έχουν καμία ευκαιρία να βελτιώσουν αυτό που κάνουν και θα είναι κρίμα. Επιπλέον δεν ισχυρίστηκα πουθενά ότι είμαι ειδικός να κρίνω, αυτό που γράφω είναι απλά η γνώμη μου λίγο παραφουσκωμένη! 🙂 Άλλωστε γράφω στην αρχή του post: «Θα πω αυτά που σκέφτομαι με μια δόση χιούμορ και ίσως λίγο πιο καυστικά από όσο πρέπει αλλά με ξέρετε!»… 😉


  19. @Σοφιστής, ακριβώς φίλτατε, αν και πάλι όμως, τι θα πει «το παράταιρο, το αταίριαστο αισθητικά»; Όπως λες πολύ σωστά είναι εξαιρετικά περίπλοκος ο συνολικός ορισμός της αισθητικής και γι’αυτό και του kitsch. Νομίζω ότι το φαινόμενο μπορεί να εξετάζεται επαρκώς μόνο κατά περίπτωση. Γι’αυτό και στο post επιχειρώ να το δω αποσπασματικά και σε σχέση με ένα μόνο είδος γραφής το οποίο και προσπαθώ να περιγράψω. Θα μπορούσα και θα ήθελα να επεκταθώ στο θέμα εκτενώς γιατί με ενδιαφέρει πάρα πολύ αλλά δυστυχώς υπάρχουν ζητήματα χώρου και χρόνου! 🙂 Το ευχάριστο είναι ότι με έκανες να ανατρέξω ξανά στις πηγές μου και να βρω αυτό που είναι άκρως ενδιαφέρον:

    «Η κακογουστιά έχει την ίδια κακή μοίρα την οποία ο Κρότσε αναγνώριζε ως τυπική της τέχνης, όλοι γνωριζουν πολύ καλά τι είναι και δεν φοβούνται να την εντοπίσουν και να την διαλαλήσουν, όμως βρίσκονται σε αμηχανία όταν πρόκειται να την ορίσουν.» (Umberto Eco, Κήνσορες και Θεράποντες, Εκδόσεις “γνώση”, σελ 99.)

    Θα ήθελα να ήταν δυνατόν να ανεβάσω ολόκληρο το κεφάλαιο γιατί νομίζω ότι θα γινόμουν άμεσα πιο κατανοητός.


  20. H άποψή μου:
    Kitch είναι οτιδήποτε μη οικείο προς εμάς, το οποίο παίρνει τον εαυτό του περισσότερο σοβαρά απ’όσο πρέπει. Η μαγκιά του kitch είναι ότι έλκει και τους επικριτές του.

    Θα μιλήσω για μένα. Μου είναι δύσκολο να διατηρήσω μονόχρωμο ύφος στο blog μου. Ώρες ώρες γουστάρω να γράφω ό,τι παπαριά μου’ρχεται για να γελάω εγώ και όσοι γελάνε μ’αυτές τις παπαριές και άλλες φορές μιλάω σοβαρά. Αδιαφορώ αν θα με χαρακτηρίσουν trash. Το αληθινό blog αλλάζει διάθεση τόσο συχνά όσο και ο ιδιοκτήτης του.

    Όσοι καταβάλλουν έντονη προσπάθεια να κάνουν τέχνη μέσα απ΄τα blog τους (π.χ ποίηση με περισσότερες περιγραφές απ’ότι νοήματα) αργά η γρήγορα θα κουραστούν. Και όπως σοφά είπε ένας blogger (ζερο) αυτό που κάνουμε μοιάζει περισσότερο με social networking, παρά με blogging. Αλλιώς θα είχαμε απενεργοποιημένα τα comments.


  21. @Evangelo, το «απ’όσο πρέπει» που λες εισάγει πάλι ένα σχετικό μέτρο και όχι ένα απόλυτο. Από εκεί και πέρα το trash είναι κάτι άλλο από το kitsch. Μπορεί να σχετίζονται αλλά αναφέρονται σε διαφορετικά πεδία και αντικείμενα το κάθε ένα παρόλο που σίγουρα υπάρχουν overlaps. Το blog σου έχει γέλιο! 😉


  22. Χάρη,
    εδώ και καιρό συζητάμε με ένα φίλο DJ να κάτσουμε να φτιάξουμε παρωδίες σκυλάδικων ασμάδων, για να κάνουμε τον κόσμο να γελάσει μαζί τους. Στην πράξη, αν και αυτό είναι σχετικά εύκολο, το δύσκολο είναι να καταλάβει ο κόσμος ότι πρόκειται για παρωδία, χωρίς να καταντήσει το αποτέλεσμα τρομερά kitsch (με εμφανές φάλτσο, κλπ).

    Υπάρχει εξάλλου ένα θεώρημα (δεν θυμάμαι το όνομά του) που λέει ότι «είναι αδύνατον να διακρίνεις ανάμεσα σε φασιστικό Λόγο και σε παρωδία του».

    Για τους παραπάνω λόγους, η παρωδία του kitsch (όπως και του σκυλάδικου) εμφανίζει δυσκολία να διακριθεί από το ίδιο το kitsch (και ούτω καθ’ εξής).

    Από την άλλη πλευρά, ΚΑΘΕ φορά που επιχείρησε κανείς να κάνει σοβαρή κριτική στο σκυλάδικο, αντιτάχτηκαν επιχειρήματα όπως «καθένας είναι ελεύθερος να κάνει ό,τι μουσική θέλει» (λες και το αμφισβητήσαμε), κλπ. ενώ και οι άνθρωποι που κάνουν μια τέτοια κριτική υποχρεώνονται συχνά σε ταπείνωση, να δεχτούν ένα είδος λαϊκίστικης «ισότητας» όλων των ειδών μουσικής κλπ.
    (ενώ στην πραγματικότητα, ιδίως πριν λίγα χρόνια, η κυριαρχία του σκυλάδικου στα μαγαζιά ήταν σχεδόν ολοκληρωτική και εκ των πραγμάτων δικτατορική).

    Επομένως, στα ίδια προβλήματα θα προσκρούσει κανείς αν τελικά επικρατήσει κάποιο είδος κιτσαρίας στα μπλογκ και επιχειρήσει να την κριτικάρει. Παρόλ’ αυτά, τα επιχειρήματα που εξισώνουν τη χαμηλή με την υψηλή ποιότητα δεν ευσταθούν, αν τα εξετάσουμε προσεκτικά.


  23. Συμφωνώ σε όλα απόλυτα και θέλω με αφορμή αυτά που λές ότι λένε κάποιο: «ο καθένας είναι ελεύθερος να κάνει ό,τι μουσική θέλει (λες και το αμφισβητήσαμε)» ότι η ελευθερία είναι κάτι πολύ σχετικό και έχει να κάνει με τη συνειδητή επιλογή. Μια επιλογή δεν είναι συνειδητή όταν το εύρος από το οποίο κανείς έχει να επιλέξει είναι μικρό. Όταν όλοι ακούν σκυλάδικα κι εσύ μαθαίνεις να ακούς σκυλάδικα επειδή δεν έχεις ακούσει τίποτα άλλο δεν είναι συνειδητή η επιλογή. Αυτό είναι μια ψευδαίσθηση ελευθερίας που παρόλα αυτά κάποιοι υπερασπίζονται σθεναρά προφανώς γιατί συνδέεται με ολόκληρο το πλαίσιο της κοινωνικής τους κατασκευής από την οποία αδυνατούν να αποκοπούν γιατί από αυτό εξαρτούν ολόκληρη την ύπαρξη τους. Μια άλλη ψευδαίσθηση είναι ότι το ωραίο είναι έμφυτο στα πράγματα και αναγνωρίσιμο μέσα από τους φυσικούς μηχανισμούς της αντίληψης, ότι συνδέεται δηλαδή με την φύση μας και γι’αυτό όλοι έχουμε την δυνατότητα να αναγνωρίζουμε και να εκτιμούμε τα ωραία πράγματα με σχεδόν αντικειμενικό τρόπο. Αυτή η άποψη είναι λάθος γιατί στην αντίληψη εκτός από τις βιολογικές διεργασίες συμμετέχει η υποκειμενική κρίση που έχει διαμορφωθεί μέσα από την κοινωνική μας κατασκευή η οποία δε είναι κοινή (ή τουλάχιστον δεν πρέπει να είναι) για όλους μας. Αυτός είναι και ο λόγος που μας αρέσουν διαφορετικά πράγματα. Ο Burke λέει ότι το ωραίο το αισθανόμαστε συχνά στο σώμα μας σαν αντίδραση της φυσιολογίας (π.χ. αυτό που λέμε για τον έρωτα, πεταλούδες στο στομάχι) αλλά ο λόγος που συμβαίνει αυτό μοιάζει να περιγράφεται καλύτερα από τον Λουκρίτιο ο οποίος κάποτε μίλησε για τα «φαντάσματα της ύλης» εννοώντας ότι είναι αδύνατο να δούμε κάτι με τρόπο αποσπασμένο από όσα έχουμε δει, ακούσει, διαβάσει γι’αυτό. Η αντίληψη είναι μια διαδικασία προβολική και η γνώση συμμετέχει σε αυτήν και τους μηχανισμούς της. Γι’αυτό το ωραίο είναι σε μαγάλο βαθμό εξαρτημένο από την γνώση μας για τα πράγματα. Γιώργο σ’ευχαριστώ για την πάσα! 🙂


  24. Ανέκδοτο.
    Ο Τοτός, περικυκλωμένος από επαναστατημένες Τρελλές Αγελάδες σε κάποια Φάρμα των Ζώων, με 2 πρόβατα και 3 γουρουνάκια να σχηματίζουν προστατευτικό κλοιό γύρω του, αγορεύει, εξηγώντας ότι εκτός από το «μουουουου» υπάρχει (1) το «μπεεεε» και (2) το «οϊνκ-οΪνκ».

    Οι τρελλές αγελάδες, αγριεμένες, ουρλιάζουν «ο Καθένας είναι ελεύθερος να κάνει μουουουουου ΟΠΩΣ θέλει», πέφτουν πάνω στον Τοτό και ο Τοτός πέφτει ηρωϊκώς.

    Μπεεε…


  25. Χαχαχά! Γαμάτο! Μπορώ να το χρησιμοποιώ; Θα σου δίνω link κάθε φορά το υπόσχομαι!! 🙂


  26. Εγώ πάλι, με πολύ ενδιαφέρον διάβασα τα σχόλια για αυτό το post σου. Νομίζω ότι υπάρχει αλήθεια και απο τις δυο πλευρές που στηρίζονται.
    Κάθε νόμισμα έχει δυο όψεις, και γενικά οι απόψεις ειναι ενα καθαρά υποκειμενικό θέμα…
    Το θέμα είναι να καταλαβαίνει ο ένας τον άλλο, και να μην είναι ισχυρογνώμπν…


  27. ΧΩΡΙΣ λινκ, μόνο «όϊνκ, όϊνκ» (για σάτιρα, όχι αλήθεια)


  28. @coachp
    ποιές δύο πλευρές;
    μου και μου μου και μου…


  29. @coachp
    Η μία πλευρά λέει «θέλω να κάνω μπεεε»
    και η άλλη πλευρά λέει «ΟΧΙ, είσαι ελεύθερος να κάνεις ΟΠΟΙΟ μουουου θέλεις». ΠΟΙΕΣ δύο πλευρές;
    Υπάρχει άλλη πλευρά;


  30. Αν συμφωνήσουμε με όρο στο τραπέζι την υποκειμενεικότητα, τότε όλα είναι δεκτά κ θεμιτά, άν πάλι στόχος των γλυκανάλα ή όποιων άλλων είναι η επισκεψιμότητα και τίποτε άλλο, τότε καλά να πάθουν, διότι η ιδιότητα του μπούμερανγκ είναι πάντα να επιστρέφει. Σε περίπτωση που το όποιο ποστ είναι ένα είδος κατάθεσης, όπως και το σημερινό σου ποστ που είναι άψογα τοποθετημένο, άσχετα λοιπόν με το αν είναι κατηγόρια, νεύρα, ποίηση ή απλώς δυό αράδες αφημένες, σε όλες αυτές τις περιπτώσεις για μένα είναι οκ.

    *διάβασα λίγο βιαστικά διότι είμαι στη δουλειά, κ στο σπίτι η νέα σύνδεση όχι απλώς αργεί, ας μην το συζητήσουμε καλύτερα γιατί θα τα πάρω πάλι, καλημέρα παιδιά


  31. Για τον Καντ η μορφή είναι κάτι που δεν υπάρχει στο αντικείμενο (ή στο κείμενο) αλλά στον παρατηρητή (στο υποκείμενο). Μαζί με αυτην το όμορφο και το άσχημο, το kitsch, το cult, το trendy κλπ.


  32. χε.χε. ειχα ανεβασει κι εγώ παρόμοιο θέμα από το ίδιο βιβλίο πριν κάτι μήνες. δεν είναι σούπερ; έχουμε σημείο αναφοράς για να κοροϊδεύουμε τα μπλογκ με ύφος ;-D


  33. έχουμε ύφος κατά των μπλογκ με ύφος; 🙂


  34. @Χάρη,
    Κάτω η μπόχα ζήτω η δροσιά. Ερχομαι εδώ και δροσίζομαι.
    Αναπνέω και καθαρό βλογημένο αέρα, φεύγει η βλογομπόχα!

    Φεύγω τώρα για κάποιες ώρες, εύχομαι καλή διασκέδαση!


  35. @keim, είναι σούπερ και θα έλεγα πλήρες! 🙂

    @Omadeon, αυτός είναι ο στόχος, από τα σκατά των αγελάδων να εξατμιστεί το μεθάνιο και μετά να τα χρησιμοποιήσουμε για λίπασμα μπας και ανθίσει τίποτα!


  36. Χάρη, με εξέθεσες! ΤΟΣΟ παραπλανημένος ήμουν, ώστε εισέπνεα τόσον καιρό… μεθάνιο; A ha ha ha…. 🙂

    Μπααα… ΑΠΟΚΛΕΙΕΤΑΙ.

    Μουουουουου…

    (όποιος μας καταλάβει ΤΩΡΑ, τα παίρνει ΟΛΑ και φεύγει).
    🙂

    (μάλλον το μεθάνιο το εκπέμπουμε εμείς, καθώς κλάνουμε προς τα ΕΞΩ)


  37. Χάρη μου, διάβαζα τα κορυφαία σου posts και διαπίστωσα πως οι εκφράσεις που χρησιμοποιείς είναι απίστευτες!
    πχ. «Την καλησπέρα μου!» και «Γιώργο σ’ευχαριστώ για την πάσα!»
    νομίζω πως οι πολύ ομιλητικές εκφράσεις σου δίνουν ένα είδος αμεσότητας στα γραπτά σου, αλλά επίσης σου δίνουν και την δυνατότητα να κάνεις εκπομπή στο ραδιόφωνο. Να ξέρεις πως αν η αρχιτεκτονική σου καριέρα ναυαγήσει, μπορείς να καταφύγεις στα μεσαία… 🙂
    την καλημέρα μου!



Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: