h1

Σύνταγμα #1

11/06/2011

Μετά τη δουλειά πηγαίνω για λίγο από το Σύνταγμα, θέλω να ελπίζω ότι όλο αυτό είναι κάτι αλλά μάλλον το κάνω για να παρηγορώ τον εαυτό μου. Στην πραγματικότητα ξέρω ότι το Σύνταγμα δεν είναι παρά η χωρική συμπύκνωση της χυδαίας έκφανσης του ελληνικού μεταμοντερνισμού.

Στα πάνω του Συντάγματος, ένα συνονθύλευμα ανθρώπων, όπου ο καθένας φέρνει, εκτός από την κατσαρόλα του, τον τσαμπουκά του και την αποψάρα του και επί της ουσίας δεν διεκδικεί κάτι πέραν της εκτόνωσης και της καθαρτικής συμμετοχής στη διαμαρτυρία. Νοικοκυραίοι που θέλουν να νομίζουν ότι διεκδικούν κάτι αλλά το μόνο που πραγματικά κερδίζουν είναι το να κοιμηθούν λίγο καλύτερα το βράδυ αισθανόμενοι επαναστάτες καθώς άφησαν τον καναπέ και τον Λαζόπουλο και πήγαν τα παιδιά τους στο Σύνταγμα αντί να τα πάνε Λούνα Παρκ. Και μην θίγεστε, έτσι είναι! Δίπλα κάποιοι Ελληνάρες που θυμήθηκαν το καλοκαίρι του 2004 και κατέβηκαν με σχεδόν οπαδικά συνθήματα, με σημαίες και σφυρίχτρες, μαζί με κάποιους άλλους που μέχρι πριν μια βδομάδα είχαν όνειρο την Καγιέν, παραδίπλα διάφορες γκόμενες, περαστικές που βγήκαν να ψωνίσουν στην Ερμού και κρατούν τσάντες και κινητά. Κάπου πιο πίσω ακούγεται Ξυλούρης και στο βάθος κάποιοι μουντζώνουν αυτούς που ψήφιζαν επί 30 χρόνια αντί να μουντζώνονται μεταξύ τους. Όλα αυτά με φόντο τον καπνό και το άρωμα από τα λουκάνικα που ψήνονται στις καντίνες…

Στα χαμηλά τις πλατείας κάποιοι προσπαθούν να κάνουν κουβέντα, αριστερή κουβέντα, την ίδια σχεδόν κουβέντα που κάναμε πριν 10 χρόνια στο πανεπιστήμιο, «αμεσοδημοκρατία»! Δεν μπορώ να μη χαμογελάσω, να μην το δω θετικά όμως δυστυχώς οι εικόνες στα ψηλά του Συντάγματος ακυρώνουν την κουβέντα στα χαμηλά. Αναρωτιέμαι ακόμα αν είναι ποτέ δυνατόν να καθίσουμε όλοι μαζί στο ίδιο τραπέζι και να συνδιαμορφώσουμε και καταλήγω σχεδόν κάθετα ότι οι κάτω της πλατείας δεν θα τα βρουν ποτέ με τους επάνω, γιατί πολύ απλά δεν θέλουν τα ίδια πράγματα, οι επάνω θέλουν να μπορούν να ξαναονειρευτούν Καγιέν και οι κάτω θέλουν να τις κάψουν και να κυκλοφορούμε αποκλειστικά με ποδήλατα…

Το Σύνταγμα δεν είναι παρά οι συσπάσεις ενός μελλοθάνατου λαού χωρίς αριστερά και χωρίς διανόηση, μια αποϊδεολογικοποιημένη απόβαση στο πουθενά.
Επί χρόνια ο αριστερός χώρος καπελώθηκε από κόμματα τα οποία κατέληξαν να θεωρούν ότι παρέχουν το copyright. Οι ιδέες περιχαρακώθηκαν, μπήκαν κόκκινες γραμμές για να διατηρηθεί «η αλήθεια» και τα κόμματα διεκδίκησαν την αποκλειστικότητα της και ταυτόχρονα το δικαίωμα να αποκλείουν ανθρώπους, αιτήματα, συχνά εύλογες απόψεις και ιδέες. Γι’αυτό και ενοχοποιήθηκαν. Το επαναστατικό “know how” για χρόνια αναλώθηκε σε συνδικαλιστικές διεκδικήσεις, συχνά ομφαλοσκοπικές και άνευ ουσίας, τελικά ξοδεύτηκε, ενοχοποιήθηκε κι αυτό και η επαναστατική πρακτική στέρεψε! Η αριστερά για χρόνια κατακερματίζεται και τρώει τα σωθικά της, σκοτώνει τα παιδιά της, διασπάται όλο και περισσότερο χωρίς ουσιαστικό λόγο.

Σήμερα, στην πιο μεγάλη κοινωνική, οικονομική και πολιτική κρίση σπαταλά την μεγαλύτερη ευκαιρία της να συσπειρώσει τον λαό γύρω της (όχι απαραίτητα μέσα της) και τελικά το μόνο που κατορθώνει είναι να πείσει τον Έλληνα ότι δεν έμεινε τίποτα να τον καθοδηγήσει στο μετά, ότι είναι ιδεολογικά και πολιτικά ορφανός και ότι πρέπει να βγει στον δρόμο μόνος του. Τελικά, στο Σύνταγμα έχασε και το τελευταίο που της είχε απομείνει, τον δρόμο! Την εκτόπισαν οι αγουροξυπνημένοι νοικοκυραίοι!

Και καθώς η Αλέκα φτάνει στο προεδρικό μέγαρο με Lexus ο βλάξ ο Τσίπρας χαιρετίζει τους Αγανακτίστας, την ήττα της Αριστεράς δηλαδή… Μπράβο βλάκες!

h1

Godspeed – Dead Flag Blues

26/03/2011

Λόγω της ημέρας

The car’s on fire and there’s no driver at the wheel
And the sewers are all muddied with a thousand lonely suicides
And a dark wind blows
The government is corrupt
And we’re on so many drugs
With the radio on and the curtains drawn

We’re trapped in the belly of this horrible machine
And the machine is bleeding to death

The sun has fallen down
And the billboards are all leering
And the flags are all dead at the top of their poles

It went like this

The buildings tumbled in on themselves
Mothers clutching babies picked through the rubble and pulled out their hair

The skyline was beautiful on fire
All twisted metal stretching upwards
Everything washed in a thin orange haze

I said, “Kiss me, you’re beautiful..
These are truly the last days”

You grabbed my hand and we fell into it
Like a daydream or a fever

We woke up one morning and fell a little further down
For sure it’s the valley of death

I open up my wallet
And it’s full of blood

h1

Το Γιαούρτι ήταν Αγελαδίτσα (κι εγώ επέστρεψα!)

21/03/2011

(Είμαι εδώ ακόμα, λέω να επιστρέψω για πιο μόνιμα! Ελπίζω να σας έλειψα…)

Είμαι υπέρ του να γιαουρτώνουν τον Πάγκαλο, είμαι υπέρ του να κράζουν τον Καραμανλή όπου τον πετυχαίνουν, δεν με ενοχλεί καθόλου να πονάει για μερικές ημέρες ο Χατζηδάκης (αρκεί να μην πάθει τίποτα πιο σοβαρό) είμαι υπέρ της αποκαθήλωσης όλων αυτών γιατί έτσι ακριβώς πρέπει να είναι, πρέπει να νοιώσουν ότι οι θεσμοί που έχτισαν και εκπροσωπούν πεθαίνουν και ότι οι ίδιοι δεν είναι θεσμοί αλλά φυσικά πρόσωπα. Δεν είναι παντοδύναμοι που πάντα θα βρίσκονται στο απυρόβλητο αλλά έχουν από κάτω τους μια κοινωνία που βράζει την οποία οι ίδιοι κατασκεύασαν και υποτίθεται ότι εκπροσωπούν.

Το πολιτικό σύστημα στο οποίο ζούμε, το οποίο είναι σε κρίση, του οποίου είμαστε δέσμιοι χωρίς να το έχουμε επιλέξει, καθώς μας έβαλαν συμμέτοχους στο μαγαζί από τη στιγμή που γεννηθήκαμε χωρίς να μας ρωτήσουν, είναι αυτό που δόμησαν οι ίδιοι και αν δεν το δόμησαν το υποστήριξαν ή έστω το συντήρησαν αλλά ακόμα και το τελευταίο δεν είναι απενοχοποιητικό… Ακόμα κι αν τα φάγαμε μαζί, την δική μας ανάγκη να τα φάμε αντί να τα επενδύσουμε θα έπρεπε να την έχει ελέγξει και χαλιναγωγήσει ο Πάγκαλος και η παρέα του, ο Κωστάκης και τα δικά του παιδιά, αυτός ήταν ο ρόλος τους… Εδώ όμως είναι μια ζούγκλα στην οποία βασιλεύει η συλλογική ευθύνη (μαζί τα φάγαμε = φταίμε όλοι) και το “ένοχος μέχρι αποδείξεως του εναντίου” το οποίο περιέργως σε όλες τις περιπτώσεις βαραίνει μόνο τον πολίτη και ποτέ τον πολιτικό ή το κράτος.

Εδώ θα κάνω μια παύση και θα ξαναπώ για να εντυπωθεί ότι αυτή είναι η φράση που περιγράφει ακριβώς τη σχέση πολίτη – κράτους… όχι όμως και τη σχέση πολιτικού – κράτους ή πολιτικού – πολίτη!

Ο πολίτης, από τη στιγμή που γεννιέται, για το κράτος, του θεσμούς και τα όργανα του, είναι «ένοχος μέχρι αποδείξεως του εναντίου». Έτσι τον αντιμετωπίζει και τον μεταχειρίζεται από τα θρανία του σχολείου, τον στρατό, τα πανεπιστημιακά αμφιθέατρα, την εφορία και το ΙΚΑ, τα δημόσια νοσοκομεία μέχρι την ώρα που πεθαίνει και δεν έχει δικαίωμα να διαλέξει ο ίδιος αν θα ταφεί ή θα αποτεφρωθεί…

Για να το επεκτείνω λίγο και να το συγκεκριμενοποιήσω, το ελληνικό κράτος είναι ένα κράτος που οι δημόσιες υπηρεσίες του δεν χορηγούν βεβαιώσεις ή πιστοποιητικά (πέραν των τυπικών), αντιθέτως ζητούν «υπεύθυνες δηλώσεις»… Αυτό είναι έναν κράτος που αρνείται να πιστοποιήσει το ίδιο, να βεβαιώσει, κοινώς δεν παίρνει θέση, δεν αναλαμβάνει την ευθύνη να πάρει θέση. Αντίθετα ζητά από τον πολίτη του να αναλάβει ο ίδιος την νομική ευθύνη για το οτιδήποτε και το ίδιο απλά βεβαιώνει ότι έλαβε γνώση της ανάληψης της ευθύνης. Καταλαβαίνετε;

Ας το κάνω ακόμα πιο συγκεκριμένο. Συνέβη πρόσφατα σε εφορία να ζητήσω μια βεβαίωση ότι δεν έκανα φορολογική δήλωση κατά το προηγούμενο έτος. Η εφορία αντί να ελέγξει το αληθές ή το ψευδές του ισχυρισμού μου, να συντάξει ένα έγγραφο και να το βεβαιώσει με έβαλε να υπογράψω εγώ μια υπεύθυνη δήλωση ότι εγώ «δηλώνω ότι δεν έχω υποβάλει φορολογική δήλωση και αναλαμβάνω την νομική ευθύνη αυτού που δηλώνω» και πιστοποίησε ότι έλαβε γνώση. Έλαβε γνώση όχι ότι εγώ δεν έχω υποβάλλει, αλλά ότι έχω αναλάβει την νομική ευθύνη του ισχυρισμού μου ότι «δεν έχω υποβάλλει» ώστε αν λέω ψέματα να μπορεί να με τιμωρήσει!

Το ακόμα πιο αστείο είναι το χαρτί που υπογράψαμε στον στρατό το οποίο έγραφε, «δηλώνω υπεύθυνα ότι έχω δικαίωμα άσκησης στρατιωτικής θητείας και επιθυμώ να το ασκήσω». Η τραγωδία εδώ είναι ότι αφενός βαφτίζεται δικαίωμα μια υποχρέωση και ταυτόχρονα υποχρεώνεται ο υπόχρεος να αναλάβει πλήρως την ευθύνη μιας επιλογής που δεν έκανε αλλά του φορτώθηκε.

Σε αυτό το σύμπαν (σούπα, πράμα, όπως θέλετε) πέραν της παραχάραξης της πραγματικότητας είναι προφανής η ανισοβαρής σχέση πολίτη κράτους, η ασυμμετρία ισχύος και κυρίως η απροθυμία του κράτους να αναλάβει οποιαδήποτε νομική ευθύνη. Αυτό εν πολλοίς δίνει το δικαίωμα στο κράτος να αυθαιρετεί σε βάρος των πολιτών του, να λειτουργεί μια έτσι και μια αλλιώς, να αναθέτει ευθύνες χωρίς να αναλαμβάνει καμία και τελικά να κρατάει το πολίτη δέσμιο των ευθυνών που του έχει αναθέσει.

(Παρένθεση: Όποιος από εσάς σε αυτό το σημείο σκέφτεται «μα το κράτος είναι κράτος και έτσι λειτουργεί» είναι γιατί η κοινωνική κατασκευή έπιασε και έχει αποδεχτεί τον ρόλο του εξουσιαζόμενου, έναν ρόλο που τον διδαχθήκαμε όλοι σε όλους τους «κλειστούς» χώρους από τους οποίους περάσαμε, από το σχολείο και την εκκλησία μέχρι τον στρατό και την εφορία. Σε παλαιότερα ποστ θα βρείτε την σχετική βιβλιογραφία, κυρίως Φουκώ και Ντελέζ.)

Σε αυτή τη σχέση όπου το ανεύθυνο κράτος είχε και έχει τον του ρόλο ισχυρού ρυθμιστή-ελεγκτή-τιμωρού και επικαλούμενο αφηρημένα, γενικά κι αόριστα το “κοινό καλό” διαχειρίζεται παρεμβατικά και καταχρηστικά τις ζωές και τις τύχες των πολιτών του είναι μοιραίο όταν το κράτος είναι πλέον αποδεδειγμένα τόσο αφερέγγυο οι ρόλοι να αντιστρέφονται και οι διωκόμενοι πολίτες να γίνονται διώκτες…

Είναι αυτό ακριβώς που συμβαίνει, οι ρόλοι πλέον έχουν αντιστραφεί για τα καλά. Ο ελεγχόμενος και διωκόμενος διεκδικεί να γίνει ελεγκτής και διώκτης. Το «δεν πληρώνω» και το γιαούρτι είναι σχετικά ήπιες αντιδράσεις και μάλιστα απόλυτα αναμενόμενες και δικαιολογημένες… Το πρώτο διεκδικεί την απόσπαση του πολίτη από τη σχέση του με το κράτος… Το δεύτερο έρχεται να πέσει σε κάποιους που δεν είναι σαν εμάς τους υπόλοιπους, δεν είναι ένοχοι μέχρι αποδείξεως του εναντίου, δεν είναι καν αθώοι μέχρι αποδείξεως του εναντίου. Είναι αθώοι ακόμα κι όταν είναι ένοχοι!

Το γιαούρτι πέφτει σε κάποιους που απολαμβάνουν τη βουλευτική τους ασυλία ή την ασυλία που τους παρέχει ο νόμος περί ευθύνης υπουργών, ενώ την ίδια στιγμή ο λαός ως σύνολο και ως μονάδες παραμένουν για το κράτος ένοχοι μέχρι αποδείξεως του εναντίου… Το γιαούρτι πέφτει σε κάποιους που ανέλαβαν μια ευθύνη η οποία δεν είναι νομική (λόγω ασυλίας) και μπορεί να είναι μόνο ηθική… Τα έκαναν σκατά και αυτού του είδους η τιμωρία, το γιαούρτωμα, δεν είναι παρά η ηθική τιμωρία γιατί η αλήθεια είναι ότι κάποιοι θα έπρεπε να είναι στη φυλακή… Το γιαούρτι είναι λίγο…

Κάποιοι θα πείτε «μα δεν είναι όλοι οι πολιτικοί ίδιοι, δεν φταίει ο Α, δεν φταίει ο Β»… Ίσως και να είναι έτσι, αλλά εδώ δεν μιλάμε για το τι είναι σωστό να γίνεται αλλά για το τι γίνεται και γιατί. Ακόμα κι αν είναι έτσι, ακόμα και αν οι πολιτικοί δεν είναι όλοι ίδιοι και δεν φταίνε όλοι, εγώ έχω να αντιπαραθέσω ότι για τους πολιτικούς και κυρίως για το κράτος που υπηρετούν όλοι οι πολίτες είναι ίδιοι, το ίδιο ένοχοι μέχρι αποδείξεως του εναντίου. Γι’αυτούς φταίμε όλοι και όλοι πληρώνουμε χωρίς να μας έχει ρωτήσει κανείς ποτέ… Μπορεί να αναλογιστεί κανείς το μέγεθος αυτής της αυθαιρεσίας; Αν ναι ας την συγκρίνει με ένα γιαούρτωμα κι ας μας πει τι είναι πιο αυθαίρετο.

Πλέον και για τον πολίτη το κράτος είναι ένοχο, οι θεσμοί του είναι ένοχοι, τα φυσικά πρόσωπα είναι ένοχα γιατί έτσι είναι… Γιατί όταν επιλέγεις να συμμετέχεις στην διαχείριση της μοίρας ενός ολόκληρου λαού πρέπει να είσαι έτοιμος να υποστείς τις συνέπειες, και ειδικά όταν είσαι ως πολιτικός μέλος μιας κυβέρνησης ενός τόσο παρεμβατικού κράτους και έχεις βάλει τα χέρια σου στα σκατά ή έχεις δώσει το χέρι σου σε κάποιους που το έχουν βάλει, είναι ανόητο να ρωτάς γιατί όταν σου λένε ότι μυρίζεις!

Κι όσοι μιλούν για πολιτική ορθότητα ας αναλογιστούν ότι ο τρόπος που επιλέγει ο κόσμος να εκδηλώσει την αντίθεση και την οργή του δεν είναι παρά ο τρόπος που του δίδαξε το κράτος! Γιατί η αυτοδικία, η αυθαιρεσία, η ασέβεια και η καφρίλα είναι κάτι που ο Έλληνας διδάσκεται από τα γεννοφάσκια του, το ζει στο πετσί του από το ίδιο το κράτος και τους θεσμούς του!

(Όσοι με διαβάζατε γνωρίζετε ότι δεν είμαι καθόλου φαν του Τσίπρα, ότι δεν ανήκω σε κάποιο κόμμα ή πολιτική οργάνωση και ότι η γνώμη για την Ελληνική αριστερά και τους Έλληνες αριστερούς δεν είναι η καλύτερη. Αυτά προς αποφυγή παρεξηγήσεων)

h1

30 και κάτι… Summermix

26/08/2010

Καλοκαιράκι, ακουμπάς το μπράτσο σου στο σίδερο κι ο αέρας ανεμίζει τα λιγοστά μαλλιά σου. Δεν είσαι στην κουπαστή του κρουαζιερόπλοιου λίγο έξω από την Σαντορίνη ούτε σε κάποιο κάμπριο στην παραλιακή… Όχι  δικέ μου, είσαι στο μετρό, με ανοιχτό παράθυρο λίγο πριν τα άνω Πατήσια… Και επειδή όπως έχουμε ξαναπεί οι γαμάτοι είναι αυτόφωτοι, η γαματοσύνη σου λειτουργεί πολύ καλά και στο μετρό!

Άλλωστε, από τη στιγμή που μπήκες στο βαγόνι το γκομενάκι απέναντι σε κοιτάζει, ίσως να σε γουστάρει, ή ίσως σκέφτεται τι δουλειά έχει ένας τύπος με κοστούμι και χαρτοφύλακα κατακαλόκαιρο μέσα στο μετρό. Που να ξέρει;… Επάγγελμα «χρηματοοικονομικά» δεσποινίς, έτσι γενικά κι αόριστα γιατί ακούγεται πιο classy. Που να εξηγείς τώρα στον καθένα ότι δουλεύεις σε μια μεγάλη χρηματιστηριακή στο Κολωνάκι. Τι κι αν είσαι απλά βοηθός στο λογιστήριο, δουλεύεις Κολωνάκι δικέ μου, περνάνε λεφτά από τα χέρια σου, πολλά λεφτά… Και σου αξίζει, παρόλο που περνάνε μόνο από τα χέρια σου κι όχι από τις τσέπες σου!

Από μικρός διάβαζες με πρόγραμμα, δεν ήξερες τι θες να γίνεις και δεν σε ένοιαζε και πολύ… διάβαζες όμως γιατί αυτό ήταν το σωστό, αυτό έπρεπε κι ας μην ήξερες το γιατί, κι ας μην είχες όνειρα. Ποιος ο λόγος άλλωστε να έχεις όνειρα για τη ζωή όταν υπάρχει η ζωή, η πραγματικότητα σε κάνει πραγματιστή. Γι’ αυτό κι όταν έφτασε η στιγμή των πανελληνίων εσύ έκανες τη σωστή επιλογή, στεγνά και πραγματιστικά. Μισούσες να μαθηματικά κι έτσι πήγες τέταρτη δέσμη για να αποφύγεις τα πολλά μαθηματικά της πρώτης, λογικό… Διάβασες πολύ, για ένα χρόνο δεν σκεφτόσουν γκόμενες, καφέδες και χαβαλέ… Κάπου ανάμεσα στα διαβάσματα μόνο τραβούσες καμιά γρήγορη για να ξελαμπικάρεις κι αυτό με ενοχές καθώς σκεφτόσουν ότι όταν εσύ την έπαιζες οι ανταγωνιστές σου διάβαζαν. Εσύ όμως ήσουν καλύτερος!

Και οι γονείς σου, σου συμπαραστάθηκαν με θυσίες! Η μάνα σου πλήρωνε τους καλύτερους καθηγητές να σε προγυμνάσουν. Ο πατέρας σου, σου έταξε δίπλωμα κι αμάξι αν περάσεις… Μεγάλο το δέλεαρ… Έτσι, έδωσες και πέρασες! Τους έβγαλες όλους ασπροπρόσωπους και τσίμπησες κι αυτοκινητάκι. Ωραίος!

Τι κι αν κατέληξες σε μια σχολή που σου πέταξε στη μάπα τα μαθηματικά που προσπαθούσες να αποφύγεις;  Έτσι κι αλλιώς μια φορά το μήνα πάταγες στη σχολή, ήταν και μακριά, που να τρέχεις τώρα στον Πειραιά, μόνο στις εξεταστικές κι όποτε ξέμενες από γκόμενα. Άλλωστε, μετά το τρίτο έτος που σοβαρεύτηκες κι άρχισες να διαβάζεις έλεγες ότι αγάπησες και τα μαθηματικά και την σχολή, αν και μια αρχιτεκτόνισσα γκόμενα που γούσταρες είχε ομολογουμένως πιο ενδιαφέροντα μαθήματα στη σχολή της… Βέβαια αν είχες γίνει αρχιτέκτονας θα σε έλεγαν καλλιτέχνη κι αυτό είναι υποτιμητικό… Άσε που για να κάνεις καριέρα σε τέτοιους τομείς πρέπει να είσαι ή αδελφή ή χίπης… Αυτό σκέφτηκες και αφού ευχαρίστησες τον θεό που είσαι σε μια σχολή που σε βοήθησε να διατηρήσεις τόσο τον ανδρισμό σου, όσο και τον ενδυματολογικό σου κώδικα αναλλοίωτο, στις τρεις τελευταίες εξεταστικές σκίστηκες στο διάβασμα, (πήρες και κάποια θέματα από ένα φίλο σου ΔΑΠίτη, να είναι καλά το παιδί) και πήρες το πτυχίο στην ώρα σου… Μια χαρά…

Ορκωμοσία, σακάκι, λουλουδικό, αναμνηστικές φωτογραφίες και τα συναφή, κέρασμα σε συγγενείς και φίλους και περιφορά του πτυχίου από σπίτι σε σπίτι σαν ήταν ο επιτάφιος ώστε όλοι να πάρουν την ευλογία και να ασημώσουν. Στο καπάκι master στο London school of Economics. Η Αννούλα έκλαιγε όταν έφυγες από Ελλάδα αλλά εσύ ήσουν πιο σκληρός, ήθελες την ανεξαρτησία σου και τη χώρισες. Η μάνα σου έκανε το σκατό της παξιμάδι για να πληρώνει τα δίδακτρά σου κι εσύ δεν την πάλευες με την ομίχλη και το κρύο της Αγγλίας. Το φαγητό χάλια, fish and chips πιο αηδία κι από τα burgers στα McDonald’s, έτσι έριξες τα μούτρα σου κι έτρωγες από τα Τούρκικα μαγαζιά, τα εχθρικά, παριστάνοντας τον Ισπανό, αλλά δεν γαμιέται… Στην τελική, μπορεί να έσπασες τ’ αρχίδια σου αλλά γύρισες με master στην διοίκηση επιχειρήσεων δικέ μου… Εφόδιο, όχι μαλακίες!

Στρατός, βύσμα (ας είναι καλά ο κολλητός του μπαμπά σου που υπηρετεί στο ΓΕΣ), ζάχαρη… Σκατά δηλαδή, αλλά σε σχέση με τους άλλους φαντάρους, ζάχαρη…. Άντε, ας πούμε μαύρη ζάχαρη…

Και μετά… επιτέλους ζωή… Δύσκολα βέβαια, και η αγορά δεν μπορεί να σε απορροφήσει εύκολα, είσαι overqualified… Αλλά αυτό είναι πρόβλημα της αγοράς, όχι δικό σου, εσύ έχεις master! Άλλωστε, βρήκες τη χρηματιστηριακή στο Κολωνάκι… Δεν είναι αυτό που σπούδασες, δεν πληρώνει και πολύ καλά αλλά δεν γαμείς… είναι δύσκολη περίοδος…  Για την εποχή μια χαρά είναι! Το μόνο πρόβλημα είναι ότι πρέπει να σέρνεις καθημερινά τα σπουδαγμένα, γυαλιστερά αρχίδια σου στο Κολωνάκι, πράγμα δύσκολο…

Το Φιατάκι που σου πήρε ο μπαμπάς το ’99, πλέον ανά 20 χιλιόμετρα θέλει συνεργείο, άσε που καίει τα κέρατα σου/του…  Μετρό λοιπόν… Φοράς το κοστουμάκι σου (καθότι στη δουλειά παίζει dressing code), παίρνεις τον χαρτοφύλακα σου στον οποίο έχεις φορτώσει τον τόμο 31 (δεν είναι τυχαίος ο αριθμός, όποιος θέλει ας το ψάξει) της Σοβιετικής Εγκυκλοπαίδειας, για να φαίνεται βαρύς και κατηφορίζεις προς Περισσό, αλλαγή στο Μοναστηράκι, Ευαγγελισμός κι έφτασες. Μόνο 55 λεπτά να πας κι άλλα 55 να επιστρέψεις… Τίποτα! Το μόνο πρόβλημα είναι όταν οι μαλάκες οι συνάδελφοί σου στο γραφείο σε βλέπουν να φτάνεις με τα πόδια και ρωτάνε που πάρκαρες…  Καλά κάνεις και τους λες, «Έχω τη BMW στο συνεργείο και ήρθα με ταξί». Άλλωστε και οι ίδιοι αντίστοιχες παπάτζες σου πουλάνε, για γκόμενες, για αυτοκίνητα, μηχανές και σκάφη, ταξίδια και διακοπές…

Διακοπές… μια βδομάδα άδεια φέτος και νωρίς νωρίς… Οι παλιοί στο γραφείο καπάρωσαν τις άδειες του δεκαπενταύγουστου χωρίς να σε ρωτήσουν. Μια βδομάδα αρχές με μέσα Ιουλίου και πολύ σου ήταν… Μια χαρά η Σέριφος βέβαια… Άλλο που εσύ λες ότι πήγες Μύκονο και χτύπησες μια 22άρα Σουηδέζα με βυζί χατζαράτο…  Η αλήθεια είναι ότι η 35άρα η Ελληνίδα στη Σέριφο δεν σε χάλασε…  Πεσμένο βυζί και λίγο ζαρωμένη αλλά πολύ ωραίος κώλος, αξιοπρεπέστατος, και πολύ καλή κοπέλα… Χωρισμένη με δύο παιδία μεν, αλλά δεν έκανες καθόλου καλά που δεν σήκωσες το τηλέφωνο την τελευταία φορά που σε κάλεσε!

Μάλλον σκέφτεσαι ακόμα την Αννούλα ε;  Έμαθα ότι παντρεύεται φίλε μου… Αλλά μη μασάς ρε, ας είναι καλά η Άντζυ που σε θυμήθηκε ένα χρόνο αφού χωρίσατε. Ήταν αυτό που χρειαζόσουν αμέσως μετά τις διακοπές, bonus sex… Σε βοήθησε και ξεμπούκωσες λίγο, μετά έφυγε εκείνη για διακοπές… Βέβαια, πάνε 15 μέρες από τότε που ξαναπάτησε το πόδι της στον Πειραιά και δεν σε έχει πάρει τηλέφωνο ακόμα… Αλλά καλύτερα…  Ο μόνος λόγος που σου την έπεσε πάλι ήταν γιατί ήθελε κάποιον μαλάκα να ξεκαλοκαιριάσει. Να την πάει διακοπές, να την ταΐζει, να την ποτίζει, να της πληρώσει το ξενοδοχείο… Δικέ μου, καλά που δεν είχες άδεια τελικά, φτηνά τη γλύτωσες!… Να δεις που θα σε ξαναπάρει λίγο πριν τα Χριστούγεννα που θα ψάχνει πάλι για κομπάρσο…

Διαφθορά στην πολιτική σου λέει μετά… Μόνο στην πολιτική; Ακόμα και οι γκόμενες διεφθαρμένες είναι… Βέβαια για να λέμε  την αλήθεια περίπου όλοι είναι, και μεταξύ μας τώρα… Κι εσύ δικέ μου είσαι… σχεδόν τη σπούδασες τη διαφθορά… και σε σπούδασε!

Μη σε νοιάζει όμως, εσύ δουλεύεις στο Κολωνάκι κι η μάνα σου έκανε το σκατό της παξιμάδι για να έχεις master από το London school of economics… Τι κι αν είσαι 30 και πηγαίνεις στη δουλειά με το μετρό; Τι κι αν ο χαρτοφύλακας σου είναι άδειος; Τι κι αν φοράς σακάκι καλοκαιριάτικα; Τι κι αν ο ξάδερφος σου που δουλεύει σε συνεργείο αυτοκινήτων βγάζει περισσότερα από εσένα;… Τι κι αν το γκομενάκι απέναντι είναι κομμώτρια και δεν υπάρχει περίπτωση να τη βγάλεις γκόμενα όσο δεν έχεις BMW;… Εσύ έχεις master δικέ μου…

h1

ΣΚ στο Μαϊάμι

24/07/2010

Καλοκαιράκι,

Θάλασσα κι αλμυρό νερό. Χλωριούχο νάτριο και πλήθος από κολοβακτηρίδια και ο ηλικιωμένος κύριος παραδίπλα μάλλον κατούρησε γιατί ένοιωσα κάτι ζεστό… Παρόλα αυτά είναι γνωστές σε όλους οι ιαματικές ιδιότητες της θαλάσσης. Μπαίνεις στο νερό και το αλάτι καίει τι πληγές του σώματος… κάνοντας τον γνωστό ήχο… τσρτσρτσρτσρτσρστσρτστς.

Όμως εκτός από το σώμα ευφραίνεται και η ψυχή, ειδικά αν είσαι με έναν φραπέ στο χέρι και αράζεις χαλαρά την αρίδα σου (δεν ξέρω τι είναι η αρίδα) εκθέτοντας τη γαματοσύνη σου επάνω στην ξαπλώστρα (των 5 ευρώ την φορά) ή στην ψάθα (των 5 ευρώ και καθάρισες). Την πέφτεις, ανοίγεις την εφημερίδα και διαβάζεις σε καιρό κρίσης για τις καλοκαιρινές μεταγραφές… Ο Γκοβού έρχεται στον βαζελουά για να βγάλει μύρια κι εσύ δεν έχεις μαντήλι να κλάψεις… Κι όμως, εσύ ξέρεις ότι εσύ είσαι ο μάγκας δικέ μου… Εσύ που θα μπορείς να τον βρίζεις από την εξέδρα αφού πιο πριν έχεις πλερώσει εισιτήριο διαρκείας… Πόσο γαμάτος είσαι τελικά;

Το πραγματικό γαμάτο με τους γαμάτους είναι ότι δεν είναι ανάγκη να πάνε στην Ίμπιζα ή στη Μύκονο για να είναι γαμάτοι. Οι γαμάτοι είναι αυτόφωτοι. Αυτός είναι κι ο λόγος που η δική σου γαματοσύνη δουλεύει αρκετά καλά και στη Λούτσα την οποία κάποιοι φίλοι σου αποκαλούν Αρτέμιδα, μάλλον γιατί οι ίδιοι είναι από το Νέα Λιόσια και θέλουν να σε πείσουν ότι και η δική τους περιοχή λέγεται Ίλιον… Εσύ δεν λες τέτοιες δηθενιές ούτε έχεις τέτοια άγχη γιατί ευτυχώς μεγάλωσες στο Μενίδι που όλοι το αποκαλούν Μενίδι και κανείς δεν λέει πια Αχαρναί…

Στη Λούτσα λοιπόν κι όχι στην Αρτέμιδα… Εκεί ξεδιπλώνεις τη Σαββατιάτικη γαματοσύνη σου. Καβαλάς το παπί κι η σέλλα καίει τα μπούτια σου αλλά όλα κουλ, το ίδιο θα έκαιγε ακόμα κι αν είχες χάρλευ ντέιβιντσον, και ευτυχώς που δεν έχεις γιατί ποιος ξέρει πόσα θα ξόδευες σε βενζίνη για να πας μέχρι τη Λούτσα, άσε που δεν θα άκουγες το κινητό από τη φασαρία… Παπί και πάλι παπί δικέ μου… Βλάκες Χαρλεάδες…

Κι έτσι, κατεβαίνεις με την σαγιονάρα την Abibas στην παραλία, βάζεις μουσικούλα στο κινητό να βαράει το intro της άφιξης σου γιατί είσαι κουλ και θέλεις να το μάθουν και οι άλλοι. Βρίσκεις το σημείο που συνδυάζει γκομενάκια και φραπέ και κάθεσαι στην καυτή άμμο χωρίς να σε νοιάζει, έχεις συνηθίσει από το κάψιμο της σέλλας… Φοράς το rayban μαϊμού και rayban-ίζεις τα ανθυπογκομενίδια που κάνουν παρέλαση σουρταφέροντας τα ροζ λαδωμένα κωλαράκια τους στη Λούτσα με τουπέ που θυμίζει Μαϊάμι… Λούτσα, το δικό μας Μαϊάμι θα έλεγαν κάποιοι, εσύ όμως δικέ μου ξέρεις… το Μαϊάμι δεν είναι παρά μια αμερικάνικη Λούτσα…

Η Λούτσα είναι ο ομφαλός της γης, το ερέθισμα και ο ερεθισμός, νοιώθεις τα βάιμπς, έχεις καταφέρει να είσαι ένα με το μουσικό χαλί του διπλανού μπαρ που δονεί ρυθμικά και ελαφρώς τις τρίχες του στήθους σου, είσαι στο επίκεντρο της δράσης και το γκομενάκι απέναντι μόλις σε κοίταξε φευγαλέα. Θα γαμήσεις δικέ μου… Κοιτάς με το μοναδικό σου κουλ βλέμμα προς το μέρος της και περιμένεις να σε ξανακοιτάξει. Κοιτάζεις που και που ειρωνικά και προς τους φουσκωμένους λαδογκόμενους παραδίπλα που ξούρισαν το στήθος και το πόδι με επιμέλεια που θα την ζήλευε το πρόσωπο τους… Φλώροι… «μετροσέξουαλς», έτσι λέμε τώρα τις αδελφάρες! Εσύ είσαι ο μάγκας δικέ μου, λαϊκό παιδί, νταβραντισμένος και τριχίστατος…

Κοιτάς τους βλάκες πάλι, έβαλαν ένα μαγιό που αγόρασαν με 36 δόσεις και παίζουν ρακέτες στην καυτή άμμο τεντώνοντας τα λυγερά, σχεδόν θηλυκά, άτριχα κορμιά τους για να χτυπήσει το μπαλάκι στο ρακέτο υπό γωνία φ ελπίζοντας μετά φάλτσου να πέσει με επιτηδευμένη τυχαιότητα πλησίον της ψάθας της πιο ωραίας και φαινομενικά πιο εύκολης γκόμενας της παραλίας που εσύ μπανίζεις από ώρα και φυσικά και εκείνη σε κοίταξε. Βλάκες, σιγά μην κάνει τίποτα αυτή η γκομενάρα με τους άτριχους φλώρους, το πολύ πολύ να πέσει το μπαλάκι δίπλα της και να αναφωνήσει “σιγάααα καλέεεε”… Θα ξεκαυλώσει μονομιάς ο ρακετοπαίχτουρας. Θα της πει κι αυτός “σιγά κοπελιά, μπαλάκι είναι”… και καλά υπονοούμενο, θα ξενερώσει και το γκομενάκι κι όλα θα τελειώσουν εκεί… Σιγά μη γίνει τίποτα, αφού κανείς δεν κάνει σεξ πια…

Όπα, τι σου έλεγα δικέ μου; Να έπεσε το μπαλάκι δίπλα της, και καλά τυχαία… Χα… Δες τον βλάκα, πήγε εκεί και της μιλάει… Ανοίγει το τσαντάκι της, φωτιά της ζήτησε, της κάνει το κλασσικό καμάκι του κώλου… Τι κάνει εκεί; του δίνει το κινητό της… Μμμμ… Δεν βαριέσαι, σιγά τη γκόμενα, πολύ αδύνατη τελικά, ξεγελάστηκες από την απόσταση… Η Ελενίτσα είναι μακράν καλύτερη, έχει λίγο κυτταρίτιδα βέβαια και πρέπει να κάνει κάτι με το μουστάκι της. Αλλά έχει βυζάρες, τούμπανο… Αν την είχες πάρει μαζί δικέ μου θα είχε γεμίσει ο κόσμος μπαλάκια γύρω σας…

Ρουφολογάς το καφεδάκι σου και ετοιμάζεσαι για βουτιά… Ώπα μεγάλε, πρέπει να βγάλεις το μπλουζάκι σου πρώτα… Έτσι μπράβο… Χαϊδεύεις την λευκή τριχωτή κοιλίτσα σου και περπατάς με αυτοπεποίθηση προς το κύμα. Τα βλέμματα στρέφονται προς το μέρος σου, εσύ στέκεσαι ευθυτενής και περπατάς ευθεία κοιτώντας μπροστά, προσποιούμενος ότι δεν βλέπεις το αλαλάζων πλήθος… Είσαι ο σταρ της παραλίας, ο πρίγκιπας της Λούτσας… Δικέ μου, από Δευτέρα θα ξεφτιλίζεσαι για 700 ευρώ, σήμερα όμως είσαι ο αυτοκράτορας του Σαββατοκύριακου!…

h1

Από την Οικολογία στην Αυτονομία

05/06/2010

[…Στο κέντρο της προσοχής του οικολογικού κινήματος είναι ολόκληρη η αντίληψη, ολόκληρη η τοποθέτηση των σχέσεων ανάμεσα στην ανθρωπότητα και τον περιβάλλοντα κόσμο, και τελικά το θεμελιακό και αιώνιο ερώτημα: Τι είναι η ανθρώπινη ζωή; Ζούμε για ποιο λόγο;

Στο ερώτημα τούτο υπάρχει κιόλας μια απάντηση, και είναι γνωστή: είναι η καπιταλιστική απάντηση. Επιτρέψτε μου εδώ να κάνω μια παρένθεση και μια σύντομη αναδρομή. Η ωραιότερη και η πιο λακωνική διατύπωση του πνεύματος του καπιταλισμού που γνωρίζω, είναι η γνωστή προγραμματική ρήση του Καρτέσιου: να φτάσουμε στη γνώση και την αλήθεια για «να γίνουμε αφέντες και κτήτορες της φύσης». Σ’ αυτή την απόφαση του μεγάλου ορθολογιστή φιλόσοφου βλέπουμε με τον εναργέστερο τρόπο την αυταπάτη, την τρέλα, τον παραλογισμό του καπιταλισμού (όπως επίσης και μιας ορισμένης φιλοσοφίας και μιας ορισμένης θεσμολογίας που προηγήθηκαν απ’ αυτόν). Τι σημαίνει να γίνουμε αφέντες και κτήτορες της φύσης; Σημειώστε επίσης πως πάνω σε τούτη τη δίχως νόημα ιδέα θεμελιώνονται τόσο ο καπιταλισμός όσο και το έργο του Μαρξ και ο μαρξισμός…]

Κορνήλιος Καστοριάδης – Ντανιέλ Κον Μπεντίτ, Από την Οικολογία στην Αυτονομία, Εκδόσεις Κέδρος, 1981, σελ 32

h1

Ταχυδρομείο

16/05/2010

Το δημοσιεύω χωρίς σχολιασμό. Μου το έστειλε η φίλη μου Μ.Κ.

Μεσημέρι Δευτέρας στο ελληνικό ταχυδρομείο… Λιγοστός κόσμος στην ουρά, ταχεία εξυπηρέτηση, σκέφτηκα. Ο στόχος; η αποστολή δέματος στην Αμερική… Το ζυγίζουν, το κόστος είναι μεγάλο, μου λένε. Μην ανησυχείτε, απαντώ, είναι από σχολική επιτροπή, αρκεί να κοπεί ένα τιμολόγιο…
Πάγωμα…
-Αυτό είναι αδύνατο, παίρνει πολύ χρόνο κι εδώ περιμένουν τόσοι στην ουρά…
-Μα , ξέρετε χρειάζονται τα στοιχεία του σχολείου για να πάρω κι εγώ πίσω τα χρήματά μου…
-Αποκλείεται,σας εξηγώ, είναι πολύπλοκη διαδικασία και χρονοβόρα…
- Να κοπεί ένα τιμολόγιο;
-Βεβαίως, θα πρέπει να σας κάνουμε πελάτη πρώτα, αλλά θα περιμένετε να εξυπηρετήσω όλη τη σειρά κι έπειτα εσάς…
Αποτραβιέμαι σε μια άκρη, ώσπου να τελειώσει η ουρά (γύρω στα 45 λεπτά)…
Στο μεταξύ έρχεται ένας γεράκος, αλαφιασμένος κουβαλώντας ένα δέμα. Να, να να το αφήσω εδώ είναι βαρύ…
-Στην ουρά κύριε!
-Ένα δέμα να στείλω…
- Στην ουρά…
Όταν έρχεται η σειρά του…
-Δελτίο αποστολής έχετε;
-Μάνα μου, δεν ξέρω γράμματα…
-Τι;; Και τι ήρθατε να κάνετε εδώ; Δεν ξέρετε γράμματα; Και ποιος θα σας το γράψει; Εγώ;
Νιώθω την οργή μου να ξεχειλίζει…
Και τελικά αναρωτιέμαι… ποιος από τους δύο είναι ο αναλφάβητος;
Περίμενα άλλα 15 λεπτά, το τιμολόγιο δεν κόπηκε, (έγιναν δύο προσπάθειες) βλέπετε δεν είναι δα κι εύκολο πράγμα… Κατά την έξοδό μου ο κόσμος είχε φτάσει ως το πεζοδρόμιο…

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 38 other followers