Ένας χρόνος Crazy Cows

Τα γελάδια του blog μου συμπληρώνουν σήμερα ένα χρόνο και αισθάνομαι την ανάγκη να κάνω έναν μικρό απολογισμό. Είναι μάλλον που κάθε γιορτή και επέτειος μας κάνει να κοιτάμε πίσω και να λειτουργούμε κάπως ανασκοπικά. Ξεκίνησα πρόσφατα να γράψω κάτι αλλά επειδή μου φάνηκε πολύ περιγραφικό και επειδή αυτό είναι απλά ένα επετειακό ποστ και όχι η απονομή των όσκαρ, το έσβησα. Το μόνο που θα πω ως απόσταγμα αυτών που θα έγραφα είναι το αφόρητα κλισέ “ο χρόνος περνάει πολύ γρήγορα” και σε παρένθεση (γαμώτο).

Από την άλλη όμως δεν είναι αυτό το πιο γοητευτικό από όλα σε αυτή τη διαδικασία; Στην αρχή ξεκίνησα να σχεδιάσω ένα blog καθώς η ιδέα του σχεδιασμού ήταν το κατάλοιπο της αρχιτεκτονικής μου ιδιότητας που όπως κάθε “τεχνική” στοχεύει να οργανώνει, να σχεδιάζει, να προγραμματίζει να ολοκληρώνει. Ο χρόνος όμως είναι εκεί και λειτουργεί καταλυτικά με τρόπους που κάνουν το οτιδήποτε να αποκλίνει από την “αρχή” του ή καλύτερα από το “τέλος” (σκοπό) που έχει η αρχή του. Ένα χρόνο μετά το μέλλον έγινε παρόν και μαζί με αυτό το “άλλο” (δηλαδή όλα όσα δεν γνώριζα και όσα δεν είχα προβλέψει στην αρχή) ήρθε και έκανε το blog αυτό που είναι. Κοιτώντας πίσω σε παλιά posts βλέπω το blog να γίνεται και να ωριμάζει, να ανοίγ

ει θέματα και να μην τα κλείνει, να δρομολογεί και να μην διεκπεραιώνει, να αρχίζει και να μην τελειώνει κι αυτό με ενθουσιάζει. Ίσως για αυτόν τον ενθουσιασμό μου να φταίει ότι ποτέ δεν κράτησα ημερολόγιο και ότι πάντα απέφευγα να κοιτώ το ρολόι μου, δεν έχω τοποθετήσει τις μνήμες μου χρονικά σε frames που να μπορώ να ανακαλέσω με τρόπο οργανωμένο, να τα παίξω στο μυαλό μου σαν ταινία και να διακρίνω τη διαδικασία που συντελείται.

Κάτι άλλο που με γοητεύει αυτόν τον ένα χρόνο είναι η διάδραση και η επικοινωνία με ανθρώπους που δεν έχω γνωρίσει από κοντά. Κάποτε ο Λουκρήτιος μίλησε για τα “φαντάσματα της ύλης”, ότι δηλαδή δεν μπορούμε να δούμε κανένα υλικό αντικείμενο ως αποσπασμένο από όλα όσα ξέρουμε, έχουμε δει, ακούσει διαβάσει γι’ αυτό. Η γνώση μας για κάτι είναι διαμορφωτική για την εικόνα που έχουμε γι’ αυτό το κάτι. Είναι ένα υπέροχο παράδοξο ότι στην εποχή μας είναι δυνατόν να υπάρχει μια εικόνα η οποία δεν είναι υλική αλλά είναι σχεδόν αποκλειστικά εξαρτημένη από όλα έχουμε δει, έχουμε διαβάσει ο ένας για τον άλλον, ο ένας από τον άλλον. Δεν έχω την πλήρη εικόνα σας παρόλο που ίσως να μπορώ να αναγνωρίσω την φωνή σας ή να έχω δει φωτογραφίες σας. Η επαφή μας λοιπόν είναι περίπου a-formal, άμορφη, βασισμένη σε μια πραγματικότητα που δεν είναι υλική. Αυτό είναι ένα επίτευγμα του internet και της τεχνολογίας που χρησιμοποιούμε σήμερα που αλλάζει τη δομή του τρόπου που επικοινωνούμε με τρόπο που δεν είναι λιγότερο ανθρώπινος όπως κάποιοι ίσως πιστεύουν.

Ευχαριστώ όλους εσάς που με διαβάζετε και κυρίως τους φίλους που επισκέπτονται το blog και σχολιάζουν τακτικά. Για εμένα το δεύτερο είναι πολύ σημαντικό, δεν με ενδιαφέρει ο αριθμός των αναγνώσεων όσο το να κερδίζω την εκτίμηση κάποιων ανθρώπων! Θέλω με την σειρά μου να σας πω ότι εκτός από πολύ όμορφη, αυτή η επαφή που έχουμε αναπτύξει είναι και πολύ ουσιαστική, ή τουλάχιστον έτσι αισθάνομαι εγώ. Ευχαριστώ για όσα μου μάθατε και είναι πολλά. Λυπάμαι που τελευταία έχω απομακρυνθεί λίγο και δεν γράφω ούτε σχολιάζω συχνά αλλά είναι μια περίοδος με πολλές υποχρεώσεις… Υπόσχομαι να επιστρέψω πιο δυναμικά σύντομα παρέα με τις αγελάδες μου!

Happy Birthday Crazy Cows…

Κάηκε ολοσχερώς, συνεχίζουμε κανονικά!

Δεν συνηθίζω να γράφω για προσωπικά μου θέματα και προσπαθώ να μην δραματοποιώ τα πράγματα παραπάνω από όσο πρέπει. Όμως εχθές (δεν είμαι προληπτικός αλλά είναι γεγονός ότι ήταν Τρίτη και 13) συνέβη κάτι πολύ δυσάρεστο. Το κτίριο του τμήματος αρχιτεκτονικής του TU Delft στο οποίο πέρασα τα τελευταία 2 χρόνια κάηκε ολοσχερώς και κατέρευσε μερικώς, χωρίς ευτυχώς να υπάρξουν θύματα. Μαζί με το κτίριο, το οποίο θα κατεδαφιστεί, χάθηκαν αμέτρητες μακέτες, σχέδια, υπολογιστές, πανάκριβος εξοπλισμός, αρχειακό υλικό, η βιβλιοθήκη της σχολής και κυρίως ο κόπος και οι προσπάθειες ανθρώπων που εργάζονταν για να παράγουν γνώση.

Αιτία ήταν μια καφετίερα στον διάδρομο του 6ου ορόφου η οποία εκτός ότι έκανε πολύ κακό καφέ βραχυκύκλωσε λόγω διαρροής.

Προσωπικά δεν έχασα ερευνητικό υλικό, ή προσωπικά αντικείμενα, το μόνο που μένει να εκκρεμεί είναι μια αίτηση μου η οποία περίμενε έγκριση και προφανώς κάηκε περιμένοντας, μικρό το κακό. Όμως, ο συγκάτοικος μου ο Anthony έχασε όλα όσα υπήρχαν στο γραφείο του το οποίο ήταν από τα πρώτα σημεία του κτιρίου που κάηκαν και είναι σε κακή ψυχολογική κατάσταση όπως οι περισσότεροι εργαζόμενοι και φοιτητές.

Αυτό όμως που έχει επηρεάσει εμένα ψυχολογικά, εκτός από τα δεδομένα προβλήματα των φίλων μου, είναι ότι σε κάθε κομβική φάση της ζωής μου συμβαίνει κάτι πολύ τραγικό που δεν μου επιτρέπει να χαρώ αυτό για το οποίο έχω κοπιάσει, αυτό το οποίο έχω ονειρευτεί.

Το θετικό είναι ότι οι Ολλανδοί είναι πολύ οργανωτικοί και δεν σκοπεύουν να χάσουν χρόνο. Πιθανότατα όλα θα λειτουργήσουν κανονικά, η σχολή ήδη αναζητά νέο κτίριο και σήμερα, μόλις 24 ώρες μετά την καταστροφή, μου τηλεφώνησαν για να με ρωτήσουν αν επιθυμώ να συνεχίσω και να παρουσιάσω κανονικά την διπλωματική μου στις 29 Μαΐου όπως ήταν ήδη προγραμματισμένο πριν την φωτιά… Είπα “ναι, συνεχίζω κανονικά”.

Περιμένοντας στην ουρά…

Τον περασμένο μήνα αποφάσισα και κατέβηκα στην Ελλάδα για διακοπές, το σκηνικό ακόμα κι όταν δεν είναι απολύτως γνώριμο είναι εύκολα αναγνωρίσιμο και αναμενόμενο. Μοναδική εξαίρεση ότι κατά την άφιξη μου στο αεροδρόμιο οι τελωνειακοί με έγδυσαν ψάχνοντας για ναρκωτικά, προφανώς λόγω του ευρύτερου σάλου εκείνων των ημερών σε σχέση με παράνομες “ουσίες”.

“Έχεις να δηλώσεις τίποτα;” με ρώτησε μεταξύ άλλων ο τελωνειακός που φορούσε πολιτικά και παραμόνευε δίπλα στην έξοδο, “σαν τι;” είπα εγώ, “ε, από Ολλανδία έρχεσαι, δεν έχεις τίποτα παράνομο; Πάντως αν έχεις ξεφορτώσου το τώρα γιατί αν σε πάω για έλεγχο και βρω κάτι θα πρέπει να σε συλλάβω”. Όντας σε θέση να αναγνωρίσω τακτικές και παιχνίδια τύπου καλός μπάτσος - κακός μπάτσος, αισθάνθηκα όχι απλά ελεγχόμενος αλλά οριακά διωκόμενος. “Πάμε να με ελέγξεις” του είπα, κι αυτός απάντησε “σίγουρα δεν έχεις τίποτα;” και συνεχίζοντας τις ενοχλητικές συμβουλές να ξεφορτωθώ οτιδήποτε παράνομο έχω πριν πάμε για έλεγχο φτάσαμε σε μια πόρτα, την ξεκλείδωσε, μου άνοιξε την βαλίτσα και έκανε ότι ψάχνει. Όταν από την προφανή αδιαφορία μου κατάλαβε ότι δεν θα βρει τίποτα με άφησε κι έφυγα ζητώντας συγγνώμη για το ανακάτεμα της βαλίτσας και για την καθυστέρηση.

Αυτό που δεν κατάλαβα ήταν το για ποια καθυστέρηση μου απολογήθηκε, γι’ αυτήν στον αεροδρόμιο ή γι’ αυτή που θα συναντούσα εξερχόμενος την πύλη του αεροδρομίου. Κάθε φορά που πατάω το πόδι μου στην Ελλάδα διαπιστώνω ότι το μόνο που αλλάζει είναι ο καιρός. Ο καλύτερος τρόπος για να το καταλάβει κανείς αυτό είναι βλέποντας τηλεόραση καθώς το μοναδικό πράγμα που μοιάζει να μεταβάλλεται στα δελτία ειδήσεων είναι ο καιρός! Η μεγαλύτερη φρίκη βέβαια είναι ότι ο ΑΝΤ1 εξακολουθεί να παίζει Ζάχο Δόγκανο και Κωνσταντίνου και Ελένης…

Κατά τα άλλα αντί για την τιμή των ζαρζαβατικών ή της γαλοπούλας, που συζητήθηκε εκτενώς στην TV τα Χριστούγεννα, αυτό που προεβλήθη ως είδηση τις μέρες του Πάσχα ήταν η τιμή του αρνιού και χωρίς να εξαντλήσω την φαντασία μου υποθέτω ότι την καθαρή δευτέρα μιλούσαν για την τιμή της λαγάνας και του ταραμά και μάλλον δεν πέφτω πολύ έξω. Το αστείο είναι ότι όλα αυτά παρουσιάζονται κάθε φορά με έναν τέτοιο τόνο και με μια αφοπλιστική σοβαρότητα σαν να πρόκειται για ζητήματα πρώτου μεγέθους σε μια χώρα που πάσχει παντού σε επίπεδο δομών, θεσμών και υποδομών. Όταν δεν υπάρχει δωρεάν παιδεία και δωρεάν υγεία, όταν οι νέοι εργάζονται ανασφάλιστοι, όταν οι ασφαλισμένοι δεν θα βγουν στην σύνταξη ποτέ και όταν υπάρχει έλλειμμα δικαιοσύνης και δημοκρατίας και σε αρκετούς τομείς ακόμα και καταπάτηση ανθρωπίνων ελευθεριών, δεν μπορεί να είναι πρόβλημα το αν το αρνάκι κάνει 10 ή 12 ευρώ το κιλό, δεν είναι αυτό που κάνει την χώρα καλύτερη ή χειρότερη, δεν είναι αυτό που μας στερεί την ποιότητα ζωής.

Την ποιότητα ζωής μας την στερεί η καθημερινότητα μας, όχι το πόσο μας κοστίζουν οι γιορτές, αλλά το γενικότερο κόστος του να ζει κανείς σε αυτή τη χώρα και αυτό δεν είναι απαραίτητα οικονομικό αλλά ταυτόχρονα ψυχολογικό, αισθητικό, χρονικό κλπ. Το σκηνικό της αποσύνθεσης είναι μόνιμο και προφανές σχεδόν παντού.

Ένα τέτοιο παράδειγμα αποσύνθεσης είναι ο Σταθμός Λαρίσης. Ως τακτικός χρήστης του σιδηροδρομικού δικτύου γνωρίζω πολύ καλά την κατάσταση που επικρατεί εδώ και χρόνια. Η αναμονή για την αγορά απλού εισιτηρίου ξεπερνά την μια ώρα και αυτό είναι κάτι που το ξέρω καλά γιατί μου έχει συμβεί παραπάνω από μια φορές. Όμως όταν για ένα ταξίδι έξι ωρών αναγκάζεται κάποιος να περιμένει μιάμιση ώρα για να αγοράσει απλά το εισιτήριο και όταν αυτό συμβαίνει όχι κατ’ εξαίρεση αλλά κατά κανόνα και παρόλα αυτά τα τελευταία χρόνια δεν έχει αλλάξει τίποτα απολύτως στον τρόπο πώλησης και διανομής τότε ο ΟΣΕ (και κατ’ επέκταση αυτή η χώρα) δεν σε βλέπει ως άνθρωπο αλλά ως πρόβατο, ούτε καν ως πορτοφόλι γιατί τότε ίσως να είχες κάποια τύχη. Οι ουρές αναμονής ανατολικού τύπου είναι κάτι που δεν ανέχομαι και ειδικά όταν δεν υπάρχει εναλλακτικός τρόπος εξυπηρέτησης (π.χ. προπώληση μέσω internet, άλλη εταιρεία, άλλα σημεία προπώλησης) εξεγείρομαι. Το πρώτο γράμμα διαμαρτυρίας προς τον ΟΣΕ για το συγκεκριμένο μόνιμο φαινόμενο το έστειλε ο πατέρας μου πριν δύο ή τρία χρόνια και η απάντηση ήταν ότι “ο ΟΣΕ βρίσκεται σε στάδιο αναδιάρθρωσης και ζητά την κατανόηση του επιβατικού κοινού”. Νομίζω ότι το ίδιο θα έλεγαν και σήμερα όπως είμαι απολύτως βέβαιος ότι το ίδιο θα πουν και αύριο και μεθαύριο και αυτό δεν χρειάζεται μαντικές ικανότητες αλλά κοινή λογική.

Μικρή Παρένθεση: (Παρόλο που δεν νευριάζω συχνά, ο θυμός και ο εκνευρισμός είναι πράγματα που δεν θέλω να τα κρατάω μέσα μου γιατί αν δεν τα πω εκεί που πρέπει μπορεί κάποια μέρα να καταλήξω να χτυπάω την γυναίκα μου ή τα παιδιά μου και να παίρνω χάπια και άλλα τέτοια και αυτό, εκτός ότι δεν είναι καθόλου σικ, είναι πολύ απάνθρωπο! Έτσι, σε όλες τις περιπτώσεις που έχω πρόβλημα με το σύστημα και το πως αυτό λειτουργεί επισκέπτομαι τον προϊστάμενο, στην συγκεκριμένη περίπτωση τον σταθμάρχη, και αρχίζω τα παράπονα, όχι μόνο για να δικαιωθώ αλλά και για να περάσει η ώρα και να ξεδώσω. Την πρώτη φορά που το έκανα ήταν στην ΔΕΗ στην Θεσσαλονίκη. Είχα ήδη περιμένει μισή ώρα και η “μοναδική” υπάλληλος που ήταν διαθέσιμη από την ώρα που μπήκα εξυπηρετούσε το ίδιο άτομο ενώ εγώ περίμενα απλά μια υπογραφή για επανασύνδεση καθώς μου το έκοψαν αφού είχα καθυστερήσει την πληρωμή του λογαριασμού για μια ολόκληρη μέρα! Από το διπλανό γραφείο ακουγόταν μουσική και γελάκια πράγμα που σήμαινε ότι η μοναδική υπάλληλος δεν ήταν και τόσο μοναδική. Έτσι αφού διαμαρτυρήθηκα στην κοπέλα κι εκείνη με έγραψε στα τέτοια της πήγα στο γραφείο του προϊσταμένου ο οποίος έπινε καφέ και του ζήτησα χαμογελώντας να μου κάνει κι εμένα έναν καφέ για να περάσει η ώρα γιατί είχα βαρεθεί να περιμένω. Αντί για καφέ ο προϊστάμενος με εξυπηρέτησε και μου ζήτησε συγγνώμη γιατί ήταν νέος στο πόστο και υπήρχε έλλειψη προσωπικού αλλά δεν έφταιγε αυτός. Φυσικά, φεύγοντας πήρα την μικρή μου εκδίκηση, είπα σε αυτούς που περίμεναν ότι αν πάνε στον προϊστάμενο θα τους εξυπηρετήσει εκείνος κι έγινα καπνός!)

Επιστρέφουμε στον Σταθμό Λαρίσης λοιπόν. Περίπου το ίδιο με την ΔΕΗ συνέβη τον Δεκέμβρη όταν επισκέφθηκα τον σταθμάρχη για να διαμαρτυρηθώ για την τεράστια ουρά, το χαλασμένο μηχάνημα που δεν εξέδιδε πλέον αριθμό προτεραιότητας και την ανύπαρκτη ενημέρωση από τους υπαλλήλους στα γκισέ για το αν εμείς που δεν έχουμε αριθμό προτεραιότητας θα εξυπηρετηθούμε πριν κλείσουν τα γκισέ. Παρόλο που αυτό θα συνέβαινε μετά από τρεις ώρες κανείς δεν μπορούσε να μου πει αν πρέπει να περιμένω ή να φύγω και όταν ρώτησα η απάντηση ήταν σαφής, “τι να σου πω;”… Ενώ όλα αυτά συνέβαιναν στα εκδοτήρια για απλές αμαξοστοιχίες και η κατάσταση ήταν βιβλική, την ίδια στιγμή στα γκισέ που εξυπηρετούσαν τις γραμμές intercity η κατάσταση ήταν καλύτερη. Αφού αναζήτησα τον σταθμάρχη για αρκετή ώρα τελικά τον βρήκα και αφού διαμαρτυρήθηκα σε έντονο αλλά ευγενικό ύφος μου είπε “δίκιο έχεις” και με συνόδευσε σε ένα γκισέ που εξέδιδε εισιτήρια για intercity και είχε μόλις ανοίξει, ζήτησε από τον υπάλληλο να με εξυπηρετήσει κι εγώ αγόρασα ένα εισιτήριο για απλή αμαξοστοιχία.

Έχοντας την εμπειρία των Χριστουγέννων κατά την Πασχαλινή μου επίσκεψη στον σταθμό και όταν διαπίστωσα ότι η ουρά είναι και πάλι της τάξης της ωριαίας αναμονής έκανα το ίδιο. Ο σταθμάρχης αφού δικαιολογήθηκε ελαφρώς μου είπε και πάλι, “τι να σου, δίκιο έχεις” και με συνόδευσε σε ένα γκισέ όπου ο υπάλληλος μου έκοψε εισιτήριο ακριβώς όπως την προηγούμενη φορά.

Μπορεί κάποιοι να πουν ότι ευνοήθηκα σε βάρος κάποιων άλλων, ότι με αυτόν τον τρόπο δεν αλλάζει η κατάσταση αλλά απλά διαιωνίζεται ένα πρόβλημα και δεν θα έχουν άδικο, άλλωστε τα ίδια θα έλεγα κι εγώ, όμως δεν θα έχουν και εντελώς δίκιο. Είχα στόχο να διαμαρτυρηθώ, όχι να ευνοηθώ, και ήμουν ο μοναδικός που διαμαρτυρήθηκα εκπροσωπώντας τους άλλους, εντελώς μόνος μου επιχείρησα να προσεγγίσω την “αρχή” ή αυτόν που είναι πλησιέστερα σε αυτήν για να εκθέσω ένα πρόβλημα που δεν ήταν αποκλειστικά δικό μου, αλλά πρόβλημα όλων. Την ίδια στιγμή, οι περισσότεροι (το πρόβλημα των οποίων επιχειρούσα να εκθέσω) στέκονταν παθητικά αποδεχόμενοι την αναμονή σαν ένα είδος μοίρας, με τον ίδιο τρόπο που αποδέχονται την κατάντια και την μιζέρια σε όλους τους τομείς της ζωής τους/μας. Θυμάμαι χαρακτηριστικά ότι όταν έφευγα από την ΔΕΗ, βγαίνοντας από το γραφείο του προϊστάμενου, οι υπόλοιποι που περίμεναν στην ουρά με κοίταζαν σαν τον Μεσσία που θα τους έφερνε το χαρμόσυνο νέο, ότι τα βρήκα με τον προϊστάμενο και θα ανοίξει δεύτερο γκισέ, ότι θα έρθει κι άλλος υπάλληλος κλπ. όμως όταν αρχικά είπα ότι θα πήγαινα στον προϊστάμενο κανείς δεν είχε την πρόθεση να με ακολουθήσει και να με υποστηρίξει, ή καλύτερα να ΜΑΣ υποστηρίξει. Μάλιστα, ίσως μέσα τους με θεώρησαν γραφικό που πήγαινα να αλλάξω μια κατάσταση. Ίσως να φταίει ότι το σύστημα εδώ συνοδεύεται και από ένα είδος πίστης ότι δεν θα αλλάξει τίποτα.

“Φίλε, εδώ είναι Ελλάδα” μου είπε ένας υπάλληλος καθώς περίμενα έξω από το γραφείο του σταθμάρχη όταν του είπα το πρόβλημα μου, είμαι βέβαιος ότι το βράδυ γύρισε σπίτι και έβλεπε Λαζόπουλο και το χειρότερο είναι ότι ίσως αυτή να ήταν η πιο ηχηρή διαμαρτυρία της ζωής του.

1η Μαΐου

Η 1η Μαΐου ήταν πριν από όλα μια εξέγερση που δεν είχε ως στόχο να είναι ούτε αργία ούτε απεργία μετά από από εκατόν…τόσα χρόνια. Φιλοδοξούσε να λύσει εκείνη την στιγμή προβλήματα υπαρκτά και να σώσει τις επόμενες γενιές (εμάς) από αγώνες και διεκδικήσεις για πράγματα που από τότε οι άνθρωποι θεωρούσαν αυτονόητα και σημαντικά κι αυτά ήταν παραπάνω από το οκτάωρο. Το σύνθημα “οχτώ ώρες δουλειά, οχτώ ώρες ανάπαυση, οχτώ ώρες ύπνο” ήταν ουσιαστικά η διεκδίκηση της αντιστροφής της εικόνας του ανθρώπου που ίσχυε τότε. Αυτό που επί της ουσίας έλεγε αυτό το σύνθημα ήταν ότι δεν θέλουμε να είμαστε εργάτες που στο περιθώριο της εργασίας τους επιχειρούν να ζήσουν σαν άνθρωποι, αλλά ελεύθεροι άνθρωποι που εργάζονται 8 ώρες την ημέρα. Η διεκδίκηση του οκταώρου είχε φυσικά ως στόχο πιο ανθρώπινες συνθήκες εργασίας αλλά πρωτίστως μια κοινωνία που να σέβεται τις ατομικές ελευθερίες και να έχει ως κέντρο το άνθρωπο ως ελεύθερη προσωπικότητα και όχι ως αεικίνητο παραγωγό έργου και ενέργειας. Μετά από εκατόν…τόσα χρόνια αναρωτιέμαι αν το πετύχαμε…

Περί νηστείας

“Μα καλά, εσύ δεν νηστεύεις;” μου είπε μια φίλη της μάνας μου θεωρώντας δεδομένο ότι εγώ πιστεύω και για τον λόγο αυτό θα έπρεπε και να νηστεύω.

“Όχι” απάντησα κι εγώ πολύ φυσικά και συνέχισα να μασουλάω το σουβλάκι μου χωρίς ίχνος ενοχής!

“Γιατί καλέ;” είπε σχεδόν σοκαρισμένη χωρίς να περάσει στιγμή από το μυαλό της ότι κι εγώ θα μπορούσα να την ρωτήσω ακριβώς το ίδιο, γιατί να νηστεύω;

“Γιατί δεν θεωρώ ότι αρκεί μια νηστεία για να μου συγχωρεθούν οι αμαρτίες μου” απάντησα και αμέσως συνειδητοποίησα ότι αυτό που είπα είχε διπλό νόημα.

Τα λόγια μου της άφηναν περιθώριο για να εννοήσει άλλο από αυτό που ήθελα να πω και να νομίσει ότι εννοώ πως έχω τόσες πολλές αμαρτίες που δεν με ξεπλένει τίποτα. Πιθανότατα αυτό κατάλαβε τελικά, ίσως επειδή είναι καλύτερο για εκείνη να θεωρεί ότι είμαι ένας κακός Χριστιανός βουτηγμένος στον βούρκο της ακολασίας από ότι ένας κοινός, άκακος άθεος. Έτσι, περίπου αυτόματα επέλεξε να με θεωρήσει το πρώτο χωρίς να σκεφτεί ούτε στιγμή ότι υπάρχει περίπτωση να μην πιστεύω σε αυτό που εκείνη θεωρεί αυτονόητο. Αυτό είναι και το μεγαλύτερο πρόβλημα, όχι η θρησκεία καθαυτή, αλλά όσα προκατασκευασμένα “αυτονόητα” αυτή κουβαλάει και εγκαθιστά στην συνείδηση των ανθρώπων και των κοινωνιών.

Χρόνια Πολλά σε όλους!

ΑΕΚ - Πρωταθλήτρια Ελλάδος 2007 - 2008

Όταν ήμουν παιδάκι και ρωτούσα τον πατέρα μου “τι ομάδα είσαι;” αυτός παρόλο που ήταν ΑΕΚ μου έλεγε ότι είναι Πανιώνιος γιατί δεν ήθελε να γίνω φανατικός οπαδός αλλά υγιής φίλαθλος που εκτιμά το θέαμα και γιορτάζει, όχι την ανταγωνιστική επιβολή έναντι των άλλων ως τσαμπουκαλίδικη ρεβάνς, αλλά το ευ αγωνίζεσθε και την ομορφιά του συναγωνισμού μέσα σε αθλητικά πλαίσια. Έτσι, μεγαλώνοντας έμαθα να μη θέλω την νίκη “με κάθε μέσο”, έμαθα να προτιμάω η ομάδα μου να χάσει από το να κερδίσει με πέτσινο πέναλτι, έμαθα να μην είμαι φανατικός κι ας μεγάλωσα στην Νέα Φιλαδέλφεια, μέσα σε μια οικογένεια που οι περισσότεροι έπαιζαν μπάλα στην ΑΕΚ από τα γεννοφάσκια τους. Αυτό όμως που συνέβη τις τελευταίες μέρες με εξοργίζει, όχι μόνο ως αθλητικό γεγονός αλλά γιατί απεικονίζει μια πραγματικότητα… Την Ελληνική…

Από τον αγώνα με τον Αστέρα Τρίπολης είδα μόνο το δεύτερο ημίχρονο. Η πάσα του Edinho και το υπέροχο γκόλ του Ismael Blanco με κάτι σαν ανάποδο ψαλίδι με έκαναν να φωνάξω “ΓΚΟΛ!” και μετά να χαμογελάσω κι ας κέρδιζε και ο Ολυμπιακός την ίδια ώρα στο Καραϊσκάκη. Όλοι ξέρουν ότι ο Ολυμπιακός είναι πρωταθλητής μόνο στα χαρτιά με 3 βαθμούς που του χαρίστηκαν από την ΕΠΟ για έναν ηλίθιο λόγο. Κάποιοι θα πουν ότι ο νόμος λέει έτσι κλπ και κολοκύθια τούμπανα. Ο νόμος μπορεί να λέει έτσι εδώ και κάπου αλλού για το ίδιο θέμα να τα λέει αλλιώς, να θυμίσω ότι τα μαλακά ναρκωτικά είναι νόμιμα στην Ολλανδία ενώ στην Ελλάδα παράνομα. Για κάτι λοιπόν που είναι νόμιμο κάπου αλλού και παράνομο εδώ στα Ζωνιανά έγινε μια μικρή μάχη που κάπου αλλού δεν θα γινόταν, οπότε το ζήτημα της νομιμότητας είναι κάτι πολύ σχετικό και συχνά πολύ διαφορετικό από την έννοια του δικαίου.

Η ουσία είναι ότι η ιστορία με τον Βάλνερ, ο Γκαγκάτσης και ο Κόκκαλης μας γάμησαν ένα ακόμα πρωτάθλημα που παρά τις κακές διαιτησίες ήταν κάπως πιο ενδιαφέρον (όχι πιο δίκαιο!) γιατί τα διαιτητικά λάθη φέτος, αν και ήταν περισσότερα από άλλες χρονιές, μοιράστηκαν με τρόπο που έφερε τις ομάδες στην κορυφή να είναι πολύ κοντά μέχρι το τέλος με πιο ευνοημένο τον Ολυμπιακό, όπως πάντα.

Ο Ολυμπιακός διεκδικεί την νίκη “με κάθε μέσο” όπως είπε κάποτε ο θείος Σωκράτης και αυτό το ξέρουμε από καιρό, άλλωστε η ρήση “ο σκοπός αγιάζει τα μέσα” ήταν η βάση που ενέπνευσε και συχνά θεμελίωσε πολλές δικτατορίες και απολυταρχικά καθεστώτα, γιατί όχι και τον θείο Σωκράτη. Όμως μέχρι πρόσφατα αυτό το “με κάθε μέσο” συνέβαινε ή τουλάχιστον εκφραζόταν εντός γηπέδου με την βοήθεια της διαιτησίας, με πέτσινα πέναλτι, με φάουλ που δεν δίνονται και με αποβολές που χαρίζονται. Αυτό που δεν είχαμε δει μέχρι τώρα, και πλέον τραβάει την κατάσταση στα άκρα, ήταν να έχει χάσει ο Ολυμπιακός εντός γηπέδου και παρόλα αυτά να του δίνονται οι τρεις βαθμοί μετά επειδή ένας παίχτης της αντίπαλης ομάδας που μπήκε αλλαγή στο τέλος του παιχνιδιού είχε παίξει για πέντε λεπτά με άλλη ομάδα σε ένα φιλικό ματς το καλοκαίρι. Τι άλλο μένει να δούμε; Ίσως τον Ολυμπιακό να κάνει save πριν από κάθε ματς και να το ξαναπαίζει όταν χάνει όπως έκανα εγώ κάποτε όταν έπαιζα Championship Manager.

Το ζήτημα είναι ότι με αυτόν τον τρόπο ο Ολυμπιακός κερδίζει, ή καλύτερα του χαρίζουν, ένα πρωτάθλημα 30 αγωνιστικών στο οποίο η ΑΕΚ έχει την καλύτερη άμυνα, την καλύτερη επίθεση, τον πρώτο σκόρερ, τις περισσότερες νίκες και τους περισσότερους βαθμούς εντός γηπέδου. Ε σόρρυ κιόλας αλλά μετά από αυτό όποιος οπαδός του Ολυμπιακού πανηγυρίζει για το πρωτάθλημα θεωρώντας ότι το κέρδισε δίκαια είναι επιεικώς βλάκας αν όχι επικίνδυνος για την δημόσια ασφάλεια. Αν έχετε τέτοιους φίλους προσέχετε το πορτοφόλι σας.

Και μέσα στην βρώμα που αποπνέει και αυτό το πρωτάθλημα ο Κόκκαλης κόπτεται γιατί ο Ριβάλντο και ο Ντέμης μίλησαν στα αποδυτήρια της ΑΕΚ (όχι δημοσίως) γι’ αυτό που ο κόσμος έχει τούμπανο κι αυτός κρυφό καμάρι, δηλαδή ότι ο Ολυμπιακός ευνοείται με πλάγιους τρόπους. Μη μου πείτε ότι δεν το είχατε ακούσει πριν το πει ο Ντέμης; Μη μου πείτε ότι δεν το είχατε σκεφτεί; (όπου σκεφτεί βάλτε καλύτερα “καταλάβει”). Άλλωστε ο Καστίγιο έλεγε πρόσφατα ότι ο Ολυμπιακός κάθισε και έχασε από το Λεβαδειακό για να πέσει ο ΟΦΗ (ιδού). Φυσικά κάπου αλλού μετά από μια τέτοια δήλωση θα είχε επέμβει αυτεπάγγελτα ο εισαγγελέας για να διερευνήσει κατά πόσο ήταν στημένο το παιχνίδι η όχι, όμως αυτό δεν έγινε ποτέ γιατί εδώ είναι Ελλάντα.

Στο Ελλάντα λοιπόν έστειλε εξώδικο ο Κόκκαλης στον Ντέμη και στον Ριβάλντο για να ανακαλέσουν κάτι που ειπώθηκε στα αποδυτήρια σε κλειστό κύκλο. Παρόλο που αυτά που ειπώθηκαν άφηναν σαφείς αιχμές αυτό που δεν κατάλαβα είναι από τότε απαγορεύτηκε το δικαίωμα της ελεύθερης έκφρασης, γιατί επαναλαμβάνω αυτά ειπώθηκαν σε κλειστό κύκλο και όχι με δημόσια τοποθέτηση ή σε συνέντευξη τύπου. Επιπλέον έχει σημασία το ποιος ζητάει τα ρέστα από ποιόν και το αν η πρότερη συμπεριφορά του το επιτρέπει. Κοινώς, εκτός ότι ο Ολυμπιακός έχει κλέψει ένα πρωτάθλημα στα φανερά (το φετινό) και πιθανόν πολλά άλλα στα μουλωχτά, θυμίζω ότι είναι ο κύριος Κόκκαλης αυτός που χυδαιολογεί ρεβανσιστικά (λαγοί, κότες, νταπίπα κλπ κλπ είναι γνωστά αυτά) πριν και μετά από κάθε ντέρμπι δυναμιτίζοντας το κλίμα με αντιαθλητικό τρόπο οπότε είναι μάλλον οξύμωρο να ζητάει να επανέλθει η τάξη.

Για τον Κόκκαλη μπορώ να πω πάρα πολλά, σίγουρα όχι καλά, είναι γνωστά άλλωστε αυτά που του προσάπτονται. Όμως αυτό που με θίγει πραγματικά είναι άλλο. Έχω ανεχθεί κακές διαιτησίες, πέτσινα πέναλτι, κόκκινες που δεν δόθηκαν ποτέ, ακόμα και την νεκρανάσταση του Τζόρτζεβιτς από το κώμα (ο ίδιος το δήλωσε) και την ύποπτη απόδοση του Παπαδημητρίου και της Skoda που έκανε σκόντο στον Ολυμπιακό και έφαγε 4 (προσωπική μου άποψη και αμφισβητείστε την). Όμως αυτήν την ξεφτίλα ορισμένων ανθρώπων δεν την αντέχω… Αν η ομάδα μου έπαιρνε πρωτάθλημα με τον τρόπο που το δώσανε στον Ολυμπιακό θα ντρεπόμουν πολύ, ίσως θα άλλαζα ομάδα. Κι όμως, εδώ υπάρχει κόσμος που όχι μόνο δεν ντρέπεται άλλα το πανηγυρίζει κιόλας… Ζώα λέμε, οι άνθρωποι δεν νοιώθουν, τους κοροϊδεύουν όλοι κι αυτοί γουστάρουν το χάρτινο χωρίς ίχνος ντροπής, χαίρονται μόνοι τους ενώ όλοι οι άλλοι τους απαξιώνουν, νικητές στον μικρόκοσμο τους… Ίσως απλά τυπικοί νεοέλληνες! Καληνύχτα τους…

Update 25/4/2008, 17:21: το CNN ανέβασε άρθρο με τίτλο Olympiakos Gifted another title, νομίζω αυτό τα λέει όλα, κλικ εδώ.

ΑΕΚ - ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΡΙΑ ΕΛΛΑΔΟΣ 2007 - 2008

και όποιος το αρνείται είναι άνθρωπος αδίστακτος και ικανός να κλέψει και γλειφιτζούρι από μωρό!

Ο Βάλνερ, η ένσταση και η ντόπα

Ο Βάλνερ, ενώ του εξέδωσαν δελτίο κανονικά από την ΕΠΟ, δεν έχει λέει δικαίωμα συμμετοχής στο ελληνικό πρωτάθλημα επειδή συμμετείχε ως αλλαγή σε μισό φιλικό ως παίχτης άλλης ομάδας πριν έρθει στην Καλαμαριά. Ας πούμε ότι συμφωνούμε μέχρι εδώ (αν και δεν βρίσκω κανένα λόγο για να συμφωνήσω). Ποιο είναι το αποτέλεσμα αυτού του τρομερού παραπτώματος για το οποίο η ΕΠΟ αρνείται κάθε ευθύνη (ενώ είναι η αποκλειστική υπεύθυνη); Εκτός ότι ο παίχτης αποκλείεται από το υπόλοιπο του πρωταθλήματος, εκτός ότι τιμωρείται και η ομάδα του Απόλλωνα Καλαμαριάς, ευνοείται και ο Ολυμπιακός κερδίζοντας τους τρεις βαθμούς που έχασε απολύτως δίκαια μέσα στο γήπεδο. Κοινώς, παίρνουμε πίσω τους βαθμούς από την Καλαμαριά ως τιμωρία, δεν καταλαβαίνω όμως γιατί πρέπει απαραίτητα να τους δώσουμε κάπου, οι βαθμοί δεν ήταν του Ολυμπιακού για να του δοθούν πίσω, ούτε αδικήθηκε από την αντικανονική συμμετοχή του Βάλνερ για να μπορούμε να μιλήσουμε για αλλοίωση αποτελέσματος.

Να το δούμε και αλλιώς τώρα, αν ο Βάλνερ είχε πιαστεί ντοπαρισμένος θα αποκλειόταν και πάλι χωρίς όμως να αφαιρεθούν βαθμοί από την Καλαμαρία και φυσικά χωρίς να δωθούν στον Ολυμπιακό. Αν εσείς βγάζετε κάποιο λογικό συμπέρασμα πείτε το και σε εμένα… Πάντως αν το πρωτάθλημα καταλήξει να κριθεί υπέρ του Ολυμπιακού επειδή ένας Βάλνερ θεωρήθηκε αντικανονική αλλαγή καθώς είχε παίξει σε μισό φιλικό το καλοκαίρι, ε τότε θα μιλάμε για την υπέρτατη γελοιοποίηση του αθλήματος και την μέγιστη ξεφτίλα από την πλευρά του Ολυμπιακού.

Τα παρακάτω είναι του Αντώνη Καρπετόπουλου:

Επί τη ευκαιρία της ένστασης του Ολυμπιακού για την αντικανονική συμμετοχή του Βάλνερ, θα ήθελα να σας θυμίσω μια παλιότερη δήλωση:

«Αισθανόμαστε μεγάλη αδικία για την επιβολή αυτής της ποινής στην ομάδα και ιδίως για την αφαίρεση βαθμών που έχουμε ήδη κατακτήσει μέσα στους αγωνιστικούς χώρους. Πρόκειται για πρωτάκουστη και δίχως προηγούμενο απόφαση, που καταργεί κάθε έννοια fair play. Εμείς αγωνιζόμαστε στο γήπεδο για την ιστορία του συλλόγου, τον κόσμο και τις οικογένειές μας. (…)Θα παλέψουμε με όλες μας τις δυνάμεις για την επίτευξη των στόχων μας. Οι αντιξοότητες και τα προβλήματα μας δυναμώνουν και μας ενώνουν στην πιο δύσκολη προσπάθειά μας».

Τη δήλωση την έκαναν οι παίκτες του Ολυμπιακού (!) την επομένη της απόφασης για αφαίρεση βαθμών που είχε επιβληθεί στο ματς με τον Πανιώνιο πριν από τρία χρόνια. Είμαι περίεργος τι λένε τώρα…

Πηγή: http://www.sport-fm.gr/article.jsp?id=118784

Το τέλος του blogging και το καθήκον του γράφειν

Το όνομα του post είναι παράφραση του τίτλου ενός γνωστού κειμένου του Martin Heidegger, “the end of philosophy and the task of thinking” και προφανώς αυτο δεν έγινε τυχαία. Κάτι που με απασχολεί πολύ έντονα τον τελευταίο καιρό είναι η έννοια του “τέλους” και την λέξη την εννοώ όχι όπως συνηθίζουμε να την χρησιμοποιούμε ορίζοντας την σαν διακοπή σε μια ακολουθία γεγονότων, αλλά υπό την έννοια της εκπλήρωσης, του σκοπού, του στόχου, της ολοκλήρωσης (τελείωσης).

Η έννοια του τέλους είναι μια τεχνητή κατασκευή, κάτι εξωτερικό των πραγμάτων που προβάλλεται υποκειμενικά σε αυτά από τους αντιληπτικούς μηχανισμούς των παρατηρητών και όχι εγγενές στην ουσία (essence) της υπόστασης των πραγμάτων. Γι’ αυτό και η έννοια του τέλους (του σκοπού) έχει τις ρίζες της στον τεχνικό κόσμο (technotopia) και όχι στον φυσικό (ecotopia). Οι τεχνικές κατασκευές και δομές είναι αυτές που εξ’ αρχής φτιάχνονται με στόχο την επιτέλεση ενός τελικού σκοπού, έχουν ένα τέλος από την στιγμή που γεννώνται και γι’ αυτό η σχέση τους με το τέλος τους είναι καταληκτική, τελεσίδικη ακριβώς επειδή δεν αυτοαναπαράγονται ώστε αυτό το τέλος να αποτελέσει αρχή, καταγωγή για κάτι νέο. Αντίθετα, αυτή η συσσωρευτική ιδέα του τέλους που γίνεται καταγωγή μπορεί να βρεθεί στους εξελικτικούς μηχανισμούς που συναντούμε στον φυσικό κόσμο.

Στην φύση τα πράγματα δεν έχουν ένα συγκεκριμένο τέλος όπως στον τεχνικό κόσμο και το πιο σημαντικό δεν καταλήγουν, καθώς το τέλος τους είναι πάντα η αρχή για κάτι άλλο, είναι όμως εντελή, έχουν δηλαδή το τέλος εγγενές μέσα στις διαδικασίες εξέλιξης τους και τείνουν προς αυτό, είναι αυτό που ο Αριστοτέλης ονόμασε “εντελέχεια”. Όμως το τέλος στο οποίο τείνουν δεν είναι κάτι σταθερό, κάθε διάδραση, κάθε στιγμή στην εξελικτική διαδικασία, μετατοπίζει το τέλος τους και ταυτόχρονα δημιουργεί νέα πιθανά τέλη και τα πράγματα αποκτούν υπόσταση με τρόπο δυναμικό, κατά την πορεία της πραγμάτωσης τους η οποία είναι επίσης συνεχής και χωρίς τέλος. Μάλλον δεν έχω βρει καλύτερο και πιο περιεκτικό τρόπο για να το περιγράψω γι’ αυτό θα χρησιμοποιήσω αυτό που λέει ο Henri Bergson, “Reality… is a perpetual becoming. It makes or remakes itself, but it is never something made.“

Σε αυτό το διαρκώς και πολλαπλώς μεταβαλλόμενο πλαίσιο μάλλον δεν μπορούμε να μιλάμε για ένα και μοναδικό τέλος, αλλά για πολλαπλά τέλη που βρίσκονται σε διαρκείς διαπραγματεύσεις, διασυνδέσεις, συγκρούσεις, αλληλοεξουδετερώσεις, ανακατευθύνσεις, δρομολογήσεις κλπ χωρίς ποτέ όμως να καταλήγουν στην διεκπεραίωση ενός προσχεδιασμένου συλλογικού ή ακόμα και ατομικού στόχου. Ο στόχος γεννάται στην πορεία της διαδικασίας και είναι πάντα στιγμιαίος.

Στην blogόσφαιρα της διαρκούς και αέναης δρομολόγησης, της διασύνδεσης, της δυναμικής ανάπτυξης και της θεματικής περιήγησης τα πράγματα μοιάζουν να λειτουργούν με τρόπο σχεδόν φυσικό. Σε αυτό το σημείο προτιμώ να μην αποτολμήσω μια ευρύτερη και πιο γενναία αναλογία μεταξύ των φυσικών οικοσυστημάτων (της βιόσφαιρας) και των δομών της blogόσφαιρας καθώς δεν ξέρω σε τι βαθμό λογικές μεταθέσεις (transpositions) τέτοιου είδους μπορούν να είναι έγκυρες και ακριβείς. Η εμπειρία έχει δείξει ότι δεν είναι και θεωρώ ότι δεν υπάρχει πιο επικίνδυνο πράγμα από μια ανακριβή μεταφορά ή ένα ελλιπές παράδειγμα που δύναται να μας παρασύρει σε λάθος συσχετισμούς και εσφαλμένες αναγωγές. Παρόλα αυτά μπορούμε νομίζω να μιλάμε για παρόμοια μεμονωμένα χαρακτηριστικά και να αντλούμε αποσπασματικά ιδέες από την αναλογία βιόσφαιρας - blogόσφαιρας υπό την προϋπόθεση ότι δεν θα είναι αυτή η μοναδική αναλογία που θα χρησιμοποιούμε σαν νοητικό εργαλείο παρατήρησης, ανάλυσης, κατανόησης και σύνθεσης αλλά μόνο μια από τις πολλές.

Έτσι ενα τέτοιο μεμονωμένο χαρακτηριστικό της βιόσφαιρας από το οποίο νομίζω ότι είναι έγκυρο να τραβήξω τις γραμμές που διαμορφώνουν συσχετισμούς είναι αυτό που περιέγραψα παραπάνω, η έννοια του τέλους, του σκοπού.

Το ψηφιακό, μη υλικό και ενδογενές τέλος της blogόσφαιρας (αν μπορούμε να μιλάμε για κάτι τέτοιο) μάλλον διαμορφώνεται στην πορεία, δεν προϋπάρχει προκατασκευασμένο. Αυτό που βιώνουμε και αντιλαμβανόμαστε blogάροντας δεν είναι παρά ένα διαρκές κύμα μεμονωμένων στιγμών (instances) όπως τα καρέ μιας ταινίας και αυτές οι στιγμές, που έχουν η κάθε μια το δικό τους τέλος, διαρκώς δρομολογούν νέα τέλη χωρίς όμως ποτέ να καταλήγουν. Στην blogόσφαιρα λοιπόν έχουμε μια διαρκή ανάπτυξη δυνατοτήτων όμως η κατάληξη, το πραγματικό τέλος, μπορεί να συμβαίνει μόνο εκτός blogόσφαιρας καθώς προϋποθέτει την διάδραση με την υλική πραγματικότητα. Αυτό ακριβώς είναι και το μεγάλο πλεονέκτημα αυτού του τρόπου επικοινωνίας ή διάδρασης αν προτιμάτε.

Επιπλέον, ο σκοπός (τέλος) δεν είναι κάτι συνειδητά συλλογικό. Προφανώς υπάρχουν ομάδες, παρέες, συνασπισμοί, άνθρωποι με κοινούς προβληματισμούς ή επιδιώξεις αλλά ο καθένας είναι μια ανεξάρτητη μεταβλητή, ή τουλάχιστον ως τέτοια λογίζεται καθώς ο ορισμός του “τέλους” ή του στόχου είναι κάτι προσωπικό κάθε φορά. Ακόμα κι όταν ο στόχος κάποιων ανθρώπων μοιάζει να είναι ο ίδιος υπάρχουν ποιοτικές διαφορές εξαιτίας της διαφορετικής επιχειρηματολογίας τους, της διαφορετικής “αρχής” του τέλους. Κοινώς δεν έχει σημασία μόνο το που θέλουμε να καταλήξουμε αλλά και από που ξεκινάμε και ποιον δρόμο διαλέγουμε, τι καταγωγή δηλαδή έχει το κάθε τέλος και πως οδεύουμε προς αυτό.

Σε άλλο ποστ μου στο πρόσφατο παρελθόν αποπειράθηκα να μιλήσω για το ίδιο θέμα σε αναλογία με την γραφή του Κάφκα. Η ουσία των επιχειρημάτων που παραθέτω στο άλλο ποστ υποστηρίζει ότι η ανάπτυξη της blogόσφαιρας είναι δυναμική, τοπολογική και χωρίς τέλος και γι’ αυτό τον λόγο μη ελέγξιμη. Προσωπικά νομίζω ότι η blogόσφαιρα λειτουργεί έτσι και αυτό το θεωρώ κάτι μοναδικό καθώς τέτοια χαρακτηριστικά μάλλον δεν υπάρχουν σε καμία άλλη τεχνητή κατασκευή/δομή/σύστημα, τουλάχιστον όχι σε τέτοιο βαθμό. Με βάση αυτό θεωρώ ότι:

α) Η blogόσφαιρα δεν είναι δυνατόν να ελεγχθεί καθώς απαιτείται μια υπερδομή πιο σύνθετη από την ίδια που θα δύναται να προβλέπει πράγματα πριν συμβούν και θα τα καταστέλλει πριν αυτά γεννηθούν ως δυνατότητες, δηλαδή πολύ πριν γίνουν πραγματικότητες (βλέπε Minority Report).

β) Ακόμα κι αν ένας έλεγχος μεγάλης κλίμακας είναι δυνατός θα είναι μεγάλο λάθος καθώς έχουμε περισσότερα να χάσουμε παρά να κερδίσουμε. Πιθανός έλεγχος, για χάρη της πρόληψης, θα σκοτώσει ένα τεράστιο πεδίο δυνατοτήτων που προκύπτουν από αυτό το συνεχώς αυξανόμενο και μεταβαλλόμενο δημιουργικό χάος (εντροπία). Μια τέτοιου είδους πρόληψη τύπου “Protect me from what I want” (κατά την Jenny Holzer) θα ισοδυναμεί με ακρωτηριασμό.

Σε κάθε περίπτωση, η άποψη μου είναι ότι οποιαδήποτε απόπειρα ελέγχου είναι είτε καταδικασμένη είτε καταδικαστική αν και το δεύτερο θα διαρκέσει μόνο για λίγο, πριν τελικά ο έλεγχος καταρρεύσει από την δυναμική της πραγματικότητας. Όπως λέει ο Gilles Deleuze περιγράφοντας την κατασκευή ενός μονοπατιού, όσο κοντά κι αν βάλουμε τις πλάκες καλύπτοντας το έδαφος, όσο κι αν επιχειρούμε να μικρύνουμε η να καλύψουμε τους αρμούς και τα διάκενα ανάμεσα στις πλάκες, πάντα τα μικρά φυτά και το χορτάρι θα βρίσκουν τρόπο να ξεμυτίζουν από τα διάκενα. Αυτό συμβαίνει γιατί οι πέτρες έχουν ένα τέλος και έχουν καταλήξει ενώ τα φυτά αναζητούν το τέλος κατά την ανάπτυξη τους, κατά την διάρκεια, χωρίς να καταλήγουν.

Η blogόσφαιρα κάνει ακριβώς αυτό, ξεμυτίζει από τα διάκενα του πραγματικού κόσμου, από τα κενά που αφήνουν οι τεχνικές δομές που έχουν καταλήξει και γι ‘αυτό είναι ατελείς, αλλά και από αυτά άλλων δομών που δεν έχουν καταλήξει, όπως οι θεσμοί και νόμοι, αλλά είναι λιγότερο ευέλικτες και δυναμικές από την blogόσφαιρα. Αυτή η ανάδυση από τα διάκενα μπορεί να λειτουργήσει είτε συμβιωτικά με τις υπάρχουσες δομές, όπως τα παράσιτα, είτε αποσαρθρωτικά προς αυτές όπως ένας ιός, το μόνο βέβαιο είναι ότι δεν θα τις αφήσει ανέγγιχτες και θα δράσει αναμορφωτικά. Είναι επίσης απολύτως βέβαιο ότι αυτή η διάσταση της blogόσφαιρας, η δυναμική ανάπτυξη και οι συμβιωτικές και αποσαρθρωτικές τις ιδιότητες, ενοχλούν και θίγουν κάποιους οι οποίοι είναι εγκατεστημένοι ή γατζωμένοι πάνω στις υπάρχουσες δομές και συνθέτουν, αναπαράγουν και υποστηρίζουν το status quo, ανεξάρτητα από το αν δηλώνουν δημοσιογράφοι, πολιτικοί, φοιτητές, εργάτες ή bloggers.

Εκτός λοιπόν από τον κίνδυνο ενός top to bottom ελέγχου ευρύτερης κλίμακας που απορρέει από νομικά πλαίσια και θεσμίσες από ανώτερες αρχές όπως το κράτος, και προσωπικά δεν τον θεωρώ απειλή γιατί είναι κάτι εξωτερικό της blogόσφαιρας, οι απόπειρες ελέγχου, καπελώματος, προπαγάνδας και εκφυλισμού της blogόσφαιρας μπορούν να ξεκινούν και από μέσα με τρόπο bottom to top και ανεξάρτητα από τον ποιον στοχεύουν να εξυπηρετήσουν και αν τελικά τον εξυπηρετούν ή όχι, να δημιουργούν τις προϋποθέσεις ώστε να ευδοκιμήσουν έλεγχοι μεγαλύτερης κλίμακας που πλήττουν το blogging συνολικά αλλά με τρόπο που στοχεύει τον κάθε blogger με διαφορετικό τρόπο και για διαφορετικό λόγο, εντός και εκτός blogόσφαιρας.

Όσο περισσότερο ανεβαίνει το blogging και όσο γιγαντώνεται η blogόσφαιρα, τόσο περισσότερο θα εμφανίζονται και θα κερδίζουν έδαφος blogs που θα είναι στρατευμένα και ως στόχο θα έχουν να εγκαταστήσουν μια γραμμή (κυρίως πολιτική αλλά όχι μόνο) εδραιώνοντας μια ισχυρή θέση στο πεδίο της διαμόρφωσης και διακίνησης της πληροφορίας και όχι απλά να διαδώσουν ή να υπερασπιστούν μια προσωπική άποψη όπως συνέβαινε μέχρι τώρα. Άλλωστε αυτό ήδη έχει αρχίσει να συμβαίνει και είναι παραπάνω από προφανές πως κάποιοι βλέπουν την blogόσφαιρα σαν ένα παρθένο χώρο και σαν ένα νέο επικοινωνιακό μέσο που μπορεί να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα διαφορετικών κέντρων. Είναι ζήτημα χρόνου αυτοί οι κάποιοι να διεκδικήσουν θέση τσιφλικά κάνοντας κατάχρηση των δυνατοτήτων του μέσου και τελικά διαμορφώνοντας οι ίδιοι την εικόνα για το τι είναι blogging και blogόσφαιρα να διεκδικήσουν να γίνουν εκπρόσωποι της. Το blogging λοιπόν βρίσκεται μπροστά στον κίνδυνο, όχι απλά να καπελωθεί όπως θα έλεγαν κάποιοι, αλλά να διαμορφωθεί επικίνδυνα και να εκφυλιστεί σε ένα επίπεδο που η ατομική πρωτοβουλία, ο διάλογος, η δυναμική, η συνδιαμόρφωση και η προσωπική έκφραση θα είναι απλά παρενέργειες και όχι οι αφετηρίες καθώς θα έχουν επικρατήσει αυτοί που έχουν στρατευθεί για την επιτέλεση ενός στόχου, ενός “τέλους” θεμιτού ή αθέμιτου (κατά την άποψη μου η έννοια του τέλους είναι πάντα κάτι αθέμιτο). Προσωπικά, παρόλο που τα σημεία των καιρών είναι δυσοίωνα, είμαι αισιόδοξος ότι παρά τον κίνδυνο να συμβεί κάτι τέτοιο τα ανακλαστικά των bloggers είναι τέτοια που επαρκούν για να προλάβουν τέτοιες καταστάσεις που επιδιώκουν την επιβολή ενός τέλους.

Η πρόσφατη υπόθεση του press.gr και οι ιστορίες για το περιβόητο νομικό πλαίσιο για το internet και τα blogs έθεσαν, μάλλον τεχνηέντως, ένα δίλημμα το οποίο δεν θα έπρεπε και δεν πρέπει να ληφθεί περισσότερο σοβαρά από όσο του αξίζει. Το ζήτημα της ανωνυμίας ή επωνυμίας έγινε αφορμή για μια εκτενή κουβέντα η οποία απλώθηκε σε πάρα πολλά blogs, και στο παρόν, και κατά την γνώμη μου ήταν ως επί το πλείστον αποπροσανατολιστική καθώς σε πολλές περιπτώσεις το ζήτημα ετέθη υπό την μορφή ενός διλήμματος που δεν έχει λόγο να υπάρχει, αλλά παρόλα αυτά συζητιέται με τρόπο που μας εμποδίζει να δούμε την ουσία του πράγματος. Κατά την γνώμη μου το δίλημμα δεν είναι ανωνυμία ή επωνυμία αλλά ετερονομία ή αυτονομία. Δηλαδή, αν προτιμάμε την θέσμιση ενός κανονιστικού πλαισίου, που ανεξάρτητα από το πόσο ελεύθερο ή δεσμευτικό θα είναι, θα λειτουργεί ως κάτι εξωτερικό της blogόσφαιρας και ακόμα κι αν το θεσμίσουμε εμείς οι ίδιοι θα το αντιλαμβανόμαστε ως μια εξωτερική αρχή (όπως έναν θεό) που εισάγει ένα τέλος με τρόπο αξιωματικό (ετερονομία) ή αν θέλουμε να έχουμε την δυνατότητα να θεσμίζουμε εμείς οι ίδιοι εκ των έσω και ο καθένας με τρόπο δικό του τους κανονισμούς που θεωρούμε αναγκαίους κάθε φορά εισάγοντας ο καθένας το δικό του στιγμιαίο τέλος (αυτονομία). Προσωπικά, είμαι προφανώς υπέρ της αυτονομίας και νομίζω ότι με βάση τα παραπάνω οι λόγοι είναι σαφείς, παρόλα αυτά είναι βέβαιο ότι κάποιοι επιδιώκουν και θα συνεχίσουν να επιδιώκουν την ετερονομία και αυτό παρόλο που μπορεί να είναι μια άποψη δεν είναι πάντα κάτι αθώο.

Η blogόσφαιρα έχει ήδη ένα τέλος, έναν σκοπό, αυτόν του να μην έχει προκατασκευασμένο σκοπό αλλά να τον αναζητεί διαρκώς και αυτό εκτός από ένα μοναδικό χαρακτηριστικό μοιάζει να είναι κάτι σαν “καθήκον” που κουβαλάμε όλοι χωρίς απαραίτητα να το ξέρουμε ή να το συνειδητοποιούμε. Η blogόσφαιρα είναι φορέας μιας συλλογικής νοημοσύνης και αυτό δεν συμβαίνει από τον συνασπισμό του συνόλου των γραφόντων σε μια συνειδητοποιημένη, οργανωμένη, συνασπισμένη συλλογικότητα που στοχεύει και συστρατεύεται προς έναν σκοπό αλλά από την διαρκή αλληλεπίδραση τους ως ένα σύνολο αυτόνομων ατομικοτήτων (το αν είναι και ανεξάρτητες και με ποιόν τρόπο είναι ένα άλλο θέμα).

Σε αυτή την blogόσφαιρα το μοναδικό καθήκον μας λοιπόν είναι αυτό του γράφειν ώστε να διασφαλιστεί η συνέχεια, το μη τέλος ή άρνηση επιβολής του τέλους από τρίτους. Η λέξη blogger δεν είναι και δεν πρέπει να θεωρείται δηλωτική μιας ταυτότητας (πόσο μάλλον να ταυτιστεί με μια) παρά μόνο μιας ιδιότητας μεταξύ πολλών άλλων ετερόκλητων ιδιοτήτων. Αυτό πρέπει να το καταλάβουμε πρώτα από όλα εμείς και μετά να το καταστήσουμε κατανοητό και στους έξω γιατί όσο πιο ενιαία και ομοιογενής μοιάζει η blogόσφαιρα στους έξω τόσο μεγαλύτερος είναι ο κίνδυνος ο έλεγχος, το ταμπέλωμα και το καπέλωμα να είναι καθολικά και χωρίς διακρίσεις. Η αξία της blogόσφαιρας είνα το ότι λειτουργεί σαν ένα από τα τελευταία πεδία άσκησης της ατομικότητας, της υποκειμενικής κρίσης και θεωρώ ότι αυτό πρέπει να παραμείνει ως έχει γιατί πιστεύω (αυτή είναι μια λέξη που δεν λέω ποτέ και εδώ την χρησιμοποιώ εμφατικά, όχι κυριολεκτικά και απόλυτα) ότι η αυτονομία είναι η πιο ελεύθερη μορφή ελευθερίας.

Και επειδή υπάρχει ο κίνδυνος να χαρακτηριστώ μηδενιστής και αρνητής της ιδέας της συλλογικότητας οφείλω να αποσαφηνίσω την στάση μου λέγοντας ότι θεωρώ την blogόσφαιρα ως έναν χώρο που χτίζονται και δυναμώνουν τα επιχειρήματα μέσα από διαρκή διάλογο ανάμεσα σε αυτόνομα άτομα, όχι ανάμεσα σε κοινωνικές ομάδες ή αντιπροσώπους τους (παρά το γεγονός ότι υπάρχουν και αυτοί). Στην blogόσφαιρα όμως που είναι ένα πεδίο δυνατοτήτων (virtual) δεν γεννάται η συλλογικότητα παρά μόνο η δυνατότητα μιας συλλογικότητας μέσα από την διαμόρφωση επιχειρημάτων όπως αυτή γίνεται από αυτόνομες ατομικότητες. Η δυνατότητα αυτή όσο μένει μέσα στην blogόσφαιρα παραμένει απλά μια εκκρεμούσα δυνατότητα που μπορεί να αλλάζει μορφές και υποστάσεις μέσα από διαρκείς αναθεωρήσεις και διαπραγματεύσεις αλλά ουσιαστικά παραμένει μια δυνατότητα που περιμένει ενεργοποίηση ώστε να γίνει πραγματικότητα και προϋπόθεση γι’ αυτό είναι η συλλογική δράση στον κόσμο εκτός της blogόσφαιρας. Στην εντός της blogόσφαιρας πραγματικότητα, και επειδή τα πράγματα είναι ακόμα αρκετά εσωστρεφή και αυτοαναφορικά (ίσως μετά από κάποια χρόνια να μιλάω με άλλους όρους έχοντας μια άλλη άποψη) προτιμώ να μιλάω για εν δυνάμει συλλογικότητα καθώς κατά την άποψη μου (και επειδή ζούμε στην Ελλάδα) όσο κι αν συμφωνούμε, συνδιοργανώνουμε και συνδιαμορφώνουμε ως bloggers εντός της blogόσφαιρας, το πραγματικό πεδίο της συλλογικής δράσης και των ενεργών πολιτών είναι και μάλλον θα παραμείνει για καιρό το πανεπιστήμιο, οι χώροι εργασίας, ο δρόμος, το εργοστάσιο και όχι η οθόνη και το πληκτρολόγιο. Το blogging είναι ο καταλύτης για την αντίδραση όχι όμως η ίδια η αντίδραση.

Τα κορίτσια στην παρέλαση!

Τα κορίτσια, παρόλο που είναι Ολλανδέζες, πήγαν στην παρέλαση για να τιμήσουν την πατρίδα μας και τα εθνικά ιδεώδη… Και όπως μαρτυρά και η φωτογραφία (κλικ για μεγέθυνση) τα κατάφεραν πολύ καλά δροσίζοντας με την παρουσία τους το γεγονός! Μπράβο κορίτσια… και του χρόνου! Μας κάνατε υπερήφανους!

Η Γελάδα ποτέ δεν πεθαίνει!

Νέο εορταστικό Banner για να εναρμονιζόμαστε με το κλίμα των ημερών… Ζητώ συγγνώμη για την παραχάραξη και ελπίζω να με συγχωρέσει η πολιτική ηγεσία και ο λαός της κατά τα άλλα σεβαστής και συμπαθεστάτης Ουρουγουάης που παραποίησα την σημαία της!

Για την ιστορία και για να αποκαταστήσω την τιμή της, αναφέρω ότι τον Νοέμβριο του 2007 η Ουρουγουάη έγινε η πρώτη χώρα της Λατινικής Αμερικής και η δεύτερη ολόκληρης της ηπείρου που αναγνωρίζοντας τα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων θεσμοθέτησε συμβόλαιο συμβίωσης για άτομα του ιδίου φύλου… Ίσως επειδή εκεί δεν υπάρχει Άνθιμος, αλλά αντίθετα δεξιός ψάλτης στον Ιερό Ναό του Αγίου Σαβαώθ στο Μοντεβίδεο είναι ο αγαπητός Ροϊδης!

Την Καλημέρα μου σε όλους!