Archive for the ‘Τα του blog μου’ Category

h1

Ιστολόγια και ερωτηματολόγια

07/06/2008

Από καιρό έχω αναφερθεί, αν και μάλλον αποσπασματικά, στο ότι σε γενικές γραμμές (για το «ειδικά» θα γράψω κάποια άλλη στιγμή) είμαι κατά οποιασδήποτε ιδέας συνασπισμού που θα έχει στόχο να παράξει οργανωμένες συλλογικότητες και γι’ αυτό ετερονομίες μέσα στο χώρο του blogging. Αυτό δεν είναι βίτσιο αλλά μια άποψη μου η οποία κατευθύνεται από την λογική ότι η blogόσφαιρα είναι χώρος έκφρασης και πεδίο δράσης του υποκειμένου με τρόπο αυτόνομο και όχι ετερόνομο. Ο καθένας εδώ είναι σε θέση να διεκδικήσει την ατομικότητα του, και το δικαίωμα στην διαφορά κάτι που εκεί έξω δεν είναι τόσο εύκολο και τα γεγονότα των ημερών το αποδεικνύουν. Προφανώς και δε εννοώ ότι δεν θέλω φίλους ή ότι απορρίπτω την συνδιαμόρφωση, κάθε άλλο, ακριβώς επειδή διεκδικώ τον διάλογο και την επικοινωνία αυτό που αρνούμαι είναι ένα οργανωμένο σύστημα ή φορέα που θα τον κατευθύνει, θα τον διαμορφώνει, θα τον υποστηρίζει, ή θα τον ονοματοδοτεί (χαρακτηρίζει). Ο διάλογος εδώ είναι ελεύθερος και η δεοντολογία, η θεματολογία, οι κοινές απόψεις και οι διαφωνίες παράγονται δυναμικά όπως και όλα τα υπόλοιπα που χαρακτηρίζουν την blogόσφαιρα και που ξέχασα να αναφέρω. Για να το πάω πιο μακριά το blogging όπως συνηθίζω να λέω δεν έχει έναν generic σκοπό, είναι απλά ένα εργαλείο και μια από τις ποιότητες του είναι ακριβώς αυτή, ότι δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένα εργαλείο που δεν έχει σκοπό ύπαρξης αλλά αναζητά διαρκώς τον σκοπό του και αυτό είναι κάτι που το κάνουμε όλοι μαζί αλλά ο καθένας μόνος του και αυτόνομα. Η αποδοχή οποιασδήποτε «αρχής», και δεν εννοώ τον όρο απαραίτητα υπό την έννοια της εξουσίας, θέτει ένα «τέλος» στο blogging και εδώ εννοώ την λέξη υπό την έννοια του σκοπού. Προσωπικά θεωρώ ότι το blogging δεν χρειάζεται κανένα τέλος γιατί είναι το ίδιο εντελές, εμπεριέχει το τέλος του μέσα στην εργαλειακότητα του και διαρκώς τείνει προς αυτό χωρίς να καταλήγει ποτέ καθώς το τέλος διαρκώς μετατοπίζεται και αυτό το διασφαλίζουμε εμείς, ως πολλοί και αυτόνομοι. Δείτε τα σχετικά posts παραθέτω links στο τέλος.

Αυτός είναι και ο λόγος που προσωπικά δεν πιστεύω στον χαρακτηρισμό «κίνημα των bloggers» και θεωρώ λάθος την χρήση του και αυτό γιατί μοιάζει μοιάζει να υπονοεί ένα κοινό ιδεολογικό πλαίσιο, μια κοινή θέση ή σύνολο θέσεων τα οποία για τον έξω κόσμο είναι τα προαπαιτούμενα για την διαμόρφωση των αιτημάτων μιας συλλογικής διεκδίκησης η οποία τελικά δεν υπάρχει. Επιπλέον θεωρώ ότι οποιοσδήποτε συνολικός χαρακτηρισμός γεννά μόνο κινδύνους και καταργεί το πιο ουσιαστικό στοιχείο του blogging, την αυτονομία ως απροσδιοριστία, εισάγοντας ετερονομίες!

Γι’ αυτό και στέκομαι επιφυλακτικά απέναντι στην πρόσκληση που έλαβα από την VPRC η οποία μέσω ενός εκπροσώπου της μου έστειλε ένα ομολογουμένως πολύ ευγενικό e-mail ζητώντας μου να διαθέσω λίγο χρόνο για να συμπληρώσω ένα ερωτηματολόγιο. Tο e-mail λέει μεταξύ άλλων:

«Το μηνιαίο πολιτικό περιοδικό Monthly Review και η εταιρία ερευνών VPRC πραγματοποιούν μια έρευνα προκειμένου να αναδείξουν τα κοινωνικά, πολιτικά και ιδεολογικά χαρακτηριστικά των bloggers στη χώρα μας.»

Θέλω εδώ να αναφέρω ότι δεν έχω κανένα πρόβλημα να δηλώσω σε ποιόν χώρο ανήκω ιδεολογικά (παρόλο που είναι εξαιρετικά περίπλοκο), άλλωστε είναι προφανές το τι είμαι από αυτά που γράφω και από τις απόψεις μου και είναι σαφές ότι αν είχα πρόβλημα ή φοβόμουν κάτι δεν θα έγραφα αυτά που γράφω. Η πολιτική ταυτότητα του blog είναι παραπάνω από σαφής, το περιεχόμενο και η θεματική του το ίδιο, το ποιος είμαι είναι κι αυτό πλέον γνωστό, το μορφωτικό μου επίπεδο μπορεί κάποιος να το βρει πολύ εύκολα από λινκς που υπάρχουν στο blog και από σχετικά posts και comments κλπ. Δεν έχω λοιπόν πρόβλημα να δώσω και το τηλέφωνο μου αν μου ζητηθεί.

Αυτό με το οποίο όμως δυσκολεύομαι να συμβιβαστώ, και στο οποίο προτιμώ να μην συνεναίσω, είναι η λογική μιας τέτοιας έρευνας, η λογική της παραγωγής ενός μοντέλου ή καλύτερα ενός προφίλ του «μέσου Έλληνα blogger». Ακόμα κι αν δεν είναι μέσα στις προθέσεις της VPRC (που πράγματι δεν είναι) αυτό θα λειτουργήσει σαν στοιχείο ταυτοποίησης εννοώντας ότι σε βάθος χρόνου και με βάσει τέτοιες έρευνες η απροσδιοριστία αυτού του χώρου, της blogόσφαιρας, θα χαθεί και ο χώρος θα αποκτήσει ταυτότητα, θα ονοματοδοτηθεί και μαζί με την ονοματοδότηση ο αυτοπροσδιορισμός και η αυτονομία θα γίνουν ετεροπροσδιορισμός και ετερονομία. Πλέον δεν θα είσαι κάποιος που blogάρει αλλά επειδή blogάρεις θα είσαι κάποιος ή εν δυνάμει κάποιος που θα ανταποκρίνεται σε κάποια χαρακτηριστικά, αυτά που θα αναδείξει η έρευνα ή καλύτερα οι διάφορες έρευνες. Έχοντας ασχοληθεί με τα στατιστικά ανθρωπομετρικά μοντέλα που χρησιμοποιήθηκαν στην αρχιτεκτονική θεωρώ μεν ότι ήταν χρήσιμα αλλά έγιναν πιο χρήσιμα όταν τα απορρίψαμε. Ο λόγος είναι ότι φτιάξαμε μοντέλα που ήταν η συνισταμένη όλων των ανθρωπομετρικών χαρακτηριστικών (ύψος, βάρος, άνοιγμα χεριών κλπ.) όλου του πληθισμού. Παρόλο που ήταν όλα μεγέθη πολύ εύκολα μετρήσιμα και από τη φύση τους ποσοτικοποιήσιμα, στο τελικό μοντέλο ανθρώπου ανταποκρινόταν μόνο ένα 5% του πληθυσμού παρόλο που αυτό είχε βασιστεί στο 100%, όλοι οι άλλοι ήταν πιο κοντοί, ή πιο ψηλοί κλπ. Παρόλα αυτά οι αρχιτέκτονες λάμβαναν αποφάσεις και σχεδίαζαν για το 100% του πληθυσμού με βάση το μοντέλο που ταίριαζε μόνο στο 5%. Αυτό δεν έγινε γιατί έκαναν λάθος στην μελέτη, αλλά γιατί ήταν αδύνατον να καλύψουν με ένα μοντέλο την τεράστια ποικιλία ανθρωπίνων σωμάτων. Αυτός είναι και ο λόγος που σήμερα πιστεύω ότι μπορούν να υπάρξουν αναλύτικά μοντέλα αλλά όχι συνθετικά (που παράγουν συνθέσεις δηλαδή).

Θεωρώ λοιπόν ότι τα αποτελέσματα από αυτές τις έρευνες είναι χρήσιμα αλλά θα είναι πιο χρήσιμα όταν θα μάθουμε να τα αντιμετωπίζουμε ως μια θολή γενική εικόνα, διαισθητικά και όχι ως ταυτότητα ή ως ορισμό. Θα μου επιτρέψετε να θεωρώ ότι στην Ελλάδα όχι μόνο δεν υπάρχει από τον κόσμο η ανάλογη ωριμότητα ώστε να συμβεί το πρώτο αλλά κάποιοι Έλληνες είναι ικανοί να χρησιμοποιήσουν την ανάλυση προκειμένου να «συνθέσουν» μια ταυτότητα για το τι είναι blogger.

Επιπλέον το πεδίο του blogging είναι εξαιρετικά περίπλοκο, δεν είναι σαν το μπάσκετ όπου μπορεί κανείς πολύ εύκολα να μετρήσει φάουλ και σουτ εντός παιδιάς. Παρόλο που η blogόσφαιρα είναι ένας ψηφιακός χώρος ή πραγματικότητα της είναι απολύτως αναλογική και γι’ αυτό εξαιρετικά σύνθετη σε αντίθεση με αυτήν π.χ. του μπάσκετ που είναι σχεδόν ψηφιακό (δυαδικό), μια βολή μπαίνει ή δεν μπαίνει και για αυτό μπορεί να μετρηθεί ποσοτικά. Πώς όμως ποσοτικοποιείται το χάος του blogging χωρίς να γίνουν αφαιρέσεις; Μάλλον δεν γίνεται και προσωπικά θεωρώντας ότι ακόμα και οι τελευταίες λεπτομέρειες είναι εξαιρετικά καθοριστικές σε τέτοιου είδους συστήματα νομίζω ότι ίσως είναι καλύτερα για την blogόσφαιρα να παραμείνει ως μια θολή εικόνα και η εντύπωση που έχουμε γι’ αυτή να είναι αποκλειστικά το προϊόν της βιωματικής μας εμπειρίας και να μην μεταφραστεί σε ποσοτικά μεγέθη που όσο κι αν δεν το θέλουμε θα λειτουργήσουν ως ορισμός.

Κατανοώ τις προθέσεις της VPRC, συμφωνώ ότι έχει τεράστιο ενδιαφέρον μια στατιστική μελέτη αλλά ας μου επιτραπεί να θεωρώ ότι το χάος της blogόσφαιρας δεν χρειάζεται ούτε να προσδιοριστεί, ούτε να μπει σε τάξη καθώς αυτή είναι η σημαντικότερη ποιότητα του και ίσως και ο μοναδικός έγκυρος ορισμός που μπορεί να δωθεί. Ευχαριστώ την VPRC για την επιλογή και τον ενδιαφέρον της για το blogging αλλά δεν θα συμμετέχω στην έρευνα, όχι γιατί φοβάμαι ή διαφωνώ, άλλωστε δεν είναι η συγκεκριμένη έρευνα αυτή που θα αλλάξει τον τρόπο που σκεπτόμαστε για το blogging, κάτι τέτοιο θα συμβεί σε βάθος χρόνου. Ας μου επιτραπεί όμως η αποχή ως μια πράξη συμβολική και μαζί εργαλειακή, όχι γιατί θέλω να αποτύχει η έρευνα, αλλά γιατί θεωρώ ότι πρέπει κάποιος να πάρει την θέση αυτή, υπέρ του χάους και της απροσδιοριστίας της blogόσφαιρας, και να αναλάβει ως ρόλο να την υπερασπιστεί και να την στηρίξει, όχι για να κυριαρχήσει το χάος και η αυτονομία, αλλά για να μην εκλείψει.

Στα παρακάτω κείμενα παραθέτω κάποιες σχετικές σκέψεις και θέσεις μου για το blogging που ίσως βοηθήσουν στην καλύτερη κατανόηση ή στην επιδείνωση της παρανόησης.

Το τέλος του blogging και το καθήκον του γράφειν

Το πληκτρολόγιο του Κάφκα

Νόμος(?) – Μανιφέστο(?)


h1

Ιδιογράφως, crazy cows

27/05/2008

Ένα από τα πιο όμορφα πράγματα που έχω δει στην Ελληνική blogόσφαιρα είναι η πρωτοβουλία με τίτλο «Ιδιογράφως» που ξεκίνησε από τους φίλους Natassaki και AFM. Ήθελα εδώ και μέρες να γράψω κάτι όμως συνειδητοποιώ ότι η «γραφή» δεν περιορίζεται  στενά στην έννοια του κειμένου αλλά προχωράει παραπέρα σε αυτήν του «ίχνους». Αυτή είναι και η πιο όμορφη σύνδεση που μπορώ να κάνω με την Αμαλία η οποία άφησε το ίχνος της στην blogόσφαιρα και γι’αυτό νομίζω έχει νόημα να της αφιερωθεί αυτή η συλλογή, που είναι μια συλλογή «ιχνών». Έπιασα λοιπόν κι εγώ μολύβι και σχεδίασα για να προσθέσω το ίχνος μου (κλικ στην εικόνα για μεγέθυνση), έχοντας σαν άλλοθι την ανάγκη να ξεμουδιάσω λίγο από το τρέξιμο και να αφήσω παρουσιάσεις και κείμενα στην άκρη.

Κάποιοι δικοί μου άνθρωποι χαίρονται να πιάνω μολύβι και ομολογώ ότι τον τελευταίο καιρό δεν το κάνω συχνά. Όμως όταν το κάνω το διασκεδάζω και νομίζω ότι καταφέρνω να αίρεται μια θεμελιώδης παρεξήγηση, τις οποίας συχνά έχω πέσει θύμα, που θέλει τους αρχιτέκτονες που ασχολούνται με θεωρία να είναι ανίκανοι σχεδιαστές.

Με εκτίμηση, για την πρωτοβουλία «Iδιογράφως», http://autographcollectors.blogspot.com/

Χάρης Χεϊζάνογλου (κατά κόσμον harisheiz)

h1

Ένας χρόνος Crazy Cows

16/05/2008

Τα γελάδια του blog μου συμπληρώνουν σήμερα ένα χρόνο και αισθάνομαι την ανάγκη να κάνω έναν μικρό απολογισμό. Είναι μάλλον που κάθε γιορτή και επέτειος μας κάνει να κοιτάμε πίσω και να λειτουργούμε κάπως ανασκοπικά. Ξεκίνησα πρόσφατα να γράψω κάτι αλλά επειδή μου φάνηκε πολύ περιγραφικό και επειδή αυτό είναι απλά ένα επετειακό ποστ και όχι η απονομή των όσκαρ, το έσβησα. Το μόνο που θα πω ως απόσταγμα αυτών που θα έγραφα είναι το αφόρητα κλισέ «ο χρόνος περνάει πολύ γρήγορα» και σε παρένθεση (γαμώτο).

Από την άλλη όμως δεν είναι αυτό το πιο γοητευτικό από όλα σε αυτή τη διαδικασία; Στην αρχή ξεκίνησα να σχεδιάσω ένα blog καθώς η ιδέα του σχεδιασμού ήταν το κατάλοιπο της αρχιτεκτονικής μου ιδιότητας που όπως κάθε «τεχνική» στοχεύει να οργανώνει, να σχεδιάζει, να προγραμματίζει να ολοκληρώνει. Ο χρόνος όμως είναι εκεί και λειτουργεί καταλυτικά με τρόπους που κάνουν το οτιδήποτε να αποκλίνει από την «αρχή» του ή καλύτερα από το «τέλος» (σκοπό) που έχει η αρχή του. Ένα χρόνο μετά το μέλλον έγινε παρόν και μαζί με αυτό το «άλλο» (δηλαδή όλα όσα δεν γνώριζα και όσα δεν είχα προβλέψει στην αρχή) ήρθε και έκανε το blog αυτό που είναι. Κοιτώντας πίσω σε παλιά posts βλέπω το blog να γίνεται και να ωριμάζει, να ανοίγει θέματα και να μην τα κλείνει, να δρομολογεί και να μην διεκπεραιώνει, να αρχίζει και να μην τελειώνει κι αυτό με ενθουσιάζει. Ίσως για αυτόν τον ενθουσιασμό μου να φταίει ότι ποτέ δεν κράτησα ημερολόγιο και ότι πάντα απέφευγα να κοιτώ το ρολόι μου, δεν έχω τοποθετήσει τις μνήμες μου χρονικά σε frames που να μπορώ να ανακαλέσω με τρόπο οργανωμένο, να τα παίξω στο μυαλό μου σαν ταινία και να διακρίνω τη διαδικασία που συντελείται.

Κάτι άλλο που με γοητεύει αυτόν τον ένα χρόνο είναι η διάδραση και η επικοινωνία με ανθρώπους που δεν έχω γνωρίσει από κοντά. Κάποτε ο Λουκρήτιος μίλησε για τα «φαντάσματα της ύλης», ότι δηλαδή δεν μπορούμε να δούμε κανένα υλικό αντικείμενο ως αποσπασμένο από όλα όσα ξέρουμε, έχουμε δει, ακούσει διαβάσει γι’ αυτό. Η γνώση μας για κάτι είναι διαμορφωτική για την εικόνα που έχουμε γι’ αυτό το κάτι. Είναι ένα υπέροχο παράδοξο ότι στην εποχή μας είναι δυνατόν να υπάρχει μια εικόνα η οποία δεν είναι υλική αλλά είναι σχεδόν αποκλειστικά εξαρτημένη από όλα έχουμε δει, έχουμε διαβάσει ο ένας για τον άλλον, ο ένας από τον άλλον. Δεν έχω την πλήρη εικόνα σας παρόλο που ίσως να μπορώ να αναγνωρίσω την φωνή σας ή να έχω δει φωτογραφίες σας. Η επαφή μας λοιπόν είναι περίπου a-formal, άμορφη, βασισμένη σε μια πραγματικότητα που δεν είναι υλική. Αυτό είναι ένα επίτευγμα του internet και της τεχνολογίας που χρησιμοποιούμε σήμερα που αλλάζει τη δομή του τρόπου που επικοινωνούμε με τρόπο που δεν είναι λιγότερο ανθρώπινος όπως κάποιοι ίσως πιστεύουν.

Ευχαριστώ όλους εσάς που με διαβάζετε και κυρίως τους φίλους που επισκέπτονται το blog και σχολιάζουν τακτικά. Για εμένα το δεύτερο είναι πολύ σημαντικό, δεν με ενδιαφέρει ο αριθμός των αναγνώσεων όσο το να κερδίζω την εκτίμηση κάποιων ανθρώπων! Θέλω με την σειρά μου να σας πω ότι εκτός από πολύ όμορφη, αυτή η επαφή που έχουμε αναπτύξει είναι και πολύ ουσιαστική, ή τουλάχιστον έτσι αισθάνομαι εγώ. Ευχαριστώ για όσα μου μάθατε και είναι πολλά. Λυπάμαι που τελευταία έχω απομακρυνθεί λίγο και δεν γράφω ούτε σχολιάζω συχνά αλλά είναι μια περίοδος με πολλές υποχρεώσεις… Υπόσχομαι να επιστρέψω πιο δυναμικά σύντομα παρέα με τις αγελάδες μου!

Happy Birthday Crazy Cows…

h1

Κάηκε ολοσχερώς, συνεχίζουμε κανονικά!

14/05/2008

Δεν συνηθίζω να γράφω για προσωπικά μου θέματα και προσπαθώ να μην δραματοποιώ τα πράγματα παραπάνω από όσο πρέπει. Όμως εχθές (δεν είμαι προληπτικός αλλά είναι γεγονός ότι ήταν Τρίτη και 13) συνέβη κάτι πολύ δυσάρεστο. Το κτίριο του τμήματος αρχιτεκτονικής του TU Delft στο οποίο πέρασα τα τελευταία 2 χρόνια κάηκε ολοσχερώς και κατέρευσε μερικώς, χωρίς ευτυχώς να υπάρξουν θύματα. Μαζί με το κτίριο, το οποίο θα κατεδαφιστεί, χάθηκαν αμέτρητες μακέτες, σχέδια, υπολογιστές, πανάκριβος εξοπλισμός, αρχειακό υλικό, η βιβλιοθήκη της σχολής και κυρίως ο κόπος και οι προσπάθειες ανθρώπων που εργάζονταν για να παράγουν γνώση.

Αιτία ήταν μια καφετίερα στον διάδρομο του 6ου ορόφου η οποία εκτός ότι έκανε πολύ κακό καφέ βραχυκύκλωσε λόγω διαρροής.

Προσωπικά δεν έχασα ερευνητικό υλικό, ή προσωπικά αντικείμενα, το μόνο που μένει να εκκρεμεί είναι μια αίτηση μου η οποία περίμενε έγκριση και προφανώς κάηκε περιμένοντας, μικρό το κακό. Όμως, ο συγκάτοικος μου ο Anthony έχασε όλα όσα υπήρχαν στο γραφείο του το οποίο ήταν από τα πρώτα σημεία του κτιρίου που κάηκαν και είναι σε κακή ψυχολογική κατάσταση όπως οι περισσότεροι εργαζόμενοι και φοιτητές.

Αυτό όμως που έχει επηρεάσει εμένα ψυχολογικά, εκτός από τα δεδομένα προβλήματα των φίλων μου, είναι ότι σε κάθε κομβική φάση της ζωής μου συμβαίνει κάτι πολύ τραγικό που δεν μου επιτρέπει να χαρώ αυτό για το οποίο έχω κοπιάσει, αυτό το οποίο έχω ονειρευτεί.

Το θετικό είναι ότι οι Ολλανδοί είναι πολύ οργανωτικοί και δεν σκοπεύουν να χάσουν χρόνο. Πιθανότατα όλα θα λειτουργήσουν κανονικά, η σχολή ήδη αναζητά νέο κτίριο και σήμερα, μόλις 24 ώρες μετά την καταστροφή, μου τηλεφώνησαν για να με ρωτήσουν αν επιθυμώ να συνεχίσω και να παρουσιάσω κανονικά την διπλωματική μου στις 29 Μαΐου όπως ήταν ήδη προγραμματισμένο πριν την φωτιά… Είπα «ναι, συνεχίζω κανονικά».

h1

Τα κορίτσια στην παρέλαση!

25/03/2008

Τα κορίτσια, παρόλο που είναι Ολλανδέζες, πήγαν στην παρέλαση για να τιμήσουν την πατρίδα μας και τα εθνικά ιδεώδη… Και όπως μαρτυρά και η φωτογραφία (κλικ για μεγέθυνση) τα κατάφεραν πολύ καλά δροσίζοντας με την παρουσία τους το γεγονός! Μπράβο κορίτσια… και του χρόνου! Μας κάνατε υπερήφανους!

parade-copy.jpg

h1

Η Γελάδα ποτέ δεν πεθαίνει!

23/03/2008
tsa.jpg

Νέο εορταστικό Banner για να εναρμονιζόμαστε με το κλίμα των ημερών… Ζητώ συγγνώμη για την παραχάραξη και ελπίζω να με συγχωρέσει η πολιτική ηγεσία και ο λαός της κατά τα άλλα σεβαστής και συμπαθεστάτης Ουρουγουάης που παραποίησα την σημαία της!

Για την ιστορία και για να αποκαταστήσω την τιμή της, αναφέρω ότι τον Νοέμβριο του 2007 η Ουρουγουάη έγινε η πρώτη χώρα της Λατινικής Αμερικής και η δεύτερη ολόκληρης της ηπείρου που αναγνωρίζοντας τα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων θεσμοθέτησε συμβόλαιο συμβίωσης για άτομα του ιδίου φύλου… Ίσως επειδή εκεί δεν υπάρχει Άνθιμος, αλλά αντίθετα δεξιός ψάλτης στον Ιερό Ναό του Αγίου Σαβαώθ στο Μοντεβίδεο είναι ο αγαπητός Ροϊδης!

Την Καλημέρα μου σε όλους!

h1

Εναρμονίζω πλήρως το blog μου με τον νέο νόμο!

26/02/2008
cow-shopping.jpg

Aναρτώ σελίδα με την ταυτότητα μου… (κλικ εδώ)

h1

Τι άλλο έμεινε να πούμε;

18/02/2008
cow2.jpg

Τις τελευταίες μέρες είναι αλήθεια ότι με την πρόφαση ότι απεργώ δεν έγραψα τίποτα…

Μια πιθανή εξήγηση είναι ότι ίσως διανύω μια από τις περιόδους κατά τις οποίες μένω εκστατικός μπροστά στο «μεγαλείο» του Έλληνα (και του Ελληνάρα) και συνειδητοποιώ ότι όλα έχουν ειπωθεί γεγονός που έχει σαν αποτέλεσμα να τοποθετώ αυτόματα αυτά που θέλω να πω στην σφαίρα του αυτονόητου και γι’ αυτό να μην τα λέω.

Ένα άλλο πιθανό σενάριο είναι ότι με πιάνει αυτό που λέγεται sublime το οποίο στα ελληνικά μάλλον θα το μετέφραζα σαν «δέος», αυτό το συναίσθημα που είναι αποτέλεσμα θαυμασμού, φόβου αλλά και ανακούφισης μαζί. Είναι περίπου ο λόγος που μας κάνει να κολλάμε στις οθόνες μας όταν οτιδήποτε τραγικό συμβαίνει και να παρακολουθούμε τις εκρήξεις και τις καταστροφές με την ψυχή στο στόμα σφίγγοντας την κουβέρτα μέσα στην γροθιά μας και αγκαλιάζοντας προστατευτικά το μαξιλάρι αλλά νοιώθοντας πάντα ασφαλείς μέσα στην ζεστασιά του κρεβατιού μας, ευτυχείς που το κακό που παραμονεύει έξω από την πόρτα δεν βλάπτει εμάς. Έτσι συχνά καταλήγεις να βλέπεις και να ξαναβλέπεις την έκρηξη σε αργή κίνηση σαν να μπορούσε η αέναη επανάληψη να οδηγήσει στην κάθαρση όπως η περιστροφή τον Δερβίση στην έκσταση. Γίνεσαι λοιπόν παρατηρητής, και μάλιστα με έναν τρόπο που η λέξη «παθητικός» δεν θα είχε ισχύ ως προσδιορισμός καθώς η αδυναμία αντίδρασης σε τέτοιες περιπτώσεις είναι μια κατάσταση μη ελέγξιμη που προέρχεται μάλλον από τα «φυσιολογικά» ανθρώπινα ανακλαστικά μας.

Ένα τρίτο σενάριο είναι ότι αυτή η επανάληψη που περιγράφω πιο πάνω είναι κάτι που διαπιστώνω ότι είναι εγγενές στην πραγματικότητα, στην επικαιρότητα και στον σχολιασμό της, όλα γίνονται και ξαναγίνονται, όλα λέγονται και ξαναλέγονται. Γι’ αυτό προσπαθώ να μην κάνω κι εγώ το ίδιο, όχι μόνο για να είμαι λιγότερο cliche αλλά και για να δω τα πράγματα πιο καθαρά, σαν εξωτερικός παρατηρητής που έχει την απαραίτητη απόσταση ώστε να κρίνει τα πράγματα πιο αποσπασμένα, πιο αντικειμενικά, λιγότερα φορτισμένα.

Ένα τελευταίο σενάριο είναι ότι μπορεί απλά να βαριέμαι και να μην έχω τι να γράψω. Άλλωστε, δεν υπάρχουν ουσιαστικά νέα. Όλα μοιάζουν σαν από παλιά ή μάλλον όλα μοιάζουν χειρότερα από παλιά. Τα σκάνδαλα με κούρασαν, η σάτιρα είναι τόσο εύκολη που καταντάει βαρετή και προβλέψιμη, ο Ολυμπιακός παίρνει τα πέναλτι με το που βήχει ο αντίπαλος στην περιοχή του και η Χρυσή Αυγή παραμένει πρώτη στη λίστα της wordpress στην οποία καβατζώθηκε με κλειστά τα comments. Και μετά λέει το in.gr «Αμερικανοί φυσικοί παρουσίασαν ένα νέο είδος ατομικού ρολογιού το οποίο παγιδεύει άτομα μέσα σε φως και δεν χάνει δευτερόλεπτο ακόμα και για περισσότερα από 200 εκατ. χρόνια.» Χεστήκαμε κι εμείς, στην Ελλάδα αυτό το ρολόι θα ήταν τελείως άχρηστο, εδώ τα ρολόγια μετράνε ανάποδα, πάμε ολοταχώς προς τον μεσαίωνα…

Τι άλλο έμεινε να πούμε; Μήπως για τον καιρό; Ξέρω χιονίζει… Μπράβο του!

h1

Απεργώ…

13/02/2008

Ήθελα να ανεβάσω post σήμερα αλλά απεργώ κι εγώ…

greek-spacecow.jpg
h1

Το wallpaper μου πολύ το γουστάρω!

25/01/2008

Η αγαπητή Garbofanoula αλλά και ο φίλος μου ο Donald με κάλεσαν σε ένα ακόμα blogοπαίχνιδο και τους ευχαριστώ. Πρέπει λοιπόν να σας δείξω το wallpaper που έχω στο desktop μου (και ευτυχώς μόνο αυτό!).

Η αλήθεια είναι ότι συνήθως δεν έχω wallpaper αλλά μόνο ένα μαύρο φόντο που με βοηθάει να ξεχωρίζω τα εικονίδια μου γιατί η επιφάνεια εργασίας μου είναι πάντα γεμάτη και τόσο ακατάστατη όσο και το γραφείο μου! Τελευταία όμως είχα ένα wallpaper και μάλιστα όταν με κάλεσε στο παιχνίδι η Garbofanoula το άλλαξα και έβαλα άλλο και αμέσως μετά με κάλεσε στο παιχνίδι και ο Donald!

Το πρώτο wallpaper (click στην εικόνα για full size) είναι μια εικόνα από ένα project που ξεκινήσαμε με τον φίλο μου τον Γιάννη και ποτέ δεν το τελείωσαμε. Μας έμειναν όμως οι εικόνες που είχαμε φτιάξει και μερικά video να τα βλέπουμε και να θυμόμαστε τις καλές εποχές στην Θεσσαλονίκη που είχαμε ακόμα όρεξη να είμαστε δημιουργικοί, να φτιάχνουμε πράγματα,να ξενυχτάμε με μπύρες πάνω από το pc και να συζητάμε πολύ αφού ξημέρωνε για τη ζωή, την αρχιτεκτονική, την Ελλάδα, το μέλλον μας. Ένα μεγάλο μέρος από πράγματα που γράφονται σε αυτό το blog είναι σκέψεις που οι ρίζες τους βρίσκονται στους διαλόγους εκείνης της εποχής και όσοι με γνωρίζουν προσωπικά το έχουν ήδη διαπιστώσει.

model1.jpg

Το δεύτερο wallpaper (click στην εικόνα για full size) είναι μια αγαπημένη μου εικόνα, μάλλον γνωστή στους περισσότερους που παρακολουθούν την σύγχρονη τέχνη και γνωρίζουν την Barbara Kruger. Το ειρωνικό μήνυμα «I shop therefore I am» παρωδία του «I think therefore I am» (μτφ. σκέφτομαι άρα υπάρχω) είναι όχι μόνο εύστοχο αλλά και περιεκτικό. Προσωπικά το βλέπω σαν αυτοσαρκασμό γιατί κατά βάθος μάλλον θα ήθελα πολύ να είμαι χαρούμενος καταναλωτής παρόλο που έχω πείσει τον εαυτό μου ότι δεν το γουστάρω!

12.jpg

Αυτά για σήμερα, πάω πίσω στα γελάδια μου γιατί φωνάζουν!