Archive for the ‘Τα του blog μου’ Category

h1

Επαφή από στάση προσοχής – Σημείο 1ο

25/02/2009

«Άνδρες, προσοχή…» υπόκωφο μπαπ, «Μεταβολή…» κι άλλο μπαπ.

Σηκώνω το κεφάλι και κοιτάζω τον ουρανό. Ένας μάλλον αστείος ήχος από τρομπέτα, που μοιάζει σαν από παλιό γραμμόφωνο που παίζει έναν χιλιοπαιγμένο δίσκο, συνοδεύει την υποστολή της σημαίας αναιρώντας την προτιθέμενη «ιερότητα» της στιγμής. Στάση προσοχής και το βλέμμα μου μένει καρφωμένο ψηλά. Μέσα στο σουρεαλιστικό της σκηνής για μια στιγμή καταφέρνω να απομονώσω τον ήχο της σκέψης μου, «τι ωραίο το σύννεφο, τι όμορφος ο ουρανός και τι ζωντανά χρώματα καθώς ο ήλιος πέφτει!… Κυρίως, πόσο όμορφη kitsch σκέψη!». Ξεχνώ για λίγο ότι τα πόδια μου με πονούν από τα άρβυλα, κοιτώ μόνο τον ουρανό υπερασπιζόμενος την αυτοαναφορικότητα μου… Όλα τα άλλα είναι έξω από εμένα.

Το να ονομάσεις το κοινό κοτόπουλο με ρύζι «chicken cury» και να δώσεις συγχαρητήρια στον σεφ του στρατοπέδου δεν αλλάζει ιδιαίτερα την ποιότητα του φαγητού ούτε την γεύση αν και για να είμαι ειλικρινής το φαγητό δεν είναι τόσο κακό. Το να προσποιείσαι ότι το δωδεκάπλευρο στέγαστρο έξω από το ΚΨΜ είναι ένα καρουζέλ δεν αυξάνει σε καμία περίπτωση την πιθανότητα αυτό να αρχίσει να περιστρέφεται φωτισμένο παίζοντας μουσική. Το να παίζεις μπάλα χωρίς μπάλα και να οδηγείς μηχανάκι χωρίς μηχανάκι δεν μετατρέπει το στρατόπεδο σε ποδοσφαιρικό γήπεδο με φιλάθλους που σε επευφημούν ούτε σου προσφέρει την αίσθηση της ταχύτητας ανεβάζοντας την αδρεναλίνη σου καθώς ο αέρας ανεμίζει τα λιγοστά μαλλιά σου. Το να έχεις προσέξει τι ώρα ανάβουν τα φώτα στο κάστρο και την επομένη να προσποιείσαι ότι τα ανάβεις εσύ τηλεπαθητικά δεν σε κάνει πραγματικό μάγο. Το να συναντιέσαι στο γεφυράκι και να σχεδιάζεις μια φανταστική «επανάσταση» δεν σε κάνει επαναστάτη και τελικά το να επιχειρήσεις να μετρήσεις όλες τις αποστάσεις στο στρατόπεδο με βήματα και να κάνεις έναν χάρτη για τυφλούς δεν έχει ιδιαίτερο νόημα. Άλλωστε δεν υπάρχουν τυφλοί φαντάροι και για κάποιον περίεργο λόγο αυτό δεν θεωρείται κοινωνικός ρατσισμός (αστειεύομαι).

Όλα τα παραπάνω δεν έχουν χρηστική αξία όμως αυτό δεν τα καθιστά μάταια. Είναι η επινόηση ενός παράδοξου φαντασιακού σύμπαντος, ενός παράλληλου κόσμου, μιας παραχάραξης της πραγματικότητας στην οποία καταφεύγεις για να παραμείνεις αυτοαναφορικός. Ο προσωπικός παραλογισμός είναι ο τρόπος για να αντέξεις τον παραλογισμό των άλλων και να μην καταλήξεις σε μια γωνία με σκυμμένο το κεφάλι και με ένα τσιγάρο στο χέρι να λες το κλισέ «δεν την παλεύω», έχοντας πέσει στην παγίδα του να αποδεχθείς πλήρως τον ρόλο που σου ανέθεσαν, του φαντάρου. «Έλα ρε σειρά», μου είπε ένα παλικάρι στον διάδρομο, «φίλε μου δεν είμαι σειρά, είμαι άνθρωπος»…

«Άντρες, μεταβολή», μπαπ…

(Με συγχωρείτε, διακοπή! Η συνέχεια σύντομα, πάντα από στάση προσοχής…)

h1

2009, διεκδικώντας το σύννεφο.

01/01/2009

Ας μου συγχωρεθεί η απουσία από τα ευχολόγια των ημερών, όμως δεν πιστεύω στις ευχές και ειδικά αυτές τις μέρες αισθάνομαι ακόμα πιο έντονα το πόσο μάταιες αυτές είναι. Πέρα από την καλή διάθεση και την θετική προαίρεση αυτών που τις λένε και η οποία σαφώς και πρέπει να εκτιμάται η ευχή μοιάζει πάντα να αναφέρεται σε ένα μεσοδιάστημα, σε έναν ενδιάμεσο χώρο, αυτόν ανάμεσα στο πραγματικό και στο δυνητικό, με έναν τρόπο που μάλλον αποδέχεται τη σύνδεση των δύο ως το προϊόν μιας μοίρας που «είναι γραφτό να συμβεί».

Η ευχή αν και συχνά διοχετεύει την ειλικρινή ελπίδα του ευχόμενου, ακόμα κι αν δεν το θέλει, κουβαλάει το μεταφυσικό με τρόπο που συνήθως παραμερίζει κατευναστικά τόσο το πραγματικό όσο και το δυνητικό, ως παυσίπονο ή παυσίλυπο. Όσο κι αν ελπίζω και εύχομαι για ειρήνη, παιδεία, υγεία, ευτυχία κλπ αυτές τις μέρες συνειδητοποιώ όλο και πιο έντονα ότι τόσο το πραγματικό όσο και το δυνητικό με βγάζουν λάθος (πραγματικά και δυνητικά).

Έχοντας γνώση του τι συμβαίνει εκεί έξω και τι μπορεί να συμβεί στο μέλλον έχω μάλλον απολέσει κάθε πίστη, ελπίδα, προσδοκία για καλυτέρευση, ίσως γιατί πιο πριν έχω χάσει και κάθε πίστη στους απρόσωπους θεσμούς, τους φορείς και τα κάθε είδους κέντρα (εξουσίας και όχι μόνο) που οργανώνουν, εκπαιδεύουν, διοικούν, ενημερώνουν, σχεδιάζουν, εκτελούν και ελέγχουν λειτουργώντας πάντα κατακόρυφα, από πάνω προς τα κάτω.

Αντίθετα με τα παραπάνω, προσωπικά, έχω μάθει να πιστεύω στην θέληση και την ικανότητα των απλών, ανεξάρτητων, ελεύθερων και ελεύθερα σκεπτόμενων ανθρώπων να παράγουν δυνατότητες και να τις ενεργοποιούν ώστε να φτιάξουν νέες πραγματικότητες ή να παραμορφώσουν / αναμορφώσουν τις ήδη υπάρχουσες βάζοντας στην άκρη όχι μόνο τους πραγματικούς αλλά κυρίως τους πνευματικούς μπάτσους κάθε μορφής.

Κρατώντας αυτό σαν ελπίδα η μοναδική ευχή που θα μπορούσα να κάνω είναι ταυτόχρονα και παραίνεση. Ας σταματήσουμε επιτέλους να ευχόμαστε, ας σταματήσουμε να ζούμε ο καθένας στον βάλτο του, φτύστε το placebo και ας γίνουμε για λίγο ποτάμι, διεκδικώντας το σύννεφο…

cow cloud

h1

Κόβοντας τον κόμπο…

05/11/2008

Πρόσφατα κοιτάζοντας τα πράγματα στο δωμάτιο αναρωτιόμουν πώς είναι δυνατόν ο χρόνος να πολλαπλασίασε αριθμητικά τις δυο βαλίτσες που είχα κατά την άφιξη μου τόσο ώστε να χρειάζεται να σχεδιάσω πως θα χωρέσουν τα πράγματα σε μερικά πακέτα των 20 κιλών. Απουσία συναισθηματισμού, τα έπιπλα μου φαίνονται σαν να μην είναι φορτισμένα με μνήμες, και το δωμάτιο αυτή τη στιγμή είναι χώρος όχι τόπος. Όλα μοιάζουν αντικαταστάσιμα, από τα μη απαραίτητα θα πάρω μόνο ένα ρολόι που είχα αγοράσει εδώ και το έχω στο κομοδίνο. Άγνωστο πώς, ο πατέρας μου το θυμήθηκε και μου το ζήτησε, «να μου φέρεις το ρολόι, το γουστάρω αυτό το ρολόι».

Το εισιτήριο που έκλεισα πριν από μερικές ημέρες είναι one way, χωρίς επιστροφή. Δεν το έκλεισα εν θερμώ επειδή ξύπνησα ένα πρωί και είπα «φεύγω» παρόλο που αυτό ακριβώς έκανα. Το «φεύγω» ήταν η επικύρωση μιας απόφασης που προετοιμαζόταν για μέρες αναμένοντας την κατάλληλη στιγμή ώστε από σκέψη να γίνει δήλωση και εν συνεχεία πράξη, ας πούμε ότι η αιτία είχε ως αίτημα την αφορμή ώστε να εκδηλωθεί.

Το ακριβές «γιατί» της φυγής προσπάθησα να το σκεφτώ και να το καταλάβω, να το κάνω συνείδηση αλλά τελικά όσο συγκρότηση κι αν κέρδισα η έχασα σκεπτόμενος για τη φυγή πάντα κατέληγα σε ένα συγκεντρωτικό τελικό ερώτημα που έκανα στον εαυτό μου, «θέλεις να μείνεις κι άλλο;» και η απάντηση ήταν πάντα «όχι». Ίσως γιατί όταν ο κόμπος μπερδεύεται περισσότερο και σφίγγει ταχύτερα από ότι λύνεται τότε δεν προσπαθείς άλλο να τον ξεμπερδέψεις, απλά τον κόβεις…

Η επιστροφή λοιπόν έρχεται ομαλά και ως συνέχεια, όχι ως τέλος αλλά ως πέρας, πέρασμα από μια κατάσταση σε μια άλλη. Αυτό και με ικανοποιεί και με χαροποιεί. Δεν έρχομαι στην Ελλάδα γιατί είναι καλύτερα, έρχομαι απλά γιατί το θέλω αυτή τη στιγμή και γιατί μπορώ, αν αύριο δεν θέλω θα ξαναφύγω. Άλλωστε. το dérive είναι κάτι που μάλλον έκανα άφοβα σε πολλά επίπεδα και παρά το γεγονός ότι η λέξη ορίζεται ως «aimless vagabond» είναι ξεκάθαρο ότι το aimless δεν σημαίνει άχρηστο ή χωρίς νόημα, σημαίνει απλά «χωρίς προσχεδιασμένο προορισμό». Έτσι και τώρα, ίσως ο προορισμός είναι προσωρινός, ίσως και μόνιμος αλλά αυτό δεν θα το ξέρω και δεν χρειάζεται να το μάθω πριν ο προορισμός γίνει βιωμένο παρόν, ο προορισμός υπάρχει αυτή τη στιγμή ως επιθυμία κι αυτό είναι αρκετό.

Το ρολόι λοιπόν μετράει ανάποδα και παρόλο που θυμίζει βόμβα δεν είναι, είναι όμως κίνητρο. Τα λέμε Ελλάδα και για όσους δεν κατάλαβαν αυτό είναι απειλή! (40 γελάδια να βόσκουν στο τσιμέντο της Ομόνοιας δεν είναι μικρό πράγμα)

h1

Αποσπάσματα

09/10/2008

Τα πλήκτρα γράφουν γράμματα, τα γράμματα λέξεις, οι λέξεις προτάσεις και κομμάτι κομμάτι από πολλαπλά αποσπάσματα παράγεται νόημα. Όμως πέρα από την επανασύνδεση των αποσπασμάτων προς ένα όλο, υπάρχει και ένα όλο που παράγει τα αποσπάσματα του.  αυτό που εννοώ είναι ότι η φυσική παρουσία δεν είναι απαραίτητη όμως όταν υπάρχει λειτουργεί συμπληρωματικά και καταλυτικά προς την διαμόρφωση της εικόνας του όλου. Είναι πολύ ευχάριστο να μαθαίνεις πως γελάει κάποιος που αρχικά συμπάθησες μόνο μέσω των ιχνών που αφήνουν στην οθόνη τα δάχτυλα του χτυπώντας κουμπιά σε ένα πληκτρολόγιο. Το χαμόγελο, η μπύρα και η κουβέντα είναι το αυτό και το όλο.

Πάνε μέρες που δεν έχω ανεβάσει κάτι αλλά δεν έχω εξαφανιστεί από τον κόσμο του blogging ούτε απαρνήθηκα τους φίλους που με διαβάζουν και τους διαβάζω. Κάθε άλλο μάλιστα, είχα την χαρά αυτές τις μέρες, σε δύο διαδοχικά σαββατοκύριακα, να συναντήσω κάποιους ανθρώπους (δεν θέλω να λέω bloggers) από κοντά και μέσω της φυσικής επαφής να τους συμπαθήσω ακόμα περισσότερο και να τους κάνω ακόμα πιο δικούς μου ανθρώπους, ακόμα πιο πολύ φίλους μου.

Σε μια απόπειρα να συνθέσω λοιπόν καλύτερα τα δικά μου αποσπάσματα και να γίνω πιο προσβάσιμος ως όλο και όχι ως σύνολο αποσπασμάτων (όχι μόνο σε εσάς αλλά κυρίως σε εμένα) και χρησιμοποιώντας ως αφορμή το παιχνίδι που επινόησε η Batgirl και με κάλεσε να συμμετέχω ας μου επιτραπεί  να γράψω λίγο αυτοβιογραφικά, ίσως αυτοαναφορικά και μάλλον αρκετά εκτενώς γιατί όταν γράφω μου έρχονται σκέψεις και μνήμες συχνά πολύ ευχάριστες, ειδικά όταν πρόκειται για ερωτήματα όπως αυτά του blogοπαίχνιδου.

Ποιο ρητό ή ποίημα (ή και τα δύο) καθώς και/ή ποιος πίνακας σας επηρέασε περισσότερο στη ζωή σας;

Οφείλω να παραδεχθώ ότι δεν είμαι από αυτούς που έχουν πολύ μεγάλη γνώση του χώρου της ποίησης. Ομολογώ ότι δεν έχω διαβάσει πολύ και παρόλο που μου αρέσει ο λόγος ως μέσο δημιουργίας, έκφρασης και επικοινωνίας σε όλες του της μορφές, όσο αφηρημένες ή συγκεκριμένες μπορεί αυτές να είναι, τα ποιήματα που έχω διαβάσει και έχω συγκρατήσει ως σημεία αναφοράς είναι ελάχιστα, ίσως κάτι του Καρυωτάκη επειδή ένα βράδυ το απήγγειλε ο Δημήτρης.

Από την άλλη μπορώ να θυμηθώ πάμπολλες ρήσεις που έχω χρησιμοποιήσει και συνεχίζω να χρησιμοποιώ κατά καιρούς. Θα διαλέξω δύο που σημειώνουν τον τρόπο που σκέφτομαι σήμερα και μιλούν καλύτερα για τον κόσμο όπως τον αντιλαμβάνομαι εγώ.

«Reality… is a perpetual becoming. It makes or remakes itself, but it is never something made.» Henri Bergson

«My own words take me by surprise and teach me what I think.» Jacques Derrida

Ο κόσμος λοιπόν όπως τον αντιλαμβάνομαι εγώ, ίσως θα μπορούσε κανείς να πει «ο δικός μου κόσμος, είναι σε ένα διαρκές γίνωμα που δεν είναι ποτέ κάτι τελικό και ο τρόπος για να τον αντιληφθώ είναι μέσα από τα εκφραστικά και ταυτόχρονα νοητικά μου μέσα (όπως ο λόγος), μέσα από την έκφραση προσπαθώ να χτίσω μια συνείδηση. Ακόμα και τώρα που το έγραψα αυτό έμαθα κάτι παραπάνω για εμένα. Είμαι σίγουρος ότι το ίδιο κάνουμε όλοι είτε το αντιλαμβανόμαστε είτε όχι, η έκφραση είναι πράξη – σημείωση της ύπαρξης και χτίζει την συνείδηση της.

Το να διαλέξω έναν πίνακα είναι κάτι πάρα πολύ δύσκολο. Έχοντας συναναστραφεί αρκετά με ανθρώπους του κόσμου των εικαστικών και σεβόμενος τις «εμμονές», την «μανία» και το «πάθος» τους (όχι όλων, υπάρχουν και τενεκέδες), την αναζήτηση της συνείδησης ή του βαθμού της ασυνειδησίας τους μου είναι πολύ δύσκολο να διαλέξω. Πώς να διαλέξει κανείς ανάμεσα από «μοναδικότητες» μη συγκρίσημες; Δεν μπορώ να ζυγίσω τον Rothko και να τον συγκρίνω με τον Hopper και «μου αρέσουν» και οι δύο όντας εξαιρετικά διαφορετικοί, όχι απλά ως φόρμα αλλά ως ουσία! Δεν μπορώ να παραμερίσω τον Magritte ή τον Duchamp και φυσικά δεν μπορώ να μην αναφερθώ στον Beuys. Όλοι αυτοί, και όχι μόνο αυτοί, συγκροτούν ένα σύμπαν ιδεών και υλοποιήσεων που συμμετέχουν στο διαρκές γίνωμα και την έκφραση του, όπως τα αναφέρω πιο πάνω, προς αυτό που οι άνθρωποι επιμένουν να ονομάζουν «τέχνη» αλλά στην ουσία για εμένα, όπως και για τον Beuys, είναι η ίδια η κοινωνία και η ζωή. Γι’ αυτό τον λόγο δεν μπορώ να διαλέξω με κριτήρια «επιρροής» γιατί όλα είναι σημαντικά και απαραίτητα για το γίνωμα. Μπορώ όμως να διαλέξω κάποια έργα που αφορούν το ίδιο το «γίνωμα» και μπορούν να κάνουν ίσως πιο σαφές τι εννοώ (ή να το μπλέξουν περισσότερο) εικονοποιώντας το. Δεν θα εξηγήσω πολλά, μόνο τα δέοντα.

Ο Huber Duprat, ρίχνει ψήγματα χρυσού και πολύτιμους λίθους στο ενυδρείο όπου μεγαλώνουν αυτά τα μικρά αρθρόποδα τα οποία κατά τη μεταμόρφωση τους από προνύμφες σε νύμφες φτιάχνουν το κουκούλι τους χρησιμοποιώντας υλικά από το άμεσο περιβάλλον τους.

Ο Giuseppe Penone, τοποθετεί ένα μεταλλικό ομοίωμα του χεριού του γύρω από τον κορμό ενός νεαρού δέντρου, σαν να το κρατάει σφιχτά. Αρχικά ο κορμός είναι μέσα και το χέρι έξω, με το πέρασμα του χρόνου το χέρι είναι μέσα στον κορμό ο οποίος το έχει εγκολπώσει. Όταν το χέρι αφαιρέθηκε έμεινε το σημάδι.

O Hiroshi Sugimoto, με ένα εξαιρετικά αργό φιλμ βγάζει φωτογραφία με μια λήψη μια ολόκληρη ταινία, στο τέλος αυτό που φαίνεται στην οθόνη είναι μόνο λευκό.

O Roman Opalka, εδώ και πάρα πολλά χρόνια γράφει αριθμούς μετρώντας από το 1 χωρίς να ξέρει που θα φτάσει ως το τέλος της ζωής του. Ξεκίνησε με με μαύρο χρώμα και κάθε φορά που γράφει έναν αριθμό προσθέτει μια σταγόνα λευκό στο μαύρο. Ξεκίνησε με λευκό χαρτί και σήμερα χρησιμοποιεί μαύρο για να φαίνονται οι αριθμοί του. Κάθε φορά που ολοκληρώνει έναν κύκλο αριθμών βγάζει μια φωτογραφία του εαυτού του.

Αυτά περίπου θεωρώ επιρροές γιατί με ενδιαφέρουν αλλά κυρίως γιατί με συγκινούν. Αφήνω εσάς να συνεχίσετε τον συλλογισμό κι αν νομίζετε ότι υπάρχει κάτι να μοιραστείτε τα σχόλια είναι ανοιχτά.

h1

Αγελαδο-ποίηση 2

07/09/2008

Χάρτινο το χορταράκι
ψεύτικη η ακρογυαλιά (Ολλανδική γαρ)
Αχ γλυκιά μου αγελάδα
με τα ψεύτικα βυζιά

Δίχως την δική σου αγάπη
εδώ βρέχει συνεχώς
δίχως τη δική σου αγάπη
είναι χάλια ο καιρός

Ψεύτικο το φεγγαράκι
τεχνητή η ακρογιαλιά (επιχωματώσεις)
ψεύτικο το ποιηματάκι
ψεύτικα και τα τυριά

Ψεύτικες και οι ντομάτες
κι όλα τα λαχανικά
ψεύτικα είναι τα πάντα
γιατί είναι Ολλανδικά

Ψεύτικα και τα κανάλια
με το ψεύτικο νερό
Ψεύτικες είναι κι οι πάπιες
ψεύτικος είμαι κι εγώ

Ψεύτικα και τα γεφύρια
Ψεύτικο το έδαφος
Ψεύτικος κι ο τύπος στην τράπεζα
και ο ελεγκτής στο τρένο

και το κοτόπουλο που φάγαμε,
και το μαγαζί με τα κεμπάπ στη γωνία,
ψεύτικο και το ζευγάρι των Πολωνών που μένουν από πάνω
ψεύτικο και το κλεμμένο ποδήλατο που αγόρασα προχθές

Ας είναι ψεύτικη και η γαμημένη βροχή που ρίχνει έξω από το πρωί!

h1

Αγελαδο-ποίηση

27/08/2008

Η Αγελάδα

Μια γελάδα Ολλανδική
βόσκει πράσινο χορτάρι
κι έχει γίνει φοβική
απ’ τα χάπια που έχει πάρει

Την φωνάζουνε τρελή
μα εκείνη δεν μασάει
κλάνει – ρεύεται γερά
και ο κώλος της βρωμάει

Μα παρά τις μυρωδιές
είναι άτομο γαμάτο
έχει καθαρή καρδιά
χαρακτήρα μυρωδάτο

Έχει κέρατα μικρά
έχει και μεγάλα μάτια
έχει τέσσερα βυζιά
κι άλλα τέσσερα στομάχια! (ω ναι!)

Οι ωραίοι της μαστοί
κατεβάζουν άσπρο γάλα
που το πίνουν τα παιδιά
για να γίνουνε μεγάλα

και ο ταύρος ο χοντρός
που την έχει 10 πήχες
την φλερτάρει συνεχώς
λες να θέλει να την μαμήσει;…

Χάρης

h1

Επιστροφή στην Ολλανδία

27/08/2008

Επιστροφή στην Ολλανδία και επιστροφή στις επάλξεις καθώς διαπιστώνω ότι έχω κι ένα blog το οποίο έχω ξεχάσει εδώ και καιρό αλλά εκείνο δεν με ξέχασε και χαίρομαι πολύ γι’ αυτό. Βλέπω ότι όλες αυτές τις μέρες υπήρχαν σχόλια και ότι παρά την πολυήμερη απουσία μου κάποιοι με επισκεφθήκατε, θα κάνω κι εγώ σύντομα βόλτα στα blog να δω τι γράψατε όσο έλειπα, θα φέρω και τα γελάδια μου. Σκέφτομαι ότι λυπάμαι γιατί στην Αθήνα έμεινα πολύ λίγο με αποτέλεσμα να μην μπορέσω να συναντήσω από κοντά κάποιους ανθρώπους που έχω γνωρίσει μέσα από το blogging, τους θεωρώ φίλους και τους εκτιμώ πολύ.

Ωραίο το καλοκαίρι και αν είχα κατορθώσει να αλλάξω το εισιτήριο μου ίσως να ήμουν Ελλάδα για λίγες ημέρες ακόμα γιατί παρόλο που και αυτήν τη φορά διαπίστωσα πόσο δύσκολη και τραγελαφική χώρα είναι, παρόλο που σε πολλές περιπτώσεις μου έσπασαν τα νεύρα, αισθάνομαι ότι πέρασα καλά.

Για τον λόγο αυτό η μετάβαση δεν είναι εύκολο πράγμα, αν και για να πω την αλήθεια η μετάβαση από Ελλάδα στην Ολλανδία είναι πράγμα πολύ πιο εύκολο από την μετάβαση από Αθήνα σε Επίδαυρο, πόσο μάλλον από την Αθήνα στην Θεσσαλονίκη. Όμως μιλάω για ένα άλλο επίπεδο μετάβασης που δεν είναι αποκλειστικά χωρική, αλλά αφορά τις καταστάσεις και τα πράγματα που βιώνουμε και τον τρόπο που αυτό συμβαίνει.

Όμως κάθε μετάβαση, όσο δύσκολη κι αν είναι, έχει πάντα έναν λόγο, ίσως και παραπάνω, και γι’ αυτό όσο καλά και να πέρασα νοιώθω ότι η Ελλάδα ως χώρα δεν έπαψε ούτε στιγμή να μου υπενθυμίζει τον λόγο της φυγής και να μου γεννά μια απόγνωση. Δυστυχώς αυτή η χώρα φωνάζει «φύγε αγόρι μου, φύγε»!

Για την Ελλάδα λοιπόν ως φαινόμενο, γιατί για τέτοιο πρόκειται, έβγαλα κάποια κατά την παραμονή μου κάποια συμπεράσματα, ή για να το πω κάπως καλύτερα, κατάφερα να βρω τις κατάλληλες λέξεις που περιγράφουν όλα αυτά που έβλεπα καιρό και ενώ καταλάβαινα τι είναι αλλά δεν ήξερα πως να τα ονοματίσω. Ίσως κάποια στιγμή να ξεκινήσω να τα καταγράφω ενδελεχώς και να εκδόσω ένα βιβλίο, κάτι σαν οδηγίες χρήσεως ή οδηγός επιβίωσης με τίτλο «Greece – The manual» ή «Greece – the Survival Guide», ίσως είναι ο καλύτερος τρόπος για να βγάλω λεφτά (γέλια στο background). Μέχρι τότε όμως μπορώ να γράφω εδώ κάποιες γενικές διαπιστώσεις που σας επιτρέπω να τις διαβάσετε δωρεάν (τυχερούληδες). Σύντομα λοιπόν η συνέχεια…

Καλημέρα από το συννεφιασμένο Ρότερνταμ!