Archive for the ‘Καραμανλής’ Category

h1

Ανασχηματισμός – ανακάτεμα για το ανακάτεμα

08/01/2009

Αλογοσκούφης: Πρόεδρε, την ανακάτεψες καλά την τράπουλα;
Καραμανλής: Την ανακάτεψα… Είμαι κατηγορηματικός!
Αλογοσκούφης: Πρόεδρε είμασταν πολύ άτυχοι μέχρι τώρα, λες να την κερδίσουμε αυτή την παρτίδα;
Καραμανλής: Θα είμαι ειλικρινής, όπως πάντα άλλωστε… Υπάρχει οργανωμένο σχέδιο για να χάσουμε!
Αλογοσκούφης: Από ποιούς πρόεδρε; Αφού πασιέντζα παίζουμε… μόνοι μας!
Καραμανλής: Ανόητε, από εμάς τους ίδιους… Αφού η τράπουλα μας έχει μείνει με λιγότερα από τα μισά χαρτιά…
Αλογοσκούφης: Ναι αλλά είναι σημαδεμένη πρόεδρε… Έτσι μου είπε ο Βουλγαράκης.
Καραμανλής:
Ακριβώς γι’ αυτό βρεθήκαμε με τα μισά χαρτιά ρε μπουμπούνα, ξεμείναμε από άσσους, βαλέδες και ρηγάδες γιατί ήταν όλοι σημαδεμένοι, με μια ντάμα μείναμε κι αυτή είναι η Ντόρα! Πως να βγει η πασιέντζα του ανασχηματισμού;
Αλογοσκούφης:
Μα τότε πρόεδρε γιατί συνεχίσουμε να παίζουμε αφού σίγουρα θα χάσουμε;
Καραμανλής: Για να κερδίσουμε χρόνο μέχρι να μαζέψουμε τους νέους φόρους, να κάνουμε μάρκες και να ξαναποντάρουμε, γι’ αυτό το γυρίσαμε από την ρουλέτα και το blackjack στην πασιέντζα. Η πασιέντζα καθυστερεί και κερδίζουμε χρόνο… Πήγαινε να κάνεις μάρκες τώρα!
Αλογοσκούφης: Πρόεδρε, βρίσκομαι σε δυσάρεστη θέση αλλά πρέπει να σας  ενημερώσω ότι δεν έχουμε άλλα λεφτά για να κάνουμε μάρκες…
Καραμανλής: Τι έγιναν τόσα λεφτά από τους φόρους; Τα πόνταρες όλα στον προϋπολογισμό και τα έχασες;
Αλογοσκούφης: Περίπου… Έδωσα στις τράπεζες για να μας δανείσουν σε ώρα ανάγκης και στα γαλάζια παιδιά που προσλάβαμε γιατί χρειαζόμαστε κάποιους ανόητους να μας ψηφίζουν και έδωσα μερικά ακόμα στον Ρουσσόπουλο που μου είπε ότι είχε καλό σκοπό, μετά τα χάρισε στους παπάδες για να προσευχηθούν να μας φωτίζει ο Κύριος…
Καραμανλής: Καλά, για το τελευταίο δεν είχα πλήρη εικόνα, μάλλον δεν έπιασε η φώτιση, αναλαμβάνω την ευθύνη εγώ… Εσύ βρες και ξεπούλησε κάτι για να κάνεις μάρκες…
Αλογοσκούφης: Δυστυχώς δεν έχει μείνει τίποτα άλλο πρόεδρε, τα ξεπουλήσαμε όλα, την παιδεία, την υγεία, την αξιοπρέπεια, την ηθική μέχρι και την αστυνομία…
Καραμανλής:
Τότε υποθήκευσε το μέλλον των παιδιών μας, πρέπει πάσει θυσία να συνεχίσουμε αλλιώς θα κάνει μάνα ο Γιωργάκης και θα γίνει πρωθυπουργός, καταλαβαίνεις;
Αλογοσκούφης: Σας καταλαβαίνω πρόεδρε αλλά και αυτό ήδη το κάναμε, το μέλλον των παιδιών είναι υποθηκευμένο από τότε που γίναμε κυβέρνηση, το μόνο που μένει να ξεπουλήσουμε είναι κάτι ψιλά που έχουν απομείνει για να θυμίζει το πολίτευμα μας δημοκρατία…
Καραμανλής: Ακούγεται καλή ιδέα, να παίξω την δημοκρατία κορώνα γράμματα… Καραμανλής ή τανκς;
Αλογοσκούφης: Πρόεδρε, για να παίξετε κορώνα γράμματα χρειαζόμαστε κέρμα και όπως σας είπα δεν υπάρχει σάλιο, πόσο μάλλον κέρμα… έχουμε όμως όπλα, τι λέτε για ρώσικη ρουλέτα;
Καραμανλής: Όχι όχι, είμαστε τόσο άχρηστοι που φοβάμαι ότι μάλλον θα αστοχήσουμε εξ’ επαφής…
Αλογοσκούφης: Μα μπορούμε να βάλουμε κάποιους άλλους να παίξουν αντί για εμάς… να μετράει και ο εξοστρακισμός…
Καραμανλής: Όχι, το κάναμε ήδη δυο φορές και βαρέθηκα να ψάχνω δικαιολογίες, την δεύτερη φορά μάλιστα έπρεπε να βγω από το σπίτι και να τρέχω και στο νοσοκομείο… Καλύτερα να συνεχίσω να ανακατεύω την τράπουλα και αφού μοιράσω τα υπουργεία θα σκεφτώ κάτι…
Αλογοσκούφης: Πρόεδρε, αφού ανακατέψεις να κόψω;
Καραμανλής: Άσε θα κόψω εγώ… Εσένα…

…Και κάπως έτσι ο Αλογοσκούφης βρέθηκε χωρίς υπουργείο και η νυν, αλλά ήδη πρωην, κυβέρνηση του Κώστα Καραμανλή έβαλε τα ρούχα της αλλιώς και ντύθηκε σαν νέα νυν, αλλά πάντα πρώην, καθώς ετοιμάζεται για τις απόκριες… Αν αντέξει μέχρι τότε…

h1

Ο άνεμος της αλλαγής και η μαλακία της ηθικής

21/09/2008

Μια μέρα καθώς έριχνα νερό στις ποτίστρες άκουσα έναν πολύ δυνατό κρότο που με τρόμαξε και με ταρακούνησε. Παράτησα τον κουβά και ευθύς ανέβηκα στον ανεμόμυλο της φάρμας από όπου μπορώ να έχω καλύτερη θέα. Χωρίς να καθυστερήσω άρπαξα τα κιάλια και τα έσφιξα με δύναμη μέσα στις παλάμες μου σαν να ήθελα να τα πιέσω να μου αποκαλύψουν μια αλήθεια και την εικόνα της από απόσταση. Μάταια, για αρκετή ώρα ατένιζα τον ορίζοντα, μια με τα κιάλια και μια με γυμνό το βλέμμα μα του κάκου (το «του κάκου» είναι μια έκφραση που με τον φίλο μου τον Γιάννη θα καταργήσουμε όταν θα πάρουμε την εξουσία). Στάθηκα για αρκετή ώρα να κοιτάζω μέχρι που κατάλαβα ότι η εικόνα έχανε το βάθος της. Ο ορίζοντας δεν είχε τίποτα καινούριο να μου αποκαλύψει και έτσι απέσυρα το μοναχικό (και γοητευτικό) μου βλέμμα προς το πακέτο με τα Marlboro που το χέρι μου είχε πιάσει μηχανικά ψαχουλεύοντας μόνο του μέσα στην τσέπη μου, όπως πιάνει το κλειδί της εξώπορτας όταν επιστρέφω στο αγρόκτημα μεθυσμένος και δεν ξέρω πια που είναι η εξώπορτα. Καθώς άναψα το τσιγάρο και ο καπνός γέμισε τα πνευμόνια μου (έχουμε ξαναπεί ότι δεν καπνίζω αλλά είναι για να εντείνω την κινηματογραφικότητα της στιγμής) ένα ελαφρύ αεράκι φύσηξε τα μαλλιά μου, αργότερα μου είπαν ότι ήταν ο άνεμος της αλλαγής.

Πράγματι, η Νέα Δημοκρατία ήρθε με κρότο και λάμψη πυροτεχνήματος κι εγώ την υποδέχθηκα με τρόμο. Εκείνη με επιβεβαίωσε πλήρως καθώς πρόλαβε κι έφερε πολλές αλλαγές στη ζωή μου, και ήταν όλες προς το χειρότερο! Μιλάω για τη δική μου ζωή, εσείς τη δική σας έχετε κάθε δικαίωμα να την αξιολογήσετε όπως θέλετε, εγώ μιλάω για τη δική μου. Η αξιολόγηση που θα διαβάσετε παρακάτω είναι υποκειμενική.

Κάποια πράγματα άλλαξαν σε υπερθετικό βαθμό, σκατά ήταν και πριν αλλά σκατά από σκατά διαφέρει (ναι διαφέρει). Στα χαμηλά στρώματα του κρατικού μηχανισμού, εκεί που υπήρχαν κάποιοι βολεμένοι πονηροί Πασόκοι με ελάχιστα προσόντα, μέτρια προς κακή παιδεία και με μια μικρή γνώση του συστήματος βρέθηκαν κάποιοι πιο πεινασμένοι, πιο διψασμένοι για εξουσία, συχνά ρεβανσιστές και κουτοπόνηροι Νεοδημοκράτες χωρίς καθόλου προσόντα, ανύπαρκτη παιδεία και με παντελή άγνοια του συστήματος. Αυτοί σήμερα μπορώ να πω ότι σε γενικές γραμμές αποδεικνύεται ότι είναι είτε άχρηστοι οπότε είναι απλά ένα βάρος, είτε υπερβολικά «φιλόδοξοι» που σημαίνει ότι μοναδική φιλοδοξία τους είναι να γίνουν πασόκοι στην θέση των πασόκων και να εγκατασταθούν σε μια θέση, είτε ευθυνόφοβοι καθώς ξέρουν ότι την θέση τους δεν την αξίζουν και φοβούμενοι μην την χάσουν λειτουργούν φοβικά, που συχνά σημαίνει σαν πρόβατα προς τους ανωτέρους τους, άδικα και αυστηρά προς τους υφισταμένους τους και τον πολίτη! Αν σε όλα αυτά και στην συνολική βλακεία του συστήματος προσθέσουμε ότι κάποιοι από αυτούς κουβαλούν περίεργες απόψεις περί θεού, τάξης και ασφάλειας έχουμε ένα μείγμα εκρηκτικό που κάνει τις συναλλαγές και την επαφή με το δημόσιο και τις υπηρεσίες του τουλάχιστον επώδυνη.

Στα πιο ψηλά, σε κυβερνητικό επίπεδο, τα προβλήματα είναι χειρότερα. Η κυβέρνηση έγινε ένα πράγμα (πράμα) προσωποκεντρικό και καθόλα εξαρτημένο από το ίματζ και το ηθικό (αν όχι ηθικοπλαστικό) προφίλ του μαθητευόμενου μάγου και πρωθυπουργού Κωστάκη Καραμανλή (αν είναι δυνατόν) ο οποίος ήρθε καβάλα στο λευκό άτι με δορυφόρους τον Αλογοσκούφη και τον Ρουσσόπουλο για να φέρει την «κάθαρση» από τη διαφθορά και την νίκη του καλού έναντι του κακού, αφού στην Ελλάδα η νίκη στις εκλογές είναι αποτέλεσμα της πίστης του λαού σε πρόσωπα, όχι της γνώσης του για προγράμματα. Το εγχείρημα της κάθαρσης προφανώς άτοπο εξ’ ορισμού και τα γεγονότα των ημερών το αποδεικνύουν για πολλοστή φορά. Σε μια χώρα αναξιοκρατική που σε κάνει γλύφτη για να βρεις μια δουλίτσα, που δεν σου λέει τα δικαιώματα σου και δεν τα σέβεται, που σε διαπαιδαγωγεί στην κλεψιά και επί της ουσίας σε ωθεί να κλέψεις γιατί και η ίδια σε κλέβει, η ύπαρξη της διαφθοράς είναι το αυτονόητο, δεν είναι η ασθένεια αλλά το σύμπτωμα ενός πολύ μεγαλύτερου πράγματος που λέγεται «Ελληνικό κράτος» και είναι δομημένο λάθος εκ θεμελίων και από την γέννηση του.

Η διαφθορά λοιπόν δεν λύνεται με έναν πρωθυπουργό που το μόνο που κάνει είναι να κουνάει τα χέρια και να λέει «είμαι κατηγορηματικός, δεν θα ανεχθώ φαινόμενα διαφθοράς» περιμένοντας να πιάσει το ξόρκι ωσάν τον Harry Potter. Σόρρυ ρε Κώστα αλλά δεν αρκεί να είσαι κατηγορηματικός και να μην τα ανεχθείς όταν θα μάθεις ότι συνέβησαν, το ζήτημα είναι να μην συμβούν και να μας πεις πως θα δομήσεις το σύστημα ώστε να προλαμβάνεις τα φαινόμενα διαφθοράς. Σε όλο τον κόσμο οι άνθρωποι παράγουν θεσμούς και νόμους, χτίζουν διοικητικές δομές και ελεγκτικούς φορείς για να προλαμβάνουν πριν συμβούν αυτά που δύνανται να συμβούν και να είναι επιζήμια. Αντίθετα στην Ελλάδα επενδύουμε στην βούληση ενός φυσικού προσώπου, του πρωθυπουργού (μην μου πείτε ότι ο πρωθυπουργός είναι θεσμός, άλλο λέω), που μας λέει ότι δεν ανέχεται τη διαφθορά. Έτσι έγινε πρωθυπουργός ο Κώστας, με ευχολόγια και ηθικολογίες, και επειδή είναι χοντρούλης ο κόσμος τον πίστεψε βασιζόμενος στο θεμελιώδες λογικό λάθος σύμφωνα με το οποίο «οι χοντροί είναι καλοί άνθρωποι». Τελικά γύρω από το προφίλ του Καραμανλή το οποίο ενδυναμώθηκε από τα ΜΜΕ τα οποία μιλούσαν για ισχυρή εικόνα, ρητορική δυνότητα και κολοκύθια τούμπανα, χτίστηκε και η πολιτική πρακτική ή μάλλον οι πολιτικές πρακτικές της κυβέρνησης οι οποίες έμοιαζαν και μοιάζουν πλήρως εξαρτημένες από τον Καραμανλή όταν επιτυγχάνουν και εντελώς αποσπασμένες από αυτόν όταν αποτυγχάνουν.

Θυμάμαι ενδεικτικά δηλώσεις Πολύδωρα όταν με τις φωτιές στην Πελοπόνησσο πέρσι το καλοκαίρι μιλούσε για τα Μπεριέφ, τα ρώσικα πυροσβεστικά αεροπλάνα που κλήθηκαν έκτακτα και έφτασαν με μεγάλη καθυστέρηση, τότε έλεγε περίπου: «Εγώ τα ήθελα τα Μπεριέφ, τα είχα ζητήσει από καιρό αλλά δεν τα έδιναν οι Ρώσοι…». Η δημοσιογράφος τον ρώτησε το αυτονόητο «Και τι μεσολάβησε και ήρθαν;» Ο Πολύδωρας με ύφος που ομοίαζε στου Τέρενς Κουήκ όταν έγλυφε τον Μίνο Κυριακού για να τον κρατήσει στον ΑΝΤ1 και με μια εμφανέστατη άγνοια της σοβαρότητας της κατάσταση είπε, «Ε, μεσολάβησε τηλεφώνημα του πρωθυπουργού στον Πούτιν»… Λες και οι Ρώσοι δεν θα διαπραγματεύονταν με έναν υπουργό αν είχε τρόπο και διάθεση για να διαπραγματευτεί και αν προσέφερε τα κατάλληλα ανταλλάγματα, απλά δεν το έκανε ή δεν τον άφησαν να το κάνει. Πάντως η ιστορία με τις φωτιές δείχνει καλά το πόσο ανέτοιμο είναι το κράτος σε ζητήματα πρόληψης και σχεδιασμού και το πόσο ανίκανα τα στελέχη της κυβέρνησης να διαχειριστούν καταστάσεις που απαιτούν συγκροτημένη δράση, οργάνωση και φυσικά πρόληψη και σχεδιασμό.

Έτσι λοιπόν θα πω αυτό που λέω και πιο πάνω αλλά θα το πω ανάποδα, στους τυφλούς βασιλεύει ο μονόφθαλμος και με υπουργούς σαν τον Γιακουμάτο και τον Πολύδωρα (το blog τους έχει τιμήσει και τους δύο στο παρελθόν) ο Καραμανλής φαίνεται γίγαντας μέσα στο κυβερνητικό σχήμα, Πολύφημος μεν, αλλά γίγαντας! Σε κάθε περίπτωση όμως ήταν ζήτημα χρόνου να στραφεί η ίδια εικόνα του που καλλιέργησε ο ίδιος εναντίον του, γιατί αυτό είναι που συμβαίνει αυτές τις μέρες. Ο Καραμανλής έγινε πρωθυπουργός όχι μιλώντας γι’ αυτό που είναι και γι’ αυτό που θα κάνει αλλά επενδύοντας σε αυτο που δεν είναι (δεν είναι ΠΑΣΟΚ) και σε αυτό που δεν θα κάνει (δεν θα κλέψει), όντας πάντα σε αντίθεση με το διεφθαρμένο και βρώμικο ΠΑΣΟΚ. Έπαιξε για μεγάλο διάστημα (ακόμα και ως κυβέρνηση) το χαρτί της διαφθοράς, συχνά διογκώνοντας πράγματα και κυρίως εντείνοντας την καχυποψία του ήδη απογοητευμένου κόσμου απέναντι στην εξουσία και την πολιτική γενικά. Κερδίζοντας εξουσία συνέχισε να κάνει αντιπολίτευση χωρίς όμως επί της ουσίας να αποδομήσει και να αναδομήσει το σύστημα και όπου επιχείρησε να το κάνει προχώρησε κυρίως σε αλλαγές προσώπων με τρόπο που ήταν σε βάρος των πολλών και προς όφελος των γαλάζιων παιδιών, αυτή ήταν η επανίδρυση του κράτους. Έτσι πέρασε ο καιρός και παρά την αντιλαϊκή πολιτική και τα βολέματα των δικών του, ο ίδιος απολάμβανε μια ιδιότυπη και κατά τη γνώμη μου εντελώς αδικαιολόγητη ασυλία ακόμα και σε στιγμές κρίσης που οι υπουργοί του τα έκαναν θάλασσα (σκατά τα έκαναν, τι να λέμε;). Φαίνεται όμως ότι σε όλα αυτά τον έσωζε το σλόγκαν «είμαι κατηγορηματικός, δεν θα ανεχθώ φαινόμενα διαφθοράς». Βέβαια σε όλα αυτά συνέβαλε και ο λήθαργος του ΠΑΣΟΚ, η μοναδική πραγματική αντιπολίτευση γινόταν από τον ΣΥΡΙΖΑ. Έτσι ο Κωστάκης πήγε σε εκλογές για δεύτερη φορά και τις ξανακέρδισε χωρίς να έχει καν συντάξει πρόγραμμα αυτή τη φορά, απόδειξη ότι αυτό που λέω πιο πάνω περί πίστης ισχύει 100% (Φυσικά όχι μόνο για την ΝΔ).

Για να είμαι ειλικρινής οι ιστορίες με τα σκάνδαλα ποτέ δεν με συγκίνησαν, δεν είναι δυνατόν να με συγκινήσουν γιατί δεν είναι το πρόβλημα αν έφαγε τόσα ο τάδε κι άλλα τόσα ο δείνα. Ο λαός έχει απτά καθημερινά προβλήματα και το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν πεινάει επειδή υπάρχουν σκάνδαλα ούτε επειδή ο Βουλγαράκης πουλάει ακίνητα με νομότυπο αλλά «ανήθικο» τρόπο. Επιπλέον δεν θεωρώ ότι το πρόβλημα είναι μόνο η οικονομία αλλά μάλλον κάτι πολύ μεγαλύτερο και συνολικό και σίγουρα η λύση δεν έρχεται από την επίκληση μιας «ηθικής» (ηλίθια λέξη). Το πρόβλημα στην Ελλάδα είναι το έλλειμμα δημοκρατίας, η παιδεία, τα ατομικά δικαιώματα και τελικά η δομή του ίδιου του κράτους πέρα από πρόσωπα και «ηθικές» αξίες, ως δομή, ως σύστημα, ως μηχανισμός.

Αυτός είναι και ο λόγος που μου φαίνεται αστείο το κλίμα των ημερών, τόσο απόλυτα Ελληνικό! Ο Καραμανλής δικάζεται για την «ηθική» υπόσταση των ανθρώπων που συγκροτούν την κυβέρνηση, όχι για το πως έχει δομήσει το κράτος και τι είδους αλλαγές έχει κάνει, αν τις έκανε κλπ. Ο Καραμανλής δεν κρίνεται για το κυβερνητικό του έργο και την πολιτική του πράξη, αλλά γι’ αυτό που ο ίδιος προέβαλε ως κριτήριο για να τον κρίνουν, το ηθική του ανάστημα. Ο κόσμος δεν άλλαξε στάση επειδή κατάλαβε ότι ο Καραμανλής είναι κακός πρωθυπουργός και δεν παράγει έργο, ούτε επειδή τα ατομικά δικαιώματα, η παιδεία, η μεταναστευτική πολιτική, η κρατική μέριμνα και οι δημόσιες υπηρεσίες και επιχειρήσεις και τελικά το επίπεδο της δημοκρατίας υποβαθμίστηκαν όλον αυτόν τον καιρό. Ο λαός αλλάζει στάση επειδή κλονίστηκε η πίστη του σε μια «εικόνα ηθικής». Είναι τουλάχιστον αστείο και ηλίθιο!

Σε κάθε περίπτωση ατενίζοντας τον ορίζοντα του μέλλοντος (με κιάλια ή χωρίς) αυτό που βλέπω είναι το τίποτα, μια εικόνα με βάθος που έχει μειωθεί και έχει γίνει μια επιφάνεια τόσο επίπεδη όσο και το Ολλανδικό έδαφος. Τελευταίο βλέμμα στον ορίζοντα, δεν μπορώ άλλο, πάω να ταϊσω τα γελάδια… Αν μέχρι να επιστρέψω γίνουν εκλογές ξέρεις τι να κάνεις, φέρε εσύ την πίστη σου, θα φέρω κι εγώ τη δική μου, να τις πετάξουμε σε μια κάλπη και μετά να τις μετρήσουμε, να δούμε ποιος την έχει μεγαλύτερη… την πίστη!

Ζήτω η Ελλάδα, ζήτω η θρησκεία, ζήτω η Νέα Δημοκρατία…

h1

Παραλογισμοί

10/01/2008

tsa.jpg

Χάθηκα, το ξέρω… Αλλά φταίει που η χώρα αυτή μου δίνει τόσο feedback για να γράψω που τελικά δεν γράφω τίποτα… Σήμερα θα κάνω όμως μια απόπειρα!

Παραλογισμός 1: «Σε ευχαριστούμε cancer που σάπισες τον πάτερ» έγραφε μια αφίσα στο κέντρο της Αθήνας και το ρεπορτάζ της TV έλεγε ότι το σύνθημα κάνει κάποιους να θίγονται ως Έλληνες, εγώ λέω ότι ίσως θα ήταν καλύτερα να θίγονται ως άνθρωποι. Περισσότερα εδώ σε ένα post που με κάλυψε απόλυτα.

Παραλογισμός 2: Όποιος δεν καταλαβαίνει ότι το γεγονός ότι η Τσέκου κρατείται δεν στέκει ούτε νομικά, ούτε λογικά, είναι ηλίθιος, εκτός εαν υπάρχουν στοιχεία που αποκρύπτονται από την δημοσιότητα.

Παραλογισμός 3: Τι θα πει δημοσιογραφικό απόρρητο; Ποιος έχει το δικαίωμα να το επικαλείται και πότε; Εδώ μιλάμε για βίντεο που είναι προϊόν υποκλοπής και ο υποκλοπέας πρέπει να διώκεται ποινικά εκτός εάν το βίντεο αποδεικνύει την ύπαρξη κακουργηματικών πράξεων.

Παραλογισμός 4: Ε καλά, τι να λέμε; το γεγονός ότι η κυβέρνηση κάνει business με δημοσιογράφους είναι για γέλια και για κλάματα μαζί.

Παραλογισμός 5: Σε κάθε πολιτισμένη χώρα μετά από ένα τέτοιο γεγονός ή θα είχε τοποθετηθεί δημόσια ο πρωθυπουργός ή θα είχε πέσει η κυβέρνηση.

Παραλογισμός 6: Και καλά, λογικό ο Καραμανλής να κρύβεται αυτές τις μέρες, προσπαθεί να κερδίσει χρόνο μέχρι να κοπάσει η θύελλα, οι υπόλοιποι που είναι;

Παραλογισμός 7: Την όλη ιστορία με τον Ζαχόπουλο πάει να την εκμεταλευτεί ο ΛΑ.Ο.Σ., αυτό δεν είναι παραλογισμός. Ο παραλογισμός είναι ότι την εκτενέστερη ανάλυση για την υπόθεση με το DVD δεν την έκανε ούτε ο Λυκουρέζος, ούτε ο Χατζηνικολάου, ούτε ο Παπανδρέου, ούτε η Παπαρήγα, ούτε ο Αλαβάνος… την έκανε ο Άδωνις Γεωγιάδης!

Παραλογισμός 8: Την μεσημεριανή ζώνη της Ελληνικής TV την απασχολεί περισσότερο η ροζ ιστορία με το εξώγαμο του Πασχάλη παρά του Ζαχόπουλου!

Παραλογισμός 9: Η εξέλιξη των ελληνικών hairstyle όσο καιρό λείπω στην Ολλανδία υπήρξε ραγδαία, ένας στους τρεις πιτσιρικάδες κυκλοφορεί με γλάστρα στο κεφάλι και το μαλλί έχει γίνει ένα υπερεπιτηδευμένο διακοσμητικό στοιχείο στο οποίο κυριαρχεί το τζελ, η λακ ή το σαπούνι και οι τρίχες έρχονται σε δεύτερη μοίρα… Ίσως και το υπόλοιπο κεφάλι με ότι αυτό περιέχει.

Παραλογισμός 10: Η μπάλα που παίζει η ΑΕΚ και ο τρόπος που κερδίζει ο Ολυμπιακός παίζοντας επίσης χάλια!

Ελλάντα… Πόσο τροφή μου δίνεις!!!

Καλή Χρονιά σε όλους!

greek-spacecow.jpg

h1

Το debate στα πέναλτι!

09/09/2007

Είδα το debate στον ΣΚΑΙ και μετά κόπηκε το internet (Ζητώ συγνώμη απ’οσους φίλους άφησαν comment και περίμεναν moderation). Έτσι, προφανώς όλες αυτές τις ημέρες δεν διάβασα κανένα blog, δεν είδα καμία συνέντευξη, δεν έχω δει πρωτοσέλιδα εφημερίδων και γενικά έμεινα έξω από το τσουνάμι της ενημέρωσης. Επιπλέον αντί να γράψω στο καπάκι, έδωσα στον εαυτό μου αυτό που ονομάζει ο φίλος μου ο Γιάννης «χρόνο αντίδρασης» (εγώ θα έλεγα ανάδρασης) ώστε να ωριμάσει λίγο η σκέψη μέσα μου και να μην βγάλω βιαστικά συμπεράσματα. Η σκέψη όχι για το τι θα ψηφίσω αλλά για το τι πρέπει να ειπωθεί ως απολογισμός των λεχθέντων.

Προσωπικά θεωρώ ότι όποιος περίμενε το debate για να αποφασίσει τι θα ψηφίσει είναι είτε πολιτικά αναλφάβητος είτε πολιτικά ακροτηριασμένος (δεν λέω ιδεολογικά ευνούχος, έστω ότι αυτό δεν υπάρχει πλέον). Το debate είναι κάτι σαν αυτό που ένας άλλος φίλος μου ονομάζει σκέψεις του «ασανσέρ» ή του «κλιμακοστασίου». Είναι οι σκέψεις τις οποίες κάνει κανείς φεύγοντας μετά από μια σοβαρή διαφωνία ή έναν καυγά και πάντα είναι του τύπου, «έπρεπε να του είχα πει αυτό», «έπρεπε να του είχα πει εκείνο», «αν του έλεγα το άλλο θα τον έβαζε στη θέση του» κλπ. Τέτοιες σκέψεις ήταν αυτές στο debate μόνο που έγιναν φωναχτά και από κάποιους προετοιμάζονταν καιρό. Σκέψεις αποσπασματικές και με χρονοκαθυστέρηση που τις έκανε να φαίνονται ακόμα πιο αποσπασματικές. Λίγα επιχειρήματα, πολλά συνθήματα. Το παρακολούθησα όμως μέχρι τέλους με τον μαζοχισμό αυτού που αγοράζει αθλητική εφημερίδα τον δεκαπενταύγουστο με την ελπίδα ότι έχει γίνει η σούπερ μεταγραφή που θα κάνει τη διαφορά αλλά πάντα καταλήγει να διαβάζει τα της προετοιμασίας και τις υποσχέσεις των παικτών για τίτλο. Όμως το παιχνίδι έχει ήδη παιχτεί τους προηγούμενους μήνες και με το debate είναι απλά σαν το ματς να πήγε στην παράταση. Αγωνιστικά το ματς το είδα ως εξής:

Ο Καραμανλής σε ρόλο τερματοφύλακα μάταια πάσχιζε κουνώντας συνεχώς τα χέρια του να αποκρούσει τα όσα του χρέωσαν όλοι οι υπόλοιποι και να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα αυτογκόλ που ο ίδιος και η κυβέρνηση του έβαλαν προ κενής εστίας. Βέβαια, εδώ που τα λέμε, ούτε ο Rene Higuita (video) θα τα κατάφερνε αν ήταν στη θέση του Κωστάκη.

Ο Παπανδρέου από την άλλη έκανε ζέσταμα στο ρελαντί περιμένοντας με υπομονή μήπως και μπει αλλαγή στη θέση του τερματοφύλακα Κωστάκη. Που και που έλεγε χαμηλόφωνα και ευγενικά στον προπονητή, «να παίξω;» χωρίς να παίρνει απάντηση. Παρόλα αυτά επιχείρησε μερικά εύστοχα αλλά χλιαρά σουτ, πάντα από τον πάγκο.

Η Παπαρήγα σε ρόλο αριστερού μπακ αλλά πολύ πίσω, σχεδόν έξω από το γήπεδο, δεν σταμάτησε να πάνε να παίξουνε σε άλλο γήπεδο, με τετράγωνη μπάλα και με άλλους κανονισμούς σύμφωνα με τους οποίους θα έχει εκείνη ρόλο διατητή ώστε να μπορεί να αποβάλει όποιον θέλει με κόκκινη κάρτα με πρώτο και καλύτερο τον Αλαβάνο. Για λόγους αρχής ότι πάσα της δώθηκε την πέταξε άουτ.

Ο Αλαβάνος σε ρόλο φιλότιμου αριστερού χαφ γκρίνιαζε γιατί παρόλο που δεν έιναι ατομιστής και έχει καλή σέντρα, δεν του δίνουν πάσες και δεν τρέχουν να προλάβουν τις δικές του που ομολογουμένως είναι λίγο δυνατές. Επιχείρησε μερικές κούρσες προς την μεγάλη περιοχή αλλά όταν είδε ότι δεν έχει βοήθειες από το αριστερό του μπακ (Παπαρήγα) οπισοχώρησε για να καλύψει τα νώτα του και περιορίστηκε στο να εκτελεί τα φάουλ και τα στημένα με καλές προϋποθέσεις αλλά χωρίς να βάλει γκολ.

Ο Καρατζαφέρης, στην άλλη πλευρά, στο δεξιό άκρο των χαφ, μπέρδευε συχνά την θέση του βγαίνοντας να επιτεθεί από αριστερά καθώς παρότι δεξιοπόδαρος νομίζει ότι διαθέτει καλό αριστερό πόδι και ως παλιά καραβάνα των γηπέδων ξέρει ότι ένα καλό αριστερό σουτ εντυπωσιάζει την εξέδρα και αιφνιδιάζει τον αντίπαλο. Επιχείρησε μερικά αδύναμα αλλά στοχευμένα σουτ και έπεφτε συχνά μόνος του για να πάρει πέναλτι χωρί.

Ο Παπαθεμελής ήταν σαν να μην μπήκε ποτέ στο παιχνίδι. Αν και μάλλον θα ήταν καλύτερος σαν δεξί μπακ, ο ίδιος προσπάθησε να παίξει σε ρόλο αμυντικού χαφ γιατί του αρέσει η θέση και να μη βγαίνει πολύ στα δεξιά. Το μεγαλύτερο μέρος του παιχνιδιού το πέρασε προσπαθώντας αρχικά να βρει τα πατήματα του στο γήπεδο και στην συνέχεια να αμυνθεί. 

Το αποτέλεσμα του debate για εμένα έχει τόση σημασία όσο και αυτό του τραγικού τελικού του Χέιζελ.

h1

Έστιν ουν τραγωδία…

30/08/2007

Δεν θέλω να λαϊκίσω, ούτε να δείξω εικόνες ή βίντεο που προκαλούν δέος, λύπη ή τρόμο (κι από αυτά βρήκα) με δραματική μουσική για να σας ευαισθητοποιήσω γιατί πολύ απλά θεωρώ ότι όποιος δεν ευαισθητοποιείται απλά από το άκουσμα της λέξης «φωτιά» είναι υπάνθρωπος. Για τον λόγο αυτό το ποστ δημοσιεύεται γυμνό, χωρίς φωτογραφίες.

Αυτές τις μέρες έκανα την επιλογή να μην ανεβάσω post που να αναφέρεται στα τελευταία γεγονότα. Αυτό το κείμενο ξεκινώ να το γράφω Κυριακή βράδυ έχοντας υποσχεθεί στον εαυτό μου να μην το ανεβάσω πριν τελειώσει η τραγωδία κι αυτό γιατί θεωρώ ότι δεν προσφέρονται αυτές οι στιγμές  για κριτική παρά το γεγονός ότι ο θυμός μεγαλώνει και τείνει να γίνει ασυγκράτητος.

Όταν ο άλλος παλεύει να σώσει το σπίτι του ή τους κοντινούς του ανθρώπους τότε αισθάνομαι ότι η στιγμή καθίσταται ακατάλληλη για την άσκηση κριτικής, ειδικά όταν αυτή δεν προσφέρει κάτι νέο αλλά αναπαράγει και αναμασά τα ίδια, γιατί το context την κάνει να φαίνεται «άκομψη» (και συγγνώμη για την λέξη που ακούγεται ανόητη αλλά δεν βρίσκω άλλη). Εκτός ότι δεν είναι δείγμα ανθρωπισμού και πολιτισμού, επιπλέον,  η οποιαδήποτε κριτική, όσο ψύχραιμη και σωστά στοχευμένη κι αν είναι, αυτές τις ώρες μοιάζει να γίνεται εν θερμώ και γι’ αυτό είναι πιθανό αργότερα να προσπεραστεί ως μέρος του ευρύτερου θορύβου αυτών των ημερών.  Εφόσον λοιπόν δεν είμαι σε θέση να αρπάξω μια μάνικα και να βοηθήσω εμπράκτως είναι καλύτερα να αφήσω την κριτική για αργότερα όχι γιατί δεν έχω κάτι να πω αλλά γιατί προτιμώ να το πω αργότερα όταν θα υπάρχουν περισσότερες πιθανότητες να ακουστώ πιο καθαρά.

Φυσικά, αυτό που κάνουν όλοι οι υπόλοιποι αυτές τις ώρες είναι ακριβώς το αντίθετο. Η κριτική αυτή τη στιγμή γίνεται από παντού (κόμματα, δημοσιογράφους, bloggers) περίπου αυτόματα αλλά και υπό την επήρεια του σοκ και γι’ αυτό τείνει να επαναλάβει όλα τα κλισέ, σωστά και λάθος, που λέγονται τα τελευταία χρόνια και τα οποία τέτοιες ώρες ακούγονται ακόμα περισσότερο χοντροκομμένα και στοχευμένα στο να καπηλεύσουν νεκρούς, στάχτες και αποκαήδια.

Πριν καλά καλά κοπάσει η φωτιά έχουν σπεύσει όλοι να εκμεταλλευτούν το γεγονός. Η κυβέρνηση μιλάει εντελώς ανεύθυνα σαν να μην αντιλαμβάνεται τη σοβαρότητα και την επικινδυνότητα των λεγομένων της ενδιαφερόμενη απλά να αποτινάξει από επάνω της τα βάρη των τεράστιων ευθυνών ενόψει εκλογών. Το Οργουελικό σενάριο της ασύμμετρης απειλής ωθεί τους εθνικιστές να ζητούν να αναρτήσουμε σημαίες για να δηλώσουμε την εθνική ομοψυχία απέναντι στον «αόρατο εχθρό» στο πρόσωπο του οποίου ο καθένας βλέπει όποιον θέλει, από Αλβανούς και Τούρκους μέχρι αντιεξουσιαστές και ξένους πράκτορες ενώ το σενάριο «το πράσινο καίει το πράσινο» έχει υποχωρήσει μετά τις δηλώσεις Γιακουμάτου και την πλήρη αναδίπλωση του αργότερα. Οι ενωτικές δηλώσεις Καραμανλή, οι πονηρές και ανεύθυνες δηλώσεις Πολύδωρα περί «ασύμμετρης απειλής», οι δηλώσεις Βουλγαράκη με ένα σωρό ανακρίβειες και ανύπαρκτη ενημέρωση, επίθεση Παπανδρέου με λάθος τάιμινγκ, η καταδίκη του δικομματισμού από την Παπαρήγα, όλα μοιάζουν σαν από παλιά, λες και το σοκ της τραγωδίας δεν τους ταρακούνησε ούτε στο ελάχιστο.

Αυτά που λέγονται τα ξέρουμε, κάποιος αρκετά ευφυής θα μπορούσε ίσως να έχει προβλέψει ακόμα και που θα κομπιάσουν και θα πάρουν ανάσα, όχι μόνο τις λέξεις που θα ειπωθούν. Γι’ αυτό θεωρώ ότι είναι μάλλον ανόητος όποιος περιμένει να ακούσει τις δηλώσεις αυτών των ανθρώπων οι οποίες σε σημαντικό βαθμό είναι προκάτ όπως δυστυχώς και πολλά που γράφηκαν και ειπώθηκαν από bloggers και δημοσιογράφους. Η πολιτική δεν γίνεται με σλόγκαν και κλισέ αλλά με αρθρωμένο λόγο και δομημένα επιχειρήματα και αυτά δυστυχώς δεν τα έχω ακούσει. Αντί ενός οργανωμένου οπλοστασίου επιχειρημάτων υπέρ ή κατά της κυβέρνησης, το μόνο που είδα να είναι άρτια οργανωμένο ήταν η εκμετάλλευση του συναισθήματος και του ανθρώπινου πόνου και η απόπειρα αποτίναξης των ευθυνών μέσω των ενορχηστρωμένων δηλώσεων για «ασύμμετρη απειλή».

Ταυτόχρονα, εκτός από τους πολιτικούς, πολύ λίγα από αυτά που λέγονται ή γράφονται αυτές τις μέρες έχουν να προσφέρουν κάτι ουσιαστικό εκτός από συναισθήματα, οργή, λύπη και ρίγη συγκίνησης. Όμως η συγκίνηση και η αφύπνιση της συλλογικής συνείδησης ή της εθνικής ομοψυχίας, για την οποία πρόσφατα μιλούν κάποιοι στρατευμένοι, δεν προσφέρει κάτι πέρα από μια ρηχή, αν όχι επικίνδυνη, αυτοϊκανοποίηση ότι είμαστε ακόμα άνθρωποι με συναισθήματα, κοινωνία με συνοχή, έθνος με ομοψυχία. Όλα αυτά, άσχετα από το αν ισχύουν ή οχι (εγώ λέω όχι), είναι βλακωδώς αυτοαναφορικά, μοιρολατρικά και το μόνο που επιτυγχάνουν είναι να λειτουργούν σαν παυσίπονα και να μας απενοχοποιούν υποκριτικά από τα λάθη που οι ίδιοι κάναμε και συνεχίζουμε να κάνουμε.

Ακόμα και μετά την καταστροφή οι πρακτικές που ακολουθούνται από όλους έρχονται να επιβεβαιώσουν ότι αδυνατούμε να συνενοηθούμε γιατί δεν μπορούμε να εντοπίσουμε σαφώς το πρόβλημα έτσι προφανώς ρίχνουμε ριπές προς όλες τις κατευθύνσεις και ποτέ στοχευμένα έχοντας ελάχιστες πιθανότητες να πετύχουμε κάτι.

Κανείς μας μέχρι στιγμής δεν έχει προτείνει μια ουσιαστική λύση πέρα από το να τους μαυρίσουμε στις εκλογές λες και το πρόβλημα στην Ελλάδα είναι αποκλειστικά τα πρόσωπα και όχι το πως λειτουργούν οι θεσμοί, οι οποίοι χτίζονται γύρω από πρόσωπα, και οι πολίτες που τα περιμένουν όλα από θεσμούς και πρόσωπα. Προφανώς και σοβαρή λύση δεν μπορεί να βρεθεί όσο δεν εντοπίζουμε σαφώς το πρόβλημα και το πρόβλημα δεν είναι οι φωτιές αλλά η έκταση και η ένταση του συμβάντος και οι αιτίες του και επειδή αυτές είναι πάρα πολλές απαιτείται μια λιγότερο αποσπασματική, λιγότερο απλουστευτική αλλά πιο συνολική και μαζί πιο διεισδυτική απάντηση από το ότι φταίει ο καιρός, η ανοργανωσιά, οι εμπρηστές, οι οικοπεδοφάγοι, ο Κωστάκης κι ο Γιωργάκης, το ξερό μας το κεφάλι, η κακή μας μοίρα κλπ. Αυτά τα ακούμε χρόνια και ανεξάρτητα από το πόσο σωστά η λάθος είναι όποιος δεν βαρέθηκε να τα λέει και να τα ακούει έχει πραγματικά αντοχές μαραθωνοδρόμου.

Υπάρχει λοιπόν μια σαφής αδυναμία εντοπισμού του «ποιος ή τι είναι το πρόβλημα» ή καλύτερα του «ποιος φταίει και σε ποιο βαθμό» και γι’ αυτό φοβάμαι ότι υπάρχουν οι προϋποθέσεις το σενάριο περί αόρατου εχθρού και ασύμμετρων απειλών να βρει πρόσφορο έδαφος και τελικά να ευδοκιμήσει με πολύ αρνητικές προεκτάσεις και ενδεχομένως επικίνδυνες συνέπειες.

Για τον λόγο αυτό, και παρά το γεγονός ότι θεωρώ ότι αυτές τις μέρες έλαβε χώρα μια τραγωδία, δεν είμαι από αυτούς που θα υποστήριζαν εύκολα ότι ταιριάζει με τον Αριστοτελικό ορισμό της τραγωδίας κατά τον οποίο στο τέλος έρχεται η κάθαρση. Ισως και να μην έρθει ποτέ…

(η συνέχεια σύντομα…)

h1

Ήταν ένας Πόντιος, μια μπανανόφλουδα και ο Καραμανλής…

23/08/2007

Οι ΑΜΑΝ λένε στο τραγουδάκι (που κατα τ’άλλα είναι γαμάτη διασκευή):

«γουστάρετε εσείς, τα αρπάζετε εσείς, μα να το θυμηθείς… Ψηφίζουμε εμείς… ο λαός θα μιλήσει, ο λαός θα ψηφίσει μπλα μπλα ή μάλλον λαλαλα…»

Ε, Αυτό φοβάμαι κι εγώ, τον λαό… Παρόλο που οι Έλληνες βρίζουν, φωνάζουν, τα χώνουν για τις φωτιές και τα ομόλογα και την κακή μας τη μοίρα (Κατά Πολύδωρα)  είναι επιρεπείς στην παπαρολογία και τον λαϊκισμό. Δεν φταίει ο Γιακουμάτος κι ο Πολύδωρας που υπάρχουν άνθρωποι που τους ψηφίζουν, και αυτοί οι άνθρωποι είναι ο λαός, αυτός που υποτίθεται ότι δεν σκύβει το κεφάλι αλλά δουλικά έχει στήσει κώλο και περιμένει να τον φάει περίφανα με το κεφάλι ψηλά.

Σήμερα λοιπόν θυμήθηκα το ανέκδοτο με τον Πόντιο που βλέπει μια μπανανόφλουδα στο πεζοδρόμιο και λέει, «Φτου ρε πούστη μου, πάλι θα πέσω». Τη βλέπω τη δουλειά… Ελληνικέ λαέ, πάλι μαλακία θα κάνεις…

h1

Διάλεξε και πάρε

20/08/2007

wise-cow.jpgΗ Σοφή Αγελάδα είπε περί εκλογών:

«Αν ο Καραμανλής δεν μπορεί να δώσει αυτά τα οποία υπόσχεται για μετά τις εκλογές τότε αυτό λέγεται απατεωνιά. Αν μπορεί να τα δώσει και αντί να τα δώσει πάει σε εκλογές τότε αυτό λέγεται και πάλι απατεωνιά, γιατί δεν έχει λόγο να πάει σε εκλογές, αλλά επιπλέον λέγεται και εκβιασμός!»