Archive for the ‘Μυθοπλασίες’ Category

h1

30 και κάτι… Summermix

26/08/2010

Καλοκαιράκι, ακουμπάς το μπράτσο σου στο σίδερο κι ο αέρας ανεμίζει τα λιγοστά μαλλιά σου. Δεν είσαι στην κουπαστή του κρουαζιερόπλοιου λίγο έξω από την Σαντορίνη ούτε σε κάποιο κάμπριο στην παραλιακή… Όχι  δικέ μου, είσαι στο μετρό, με ανοιχτό παράθυρο λίγο πριν τα άνω Πατήσια… Και επειδή όπως έχουμε ξαναπεί οι γαμάτοι είναι αυτόφωτοι, η γαματοσύνη σου λειτουργεί πολύ καλά και στο μετρό!

Άλλωστε, από τη στιγμή που μπήκες στο βαγόνι το γκομενάκι απέναντι σε κοιτάζει, ίσως να σε γουστάρει, ή ίσως σκέφτεται τι δουλειά έχει ένας τύπος με κοστούμι και χαρτοφύλακα κατακαλόκαιρο μέσα στο μετρό. Που να ξέρει;… Επάγγελμα «χρηματοοικονομικά» δεσποινίς, έτσι γενικά κι αόριστα γιατί ακούγεται πιο classy. Που να εξηγείς τώρα στον καθένα ότι δουλεύεις σε μια μεγάλη χρηματιστηριακή στο Κολωνάκι. Τι κι αν είσαι απλά βοηθός στο λογιστήριο, δουλεύεις Κολωνάκι δικέ μου, περνάνε λεφτά από τα χέρια σου, πολλά λεφτά… Και σου αξίζει, παρόλο που περνάνε μόνο από τα χέρια σου κι όχι από τις τσέπες σου!

Από μικρός διάβαζες με πρόγραμμα, δεν ήξερες τι θες να γίνεις και δεν σε ένοιαζε και πολύ… διάβαζες όμως γιατί αυτό ήταν το σωστό, αυτό έπρεπε κι ας μην ήξερες το γιατί, κι ας μην είχες όνειρα. Ποιος ο λόγος άλλωστε να έχεις όνειρα για τη ζωή όταν υπάρχει η ζωή, η πραγματικότητα σε κάνει πραγματιστή. Γι’ αυτό κι όταν έφτασε η στιγμή των πανελληνίων εσύ έκανες τη σωστή επιλογή, στεγνά και πραγματιστικά. Μισούσες να μαθηματικά κι έτσι πήγες τέταρτη δέσμη για να αποφύγεις τα πολλά μαθηματικά της πρώτης, λογικό… Διάβασες πολύ, για ένα χρόνο δεν σκεφτόσουν γκόμενες, καφέδες και χαβαλέ… Κάπου ανάμεσα στα διαβάσματα μόνο τραβούσες καμιά γρήγορη για να ξελαμπικάρεις κι αυτό με ενοχές καθώς σκεφτόσουν ότι όταν εσύ την έπαιζες οι ανταγωνιστές σου διάβαζαν. Εσύ όμως ήσουν καλύτερος!

Και οι γονείς σου, σου συμπαραστάθηκαν με θυσίες! Η μάνα σου πλήρωνε τους καλύτερους καθηγητές να σε προγυμνάσουν. Ο πατέρας σου, σου έταξε δίπλωμα κι αμάξι αν περάσεις… Μεγάλο το δέλεαρ… Έτσι, έδωσες και πέρασες! Τους έβγαλες όλους ασπροπρόσωπους και τσίμπησες κι αυτοκινητάκι. Ωραίος!

Τι κι αν κατέληξες σε μια σχολή που σου πέταξε στη μάπα τα μαθηματικά που προσπαθούσες να αποφύγεις;  Έτσι κι αλλιώς μια φορά το μήνα πάταγες στη σχολή, ήταν και μακριά, που να τρέχεις τώρα στον Πειραιά, μόνο στις εξεταστικές κι όποτε ξέμενες από γκόμενα. Άλλωστε, μετά το τρίτο έτος που σοβαρεύτηκες κι άρχισες να διαβάζεις έλεγες ότι αγάπησες και τα μαθηματικά και την σχολή, αν και μια αρχιτεκτόνισσα γκόμενα που γούσταρες είχε ομολογουμένως πιο ενδιαφέροντα μαθήματα στη σχολή της… Βέβαια αν είχες γίνει αρχιτέκτονας θα σε έλεγαν καλλιτέχνη κι αυτό είναι υποτιμητικό… Άσε που για να κάνεις καριέρα σε τέτοιους τομείς πρέπει να είσαι ή αδελφή ή χίπης… Αυτό σκέφτηκες και αφού ευχαρίστησες τον θεό που είσαι σε μια σχολή που σε βοήθησε να διατηρήσεις τόσο τον ανδρισμό σου, όσο και τον ενδυματολογικό σου κώδικα αναλλοίωτο, στις τρεις τελευταίες εξεταστικές σκίστηκες στο διάβασμα, (πήρες και κάποια θέματα από ένα φίλο σου ΔΑΠίτη, να είναι καλά το παιδί) και πήρες το πτυχίο στην ώρα σου… Μια χαρά…

Ορκωμοσία, σακάκι, λουλουδικό, αναμνηστικές φωτογραφίες και τα συναφή, κέρασμα σε συγγενείς και φίλους και περιφορά του πτυχίου από σπίτι σε σπίτι σαν ήταν ο επιτάφιος ώστε όλοι να πάρουν την ευλογία και να ασημώσουν. Στο καπάκι master στο London school of Economics. Η Αννούλα έκλαιγε όταν έφυγες από Ελλάδα αλλά εσύ ήσουν πιο σκληρός, ήθελες την ανεξαρτησία σου και τη χώρισες. Η μάνα σου έκανε το σκατό της παξιμάδι για να πληρώνει τα δίδακτρά σου κι εσύ δεν την πάλευες με την ομίχλη και το κρύο της Αγγλίας. Το φαγητό χάλια, fish and chips πιο αηδία κι από τα burgers στα McDonald’s, έτσι έριξες τα μούτρα σου κι έτρωγες από τα Τούρκικα μαγαζιά, τα εχθρικά, παριστάνοντας τον Ισπανό, αλλά δεν γαμιέται… Στην τελική, μπορεί να έσπασες τ’ αρχίδια σου αλλά γύρισες με master στην διοίκηση επιχειρήσεων δικέ μου… Εφόδιο, όχι μαλακίες!

Στρατός, βύσμα (ας είναι καλά ο κολλητός του μπαμπά σου που υπηρετεί στο ΓΕΣ), ζάχαρη… Σκατά δηλαδή, αλλά σε σχέση με τους άλλους φαντάρους, ζάχαρη…. Άντε, ας πούμε μαύρη ζάχαρη…

Και μετά… επιτέλους ζωή… Δύσκολα βέβαια, και η αγορά δεν μπορεί να σε απορροφήσει εύκολα, είσαι overqualified… Αλλά αυτό είναι πρόβλημα της αγοράς, όχι δικό σου, εσύ έχεις master! Άλλωστε, βρήκες τη χρηματιστηριακή στο Κολωνάκι… Δεν είναι αυτό που σπούδασες, δεν πληρώνει και πολύ καλά αλλά δεν γαμείς… είναι δύσκολη περίοδος…  Για την εποχή μια χαρά είναι! Το μόνο πρόβλημα είναι ότι πρέπει να σέρνεις καθημερινά τα σπουδαγμένα, γυαλιστερά αρχίδια σου στο Κολωνάκι, πράγμα δύσκολο…

Το Φιατάκι που σου πήρε ο μπαμπάς το ’99, πλέον ανά 20 χιλιόμετρα θέλει συνεργείο, άσε που καίει τα κέρατα σου/του…  Μετρό λοιπόν… Φοράς το κοστουμάκι σου (καθότι στη δουλειά παίζει dressing code), παίρνεις τον χαρτοφύλακα σου στον οποίο έχεις φορτώσει τον τόμο 31 (δεν είναι τυχαίος ο αριθμός, όποιος θέλει ας το ψάξει) της Σοβιετικής Εγκυκλοπαίδειας, για να φαίνεται βαρύς και κατηφορίζεις προς Περισσό, αλλαγή στο Μοναστηράκι, Ευαγγελισμός κι έφτασες. Μόνο 55 λεπτά να πας κι άλλα 55 να επιστρέψεις… Τίποτα! Το μόνο πρόβλημα είναι όταν οι μαλάκες οι συνάδελφοί σου στο γραφείο σε βλέπουν να φτάνεις με τα πόδια και ρωτάνε που πάρκαρες…  Καλά κάνεις και τους λες, «Έχω τη BMW στο συνεργείο και ήρθα με ταξί». Άλλωστε και οι ίδιοι αντίστοιχες παπάτζες σου πουλάνε, για γκόμενες, για αυτοκίνητα, μηχανές και σκάφη, ταξίδια και διακοπές…

Διακοπές… μια βδομάδα άδεια φέτος και νωρίς νωρίς… Οι παλιοί στο γραφείο καπάρωσαν τις άδειες του δεκαπενταύγουστου χωρίς να σε ρωτήσουν. Μια βδομάδα αρχές με μέσα Ιουλίου και πολύ σου ήταν… Μια χαρά η Σέριφος βέβαια… Άλλο που εσύ λες ότι πήγες Μύκονο και χτύπησες μια 22άρα Σουηδέζα με βυζί χατζαράτο…  Η αλήθεια είναι ότι η 35άρα η Ελληνίδα στη Σέριφο δεν σε χάλασε…  Πεσμένο βυζί και λίγο ζαρωμένη αλλά πολύ ωραίος κώλος, αξιοπρεπέστατος, και πολύ καλή κοπέλα… Χωρισμένη με δύο παιδία μεν, αλλά δεν έκανες καθόλου καλά που δεν σήκωσες το τηλέφωνο την τελευταία φορά που σε κάλεσε!

Μάλλον σκέφτεσαι ακόμα την Αννούλα ε;  Έμαθα ότι παντρεύεται φίλε μου… Αλλά μη μασάς ρε, ας είναι καλά η Άντζυ που σε θυμήθηκε ένα χρόνο αφού χωρίσατε. Ήταν αυτό που χρειαζόσουν αμέσως μετά τις διακοπές, bonus sex… Σε βοήθησε και ξεμπούκωσες λίγο, μετά έφυγε εκείνη για διακοπές… Βέβαια, πάνε 15 μέρες από τότε που ξαναπάτησε το πόδι της στον Πειραιά και δεν σε έχει πάρει τηλέφωνο ακόμα… Αλλά καλύτερα…  Ο μόνος λόγος που σου την έπεσε πάλι ήταν γιατί ήθελε κάποιον μαλάκα να ξεκαλοκαιριάσει. Να την πάει διακοπές, να την ταΐζει, να την ποτίζει, να της πληρώσει το ξενοδοχείο… Δικέ μου, καλά που δεν είχες άδεια τελικά, φτηνά τη γλύτωσες!… Να δεις που θα σε ξαναπάρει λίγο πριν τα Χριστούγεννα που θα ψάχνει πάλι για κομπάρσο…

Διαφθορά στην πολιτική σου λέει μετά… Μόνο στην πολιτική; Ακόμα και οι γκόμενες διεφθαρμένες είναι… Βέβαια για να λέμε  την αλήθεια περίπου όλοι είναι, και μεταξύ μας τώρα… Κι εσύ δικέ μου είσαι… σχεδόν τη σπούδασες τη διαφθορά… και σε σπούδασε!

Μη σε νοιάζει όμως, εσύ δουλεύεις στο Κολωνάκι κι η μάνα σου έκανε το σκατό της παξιμάδι για να έχεις master από το London school of economics… Τι κι αν είσαι 30 και πηγαίνεις στη δουλειά με το μετρό; Τι κι αν ο χαρτοφύλακας σου είναι άδειος; Τι κι αν φοράς σακάκι καλοκαιριάτικα; Τι κι αν ο ξάδερφος σου που δουλεύει σε συνεργείο αυτοκινήτων βγάζει περισσότερα από εσένα;… Τι κι αν το γκομενάκι απέναντι είναι κομμώτρια και δεν υπάρχει περίπτωση να τη βγάλεις γκόμενα όσο δεν έχεις BMW;… Εσύ έχεις master δικέ μου…

h1

Ανασχηματισμός – ανακάτεμα για το ανακάτεμα

08/01/2009

Αλογοσκούφης: Πρόεδρε, την ανακάτεψες καλά την τράπουλα;
Καραμανλής: Την ανακάτεψα… Είμαι κατηγορηματικός!
Αλογοσκούφης: Πρόεδρε είμασταν πολύ άτυχοι μέχρι τώρα, λες να την κερδίσουμε αυτή την παρτίδα;
Καραμανλής: Θα είμαι ειλικρινής, όπως πάντα άλλωστε… Υπάρχει οργανωμένο σχέδιο για να χάσουμε!
Αλογοσκούφης: Από ποιούς πρόεδρε; Αφού πασιέντζα παίζουμε… μόνοι μας!
Καραμανλής: Ανόητε, από εμάς τους ίδιους… Αφού η τράπουλα μας έχει μείνει με λιγότερα από τα μισά χαρτιά…
Αλογοσκούφης: Ναι αλλά είναι σημαδεμένη πρόεδρε… Έτσι μου είπε ο Βουλγαράκης.
Καραμανλής:
Ακριβώς γι’ αυτό βρεθήκαμε με τα μισά χαρτιά ρε μπουμπούνα, ξεμείναμε από άσσους, βαλέδες και ρηγάδες γιατί ήταν όλοι σημαδεμένοι, με μια ντάμα μείναμε κι αυτή είναι η Ντόρα! Πως να βγει η πασιέντζα του ανασχηματισμού;
Αλογοσκούφης:
Μα τότε πρόεδρε γιατί συνεχίσουμε να παίζουμε αφού σίγουρα θα χάσουμε;
Καραμανλής: Για να κερδίσουμε χρόνο μέχρι να μαζέψουμε τους νέους φόρους, να κάνουμε μάρκες και να ξαναποντάρουμε, γι’ αυτό το γυρίσαμε από την ρουλέτα και το blackjack στην πασιέντζα. Η πασιέντζα καθυστερεί και κερδίζουμε χρόνο… Πήγαινε να κάνεις μάρκες τώρα!
Αλογοσκούφης: Πρόεδρε, βρίσκομαι σε δυσάρεστη θέση αλλά πρέπει να σας  ενημερώσω ότι δεν έχουμε άλλα λεφτά για να κάνουμε μάρκες…
Καραμανλής: Τι έγιναν τόσα λεφτά από τους φόρους; Τα πόνταρες όλα στον προϋπολογισμό και τα έχασες;
Αλογοσκούφης: Περίπου… Έδωσα στις τράπεζες για να μας δανείσουν σε ώρα ανάγκης και στα γαλάζια παιδιά που προσλάβαμε γιατί χρειαζόμαστε κάποιους ανόητους να μας ψηφίζουν και έδωσα μερικά ακόμα στον Ρουσσόπουλο που μου είπε ότι είχε καλό σκοπό, μετά τα χάρισε στους παπάδες για να προσευχηθούν να μας φωτίζει ο Κύριος…
Καραμανλής: Καλά, για το τελευταίο δεν είχα πλήρη εικόνα, μάλλον δεν έπιασε η φώτιση, αναλαμβάνω την ευθύνη εγώ… Εσύ βρες και ξεπούλησε κάτι για να κάνεις μάρκες…
Αλογοσκούφης: Δυστυχώς δεν έχει μείνει τίποτα άλλο πρόεδρε, τα ξεπουλήσαμε όλα, την παιδεία, την υγεία, την αξιοπρέπεια, την ηθική μέχρι και την αστυνομία…
Καραμανλής:
Τότε υποθήκευσε το μέλλον των παιδιών μας, πρέπει πάσει θυσία να συνεχίσουμε αλλιώς θα κάνει μάνα ο Γιωργάκης και θα γίνει πρωθυπουργός, καταλαβαίνεις;
Αλογοσκούφης: Σας καταλαβαίνω πρόεδρε αλλά και αυτό ήδη το κάναμε, το μέλλον των παιδιών είναι υποθηκευμένο από τότε που γίναμε κυβέρνηση, το μόνο που μένει να ξεπουλήσουμε είναι κάτι ψιλά που έχουν απομείνει για να θυμίζει το πολίτευμα μας δημοκρατία…
Καραμανλής: Ακούγεται καλή ιδέα, να παίξω την δημοκρατία κορώνα γράμματα… Καραμανλής ή τανκς;
Αλογοσκούφης: Πρόεδρε, για να παίξετε κορώνα γράμματα χρειαζόμαστε κέρμα και όπως σας είπα δεν υπάρχει σάλιο, πόσο μάλλον κέρμα… έχουμε όμως όπλα, τι λέτε για ρώσικη ρουλέτα;
Καραμανλής: Όχι όχι, είμαστε τόσο άχρηστοι που φοβάμαι ότι μάλλον θα αστοχήσουμε εξ’ επαφής…
Αλογοσκούφης: Μα μπορούμε να βάλουμε κάποιους άλλους να παίξουν αντί για εμάς… να μετράει και ο εξοστρακισμός…
Καραμανλής: Όχι, το κάναμε ήδη δυο φορές και βαρέθηκα να ψάχνω δικαιολογίες, την δεύτερη φορά μάλιστα έπρεπε να βγω από το σπίτι και να τρέχω και στο νοσοκομείο… Καλύτερα να συνεχίσω να ανακατεύω την τράπουλα και αφού μοιράσω τα υπουργεία θα σκεφτώ κάτι…
Αλογοσκούφης: Πρόεδρε, αφού ανακατέψεις να κόψω;
Καραμανλής: Άσε θα κόψω εγώ… Εσένα…

…Και κάπως έτσι ο Αλογοσκούφης βρέθηκε χωρίς υπουργείο και η νυν, αλλά ήδη πρωην, κυβέρνηση του Κώστα Καραμανλή έβαλε τα ρούχα της αλλιώς και ντύθηκε σαν νέα νυν, αλλά πάντα πρώην, καθώς ετοιμάζεται για τις απόκριες… Αν αντέξει μέχρι τότε…

h1

Ιπτάμενη Ολλανδία

14/06/2008

Μπαλάρα οι Ολλανδοί, 4-1 την Γαλλία!… Και όχι τυχαία, ακόμα και οι αγελάδες στην Ολλανδία παίζουν ποδόσφαιρο!

Οι αγελάδες μου πάντως απόψε υποστηρίζουν την μητέρα (γ)Ελλάδα. Τους αρέσουν πιο πολύ ο Γιώργης ο Καραγκούνης, ο Φάνης ο Γκέκας και ο Γιάννης ο Γκούμας (για ευνόητους λόγους)!

h1

Πανελλήνιες και άλλες παιδικές ασθένειες (Summer mix 2008)

25/05/2008

Πέρυσι έγραψα σε τρεις φάσεις το «Πανελλήνιες και άλλες παιδικές ασθένειες». Λόγω των ημερών, λόγω της κατάστασης στα πανεπιστήμια και επειδή έχω δουλειές αυτές τις μέρες το επαναδημοσιεύω (υπό μορφή ημερολογίου) γιατί είναι ένα από τα αγαπημένα μου sequels αυτού του blog (το μοναδικό) το οποίο, ένα χρόνο μετά, το βρίσκω επίκαιρο και είμαι βέβαιος ότι και δέκα χρόνια μετά επίκαιρο θα είναι γιατί στην Ελλάδα δεν αλλάζει τίποτα, ελπίζω να διαψευσθώ. Καλή επιτυχία σε όλους τους πιτσιρικάδες που Πανελληνιάζονται… Διαβάστε το κείμενο σαν να διαβάζετε ημερολόγιο καθώς τα τρία Parts γράφτηκαν σε διαφορετικές χρονικές στιγμές.

Part 1

Μάιος 25, 2007

Ώρες ώρες συνειδητοποιώ ότι έχω ξεχάσει τι παίζει στην Ελλάδα και ακόμα καλύτερα ότι έχω καταφέρει να απωθήσω αρνητικές καταστάσεις και σκέψεις που μου πλάκωναν το στήθος στο παρελθόν. Η άρνηση μου δε είναι τόσο μεγάλη για κάποια πράγματα που έχω διαγράψει εντελώς τις λέξεις που τα θύμιζαν από το μυαλό μου, τις έχω ξεχάσει. “You name it therefore it exists” μου είπε ένας καθηγητής εδώ και τώρα συνειδητοποιώ ότι αντίστοιχα κάτι όταν παύει να υπάρχει, χάνεται και το όνομα του… Κατά λάθος έπεσα στο Post της X-Psilikatzous σήμερα και διάβασα αυτή τη μακρινή και τόσο τρομακτική λέξη που είχα ξεχάσει… “Πανελλήνιες”… Κι άρχισα να μονολογώ:

“Ρε συ τι είναι αυτό, τι σημαίνει;” μου είπα, “το έπαθα κι εγώ αυτό νομίζω κάποτε… Κοίτα να δεις που είναι κάτι σαν την ανεμοβλογιά, κανένα παιδάκι δεν το γουστάρει αλλά όλοι οι γονείς θέλουν τα παιδιά τους να το περάσουν”… “ναι ναι κάτι τέτοιο, θυμάμαι… και τα πλακώνουν τα παιδιά στις ενέσεις και τα φάρμακα για να το αντέξουν γιατί είναι ένα κακό που πρέπει να το περάσουν οπωσδήποτε και μετά μαγικά οδηγεί στην κάθαρση (όπως και κάθε τραγωδία κατά Αριστοτέλη). Επίσης συνήθως κανείς δεν σε επισκέπτεται εκτός από γονείς και γιατρούς και καμιά φορά συμπάσχοντες για να δουν τι κάνεις κι αν είσαι καλύτερα από αυτούς… Και φυσικά δεν επιτρέπεται να βγεις έξω για να μην επιδεινωθεί η κατάσταση σου. Το κακό είναι ότι είναι κολλητική ασθένεια και όπως οι πρισσότερες κολλάει στην ανάρρωση και μάλιστα μαζικά και μια φορά το χρόνο… Όταν εσύ το περνάς κάποιοι άλλοι το κολλάνε και πρέπει να περιμένουν το επόμενο καλοκαίρι για να το περάσουν κι αυτοί και να το κολλήσουν κάποιοι άλλοι και μπλα μπλα μπλα… Βέβαια κι αυτοί που το περνάνε δεν την βγάζουν πάντα καθαρή, όλο και κάποιο κουσούρι τους αφήνει… Σπυράκια που οι δερματολόγοι ονομάζουν ακμή και όλοι εμείς οι υπόλοιποι γκαυλόσπυρα, περιττά κιλά κυρίως στα κορίτσια (κώλο που λέμε και συνήθως δεν εξαφανίζεται ποτέ μετά την ασθένεια), αυξημένη μυωπία, ποικίλα ψυχολογικά προβλήματα και το χειρότερο υπερέπαρση σε κάποια μαλακισμένα που ανάρρωσαν πρώτα και άριστα και βγαίνουν στον Ευαγγελάτο για να πουν στους υπόλοιπους πως τα κατάφεραν για να κάνουν το ίδιο. Οι γονείς που τα παρακολουθούν όλα αυτά  είναι ικανοί και νερό του Καματερού να ποτίσουν τα παιδιά τους αν το ακούσουν στην TV. Τελικά όλοι, αναρρώσαντες και μη, συνεχίζουν τη ζωή τους μέχρι να τους βρει η επόμενη ασθένεια η οποία δεν είναι απίθανο να είναι χρόνια.”

Καλή επιτυχία σε όλους τους ασθενείς και μη μασάτε αν δεν αναρρώσετε, όλοι άρρωστοι είμαστε, αν και νομίζω ότι οι πανελλήνιες είναι ασθένεια απόλυτα ιάσιμη και μάλιστα χωρίς φαρμακευτική αγωγή!

Part 2

Ιούνιος 23, 2007

Την Πέμπτη ανακοινώθηκαν οι βαθμοί των πανελληνίων και από την παρούσα απόσταση μπορώ να δω την κατάσταση που επικρατεί αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα, να τη μυρίσω, να τη γευτώ και να την κοροϊδέψω. Είναι αυτές οι μέρες που οι τίτλοι ειδήσεων παίζουν σκηνές από λύκεια με ευτυχείς μαμάδες και μαθητούδια που πέρασαν στην πρώτη τους επιλογή… “Εγώ έβαλα νομική πρώτη επιλογή και με τους βαθμόύς που έχω περνάω νομική στην Αθήνα (γελάκια) μπλα μπλα”… Σεβαστή η χαρά και κατανοητή, κι εγώ το ίδιο ένοιωθα, χαρούμενος και επιτυχημένος (για μια μέρα μόνο, την επομένη ο σεισμός του ‘99 μου τα χάλασε όλα)  αλλά όπως είπα πιο πάνω πλέον έχω την απαραίτητη απόσταση ώστε να δω όλο το έυρος της παρούσας παρανοϊκής κατάστασης.

Τίποτα δεν τελείωσε, κατανοώ απόλυτα το συναίσθημα της κάθαρσης και της ανάγκης επιβράβευσης αλλά τώρα αρχίζουν όλα και μάλιστα σχεδόν από την αρχή. Επίσης τίποτα δεν χάθηκε και όσοι βλέπουν τις πανελλήνιες και τα πεναπιστήμια σαν την μόνη καλή πηγή ευκαιριών κάνουν τραγικό λάθος και στο “μόνη” και στο “καλή”. Είναι λίγες οι σχολές στην Ελλάδα που είναι ικανές να καλλιεργήσουν όνειρα και ακόμα λιγότερες αυτές που μπορούν να τα στεγάσουν και να ικανοποιήσουν την ανάγκη για ουσιαστική γνώση. Μόνοι μας γινόμαστε έχοντας καμιά φορά τη βοήθεια λίγων φωτεινών ανθρώπων καθηγητών… Το είπα και στη μάνα μου όταν ορκίστηκα “Αυτοδίδακτος είμαι και ας πλήρωνες εσύ τόσα χρόνια για να σπουδάζω στη Θεσσαλονίκη!”

Σε παλαιότερο post όταν ξεκινούσαν οι εξετάσεις πριν ένα μήνα έγραφα για τις πανελλήνιες ως παιδικές ασθένειες… Αυτές είναι οι μέρες που περνάμε από την ασθένεια στην ανάρρωση αλλά είναι μόνο για λίγο καθώς η νόσος είναι χρόνια… Οι ασθενείς αφού αποτοξινωθούν κατά τους καλοκαιρινούς μήνες θα συνεχίσουν την κούρα σε δημόσια ιδρύματα της Ελλάδας ενώ πολλοί θα μεταβούν και στο εξωτερικό ευελπιστώντας σε καλύτερη νοσηλεία που είναι όμως και πιο ακριβή και μερικές φορές αναποτελεσματική. Το ζήτημα είναι τι συμβαίνει από εδώ και πέρα. Είναι πιθανό κάποιοι να αναρρώσουν πλήρως αλλά οι περισσότεροι θα συνεχίσουν να ασθενούν καθώς τα ιδρύματα θα κάνουν τα ιατρικά λάθη που πάντα κάνουν… Κοινώς ”Η εγχείρησις πέτυχε αλλά ο ασθενής απέθανε!” (σκατά, τώρα θα κάνουν ντου στο blog και τα εθνίκια)… Τι εννοώ; Τα ιδρύματα δεν είναι η σωτηρία, υπάρχουν οι λεγόμενες ενδοπανεπιστημιακές λοιμώξεις οι οποίες είναι πολλές και ποικιλοτρόπως επικίνδυνες… ίσως πιο επικίνδυνες κι από την ίδια την ασθένεια. Δεν είναι απίθανο κανείς να καταλήξει ακρωτηριασμένος (πνευματικά) ή ακόμα χειρότερα “κατά φαντασίαν υγιής!” (πάλι πνευματικά)… Οι πλέον επιρεπείς στο δεύτερο είναι αυτοί οι “πρώτοι των πρώτων” που βγαίνουν στην TV, οι οποίοι νομίζουν ότι επειδή μπήκαν πρώτοι θα βγουν και πρώτοι… Αμ δε! Πολλοί επίσης θα είναι και εκείνοι οι οποίοι στην πορεία θα διαπιστώσουν ότι το ίδρυμα που νοσηλεύονται δεν τους παρέχει ικανή θεραπεία ώστε να αναρρώσουν ή ότι δεν ειδικεύεται στην δική τους ασθένεια και ότι χρήζουν αλλαγής ιδρύματος καθώς όταν διάλεγαν δεν ήξεραν! Σε κάθε περίπτωση πάντως, όπως και να έχει οι ασθενείς πρέπει για μεγάλο διάστημα να χρησιμοποιήσουν καθαρτικά προκειμένου να αποβάλουν όλα τα κατάλοιπα που συσσωρεύσαν κατά την μακροχρόνια παραμονή τους στο λύκειο και βαραίνουν το κεφάλι τους εμποδίζοντας τις νέες θεραπείες να δράσουν αποτελεσματικά!

Αγαπητοί επιτυχόντες, απολαύστε την εισαγωγή και παραμονή σας στο ίδρυμα, με όλα της τα στραβά έχει πλάκα…

Όσοι δεν πετύχατε μην ακούτε κανέναν, όλοι έχουν ένα comment έτοιμο και έξω έξω για τον οποιονδήποτε, ακόμα κι αν πέρασε. Μια φίλη της γιαγιάς μου με είχε ρωτήσει “περασες;” είπα “ναι”, συνέχισε εκείνη “που;” αλλά το που δεν πήγαινε σε ποιά σχολή γιατι όταν απάντησα “αρχιτεκτονική” ξαναρώτησε “που;” και όταν είπα “Θεσσαλονίκη¨και όχι “Αθήνα” κατέβασε το μάτια, πήρε ένα λυπημένο ύφος και μου είπε “ΕΕεε, δεν πειράζει” σαν να είχα αποτύχει οικτρά… Μην αφήνετε κανέναν μαλάκα να σας κάνει να νοιώθετε έτσι! Στο γραφείο που εργάστηκα στην Ελλάδα έπαιρνα 700 Euro και μαύρα, την ίδια στιγμή η πανέμορφη κομμώτρια στο ισόγειο έσκαγε με BMW και εργαζόταν τις μισές ώρες από εμένα, αυτή είχε αποτύχει στις Πανελλήνιες!

Part 3

Αύγουστος 27, 2007

Στο παρελθόν έχω αναφερθεί εκτενώς σε αυτό το blog στις Πανελλήνιες εξετάσεις με τα posts “Πανελλήνιες και άλλες παιδικές ασθένειες” Part 1 και Part 2 (με κλικ στα links μπορείτε να διαβάσετε πρώτα δύο επεισόδια). Σήμερα που ανακοινώθηκαν οι βάσεις είναι η μεγάλη στιμή για να ολοκληρωθεί η τριλογία.

Οι βάσεις μετρώνται σε μόρια και είναι σαν τον πυρετό, δείχνουν πόσο πολύ ασθένησαν οι μαθητές κατά τη διάρκεια του έτους. Έτσι, αν ασθένησαν πολύ οι βάσεις ανεβαίνουν και τα ιδρύματα εξυπηρετούν τους μαθητές με τα περισσότερα μόρια καθώς προφανώς αυτοί είναι σε πιο βαριά κατάσταση. Όταν ανακοινώνονται οι βάσεις, όπως σήμερα, οι ασθενείς μαθητές μαθαίνουν σε πιο ίδρυμα έγιναν δεκτοί και σπεύδουν να εγγραφούν και να εισαχθούν ταχέως ώστε να αρχίσει η νοσηλεία. Στην νοσηλεία έχω αναφερθεί εκτενώς στο part 2 της τριλογίας (have a look καλό είναι!) και δεν θα αποτολμήσω flashback εδώ καθώς τα flashbacks στις τριλογίες συνήθως είναι μάταια και κουραστικά (βλέπε το part 2 του Matrix). Το σημαντικό είναι ότι αυτές τις μέρες γίνεται η γνωστή παρέλαση των μαμάδων και τον επιτυχόντων ασθενών από σπίτι σε σπίτι κι από γιαγιά σε θείο για τα γνωστά κεράσματα και τις ευχές για ταχεία ανάρρωση. Μετά όλοι μαζί φορτώνουν τον ασθενή στο αυτοκίνητο μαζί με κούτες γάλατα εβαπορέ και τενεκέδες λάδι και τον ξαποστέλνουν στην πόλη που εδρεύει το ίδρυμα που τον δέχθηκε ώστε να βρει ακομοντέισιον καθώς τα ελληνικά ιδρύματα δεν συνηθίζουν να προσφέρουν άφού δεν επαρκούν οι κλίνες και τα ράντζα πράγμα που είναι φυσιολογικό και δεν προκαλεί εκπληξη σε κανέναν καθώς πρώτα πρέπει να λυθούν άλλα πιο σοβαρά προβλήματα που υπάρχουν. Ένα από αυτά είναι ο ανεπαρκής χώρος στα κυλικεία τον ιδρυμάτων στα οποίο σπεύδουν τάχιστα όσοι ασθενείς φτάνουν αργοπορημένοι και δεν βρίσκουν θέση στο αμφιθέατρο. Οι ασθενείς αυτοί ακολουθούν αυτοσχέδιες θεραπείες με δημοφιλή γιατροσόφια και αυτοσχέδια φάρμακα όπως ο φραπές και το τάβλι. Συχνά ο φραπές καταναλώνεται και εντός του αμφιθεάτρου ως συνοδευτικό διεγερτικό κατά την διάρκεια της θεραπείας. Η θεραπεία για τους ασθενείς των Πολυτεχνικών και των Ιατρικών διαρκεί παραπάνω από αυτήν στα υπόλοιπα ιδρύματα καθώς οι συγκεκριμένοι ασθενείς εκτός του ότι ασθένησαν παραπάνω και γι’αυτό είχαν πιο πολλά μόρια, γεγονός που σημαίνει ότι απαιτείται μακρά νοσηλεία, πάσχουν από επιπλέον λοιμώξεις. Οι μεν πολυτεχνίτες από την ενδοπανεπιστημιακή λοίμωξη που λέγεται κατάληψη την οποία την παθαίνεις θέλεις δεν θέλεις (άπαξ και την πάθει ένας την παθαίνουν όλοι) και οι δε ιατροί από τις λοιμώξεις που λέγονται ειδικότητα και αγροτικό. Επίσης , συχνά, μικρόβια που λέγονται “υπουργοί παιδείας” είναι υπέυθυνα για ασθένειες που λέγονται “εκπαιδευτικές μεταρυθμίσεις” οι οποίες πολύ εύκολα λαμβάνουν διαστάσεις επιδημίας με πρώτες ενδείξεις τις καταλήψεις και τις απεργίες και τελική κατάληξη την καθολική σήψη. Τελικά, αυτοί που καταφέρνουν πραγματικά να θεραπευθούν είναι πολύ λίγοι παρά το γεγονός ότι όλοι λαμβάνουν τελικά εξιτήριο. Οι περισσότεροι καταλήγουν να είναι χρόνια πάσχοντες ή κατά φαντασίαν υγιείς. Καλή θεραπεία σε όλους!

to be continued (?)

h1

Καμία δουλεία δεν είναι ντροπή… Όμως υπάρχει και μια που είναι!

18/01/2008
cash-cow.jpg

Παιδιά δεν έχω και δεν σχεδιάζω να αποκτήσω σύντομα. Παρόλα αυτά, συχνά σκέφτομαι διάφορα υποθετικά σενάρια ώστε να είμαι προετοιμασμένος για να αντιμετωπίσω την ανατροφή τους, και να προλάβω τα χειρότερα.

Αν το παιδί μου, το σπλάχνο μου, έρθει και μου πεί «Μπαμπά, θέλω να γίνω αθλητής» δεν θα τα βάψω αμέσως μαύρα. Θα του πώ κι εγώ «Παιδί μου, στην Ελλάδα, οι περισσότεροι πετυχημένοι αθλητές εκτός ότι ντοπάρονται με ένα σωρό ουσίες και πεθαίνουν από καρδιακές παθήσεις είναι και χαζοί, οι πιο πολλοί δεν ξέρουν σχεδόν τίποτα εκτός από το άθλημα τους και δεν τους ενδιαφέρει να μάθουν και τίποτα, συχνά δεν μπορούν καν να μιλήσουν, δες τον Γιάννη Γκούμα, γίνε απλά σκέτος ναρκομανής καλύτερα. Αν όμως εσύ αποφασίσεις να γίνεις αθλητής φρόντισε να γίνεις ο καλύτερος στο σπορ σου μπας και τα κονομήσεις ή μπας και γίνεις πολιτικός και τα κονομήσεις πάλι».

Αν το παιδί μου, το σπλάχνο μου, έρθει και μου πεί «Μπαμπά, θέλω να γίνω καλλιτέχνης» δεν θα τα βάψω αμέσως μαύρα. Θα του πώ κι εγώ «Παιδί μου, στην Ελλάδα, οι περισσότεροι πετυχημένοι καλλιτέχνες εκτός ότι τον παίρνουν και κάνουν κόκα με αποτέλεσμα να πεθαίνουν από καρδιακές παθήσεις είναι και χαζοί και παπαρολόγοι, οι πιο πολλοί είναι μεγάλοι παπατζήδες, καιροσκόποι και κερδοσκόποι, δες τον Καρβέλα και τον Λαζόπουλο, γίνε απλά σκέτος ναρκομανής ή πούστης καλύτερα, ή έστω αθλητής. Αν όμως εσύ αποφασίσεις να γίνεις καλλιτέχνης φρόντισε να γίνεις ο πιο μεγάλος παπαρολόγος και παπατζής μπας και τα κονομήσεις ή μπας και γίνεις πολιτικός και τα κονομήσεις πάλι«.

Αν το παιδί μου, το σπλάχνο μου, έρθει και μου πεί «Μπαμπά, θέλω να γίνω πολιτικός» δεν θα τα βάψω αμέσως μαύρα. Θα του πώ κι εγώ «Παιδί μου, στην Ελλάδα, οι περισσότεροι πετυχημένοι πολιτικοί εκτός ότι είναι διεφθερμένοι και πίνουν το αίμα του λαουτζίκου είναι και αγάμητοι, οι πιο πολλοί είναι τόσο στερημένοι που όταν φτάσουν να έχουν αρκετή εξουσία ώστε, παρά τα περιττά κιλά τους, να μπορούν γαμάνε τις υφιστάμενες τους είναι πολύ αργά για να το χαρούν και έχουν πολλά να διακινδυνεύσουν, δες τον Ζαχόπουλο, γίνε απλά μαφιόζος καλύτερα, ή έστω καλλιτέχνης ή αθλητής. Αν όμως εσύ αποφασίσεις να γίνεις πολιτικός φρόντισε να γίνεις ο καλύτερος μπας και γίνεις υπουργός πολιτισμού, να διοικείς καλλιτέχνες κι αθλητές, και να τα κονομήσεις χοντρά«.

Αν το παιδί μου, το σπλάχνο μου, έρθει και μου πεί «Μπαμπά, θέλω να γίνω δημοσιογράφος» τότε θα τα βάψω αμέσως μαύρα και θα το αποκληρώσω.

h1

Δυό πρωινά ακόμα

19/12/2007

Έβαλα το μπουφάν μου και κοίταξα από το μικρό παράθυρο του ανεμόμυλου. Τα στάσιμα νερά στο παρακείμενο κανάλι έχουν παγώσει. Μέρες τώρα το πρωινό φως με ξεγελάει και νομίζω ότι έξω κάνει ζέστη, ο ήλιος είναι τόσο χαμηλά και πλάγια που φωτίζει κάτω από τα σύννεφα. Είναι αυτό το γωνιακό φως που απεικονίζει στους πίνακές του ο Vermeer. Σκέφτηκα ότι το φως ταίριαζε απόλυτα με την τελετουργία του αρμέγματος για την οποία ετοιμαζόμουν, άλλωστε ο Vermeer φιλοτέχνησε την διάσημη «γαλατού». Κατέβηκα την απότομη σκάλα και κάνοντας θόρυβο άνοιξα την πόρτα. Ο Anthony είχε ήδη ξυπνήσει και μαζί με τον Σπυράκο τάιζαν τα ζώα. Με είδαν και μου έκαναν νόημα από μακριά να πάω να τους βοηθήσω να ελέγξουν τις ζωοτροφές που μόλις είχε στείλει ο Domino.

Πήρα μια βαθιά ανάσα και άφησα τον παγωμένο Ολλανδικό αέρα να ποτίσει τα πενυμόνια μου με την αλμύρα της θάλασσας και τις μυρωδιές της φάρμας. Η εκπνοή γέμισε τον αέρα με ένα μείγμα βρομερών υδρατμών και αναμνήσεων. Άναψα ένα τσιγάρο (δεν καπνίζω αλλα μου αρέσει γιατί δραματοποιεί τη σκηνή, άλλωστε κάθε cowboy είναι υποχρεωμένος από τον νόμο να κουβαλάει στην τσέπη του ένα πακέτο Marlboro) και ρούφηξα τον καπνό του σαν να ήταν η τελευταία μου ανάσα πριν μια μεγάλη βουτιά, το φίλτρο του έγινε το φίλτρο μου.

Σκέφτηκα την Ελλάδα, την χώρα που δεν χρειάζεται να καπνίσεις για να πεθάνεις από καρκίνο των πνευμόνων, αρκεί μια βαθιά ανάσα κι ένα μήλο την ημέρα. Η ανάσα για να κατακαθίσουν όλα τα αδρανή της ατμόσφαιρας στα πλεμόνια σου και το μήλο για να κάνεις τον γιατρό σου πέρα και να μην πηγαίνεις για check up.

Αναχωρώ για γιορτές στη χώρα που λέγεται Ελλάδα την Παρασκευή με πτήση της Ολυμπιακής, αν έχω φτάσει πριν την Κυριακή θα σας ενημερώσω.

cow-aeroplano.jpg
h1

Όνειρα κανείς;

28/10/2007

mooncow.jpg

Οι ερωτήσεις διαμορφώνονταν ελεύθερα γιατί ήταν μάλλον από αυτά τα παιχνίδια που παίζεις, όχι μόνο για να γελάσεις, αλλά και για να γνωρίσεις τον άλλο… Εγώ για να χαλαρώσω το κλίμα την ρώτησα «αν ήσουν σούπερ ήρωας ποιός θα ήθελες να είσαι;» και ήλπιζα σε μια ερώτηση παρόμοιας ελαφρύτητας… Η ερώτηση όμως που μου έσκασε ήταν: «Ποιό ειναι το μεγαλύτερο σου όνειρο;»

-Παύση της σκηνής-

Μερικές φορές γουστάρω αυτούς τους τυπάδες με τα prefab (προκάτ στα ελληνικά) όνειρα, με τις χιλιοειπωμένες ατάκες που δεν αισθάνονται καμία υποχρέωση οι λέξεις τους να συμπλέουν με το είναι τους γιατί δεν το ξέρουν και δεν έψαξαν ποτέ για να το βρουν. Και επειδή έχω την τάση να λέω αυτό που νομίζω χωρίς ενδοιασμό και μετά να μετανοιώνω γιατί κάποιος ή κάποια δεν το αντέχει, σκέφτομαι συχνά ότι θα ήθελα πάρα πολύ να είμαι αφελής και όμορφος, και όχι έξυπνος και όμορφος όπως τώρα!

-Συνέχεια-

Φτού… Τι να απαντήσω τώρα; Απαντάς σαν άντρας που πρέπει να δείξει τι θέλει ή κατεβάζεις το βλέμμα και λες ειλικρινά «δεν υπάρχουν όνειρα γλυκιά μου»….

Αν θέλετε απαντήστε στην ερώτηση της με comment… ίσως βοηθήσετε την κατάσταση!

h1

2 τσιγάρα δρόμος…

26/09/2007

mooncow.jpg

Η απόσταση ως γνωστόν είναι μέγεθος σχετικό και όχι απόλυτο, πράγμα που διατύπωσε για πρώτη φορά ο Albert Einstein αλλά όπως σε όλες τις περιπτώσεις που κάποιος Εβραίος βρίσκεται αναμεμειγμένος έτσι και σε αυτήν μπορούμε να μιλάμε ξεκάθαρα για συνωμοσία*. Είναι προφανές ότι ο Έλληνας γνώριζε τις ιδιότητες του χωροχρόνου και συνεπώς του μεγέθους που λέγεται απόσταση πολύ πριν την διατύπωση της θεωρίας της σχετικότητας.

Ο Έλληνας λοιπόν είναι από τους πρώτους που χρησιμοποίησαν σχετικές και όχι απόλυτες μονάδες στην μέτρηση της απόστασης. Χαρακτηριστικά αναφέρω τις παρακάτω πιθανές απαντήσεις στην ερώτηση «πόσο είναι από εδώ μέχρι το Παγκράτι;»

α) «Δυο τσιγάρα δρόμος», η απόσταση σε αυτήν την περίπτωση είναι άκρως ανθυγιεινή και ευθέως ανάλογη της πιθανότητας να πάθει κάποιος καρκίνο. Αυτό που εκκρεμεί και δν έχει απαντηθεί ακόμα είναι το πόσα μέτρα είναι ένα τσιγάρο.

β) «Τρεις στάσεις», σε αυτήν την περίπτωση δεν κατάλαβα ποτέ αν αυτό σημαίνει ότι μεσολαβούν τρεις στάσεις και πρέπει να κατέβω στην τέταρτη ή αν μεσολαβούν δύο στάσεις και κατεβαίνω στην τρίτη, σε κάθε περίπτωση πάντως η συγκεκριμένη απάντηση αφήνει πολλά σεξουαλικά υπονοούμενα.

γ) «5 Ευρώ φιλαράκι», το πρόβλημα εδώ είναι ότι η μέτρηση δεν ξεκινάει από το μηδέν και η απόσταση όσες φορές κι αν κάνεις τη διαδρομή δεν είναι ποτέ η ίδια γιατί η διαδρομή δεν είναι ίδια. Φημολογείται ότι όπως ο Newton ανακάλυψε την βαρύτητα όταν ένα μήλο έπεσε στο κεφάλι του, έτσι και ο Einstein εμπνεύστηκε τη θεωρία της σχετικότητας μέσα σε ένα ταξί.

δ) «Δυο βήματα είναι», όσο κι αν ακούγεται παράδοξο τα βήματα δεν συγγενεύουν με τα πόδια ή τις παλάμες που είναι επίσης μονάδες μέτρησης. Η έκφραση χρησιμοποιείται μεταφορικά για να δηλώσει οτι η απόσταση δεν είναι ιδιαίτερα μεγάλη, βέβαια η πραγματική απόσταση είναι δυνατόν να ποικίλει από 10 μέχρι 10000 βήματα γεγονός που σημαίνει ότι από το σαλόνι μέχρι την κουζίνα είναι δυο βήματα, όπως ακριβώς και από την Ομόνοια στο Σύνταγμα. Παρά το ότι στη γκάμα των αποστάσεων της κατηγορίας των «δύο βημάτων» θα βρει κανείς ένα μεγάλο εύρος πιθανών αποκλίσεων , στις μέρες μας παγκοσμίου φήμης επιστήμονες ερίζουν για το πιο μέγεθος είναι μεγαλύτερο, το «δυο βήματα» ή το «δύο τσιγάρα».

ε) «Στου διαόλου τη μάνα», η συγκεκριμένη έκφραση χρησιμοποιείται για να ορίσει μια πολύ μεγάλη απόσταση και περιλαμβάνει και αυτή μια πολύ μεγάλη γκάμα αποστάσεων οι οποίες μπορεί να είναι μεγαλύτερες αλλά και μικρότερες από την απόσταση μέχρι την «Κούλουρη», δηλαδή την Σαλαμίνα η οποία στα χρόνια της γιαγιάς μου ήταν το πιο μακρινό μέρος του κόσμου γεγονός που σημαίνει ότι ακόμα κι αν έχαναν οι τσουτσουναράδες Έλληνες τη ναυμαχία με τους Πέρσες δεν έτρεχε κάστανο.

στ) «Τρία στενά πιο κάτω», Τα στενά μπορεί να είναι από ένα μέχρι τρία, κανείς δεν θα πει «στο τέταρτο στενό δεξιά» και αν το κάνει είναι μάλλον επικίνδυνος γιατί αυτό που λέω εδώ είναι κανόνας και με τους κανόνες δεν παίζουμε. Από τρία στενά και πάνω οι αποστάσεις μετριούνται σε φανάρια, π.χ. «στο δεύτερο φανάρι δεξιά». Επίσης, πολύ σπάνια κάποιος θα πει «στο πρώτο στενό δεξιά» καθώς έχει επικρατήσει σαν σύμβαση επικοινωνίας να λέμε «στην άλλη γωνία δεξιά» ή σκέτο «δεξιά στην γωνία». Τέλος, σε όλα τα προηγούμενα η πιθανότητα να ακούσει κανείς αντί για την λέξη «δεξιά», την λέξη «αριστερά» ισούται με το άθροισμα των ποσοστών Κ.Κ.Ε. και ΣΥ.ΡΙΖ.Α. στις τελευταίες εκλογές.

Αδιευκρίνιστο παραμένει το αν οι μονάδα μέτρησης επιφάνειας με βάση τα βήματα μπορεί να είναι οι τετραγωνικές πατούσες, και για τον όγκο με βάση τα τσιγάρα το πακέτο και η κούτα, στην δεύτερη περίπτωση δεν ξέρουμε τι συμβαίνει αν κάποιος κάνει στριφτό ή κασετίνα…

*Sorry guys, δεν χάλασα ξαφνικά αλλά πρέπει να γράφω καμιά μαλακία τέτοιου τύπου γιατί το κοινό μου έχει αρχίσει να στρέφεται προς την άκρα δεξιά, με keywords «Λιακόπουλος«,»Ελοχίμ» (αυτή τη μαλακία την έγραψε κάποιος σε comment) και «Καρατζαφέρης» με βρίσκουν πλέον στο google, πρέπει να στηρίξω κι εγώ το traffic μου. Επιπλέον, τώρα που το ΛΑΟΣ είναι στη βουλή πρέπει να παίρνουμε κι εμείς οι κουλ τύποι τα μέτρα μας γιατί ποτέ δεν ξέρεις.

h1

O Murinho στον Ολυμπιακό!

20/09/2007

…η μήπως ο Λεμονής στην Chelsea;…

football-cow.jpg

h1

Το debate στα πέναλτι!

09/09/2007

Είδα το debate στον ΣΚΑΙ και μετά κόπηκε το internet (Ζητώ συγνώμη απ’οσους φίλους άφησαν comment και περίμεναν moderation). Έτσι, προφανώς όλες αυτές τις ημέρες δεν διάβασα κανένα blog, δεν είδα καμία συνέντευξη, δεν έχω δει πρωτοσέλιδα εφημερίδων και γενικά έμεινα έξω από το τσουνάμι της ενημέρωσης. Επιπλέον αντί να γράψω στο καπάκι, έδωσα στον εαυτό μου αυτό που ονομάζει ο φίλος μου ο Γιάννης «χρόνο αντίδρασης» (εγώ θα έλεγα ανάδρασης) ώστε να ωριμάσει λίγο η σκέψη μέσα μου και να μην βγάλω βιαστικά συμπεράσματα. Η σκέψη όχι για το τι θα ψηφίσω αλλά για το τι πρέπει να ειπωθεί ως απολογισμός των λεχθέντων.

Προσωπικά θεωρώ ότι όποιος περίμενε το debate για να αποφασίσει τι θα ψηφίσει είναι είτε πολιτικά αναλφάβητος είτε πολιτικά ακροτηριασμένος (δεν λέω ιδεολογικά ευνούχος, έστω ότι αυτό δεν υπάρχει πλέον). Το debate είναι κάτι σαν αυτό που ένας άλλος φίλος μου ονομάζει σκέψεις του «ασανσέρ» ή του «κλιμακοστασίου». Είναι οι σκέψεις τις οποίες κάνει κανείς φεύγοντας μετά από μια σοβαρή διαφωνία ή έναν καυγά και πάντα είναι του τύπου, «έπρεπε να του είχα πει αυτό», «έπρεπε να του είχα πει εκείνο», «αν του έλεγα το άλλο θα τον έβαζε στη θέση του» κλπ. Τέτοιες σκέψεις ήταν αυτές στο debate μόνο που έγιναν φωναχτά και από κάποιους προετοιμάζονταν καιρό. Σκέψεις αποσπασματικές και με χρονοκαθυστέρηση που τις έκανε να φαίνονται ακόμα πιο αποσπασματικές. Λίγα επιχειρήματα, πολλά συνθήματα. Το παρακολούθησα όμως μέχρι τέλους με τον μαζοχισμό αυτού που αγοράζει αθλητική εφημερίδα τον δεκαπενταύγουστο με την ελπίδα ότι έχει γίνει η σούπερ μεταγραφή που θα κάνει τη διαφορά αλλά πάντα καταλήγει να διαβάζει τα της προετοιμασίας και τις υποσχέσεις των παικτών για τίτλο. Όμως το παιχνίδι έχει ήδη παιχτεί τους προηγούμενους μήνες και με το debate είναι απλά σαν το ματς να πήγε στην παράταση. Αγωνιστικά το ματς το είδα ως εξής:

Ο Καραμανλής σε ρόλο τερματοφύλακα μάταια πάσχιζε κουνώντας συνεχώς τα χέρια του να αποκρούσει τα όσα του χρέωσαν όλοι οι υπόλοιποι και να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα αυτογκόλ που ο ίδιος και η κυβέρνηση του έβαλαν προ κενής εστίας. Βέβαια, εδώ που τα λέμε, ούτε ο Rene Higuita (video) θα τα κατάφερνε αν ήταν στη θέση του Κωστάκη.

Ο Παπανδρέου από την άλλη έκανε ζέσταμα στο ρελαντί περιμένοντας με υπομονή μήπως και μπει αλλαγή στη θέση του τερματοφύλακα Κωστάκη. Που και που έλεγε χαμηλόφωνα και ευγενικά στον προπονητή, «να παίξω;» χωρίς να παίρνει απάντηση. Παρόλα αυτά επιχείρησε μερικά εύστοχα αλλά χλιαρά σουτ, πάντα από τον πάγκο.

Η Παπαρήγα σε ρόλο αριστερού μπακ αλλά πολύ πίσω, σχεδόν έξω από το γήπεδο, δεν σταμάτησε να πάνε να παίξουνε σε άλλο γήπεδο, με τετράγωνη μπάλα και με άλλους κανονισμούς σύμφωνα με τους οποίους θα έχει εκείνη ρόλο διατητή ώστε να μπορεί να αποβάλει όποιον θέλει με κόκκινη κάρτα με πρώτο και καλύτερο τον Αλαβάνο. Για λόγους αρχής ότι πάσα της δώθηκε την πέταξε άουτ.

Ο Αλαβάνος σε ρόλο φιλότιμου αριστερού χαφ γκρίνιαζε γιατί παρόλο που δεν έιναι ατομιστής και έχει καλή σέντρα, δεν του δίνουν πάσες και δεν τρέχουν να προλάβουν τις δικές του που ομολογουμένως είναι λίγο δυνατές. Επιχείρησε μερικές κούρσες προς την μεγάλη περιοχή αλλά όταν είδε ότι δεν έχει βοήθειες από το αριστερό του μπακ (Παπαρήγα) οπισοχώρησε για να καλύψει τα νώτα του και περιορίστηκε στο να εκτελεί τα φάουλ και τα στημένα με καλές προϋποθέσεις αλλά χωρίς να βάλει γκολ.

Ο Καρατζαφέρης, στην άλλη πλευρά, στο δεξιό άκρο των χαφ, μπέρδευε συχνά την θέση του βγαίνοντας να επιτεθεί από αριστερά καθώς παρότι δεξιοπόδαρος νομίζει ότι διαθέτει καλό αριστερό πόδι και ως παλιά καραβάνα των γηπέδων ξέρει ότι ένα καλό αριστερό σουτ εντυπωσιάζει την εξέδρα και αιφνιδιάζει τον αντίπαλο. Επιχείρησε μερικά αδύναμα αλλά στοχευμένα σουτ και έπεφτε συχνά μόνος του για να πάρει πέναλτι χωρί.

Ο Παπαθεμελής ήταν σαν να μην μπήκε ποτέ στο παιχνίδι. Αν και μάλλον θα ήταν καλύτερος σαν δεξί μπακ, ο ίδιος προσπάθησε να παίξει σε ρόλο αμυντικού χαφ γιατί του αρέσει η θέση και να μη βγαίνει πολύ στα δεξιά. Το μεγαλύτερο μέρος του παιχνιδιού το πέρασε προσπαθώντας αρχικά να βρει τα πατήματα του στο γήπεδο και στην συνέχεια να αμυνθεί. 

Το αποτέλεσμα του debate για εμένα έχει τόση σημασία όσο και αυτό του τραγικού τελικού του Χέιζελ.