Archive for the ‘Βlogging’ Category

h1

Περί ενηλικίωσης και εσωστρέφειας της ελληνικής μπλογκόσφαιρας

25/11/2008

newspaper2

Αποφάσισα να γράψω αυτό το post με αφορμή το πρόσφατο άρθρο του Νίκου Ξυδάκη στην Καθημερινή το οποίο μπορείτε να βρείτε εδώ (κλικ) για το οποίο η φίλη μου η Μαρία ζήτησε την γνώμη μου. Το άρθρο γράφτηκε με αφορμή την πρόσφατη έρευνα της VPRC που αναφέρεται στο blogging και στους bloggers. Πριν προχωρήσω σε σχολιασμό θα ήθελα να αναφέρω ότι για την έρευνα της VPRC ήδη έχω γράψει πολλά σε παλαιότερο post, όταν ήταν ακόμα σε εξέλιξη, τα οποία μπορείτε να διαβάσετε εδώ (κλικ).

Ο κύριος Ξυδάκης αναφέρεται σε πολλά πράγματα που δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω με ακρίβεια, όπως για παράδειγμα ότι το hype του blogging ξεκίνησε λίγο πριν το καλοκαίρι του 2007 και ότι ξαφνικά εμφανίστηκε το «επάγγελμα» blogger. Εκείνη την εποχή ήμουν Ολλανδία και μόλις ξεκινούσα το blog από προσωπική ανάγκη να γράφω στα ελληνικά και χωρίς να έχω ξεκάθαρη γνώση του τι γινόταν στην Ελλάδα. Επιπλέον δεν μπορώ να ξέρω τι συνέβαινε πριν την άνοιξη του 2007 μέσα και έξω από τα blogs για να μπορώ να συγκρίνω. Παρόλα αυτά με κάθε επιφύλαξη νομίζω ότι ο Ξυδάκης σε αυτό το σημείο αλλά και σε πολλά άλλα από όσα γράφει έχει δίκιο. Έχω διαμορφώσει άλλωστε μια περίπου παρόμοια άποψη που όμως δεν την υπερασπίζομαι ως θέση καθώς προκύπτει περισσότερο από μια αίσθηση που έχω αποκομίσει και όχι από μια άμεση γνώση των πραγμάτων. Δεν θα έλεγα ότι ο Ξυδάκης αφορίζει όπως ίσως θα σκεφτούν κάποιοι, κάνει μια προσωπική ανάγνωση και παρόλο που σε κάποια σημεία διαφωνώ ίσως να μην πέφτει και πολύ έξω. Έχοντας γράψει στο παρελθόν για το blogging δεν έλεγα πολύ διαφορετικά πράγματα, με τη διαφορά όμως ότι μιλούσα με αφετηρία το blogging και το περιεχόμενο του, και όχι τα χαρακτηριστικά των bloggers, αποφεύγοντας να τους ομαδοποιήσω ή να τους ταυτοποιήσω. Αντίθετα αυτό είναι κάτι που η VPRC αναζητά και δημοσιεύει και με τη σειρά του ο Ξυδάκης σχολιάζει γενικά όντας ταυτόχρονα αρκετά ευφυής ώστε να αποφεύγει τις γενικεύσεις.

Το hype φαίνεται να ξεκίνησε μετά την δημοσιοποίηση της ιστορίας της Αμαλίας και τις καλοκαιρινές φωτιές. Τα ΜΜΕ τότε ανακάλυψαν το blogging και του έδωσαν δημοσιότητα, το διαφήμισαν, το τροφοδότησαν και τροφοδοτήθηκαν από αυτό. Εκείνο το διάστημα και ταυτόχρονα με την άνοδο του blogging κάποιοι (πολλοί) άλλοι διέκριναν μια δυναμική στο μέσο και έσπευσαν να μιλήσουν γι’αυτό στολίζοντας το με χαρακτηρισμούς τύπου » το κίνημα των bloggers», «οι ενεργοί πολίτες» και άλλα όμορφα επιθυμώντας συχνά να καπελώσουν τους bloggers και να δείξουν ότι ελέγχουν τον χώρο κυρίως λόγω των εκλογών οι οποίες συντήρησαν και το hype του blogging μέχρι το φθινόπωρο του 2007. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι εκείνη την εποχή εμφανίστηκαν και άνθισαν blogs τα οποία μετά τις εκλογές έκλεισαν ή παρέμειναν ανενεργά και δεν θα είναι καθόλου παράξενο αν γίνει το ίδιο στις επόμενες εκλογές.

Σε κάθε περίπτωση εκείνο το χρονικό διάστημα (άνοιξη – φθινόπωρο 2007) φαίνεται ότι το blogging ήρθε στο επίκεντρο δημιουργώντας υπερβολικά πολλές προσδοκίες σε σχέση με αυτά που μπορούσε να πετύχει, άλλωστε κι αυτό το «να πετύχει» το οποίο έχει μια αγωνιστική χροιά και ένα αντίστοιχο προφίλ είναι ένα κατασκεύασμα, προϊόν μιας προβολής κάποιων η οποίοι ήθελαν να προσδώσουν έναν στόχο και μια πολιτική ταυτότητα σε όλο αυτό το πράγμα και να προσδέσουν τη blogόσφαιρα στο άρμα της ανατροπής. Αυτός ο κινηματικός χαρακτήρας δεν ήταν αυτονόητο στον χώρο της blogόσφαιρας (ούτε είναι) αν και βεβαίως ήταν κάτι που ήθελαν αρκετοί bloggers που πίστευαν (και πιστεύουν) ότι με το νέο μέσο μπορούν να αλλάξουν τα πράγματα. Από την άλλη φυσικά ήταν και είναι πολλοί αυτοί που θέλουν να αλλάξουν πράγματα για τον εαυτό τους, αυτοί που αποζητούν μια προβολή και επιθυμούν να κερδίσουν κάτι. Όλοι αυτοί, ανεξάρτητα από τους σκοπούς και τις επιδιώξεις τους, τον τόπο κατοικίας τους, τα πολιτικά ή θρησκευτικά τους πιστεύω, το περιεχόμενο και το ύφος της γραφής τους είναι bloggers και συνθέτουν την Ελληνική blogόσφαιρα όπως ακριβώς συνθέτουν και την Ελληνική κοινωνία, ως ένα μωσαϊκό ανεξάρτητων μεταβλητών. Αυτό το κοινωνικό μωσαϊκό που το καλοκαίρι του 2007 ήταν σε οργασμό, ως τροφοδότης της blogόσφαιρας έφερε και έναν οργασμό στο blogging.

Αν διαλέξουμε λοιπόν να δούμε το blogging ως προϊόν μιας τέτοιας σύνδεσης με την κοινωνία είναι μάλλον αναμενώμενο στην παρούσα φάση να επικρατεί μια εσωστρέφεια αν και δεν είμαι απόλυτα βέβαιος για το τι εννοεί με την λέξη εσωστρέφεια ο κύριος Ξυδάκης, είναι λίγο ασαφές ή καλύτερα πολύ γενικό. Αν με τον όρο εσωστρέφεια εννοεί το γεγονός ότι το blogging δεν βγάζει πια κόσμο στον δρόμο, ότι δεν υπάρχει η προβολή που υπήρχε από τα ΜΜΕ και ότι έχει παγιδευτεί σε μια αυτοαναφορικότητα τότε κι εγώ συμφωνώ.

seeing_tanseyinnocentlg

Όμως κάτι που πρέπει να καταστεί σαφές είναι ότι αυτό δεν ήταν μια επιλογή ούτε συνέβη τυχαία. Υπάρχουν γεγονότα που επηρέασαν και σχέσεις αιτιότητας όπως σε όλα τα πράγματα. Μπορεί οι bloggers να ήταν για μια μικρή χρονική περίοδο μια προβεβλημένη, εξωστρεφής ομάδα ανθρώπων που τροφοδότησε τα παραδοσιακά ΜΜΕ με υλικό (και γι’ αυτό κάποιοι bloggers έγιναν γνωστοί) όμως παράλληλα οι ίδιοι άνθρωποι, οι επώνυμοι και ανώνυμοι bloggers, δέχθηκαν και ένα καθόλου αμελητέο κύμα από επιθέσεις και «απειλές», ατομικά αλλά και συνολικά, τόσο από την οργανωμένη πολιτεία όσο και από κόμματα ή στελέχη τους, δημοσιογράφους και λοιπούς, ας μου επιτραπεί να μην αναφερθώ εκτενώς σε παραδείγματα, είναι γνωστά. Το παζλ των αιτίων της εσωστρέφειας συμπληρώνεται από την διείσδυση και ανάδυση των «παραδημοσιογραφικών» blogs τα οποία όχι μόνο αλλοίωσαν την εικόνα της blogόσφαιρας και το πως την αντιλαμβάνονταν οι αναγνώστες της αλλά κάποια στιγμή αποτέλεσαν και αφορμή για να γίνει μια κουβέντα περί ενός νόμου για τα blogs, πράγμα που τότε είχα χαρακτηρίσει αστειότητα (κλικ για το αντίστοιχο post). Όλα αυτά αφενός απέτρεψαν πολύ κόσμο από το να συνεχίσει να γράφει και επιπλέον διαμόρφωσαν μια στρεβλή εικόνα του blogging και τελικά σε συνδυασμό και με άλλους παράγοντες (αναδύθηκαν νέες πλατφόρμες όπως το Facebook) το blogging υποβαθμίστηκε αρκετά.

Δεν θα μπω στη διαδικασία να αναζητήσω αν κάποια γεγονότα ήταν ενορχηστρωμένα και δεν θα μιλήσω για οργανωμένη εκστρατεία εκφοβισμού και καπελώματος των bloggers (αν και η κουβέντα περί νόμου για την ανωνυμία αυτό ακριβώς ήταν). Θα πω όμως ότι κανείς από αυτούς που θα μπορούσαν δεν έδειξε ότι έχει την πρόθεση να περιφρουρήσει την ελευθερία του λόγου και τον δυναμικό χαρακτήρα των blogs. Ο λόγος είναι προφανής, ζούμε σε μια φοβική κοινωνία με ένα εξίσου φοβικό πολιτικό σκηνικό όπου κανείς δεν θέλει να προστατεύσει κάτι που δεν είναι σε θέση να ελέγξει με αποτέλεσμα όλοι να προτιμούν μια ελεγχόμενη «ελευθερία του λόγου» που περιορίζει και τους ίδιους από μια πραγματική ελευθερία του λόγου που μπορεί να τους εκθέσει ή να τους θίξει. Σε αυτό το «όλοι» φυσικά και περιλαμβάνω και πολλούς bloggers και δεν τρέφω την αυταπάτη ότι εμείς εδώ μέσα καταφέραμε να είμαστε πολύ πιο δημοκράτες από τους άλλους εκεί έξω, η ίδια κοινωνία είναι και εδώ και έξω.

Κλείνοντας θα πω ότι μέσα στο παραπάνω πλαίσιο που ορίζεται από την παρούσα κατάσταση αυτή η εσωστρέφεια μπορεί τελικά να δείχνει για πολλούς και ένα βήμα ωριμότητας, να είναι μια συνειδητή επιλογή. Σκεπτόμενος τις επιλογές που υπήρξαν και τα ενδεχόμενα σενάρια προφανώς προτιμώ μια λιγότερο εξωστρεφή blogόσφαιρα από μια ελεγχόμενη ή καπελωμένη. ftcollect_1966_79793709

Advertisements
h1

Που είναι η Χρυσή Αυγή; Οέο…

05/07/2008

Η λίστα της wordpress είναι κάτι που παρακολουθώ σε τακτική βάση καθώς με ενδιαφέρει να ξέρω τι διαβάζεται και ποια είναι η επικαιρότητα της blogόσφαιρας. Εδώ και πολύ καιρό, σχεδόν μισό χρόνο, το blog της Χρυσής Αυγής είχε καβατζάρει την πρώτη θέση με κλειστά τα σχόλια και χωρίς να δίνεται η δυνατότητα pingback, χωρίς δηλαδή να δίνεται η δυνατότητα άμεσης απάντησης ή αντιλόγου.

Το θέμα με είχε απασχολήσει εδώ και καιρό και μάλλον δεν ήμουν ο μόνος. Φαίνεται ότι δεν ήταν λίγοι αυτοί που ασχολήθηκαν αλλά νομίζω με λάθος τρόπο καθώς ζητούσαν να κλείσει η wordpress το συγκεκριμένο blog εξαιτίας του περιεχομένου του πράγμα που φυσικά και δεν θα έκανε. Με αφορμή κάποιο περιστατικό καταγγελίας στην wordpress ανέβασα παλαιότερα ένα σχετικό post (κλικ εδώ) που εξέφραζα τις απόψεις μου για το συγκεκριμένο blog αλλά και την Χρυσή Αυγή γενικότερα.

Το πρόβλημα λοιπόν κατά την άποψη μου δεν ήταν ότι η Χρυσή Αυγή έχει blog ή το γεγονός ότι φιλοξενείται στην wordpress, άλλωστε οι ίδιοι είναι οι χειρότερη διαφήμιση του εαυτού τους. Το πρόβλημα ήταν ότι οι απόψεις που εκφράζουν, δεν μπορούν να απαντηθούν άμεσα και η κάθε απάντηση είναι καταδικασμένη να είναι έμμεση και να έχει λιγότερες πιθανότητες να διαβαστεί καθώς τα παλικάρια δεν είχαν το θάρρος να ανοίξουν τα σχόλια. Καμία αντίρρηση, κανείς μπορεί να γράφει με κλειστά σχόλια αν θέλει, όμως δεν καταλαβαίνω με ποια κριτήρια αυτός να είναι πρώτος στην λίστα της wordpress. Δεν είναι λογικό ο αριθμός των comments να προσμετράται ως αξιολογικό κριτήριο για την κατάταξη; Ή για να το θέσω καλύτερα, δεν πρέπει να προστατευθεί η δυνατότητα αντιλόγου όταν κάποιος ακουσίως ή εκουσίως παραπληροφορεί; Αυτό άλλωστε είναι μια γενική αρχή και όχι αποκλειστικά σε σχέση με το συγκεκριμένο blog.

Με αυτές τις σκέψεις και χωρίς καμία διάθεση να ζητήσω την άσκηση λογοκρισίας η το κλείσιμο όπως έκαναν κάποιοι άλλοι, αλλά απλά την πιο δίκαιη μεταχείριση όλων έστειλα προ ημερών το παρακάτω mail στην WordPress ζητώντας το αυτονόητο, ή να ανοίξουν τα σχόλια ή έστω τα pingbacks, ή να μην πριμοδοτείται το συγκεκριμένο blog.

Dear friends,

I suppose I am not the first one complaining about the particular blog. Not only the content is racist but together with their “political” (nazi) propaganda they spread rumors that Turkey prepares to attack Greece etc. I hope you understand that some things they write are more dangerous if they remain unanswered especially because their blog is having a lot of traffic probably because of people’s curiosity. Certainly I am against censorship and I want to make clear that I am not asking you to shut them down or to control the content of their blog because I know this is not democratic. I have to admit though that I don’t understand what is the reason for allowing a blog to publish posts without giving the rest of the users the right to answer either straight with comments or with pingbacks from other blogs. These guys have shut down both comments and pingbacks, they haven’t fallen from the No 1 of the list of Greek blogs of wordpress since last December and nobody can answer and show them and their readers the other side of their stories! I am making this remark not only for the particular blog but in general, I believe that users should be allowed to comment even if this has to be done by pingback, especially in cases like this where propaganda and misinforming are so obvious and other bloggers cannot compete with the publicity of the blog that misinforms… On the other hand, if for reasons I haven’t thought it still is impossible to comment then just don’t allow blogs with closed comments to be so high in the list of the top blogs. Isn’t the number of the received comments also an important factor for a blog to be considered popular and be placed at the top? Eventually, isn’t it better to promote dialogue instead of blogs with closed comments?

With appreciation,

H.

Σήμερα λοιπόν κοιτάζοντας την λίστα διαπίστωσα ότι συνέβη αυτό που έπρεπε να έχει συμβεί εδώ και μήνες, επιτέλους αποκαθηλώθηκε η Χρυσή Αυγή από την κορυφή και μάλιστα εξαφανίστηκε από την λίστα εντελώς. Δεδομένου ότι το blog υπάρχει ακόμα αλλά απλά δεν εμφανίζεται στο top 100 νομίζω ότι οι άνθρωποι στην wordpress έδωσαν επιτέλους την ανάλογη σημασία και αντιλήφθηκαν το αυτονόητο, ότι δηλαδή, ανεξαρτήτως περιεχομένου, δεν μπορεί να πριμοδοτείται ο λόγος που αποκλείει τον αντίλογο. Δεν ξέρω αν το mail μου έπαιξε ρόλο όμως σε κάθε περίπτωση είμαι απολύτως σίγουρος πως η Χρυσή Αυγή δεν αποκαθηλώθηκε εξαιτίας των διαμαρτυριών κατά του περιεχομένου της αλλά εξαιτίας του αποκλεισμού της δυνατότητας του αντιλόγου. Άλλωστε οι διαμαρτυρίες που στρέφονταν αποκλειστικά κατά του περιεχομένου της είχαν αποτύχει εδώ και καιρό.

Με αρχή αυτήν την υπόθεση είναι μάλλον χρήσιμο να αντιληφθούμε ότι το μοναδικό «όπλο» στην blogόσφαιρα είναι το ίδιο το μέσο, τα χαρακτηριστικά και οι δυνατότητες του και αυτό πρέπει να είναι η αρχή και η βάση για κάθε διεκδίκηση εντός blogόσφαιρας. Δεν μπορούμε να ζητάμε αποκλεισμό απόψεων όσο «κακές» και επικίνδυνες κι αν είναι αυτές, όπως έκαναν κάποιοι. Αυτό που πρέπει να διεκδικούμε είναι το δικαίωμα μας στον αντίλογο, να μπορούμε να απαντήσουμε με ίσους όρους, αυτό είναι και το μοναδικό αυτονόητο.

Από εκεί και πέρα αυτό που συνέβη είναι ένα μικρό κέρδος αλλά φυσικά και δεν λύνει κάτι επί της ουσίας, μάλιστα προσωπικά θα τους προτιμούσα πρώτους στην wordpress με ανοιχτά σχόλια από το να μην εμφανίζονται καθόλου στο top 100 και να τα έχουν κλειστά. Σε κάθε περίπτωση η Χρυσή Αυγή υπάρχει και θα υπάρχει και εδώ μέσα και το χειρότερο εκεί έξω.

h1

Κλείνω μέχρι νεωτέρας…

16/06/2008

Το κλείνω το μαγαζί για μερικές ημέρες (άγνωστο πόσο) και θα απέχω. Για να είμαι ειλικρινής μάλλον δεν μου βγαίνει και να γράψω και παρόλο που έχω αρκετά να πω δεν έχω όρεξη και ούτε χρόνο. Επιπλέον εδώ και καιρό έχω την αίσθηση ότι ο κύκλος αυτού του blog σιγά σιγά κλείνει, τουλάχιστον με την μορφή που είχε, και μάλλον πρέπει να αλλάξω κάποια πράγματα, να το ξανασκεφτώ ή απλά να αποφασίσω να μην το σκέφτομαι και να αρχίσω γράφω όπως έγραφα παλιά, για τον χαβαλέ μου. Είναι άλλωστε προφανές εδώ και καιρό ότι το Crazy Cows έχει αλλάξει και ύφος και περιεχόμενο μάλλον επειδή κι εγώ άλλαξα τον τρόπο που αντιμετωπίζω το blogging και τους bloggers και από αγχολυτικό το έκανα τροφοδότη και πεδίο εργασίας (ευτυχώς όχι μάχης!). Δεν είναι κακό αυτό, μάλλον καλό είναι γιατί κατάλαβα αρκετά, όμως δεν είναι αυτό που σκεφτόμουν αρχικά και αισθάνομαι ότι ο μαξιμαλισμός των τελευταίων post μου είναι κάτι πολύ ειδικό για να καταλαμβάνει τον χώρο αυτού του blog το οποίο ξεκίνησε σαν κάτι πιο μίνιμαλ.

Πριν κλείσω όμως (για όσο κλείσω) θέλω να πω ότι κάτι που με ενοχλεί και χωρίς να είναι αιτία σίγουρα είναι αφορμή για να απέχω και να το ξανασκεφτώ, είναι ο εκφυλισμός της wordpress τον τελευταίο καιρό και ο εκφυλισμός του blogging γενικά. Όσο πάει μαζεύεται όλο και περισσότερη σαβούρα και το top 10 της wordpress με εξαίρεση κάποια «φωτεινά» blogs μοιάζει τελευταία με λαϊκή που οι πραματευτάδες φωνάζουν για να ξεπουλήσουν το εμπόρευμα τους το οποίο δεν έχει σημασία τι είναι αρκεί να πουληθεί. Το αστείο είναι ότι το αντίτιμο δεν είναι λεφτά αλλά hits πράγμα δεικτικό του πόσο βαθιά είναι πλέον ριζωμένη μέσα στους ανθρώπους η συναλλακτική λογική. Τους αρκεί να υπάρχει συναλαγή και μια αίσθηση κέρδους ακόμα κι αν αυτή δεν είναι πρακτικά – υλικά εξαργυρώσιμη. Αυτό συμβαίνει γιατί αρκεί η αίσθηση του κέρδους σαν ποσοτικό μέγεθος όχι σαν ποιοτικό, και δεν έχει καμία σημασία αν το κέρδος είναι λεφτά, hits, κουμπιά ή ρεβίθια, ακριβώς όπως όταν παίζω χαρτιά με φίλους και ποντάρουμε στραγάλια! Η διαφορά όμως εδώ είναι ότι υπάρχει ένα περιεχόμενο που μεταφέρει ένα νόημα μια σημασία, μια ουσία και αναζητά ποιοτική διάδραση και αυτό δεν μεταφράζεται σε hits. Κοινώς, δεν γουστάρω να συμμετέχω στην «κατάταξη» της wordpress ακριβώς επειδή αυτό το πράγμα μοιάζει να αγγίζει τα ορια της υπαρξιακής αγωνίας για κάποιους και τελικά να κάνει περισσότερο κακό παρά καλό στο περιεχόμενο και την ουσία της πληροφορίας που διακινείται στο διαδίκτυο.

Επειδή μιλάω ανοιχτά για εκφυλισμό και σαβούρα κανείς μπορεί να επιχειρήσει να μου χρεώσει ότι με αυτά που λέω γίνομαι ελιτίστας και στρέφομαι ενάντια στις ίδιες τις θέσεις μου για ελευθερία του λόγου, αυτοπροσδιορισμό κλπ αλλά δεν είναι καθόλου έτσι. Αυτοπροσδιορισμός και ελευθερία της έκφρασης δεν σημαίνει απαραίτητα ότι πρέπει να δεχθώ την φούσκα ή την μαλακία του καθένα ως άποψη και επιπλέον το να θεωρώ ότι κάποιος λέει μαλακίες δεν με κάνει ελιτίστα γιατί η σχέση μου με τη μαλακία του είναι διαλεκτική, προσπαθώ να εξηγήσω γιατί λέει μαλακία και επιπλέον ακούω κάποιον όταν μου λέει ότι εγώ λέω μαλακίες και το τεκμηριώνει, δεν υπάρχει άβατο για να είμαι ελιτίστας καθώς υπάρχει διάλογος και κριτική. Όμως εκεί ακριβώς είναι το πρόβλημα, ότι σταδιακά επικρατεί το light και τα αφόρητα cliche, και αρχίζουμε να διαπραγματευόμαστε και να ξαναμιλάμε για το αυτονόητο, για την δεοντολογία, και συχνά να πρέπει να αντιμετωπίσουμε την ψυχική κατάσταση του καθένα κι εγώ είμαι αρχιτέκτονας και όχι ψυχολόγος!

Για να ξεκαθαρίσω το αυτονόητο, μοναδική μου υποχρέωση απέναντι στην άποψη του καθένα είναι το να μην την εμποδίσω να ακουστεί ή να βοηθήσω να μην εμποδιστεί και να ακουστεί ελεύθερα και θα το κάνω ακόμα κι αν διαφωνώ. Από εκεί και πέρα ένα άλλο αυτονόητο είναι ότι βεβαίως δικαίωμα στην άποψη έχουν όλοι, βεβαίως όλοι είμαστε ίσοι και έτσι πρέπει αλλά δεν είμαστε όλοι ίδιοι και δεν είναι όλες οι θέσεις το ίδιο (αυτό δεν εισάγει αξιολογικό κριτήριο). Κάποιοι άνθρωποι, χωρίς να είναι αυθεντίες, είναι σίγουρα πιο ειδικοί από κάποιους άλλους σε συγκεκριμένα θέματα, είναι ικανότεροι να αντιληφθούν και να λειτουργήσουν σε συγκεκριμένα πλαίσια, και αν ισχυρισθείτε το αντίθετο τότε θα σας επιτρέψω να κάνετε εσείς την δουλειά μου και θα έρθω να κάνω εγώ τη δική σας.

Για τον λόγο αυτό και επειδή νομίζω ότι είμαι σε θέση να διακρίνω τον εκφυλισμό, και μάλλον δεν είμαι ο μόνος, λέω αυτά που λέω ανοιχτά και γι’ αυτά θα με κρίνετε και δεν έχω κανένα πρόβλημα με αυτό, άλλωστε γι’ αυτό γράφω με τα σχόλια ανοιχτά και όχι μόνο δεν κόβω κανέναν αλλά απαντώ σε όσους διαφωνούν και το συζητώ μέχρι τέλους! Ο λόγος είναι ότι προσωπικά blogάρω όχι μόνο επειδή αισθάνομαι ότι έχω κάτι να πω αλλά κυρίως επειδή νομίζω ότι υπάρχουν πάρα πολλά για να ακούσω και να αντιληφθώ, πλέον το κάνω για το feedback, όχι για να έχω hits και αυτό με ευχαριστεί! Επειδή λοιπόν τον τελευταίο καιρό δεν έχω πολλά να πω και με εξαίρεση κάποια blogs φίλων (τα οποία μάλιστα τελευταία δεν διαβάζω γιατί δεν έχω χρόνο) υπάρχουν ακόμα λιγότερα να ακούσω και δεν υπάρχει ουσιαστικό feedback είναι καλύτερα να μην blogάρω για λίγες μέρες και να ξανασκεφτώ κάποια πράγματα ώστε να βρω τον τρόπο για να αρχίσει πάλι να με ευχαριστεί το blogging!

Αφήνω τα comments ανοιχτά, για να είναι το blog ζωντανό αλλά κυρίως για όσους θέλουν να μου χρεώσουν κάτι και δεσμεύομαι να απαντήσω, για όλους τους άλλους υπάρχει το email μου! Δεν φεύγω, θα συνεχίσω κάποια στιγμή από εδώ, απλά θέλω τον χρόνο μου!… ίσως να αναδυθώ και κάπου αλλού, επόμενη επαφή μάλλον μετά το τέλος του μήνα!

h1

Ιστολόγια και ερωτηματολόγια

07/06/2008

Από καιρό έχω αναφερθεί, αν και μάλλον αποσπασματικά, στο ότι σε γενικές γραμμές (για το «ειδικά» θα γράψω κάποια άλλη στιγμή) είμαι κατά οποιασδήποτε ιδέας συνασπισμού που θα έχει στόχο να παράξει οργανωμένες συλλογικότητες και γι’ αυτό ετερονομίες μέσα στο χώρο του blogging. Αυτό δεν είναι βίτσιο αλλά μια άποψη μου η οποία κατευθύνεται από την λογική ότι η blogόσφαιρα είναι χώρος έκφρασης και πεδίο δράσης του υποκειμένου με τρόπο αυτόνομο και όχι ετερόνομο. Ο καθένας εδώ είναι σε θέση να διεκδικήσει την ατομικότητα του, και το δικαίωμα στην διαφορά κάτι που εκεί έξω δεν είναι τόσο εύκολο και τα γεγονότα των ημερών το αποδεικνύουν. Προφανώς και δε εννοώ ότι δεν θέλω φίλους ή ότι απορρίπτω την συνδιαμόρφωση, κάθε άλλο, ακριβώς επειδή διεκδικώ τον διάλογο και την επικοινωνία αυτό που αρνούμαι είναι ένα οργανωμένο σύστημα ή φορέα που θα τον κατευθύνει, θα τον διαμορφώνει, θα τον υποστηρίζει, ή θα τον ονοματοδοτεί (χαρακτηρίζει). Ο διάλογος εδώ είναι ελεύθερος και η δεοντολογία, η θεματολογία, οι κοινές απόψεις και οι διαφωνίες παράγονται δυναμικά όπως και όλα τα υπόλοιπα που χαρακτηρίζουν την blogόσφαιρα και που ξέχασα να αναφέρω. Για να το πάω πιο μακριά το blogging όπως συνηθίζω να λέω δεν έχει έναν generic σκοπό, είναι απλά ένα εργαλείο και μια από τις ποιότητες του είναι ακριβώς αυτή, ότι δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένα εργαλείο που δεν έχει σκοπό ύπαρξης αλλά αναζητά διαρκώς τον σκοπό του και αυτό είναι κάτι που το κάνουμε όλοι μαζί αλλά ο καθένας μόνος του και αυτόνομα. Η αποδοχή οποιασδήποτε «αρχής», και δεν εννοώ τον όρο απαραίτητα υπό την έννοια της εξουσίας, θέτει ένα «τέλος» στο blogging και εδώ εννοώ την λέξη υπό την έννοια του σκοπού. Προσωπικά θεωρώ ότι το blogging δεν χρειάζεται κανένα τέλος γιατί είναι το ίδιο εντελές, εμπεριέχει το τέλος του μέσα στην εργαλειακότητα του και διαρκώς τείνει προς αυτό χωρίς να καταλήγει ποτέ καθώς το τέλος διαρκώς μετατοπίζεται και αυτό το διασφαλίζουμε εμείς, ως πολλοί και αυτόνομοι. Δείτε τα σχετικά posts παραθέτω links στο τέλος.

Αυτός είναι και ο λόγος που προσωπικά δεν πιστεύω στον χαρακτηρισμό «κίνημα των bloggers» και θεωρώ λάθος την χρήση του και αυτό γιατί μοιάζει μοιάζει να υπονοεί ένα κοινό ιδεολογικό πλαίσιο, μια κοινή θέση ή σύνολο θέσεων τα οποία για τον έξω κόσμο είναι τα προαπαιτούμενα για την διαμόρφωση των αιτημάτων μιας συλλογικής διεκδίκησης η οποία τελικά δεν υπάρχει. Επιπλέον θεωρώ ότι οποιοσδήποτε συνολικός χαρακτηρισμός γεννά μόνο κινδύνους και καταργεί το πιο ουσιαστικό στοιχείο του blogging, την αυτονομία ως απροσδιοριστία, εισάγοντας ετερονομίες!

Γι’ αυτό και στέκομαι επιφυλακτικά απέναντι στην πρόσκληση που έλαβα από την VPRC η οποία μέσω ενός εκπροσώπου της μου έστειλε ένα ομολογουμένως πολύ ευγενικό e-mail ζητώντας μου να διαθέσω λίγο χρόνο για να συμπληρώσω ένα ερωτηματολόγιο. Tο e-mail λέει μεταξύ άλλων:

«Το μηνιαίο πολιτικό περιοδικό Monthly Review και η εταιρία ερευνών VPRC πραγματοποιούν μια έρευνα προκειμένου να αναδείξουν τα κοινωνικά, πολιτικά και ιδεολογικά χαρακτηριστικά των bloggers στη χώρα μας.»

Θέλω εδώ να αναφέρω ότι δεν έχω κανένα πρόβλημα να δηλώσω σε ποιόν χώρο ανήκω ιδεολογικά (παρόλο που είναι εξαιρετικά περίπλοκο), άλλωστε είναι προφανές το τι είμαι από αυτά που γράφω και από τις απόψεις μου και είναι σαφές ότι αν είχα πρόβλημα ή φοβόμουν κάτι δεν θα έγραφα αυτά που γράφω. Η πολιτική ταυτότητα του blog είναι παραπάνω από σαφής, το περιεχόμενο και η θεματική του το ίδιο, το ποιος είμαι είναι κι αυτό πλέον γνωστό, το μορφωτικό μου επίπεδο μπορεί κάποιος να το βρει πολύ εύκολα από λινκς που υπάρχουν στο blog και από σχετικά posts και comments κλπ. Δεν έχω λοιπόν πρόβλημα να δώσω και το τηλέφωνο μου αν μου ζητηθεί.

Αυτό με το οποίο όμως δυσκολεύομαι να συμβιβαστώ, και στο οποίο προτιμώ να μην συνεναίσω, είναι η λογική μιας τέτοιας έρευνας, η λογική της παραγωγής ενός μοντέλου ή καλύτερα ενός προφίλ του «μέσου Έλληνα blogger». Ακόμα κι αν δεν είναι μέσα στις προθέσεις της VPRC (που πράγματι δεν είναι) αυτό θα λειτουργήσει σαν στοιχείο ταυτοποίησης εννοώντας ότι σε βάθος χρόνου και με βάσει τέτοιες έρευνες η απροσδιοριστία αυτού του χώρου, της blogόσφαιρας, θα χαθεί και ο χώρος θα αποκτήσει ταυτότητα, θα ονοματοδοτηθεί και μαζί με την ονοματοδότηση ο αυτοπροσδιορισμός και η αυτονομία θα γίνουν ετεροπροσδιορισμός και ετερονομία. Πλέον δεν θα είσαι κάποιος που blogάρει αλλά επειδή blogάρεις θα είσαι κάποιος ή εν δυνάμει κάποιος που θα ανταποκρίνεται σε κάποια χαρακτηριστικά, αυτά που θα αναδείξει η έρευνα ή καλύτερα οι διάφορες έρευνες. Έχοντας ασχοληθεί με τα στατιστικά ανθρωπομετρικά μοντέλα που χρησιμοποιήθηκαν στην αρχιτεκτονική θεωρώ μεν ότι ήταν χρήσιμα αλλά έγιναν πιο χρήσιμα όταν τα απορρίψαμε. Ο λόγος είναι ότι φτιάξαμε μοντέλα που ήταν η συνισταμένη όλων των ανθρωπομετρικών χαρακτηριστικών (ύψος, βάρος, άνοιγμα χεριών κλπ.) όλου του πληθισμού. Παρόλο που ήταν όλα μεγέθη πολύ εύκολα μετρήσιμα και από τη φύση τους ποσοτικοποιήσιμα, στο τελικό μοντέλο ανθρώπου ανταποκρινόταν μόνο ένα 5% του πληθυσμού παρόλο που αυτό είχε βασιστεί στο 100%, όλοι οι άλλοι ήταν πιο κοντοί, ή πιο ψηλοί κλπ. Παρόλα αυτά οι αρχιτέκτονες λάμβαναν αποφάσεις και σχεδίαζαν για το 100% του πληθυσμού με βάση το μοντέλο που ταίριαζε μόνο στο 5%. Αυτό δεν έγινε γιατί έκαναν λάθος στην μελέτη, αλλά γιατί ήταν αδύνατον να καλύψουν με ένα μοντέλο την τεράστια ποικιλία ανθρωπίνων σωμάτων. Αυτός είναι και ο λόγος που σήμερα πιστεύω ότι μπορούν να υπάρξουν αναλύτικά μοντέλα αλλά όχι συνθετικά (που παράγουν συνθέσεις δηλαδή).

Θεωρώ λοιπόν ότι τα αποτελέσματα από αυτές τις έρευνες είναι χρήσιμα αλλά θα είναι πιο χρήσιμα όταν θα μάθουμε να τα αντιμετωπίζουμε ως μια θολή γενική εικόνα, διαισθητικά και όχι ως ταυτότητα ή ως ορισμό. Θα μου επιτρέψετε να θεωρώ ότι στην Ελλάδα όχι μόνο δεν υπάρχει από τον κόσμο η ανάλογη ωριμότητα ώστε να συμβεί το πρώτο αλλά κάποιοι Έλληνες είναι ικανοί να χρησιμοποιήσουν την ανάλυση προκειμένου να «συνθέσουν» μια ταυτότητα για το τι είναι blogger.

Επιπλέον το πεδίο του blogging είναι εξαιρετικά περίπλοκο, δεν είναι σαν το μπάσκετ όπου μπορεί κανείς πολύ εύκολα να μετρήσει φάουλ και σουτ εντός παιδιάς. Παρόλο που η blogόσφαιρα είναι ένας ψηφιακός χώρος ή πραγματικότητα της είναι απολύτως αναλογική και γι’ αυτό εξαιρετικά σύνθετη σε αντίθεση με αυτήν π.χ. του μπάσκετ που είναι σχεδόν ψηφιακό (δυαδικό), μια βολή μπαίνει ή δεν μπαίνει και για αυτό μπορεί να μετρηθεί ποσοτικά. Πώς όμως ποσοτικοποιείται το χάος του blogging χωρίς να γίνουν αφαιρέσεις; Μάλλον δεν γίνεται και προσωπικά θεωρώντας ότι ακόμα και οι τελευταίες λεπτομέρειες είναι εξαιρετικά καθοριστικές σε τέτοιου είδους συστήματα νομίζω ότι ίσως είναι καλύτερα για την blogόσφαιρα να παραμείνει ως μια θολή εικόνα και η εντύπωση που έχουμε γι’ αυτή να είναι αποκλειστικά το προϊόν της βιωματικής μας εμπειρίας και να μην μεταφραστεί σε ποσοτικά μεγέθη που όσο κι αν δεν το θέλουμε θα λειτουργήσουν ως ορισμός.

Κατανοώ τις προθέσεις της VPRC, συμφωνώ ότι έχει τεράστιο ενδιαφέρον μια στατιστική μελέτη αλλά ας μου επιτραπεί να θεωρώ ότι το χάος της blogόσφαιρας δεν χρειάζεται ούτε να προσδιοριστεί, ούτε να μπει σε τάξη καθώς αυτή είναι η σημαντικότερη ποιότητα του και ίσως και ο μοναδικός έγκυρος ορισμός που μπορεί να δωθεί. Ευχαριστώ την VPRC για την επιλογή και τον ενδιαφέρον της για το blogging αλλά δεν θα συμμετέχω στην έρευνα, όχι γιατί φοβάμαι ή διαφωνώ, άλλωστε δεν είναι η συγκεκριμένη έρευνα αυτή που θα αλλάξει τον τρόπο που σκεπτόμαστε για το blogging, κάτι τέτοιο θα συμβεί σε βάθος χρόνου. Ας μου επιτραπεί όμως η αποχή ως μια πράξη συμβολική και μαζί εργαλειακή, όχι γιατί θέλω να αποτύχει η έρευνα, αλλά γιατί θεωρώ ότι πρέπει κάποιος να πάρει την θέση αυτή, υπέρ του χάους και της απροσδιοριστίας της blogόσφαιρας, και να αναλάβει ως ρόλο να την υπερασπιστεί και να την στηρίξει, όχι για να κυριαρχήσει το χάος και η αυτονομία, αλλά για να μην εκλείψει.

Στα παρακάτω κείμενα παραθέτω κάποιες σχετικές σκέψεις και θέσεις μου για το blogging που ίσως βοηθήσουν στην καλύτερη κατανόηση ή στην επιδείνωση της παρανόησης.

Το τέλος του blogging και το καθήκον του γράφειν

Το πληκτρολόγιο του Κάφκα

Νόμος(?) – Μανιφέστο(?)


h1

Ιδιογράφως, crazy cows

27/05/2008

Ένα από τα πιο όμορφα πράγματα που έχω δει στην Ελληνική blogόσφαιρα είναι η πρωτοβουλία με τίτλο «Ιδιογράφως» που ξεκίνησε από τους φίλους Natassaki και AFM. Ήθελα εδώ και μέρες να γράψω κάτι όμως συνειδητοποιώ ότι η «γραφή» δεν περιορίζεται  στενά στην έννοια του κειμένου αλλά προχωράει παραπέρα σε αυτήν του «ίχνους». Αυτή είναι και η πιο όμορφη σύνδεση που μπορώ να κάνω με την Αμαλία η οποία άφησε το ίχνος της στην blogόσφαιρα και γι’αυτό νομίζω έχει νόημα να της αφιερωθεί αυτή η συλλογή, που είναι μια συλλογή «ιχνών». Έπιασα λοιπόν κι εγώ μολύβι και σχεδίασα για να προσθέσω το ίχνος μου (κλικ στην εικόνα για μεγέθυνση), έχοντας σαν άλλοθι την ανάγκη να ξεμουδιάσω λίγο από το τρέξιμο και να αφήσω παρουσιάσεις και κείμενα στην άκρη.

Κάποιοι δικοί μου άνθρωποι χαίρονται να πιάνω μολύβι και ομολογώ ότι τον τελευταίο καιρό δεν το κάνω συχνά. Όμως όταν το κάνω το διασκεδάζω και νομίζω ότι καταφέρνω να αίρεται μια θεμελιώδης παρεξήγηση, τις οποίας συχνά έχω πέσει θύμα, που θέλει τους αρχιτέκτονες που ασχολούνται με θεωρία να είναι ανίκανοι σχεδιαστές.

Με εκτίμηση, για την πρωτοβουλία «Iδιογράφως», http://autographcollectors.blogspot.com/

Χάρης Χεϊζάνογλου (κατά κόσμον harisheiz)

h1

Το τέλος του blogging και το καθήκον του γράφειν

04/04/2008

thinking-cow2.jpg

Το όνομα του post είναι παράφραση του τίτλου ενός γνωστού κειμένου του Martin Heidegger, «the end of philosophy and the task of thinking» και προφανώς αυτο δεν έγινε τυχαία. Κάτι που με απασχολεί πολύ έντονα τον τελευταίο καιρό είναι η έννοια του «τέλους» και την λέξη την εννοώ όχι όπως συνηθίζουμε να την χρησιμοποιούμε ορίζοντας την σαν διακοπή σε μια ακολουθία γεγονότων, αλλά υπό την έννοια της εκπλήρωσης, του σκοπού, του στόχου, της ολοκλήρωσης (τελείωσης).

Η έννοια του τέλους είναι μια τεχνητή κατασκευή, κάτι εξωτερικό των πραγμάτων που προβάλλεται υποκειμενικά σε αυτά από τους αντιληπτικούς μηχανισμούς των παρατηρητών και όχι εγγενές στην ουσία (essence) της υπόστασης των πραγμάτων. Γι’ αυτό και η έννοια του τέλους (του σκοπού) έχει τις ρίζες της στον τεχνικό κόσμο (technotopia) και όχι στον φυσικό (ecotopia). Οι τεχνικές κατασκευές και δομές είναι αυτές που εξ’ αρχής φτιάχνονται με στόχο την επιτέλεση ενός τελικού σκοπού, έχουν ένα τέλος από την στιγμή που γεννώνται και γι’ αυτό η σχέση τους με το τέλος τους είναι καταληκτική, τελεσίδικη ακριβώς επειδή δεν αυτοαναπαράγονται ώστε αυτό το τέλος να αποτελέσει αρχή, καταγωγή για κάτι νέο. Αντίθετα, αυτή η συσσωρευτική ιδέα του τέλους που γίνεται καταγωγή μπορεί να βρεθεί στους εξελικτικούς μηχανισμούς που συναντούμε στον φυσικό κόσμο.

Στην φύση τα πράγματα δεν έχουν ένα συγκεκριμένο τέλος όπως στον τεχνικό κόσμο και το πιο σημαντικό δεν καταλήγουν, καθώς το τέλος τους είναι πάντα η αρχή για κάτι άλλο, είναι όμως εντελή, έχουν δηλαδή το τέλος εγγενές μέσα στις διαδικασίες εξέλιξης τους και τείνουν προς αυτό, είναι αυτό που ο Αριστοτέλης ονόμασε «εντελέχεια». Όμως το τέλος στο οποίο τείνουν δεν είναι κάτι σταθερό, κάθε διάδραση, κάθε στιγμή στην εξελικτική διαδικασία, μετατοπίζει το τέλος τους και ταυτόχρονα δημιουργεί νέα πιθανά τέλη και τα πράγματα αποκτούν υπόσταση με τρόπο δυναμικό, κατά την πορεία της πραγμάτωσης τους η οποία είναι επίσης συνεχής και χωρίς τέλος. Μάλλον δεν έχω βρει καλύτερο και πιο περιεκτικό τρόπο για να το περιγράψω γι’ αυτό θα χρησιμοποιήσω αυτό που λέει ο Henri Bergson, «Reality… is a perpetual becoming. It makes or remakes itself, but it is never something made.»

Σε αυτό το διαρκώς και πολλαπλώς μεταβαλλόμενο πλαίσιο μάλλον δεν μπορούμε να μιλάμε για ένα και μοναδικό τέλος, αλλά για πολλαπλά τέλη που βρίσκονται σε διαρκείς διαπραγματεύσεις, διασυνδέσεις, συγκρούσεις, αλληλοεξουδετερώσεις, ανακατευθύνσεις, δρομολογήσεις κλπ χωρίς ποτέ όμως να καταλήγουν στην διεκπεραίωση ενός προσχεδιασμένου συλλογικού ή ακόμα και ατομικού στόχου. Ο στόχος γεννάται στην πορεία της διαδικασίας και είναι πάντα στιγμιαίος.

Στην blogόσφαιρα της διαρκούς και αέναης δρομολόγησης, της διασύνδεσης, της δυναμικής ανάπτυξης και της θεματικής περιήγησης τα πράγματα μοιάζουν να λειτουργούν με τρόπο σχεδόν φυσικό. Σε αυτό το σημείο προτιμώ να μην αποτολμήσω μια ευρύτερη και πιο γενναία αναλογία μεταξύ των φυσικών οικοσυστημάτων (της βιόσφαιρας) και των δομών της blogόσφαιρας καθώς δεν ξέρω σε τι βαθμό λογικές μεταθέσεις (transpositions) τέτοιου είδους μπορούν να είναι έγκυρες και ακριβείς. Η εμπειρία έχει δείξει ότι δεν είναι και θεωρώ ότι δεν υπάρχει πιο επικίνδυνο πράγμα από μια ανακριβή μεταφορά ή ένα ελλιπές παράδειγμα που δύναται να μας παρασύρει σε λάθος συσχετισμούς και εσφαλμένες αναγωγές. Παρόλα αυτά μπορούμε νομίζω να μιλάμε για παρόμοια μεμονωμένα χαρακτηριστικά και να αντλούμε αποσπασματικά ιδέες από την αναλογία βιόσφαιρας – blogόσφαιρας υπό την προϋπόθεση ότι δεν θα είναι αυτή η μοναδική αναλογία που θα χρησιμοποιούμε σαν νοητικό εργαλείο παρατήρησης, ανάλυσης, κατανόησης και σύνθεσης αλλά μόνο μια από τις πολλές.

Έτσι ενα τέτοιο μεμονωμένο χαρακτηριστικό της βιόσφαιρας από το οποίο νομίζω ότι είναι έγκυρο να τραβήξω τις γραμμές που διαμορφώνουν συσχετισμούς είναι αυτό που περιέγραψα παραπάνω, η έννοια του τέλους, του σκοπού.

Το ψηφιακό, μη υλικό και ενδογενές τέλος της blogόσφαιρας (αν μπορούμε να μιλάμε για κάτι τέτοιο) μάλλον διαμορφώνεται στην πορεία, δεν προϋπάρχει προκατασκευασμένο. Αυτό που βιώνουμε και αντιλαμβανόμαστε blogάροντας δεν είναι παρά ένα διαρκές κύμα μεμονωμένων στιγμών (instances) όπως τα καρέ μιας ταινίας και αυτές οι στιγμές, που έχουν η κάθε μια το δικό τους τέλος, διαρκώς δρομολογούν νέα τέλη χωρίς όμως ποτέ να καταλήγουν. Στην blogόσφαιρα λοιπόν έχουμε μια διαρκή ανάπτυξη δυνατοτήτων όμως η κατάληξη, το πραγματικό τέλος, μπορεί να συμβαίνει μόνο εκτός blogόσφαιρας καθώς προϋποθέτει την διάδραση με την υλική πραγματικότητα. Αυτό ακριβώς είναι και το μεγάλο πλεονέκτημα αυτού του τρόπου επικοινωνίας ή διάδρασης αν προτιμάτε.

Επιπλέον, ο σκοπός (τέλος) δεν είναι κάτι συνειδητά συλλογικό. Προφανώς υπάρχουν ομάδες, παρέες, συνασπισμοί, άνθρωποι με κοινούς προβληματισμούς ή επιδιώξεις αλλά ο καθένας είναι μια ανεξάρτητη μεταβλητή, ή τουλάχιστον ως τέτοια λογίζεται καθώς ο ορισμός του «τέλους» ή του στόχου είναι κάτι προσωπικό κάθε φορά. Ακόμα κι όταν ο στόχος κάποιων ανθρώπων μοιάζει να είναι ο ίδιος υπάρχουν ποιοτικές διαφορές εξαιτίας της διαφορετικής επιχειρηματολογίας τους, της διαφορετικής «αρχής» του τέλους. Κοινώς δεν έχει σημασία μόνο το που θέλουμε να καταλήξουμε αλλά και από που ξεκινάμε και ποιον δρόμο διαλέγουμε, τι καταγωγή δηλαδή έχει το κάθε τέλος και πως οδεύουμε προς αυτό.

Σε άλλο ποστ μου στο πρόσφατο παρελθόν αποπειράθηκα να μιλήσω για το ίδιο θέμα σε αναλογία με την γραφή του Κάφκα. Η ουσία των επιχειρημάτων που παραθέτω στο άλλο ποστ υποστηρίζει ότι η ανάπτυξη της blogόσφαιρας είναι δυναμική, τοπολογική και χωρίς τέλος και γι’ αυτό τον λόγο μη ελέγξιμη. Προσωπικά νομίζω ότι η blogόσφαιρα λειτουργεί έτσι και αυτό το θεωρώ κάτι μοναδικό καθώς τέτοια χαρακτηριστικά μάλλον δεν υπάρχουν σε καμία άλλη τεχνητή κατασκευή/δομή/σύστημα, τουλάχιστον όχι σε τέτοιο βαθμό. Με βάση αυτό θεωρώ ότι:

α) Η blogόσφαιρα δεν είναι δυνατόν να ελεγχθεί καθώς απαιτείται μια υπερδομή πιο σύνθετη από την ίδια που θα δύναται να προβλέπει πράγματα πριν συμβούν και θα τα καταστέλλει πριν αυτά γεννηθούν ως δυνατότητες, δηλαδή πολύ πριν γίνουν πραγματικότητες (βλέπε Minority Report).

β) Ακόμα κι αν ένας έλεγχος μεγάλης κλίμακας είναι δυνατός θα είναι μεγάλο λάθος καθώς έχουμε περισσότερα να χάσουμε παρά να κερδίσουμε. Πιθανός έλεγχος, για χάρη της πρόληψης, θα σκοτώσει ένα τεράστιο πεδίο δυνατοτήτων που προκύπτουν από αυτό το συνεχώς αυξανόμενο και μεταβαλλόμενο δημιουργικό χάος (εντροπία). Μια τέτοιου είδους πρόληψη τύπου «Protect me from what I want» (κατά την Jenny Holzer) θα ισοδυναμεί με ακρωτηριασμό.

Σε κάθε περίπτωση, η άποψη μου είναι ότι οποιαδήποτε απόπειρα ελέγχου είναι είτε καταδικασμένη είτε καταδικαστική αν και το δεύτερο θα διαρκέσει μόνο για λίγο, πριν τελικά ο έλεγχος καταρρεύσει από την δυναμική της πραγματικότητας. Όπως λέει ο Gilles Deleuze περιγράφοντας την κατασκευή ενός μονοπατιού, όσο κοντά κι αν βάλουμε τις πλάκες καλύπτοντας το έδαφος, όσο κι αν επιχειρούμε να μικρύνουμε η να καλύψουμε τους αρμούς και τα διάκενα ανάμεσα στις πλάκες, πάντα τα μικρά φυτά και το χορτάρι θα βρίσκουν τρόπο να ξεμυτίζουν από τα διάκενα. Αυτό συμβαίνει γιατί οι πέτρες έχουν ένα τέλος και έχουν καταλήξει ενώ τα φυτά αναζητούν το τέλος κατά την ανάπτυξη τους, κατά την διάρκεια, χωρίς να καταλήγουν.

Η blogόσφαιρα κάνει ακριβώς αυτό, ξεμυτίζει από τα διάκενα του πραγματικού κόσμου, από τα κενά που αφήνουν οι τεχνικές δομές που έχουν καταλήξει και γι ‘αυτό είναι ατελείς, αλλά και από αυτά άλλων δομών που δεν έχουν καταλήξει, όπως οι θεσμοί και νόμοι, αλλά είναι λιγότερο ευέλικτες και δυναμικές από την blogόσφαιρα. Αυτή η ανάδυση από τα διάκενα μπορεί να λειτουργήσει είτε συμβιωτικά με τις υπάρχουσες δομές, όπως τα παράσιτα, είτε αποσαρθρωτικά προς αυτές όπως ένας ιός, το μόνο βέβαιο είναι ότι δεν θα τις αφήσει ανέγγιχτες και θα δράσει αναμορφωτικά. Είναι επίσης απολύτως βέβαιο ότι αυτή η διάσταση της blogόσφαιρας, η δυναμική ανάπτυξη και οι συμβιωτικές και αποσαρθρωτικές τις ιδιότητες, ενοχλούν και θίγουν κάποιους οι οποίοι είναι εγκατεστημένοι ή γατζωμένοι πάνω στις υπάρχουσες δομές και συνθέτουν, αναπαράγουν και υποστηρίζουν το status quo, ανεξάρτητα από το αν δηλώνουν δημοσιογράφοι, πολιτικοί, φοιτητές, εργάτες ή bloggers.

Εκτός λοιπόν από τον κίνδυνο ενός top to bottom ελέγχου ευρύτερης κλίμακας που απορρέει από νομικά πλαίσια και θεσμίσες από ανώτερες αρχές όπως το κράτος, και προσωπικά δεν τον θεωρώ απειλή γιατί είναι κάτι εξωτερικό της blogόσφαιρας, οι απόπειρες ελέγχου, καπελώματος, προπαγάνδας και εκφυλισμού της blogόσφαιρας μπορούν να ξεκινούν και από μέσα με τρόπο bottom to top και ανεξάρτητα από τον ποιον στοχεύουν να εξυπηρετήσουν και αν τελικά τον εξυπηρετούν ή όχι, να δημιουργούν τις προϋποθέσεις ώστε να ευδοκιμήσουν έλεγχοι μεγαλύτερης κλίμακας που πλήττουν το blogging συνολικά αλλά με τρόπο που στοχεύει τον κάθε blogger με διαφορετικό τρόπο και για διαφορετικό λόγο, εντός και εκτός blogόσφαιρας.

Όσο περισσότερο ανεβαίνει το blogging και όσο γιγαντώνεται η blogόσφαιρα, τόσο περισσότερο θα εμφανίζονται και θα κερδίζουν έδαφος blogs που θα είναι στρατευμένα και ως στόχο θα έχουν να εγκαταστήσουν μια γραμμή (κυρίως πολιτική αλλά όχι μόνο) εδραιώνοντας μια ισχυρή θέση στο πεδίο της διαμόρφωσης και διακίνησης της πληροφορίας και όχι απλά να διαδώσουν ή να υπερασπιστούν μια προσωπική άποψη όπως συνέβαινε μέχρι τώρα. Άλλωστε αυτό ήδη έχει αρχίσει να συμβαίνει και είναι παραπάνω από προφανές πως κάποιοι βλέπουν την blogόσφαιρα σαν ένα παρθένο χώρο και σαν ένα νέο επικοινωνιακό μέσο που μπορεί να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα διαφορετικών κέντρων. Είναι ζήτημα χρόνου αυτοί οι κάποιοι να διεκδικήσουν θέση τσιφλικά κάνοντας κατάχρηση των δυνατοτήτων του μέσου και τελικά διαμορφώνοντας οι ίδιοι την εικόνα για το τι είναι blogging και blogόσφαιρα να διεκδικήσουν να γίνουν εκπρόσωποι της. Το blogging λοιπόν βρίσκεται μπροστά στον κίνδυνο, όχι απλά να καπελωθεί όπως θα έλεγαν κάποιοι, αλλά να διαμορφωθεί επικίνδυνα και να εκφυλιστεί σε ένα επίπεδο που η ατομική πρωτοβουλία, ο διάλογος, η δυναμική, η συνδιαμόρφωση και η προσωπική έκφραση θα είναι απλά παρενέργειες και όχι οι αφετηρίες καθώς θα έχουν επικρατήσει αυτοί που έχουν στρατευθεί για την επιτέλεση ενός στόχου, ενός «τέλους» θεμιτού ή αθέμιτου (κατά την άποψη μου η έννοια του τέλους είναι πάντα κάτι αθέμιτο). Προσωπικά, παρόλο που τα σημεία των καιρών είναι δυσοίωνα, είμαι αισιόδοξος ότι παρά τον κίνδυνο να συμβεί κάτι τέτοιο τα ανακλαστικά των bloggers είναι τέτοια που επαρκούν για να προλάβουν τέτοιες καταστάσεις που επιδιώκουν την επιβολή ενός τέλους.

Η πρόσφατη υπόθεση του press.gr και οι ιστορίες για το περιβόητο νομικό πλαίσιο για το internet και τα blogs έθεσαν, μάλλον τεχνηέντως, ένα δίλημμα το οποίο δεν θα έπρεπε και δεν πρέπει να ληφθεί περισσότερο σοβαρά από όσο του αξίζει. Το ζήτημα της ανωνυμίας ή επωνυμίας έγινε αφορμή για μια εκτενή κουβέντα η οποία απλώθηκε σε πάρα πολλά blogs, και στο παρόν, και κατά την γνώμη μου ήταν ως επί το πλείστον αποπροσανατολιστική καθώς σε πολλές περιπτώσεις το ζήτημα ετέθη υπό την μορφή ενός διλήμματος που δεν έχει λόγο να υπάρχει, αλλά παρόλα αυτά συζητιέται με τρόπο που μας εμποδίζει να δούμε την ουσία του πράγματος. Κατά την γνώμη μου το δίλημμα δεν είναι ανωνυμία ή επωνυμία αλλά ετερονομία ή αυτονομία. Δηλαδή, αν προτιμάμε την θέσμιση ενός κανονιστικού πλαισίου, που ανεξάρτητα από το πόσο ελεύθερο ή δεσμευτικό θα είναι, θα λειτουργεί ως κάτι εξωτερικό της blogόσφαιρας και ακόμα κι αν το θεσμίσουμε εμείς οι ίδιοι θα το αντιλαμβανόμαστε ως μια εξωτερική αρχή (όπως έναν θεό) που εισάγει ένα τέλος με τρόπο αξιωματικό (ετερονομία) ή αν θέλουμε να έχουμε την δυνατότητα να θεσμίζουμε εμείς οι ίδιοι εκ των έσω και ο καθένας με τρόπο δικό του τους κανονισμούς που θεωρούμε αναγκαίους κάθε φορά εισάγοντας ο καθένας το δικό του στιγμιαίο τέλος (αυτονομία). Προσωπικά, είμαι προφανώς υπέρ της αυτονομίας και νομίζω ότι με βάση τα παραπάνω οι λόγοι είναι σαφείς, παρόλα αυτά είναι βέβαιο ότι κάποιοι επιδιώκουν και θα συνεχίσουν να επιδιώκουν την ετερονομία και αυτό παρόλο που μπορεί να είναι μια άποψη δεν είναι πάντα κάτι αθώο.

Η blogόσφαιρα έχει ήδη ένα τέλος, έναν σκοπό, αυτόν του να μην έχει προκατασκευασμένο σκοπό αλλά να τον αναζητεί διαρκώς και αυτό εκτός από ένα μοναδικό χαρακτηριστικό μοιάζει να είναι κάτι σαν «καθήκον» που κουβαλάμε όλοι χωρίς απαραίτητα να το ξέρουμε ή να το συνειδητοποιούμε. Η blogόσφαιρα είναι φορέας μιας συλλογικής νοημοσύνης και αυτό δεν συμβαίνει από τον συνασπισμό του συνόλου των γραφόντων σε μια συνειδητοποιημένη, οργανωμένη, συνασπισμένη συλλογικότητα που στοχεύει και συστρατεύεται προς έναν σκοπό αλλά από την διαρκή αλληλεπίδραση τους ως ένα σύνολο αυτόνομων ατομικοτήτων (το αν είναι και ανεξάρτητες και με ποιόν τρόπο είναι ένα άλλο θέμα).

Σε αυτή την blogόσφαιρα το μοναδικό καθήκον μας λοιπόν είναι αυτό του γράφειν ώστε να διασφαλιστεί η συνέχεια, το μη τέλος ή άρνηση επιβολής του τέλους από τρίτους. Η λέξη blogger δεν είναι και δεν πρέπει να θεωρείται δηλωτική μιας ταυτότητας (πόσο μάλλον να ταυτιστεί με μια) παρά μόνο μιας ιδιότητας μεταξύ πολλών άλλων ετερόκλητων ιδιοτήτων. Αυτό πρέπει να το καταλάβουμε πρώτα από όλα εμείς και μετά να το καταστήσουμε κατανοητό και στους έξω γιατί όσο πιο ενιαία και ομοιογενής μοιάζει η blogόσφαιρα στους έξω τόσο μεγαλύτερος είναι ο κίνδυνος ο έλεγχος, το ταμπέλωμα και το καπέλωμα να είναι καθολικά και χωρίς διακρίσεις. Η αξία της blogόσφαιρας είνα το ότι λειτουργεί σαν ένα από τα τελευταία πεδία άσκησης της ατομικότητας, της υποκειμενικής κρίσης και θεωρώ ότι αυτό πρέπει να παραμείνει ως έχει γιατί πιστεύω (αυτή είναι μια λέξη που δεν λέω ποτέ και εδώ την χρησιμοποιώ εμφατικά, όχι κυριολεκτικά και απόλυτα) ότι η αυτονομία είναι η πιο ελεύθερη μορφή ελευθερίας.

Και επειδή υπάρχει ο κίνδυνος να χαρακτηριστώ μηδενιστής και αρνητής της ιδέας της συλλογικότητας οφείλω να αποσαφηνίσω την στάση μου λέγοντας ότι θεωρώ την blogόσφαιρα ως έναν χώρο που χτίζονται και δυναμώνουν τα επιχειρήματα μέσα από διαρκή διάλογο ανάμεσα σε αυτόνομα άτομα, όχι ανάμεσα σε κοινωνικές ομάδες ή αντιπροσώπους τους (παρά το γεγονός ότι υπάρχουν και αυτοί). Στην blogόσφαιρα όμως που είναι ένα πεδίο δυνατοτήτων (virtual) δεν γεννάται η συλλογικότητα παρά μόνο η δυνατότητα μιας συλλογικότητας μέσα από την διαμόρφωση επιχειρημάτων όπως αυτή γίνεται από αυτόνομες ατομικότητες. Η δυνατότητα αυτή όσο μένει μέσα στην blogόσφαιρα παραμένει απλά μια εκκρεμούσα δυνατότητα που μπορεί να αλλάζει μορφές και υποστάσεις μέσα από διαρκείς αναθεωρήσεις και διαπραγματεύσεις αλλά ουσιαστικά παραμένει μια δυνατότητα που περιμένει ενεργοποίηση ώστε να γίνει πραγματικότητα και προϋπόθεση γι’ αυτό είναι η συλλογική δράση στον κόσμο εκτός της blogόσφαιρας. Στην εντός της blogόσφαιρας πραγματικότητα, και επειδή τα πράγματα είναι ακόμα αρκετά εσωστρεφή και αυτοαναφορικά (ίσως μετά από κάποια χρόνια να μιλάω με άλλους όρους έχοντας μια άλλη άποψη) προτιμώ να μιλάω για εν δυνάμει συλλογικότητα καθώς κατά την άποψη μου (και επειδή ζούμε στην Ελλάδα) όσο κι αν συμφωνούμε, συνδιοργανώνουμε και συνδιαμορφώνουμε ως bloggers εντός της blogόσφαιρας, το πραγματικό πεδίο της συλλογικής δράσης και των ενεργών πολιτών είναι και μάλλον θα παραμείνει για καιρό το πανεπιστήμιο, οι χώροι εργασίας, ο δρόμος, το εργοστάσιο και όχι η οθόνη και το πληκτρολόγιο. Το blogging είναι ο καταλύτης για την αντίδραση όχι όμως η ίδια η αντίδραση.

thinking-cow.jpg
h1

Ο Pessoa και η ιδεοληψία περί αλήθειας

17/03/2008
 
O poeta é um fingidor
Finge tão completamente
Que chega a fingir que é dor
A dor que deveras sente
_____________________________
The poet is a faker
Who’s so good at his act
He even fakes the pain
Of pain he feels in fact.

Fernando Pessoa-himself: «Autopsychography» (Autopsicografia) (tr. Richard Zenith)

Ο Pessoa λέει ότι ο δημιουργός είναι ψεύτης. Μάλλον είναι καλύτερα αντί να το ποινικοποιούμε, απλά να το γνωρίζουμε!