h1

Επαφή από στάση προσοχής – Σημείο 5ο

24/05/2009

(Περί στρατιωτικού χρόνου, συνέχεια από το προηγούμενο με αφορμή την κουβέρτα του ’55)

1.

Οι μέρες κυλούν ανεβάζοντας και κατεβάζοντας σημαίες. Κάθε μέρα μια έπαρση και μια υποστολή, συνοδευόμενες από το γνωστό ήχο τύπου ταραταζούμ που δεν είναι παρά η απόδειξη ότι ο στρατός έχει χιούμορ (φυσικά χωρίς να το θέλει) και φροντίζει να το υπενθυμίζει σε καθημερινή βάση. Έτσι, καθώς μέρα με τη μέρα η σημαία παλινδρομεί στον ιστό ο ευθύγραμμος χρόνος κινείται πλέον κυκλικά. Ίσως φταίει το ρολόι που ώρες ώρες μοιάζει να γυρνάει προς τα πίσω, ίσως οι σφραγίδες με την ημερομηνία που πρέπει να περιστρέφω καθημερινά για να σφραγίζω, σημειώνοντας ημερομηνίες αποστολής και παραλαβής πριν υπογράψω και αναλάβω την ευθύνη ενός τίποτα. Ο στρατιωτικός χρόνος (όπως και ο μοναστηριακός και ο εργοστασιακός) μοιάζει με μια αέναη επανάληψη, μια κυκλικότητα η περιστροφή της οποίας είτε σε εγκλωβίζει σαν δίνη στον στρατό και την ρουτίνα του σαν κεντρομόλος είτε σε πετάει έξω με περισσότερη δύναμη, σαν φυγόκεντρος που μοιραία αναπτύσσεται… Χρησιμοποιόντας την φυγόκεντρο έχω πετάξει γάντζο στον προσεχή Φλεβάρη (ημερομηνία απολύσεως), ψάχνω ημερομηνίες ενδιάμεσα και αφορμές για να πατήσω και να ανέβω, μια άδεια, μετάθεση μια έξοδο. Σπάω στο μυαλό μου (και όχι το μυαλό μου) την κυκλικότητα του χρόνου σε κομμάτια και φτιάχνω σκαλοπάτια. Άλλωστε εκτός από κυκλικότητα ο στρατός είναι αποσπασματικότητα και κατάτμηση, κατάτμηση αρμοδιοτήτων, χρόνου, συναισθημάτων, κινήσεων, χώρων… αν πω σκέψεων θα έχω ξεφύγει, στον στρατό δεν σκεφτόμαστε, εκτελούμε όσα σκέφτονται οι άλλοι για λογαριασμό μας…

2.

Μέσα σε αυτή την αποσπασματικότητα  δεν είναι καθόλου δύσκολο να χαθείς μέσα σε τεχνητές κατατμήσεις, σε θραύσματα της πραγματικότητας. Ο μικρόκοσμος της αρβύλας σου τη στιγμή που τη γυαλίζεις ή δένεις τα κορδόνια σου γίνεται μεγάκοσμος και συχνά συγκροτεί σαφή όρια. Έτσι, είναι στιγμές που υπάρχει μόνο η πράξη, η στιγμή. Τα κίνητρα που την ενεργοποιούν, οι αιτίες που την επιβάλουν, το τελικό αποτέλεσμα, δεν υπάρχουν, δεν συμμετέχουν. Υπάρχει μόνο ένα χέρι, ή ένα σώμα, που εκτελεί μια κίνηση σαν μηχανή που αποσπάται από το πρίν και το μετά. Καθώς δένω τα κορδόνια μου δεν σκέφτομαι τι θα κάνω αφού τα δέσω, αυτό θα το ξέρω μόνο μετά το τέλος της διαδικασίας, συχνά χωρίς να το σκεφτώ, προς στιγμήν υπάρχουν μόνο τα κορδόνια. Μόνο όταν τα δέσω θα πω με ανακούφιση «πάει κι αυτό» και αυτόματα θα ξεκινήσει κάτι άλλο. Η αρβύλα, το ξύρισμα, η αναφορά, το πρωινό, το μεσημέρι, η μέρα, η εβδομάδα είναι καταστάσεις – μεγέθη που συγκροτούν πολλαπλά αλληλοσυνδεόμενα «μέχρι»… Μέχρι την έξοδο, μέχρι την άδεια, μέχρι την απόλυση, ίσως απλά «μέχρι να κοιμηθώ» – (πόσο θέλω να κοιμηθώ!)

1 + 2 = 3.

Αυτό είναι ο στρατός, αλληλοσυνδεόμενες μικροκλίμακες, παρατιθέμενες χρονικά με τρόπο σειριακό που παραδόξως συγκροτεί κυκλικότητες (φαινομενικά). Ίσως καθόλου παραδόξως τώρα που το ξανασκέφτομαι, ίσως ακριβώς επειδή λειτουργεί σειριακά καταδικάζεται στην επανάληψη και καταλήγει να παράγει κυκλικότητες. Βεβαίως θα μπορούσε κανείς να το δει κι ανάποδα, ο στρατιωτικός χρόνος είναι προκατασκευασμένες κυκλικότητες που κανείς από ανάγκη διασπά σε χρονικές μικροκλίμακες που συνδέει σειριακά, διασπά τον χρόνο σε στιγμές για «να την παλέψει». Σε κάθε περίπτωση προφανώς η κυκλικότητα και η σειριακότητα υπηρετούν η μία την άλλη. Σε αυτό το σύμπαν της κατασκευασμένης επανάληψης που συγκροτείται από πολλαπλά διαδοχικά «μέχρι», η ενασχόληση με το ελάχιστο, η παραγωγή του ελαχίστου, η στείρα διεκπεραίωση δεν είναι παρενέργειες, είναι η φυσική συνέπεια. Το ζητούμενο καταλήγει να είναι όχι το αποτέλεσμα και η ουσία του αλλά το επόμενο βήμα, το μετά το αποτέλεσμα, το μετά το μέχρι… Το μετά τον στρατό…

(Μέχρι τότε παραμένω σε στάση προσοχής…)

Advertisements

8 Σχόλια

  1. ένα πράγμα που αξίζει πάντως στο στρατό είναι οι τρελοί του χωριού. Τα χωριά συνήθως έχουν έναν τρελό. Δεν ξέρω γιατί μόνο ένα..ίσως αλληλοεξολοθρεύονται λόγο υγιούς ανταγωνισμού.

    Ο στρατός όμως έχει πολλούς λωλούς (εκ του LOL) που κατά κάποιο τρόπο σπάνε αυτή την μονοτονία. Βέβαια η όλη μου εμπειρία περιλαμβάνει 2 στρατόπεδα, αλλά όπως και όλα στην Ελλάδα το 2 είναι ένα καλό στατιστικό δείγμα για να βγάλεις συμπεράσματα.

    όπως 2 μαλακές είναι ικανοί και να αλληλοκυβερνουν μια χώρα έτσι και 2 τρελοί είναι ικανοί να σπάσουν την μονοτονία της ημέρας.


  2. Χαχαχα… το έχω σκεφτεί κι εγώ αυτό (με αφορμή τον δικό μας τρελό), υπάρχουν κάποιοι που όλοι οι άλλοι τους θεωρούν βλάκες, τρελούς, ενοχλητικούς κλπ. αλλά η θητεία θα ήταν πολύ άδεια χωρίς αυτούς…


  3. o stratiotikos xronos einai san to xrono sta apostaktiria tou jack daniels!
    pernaei mono petontas tapes se adeia varelia

    xari mas leipeis!


  4. άλλωστε ο χρόνος είναι εντελώς σχετική έννοια!

    προσοχή στο ξύρισμα, ε! 🙂


  5. Τι γίνεται σειρά; Όλα καλά; εγώ θα σου στείλω ένα τραγούδι

    9 μήνες..η ουρά έμεινε


  6. Δεν μπορω να μην συμπληρωσω την εξης διαπίστωση/προβληματισμο:
    Η ελπίδα για το μετά, η μετάθεση της ζωής για 8/12 μήνες, δεν επηρεάζει καθόλου την ψυχοσυνθεσή μας;
    Και αν ο κατακερματισμός της κυκλικότητας σε στιγμές, δίνει περισσότερα χαστούκια στην συνειδητοποιήση της παράλογης πραγματικότητας του στρατου;
    Οι «τρελοί» που φυσικά και δεν είναι, ίσως έχουν βρει το μυστικό του να Ζεις το παράλογο…βαθιά φιλοσοφική θέση, θεμέλιο για το «Ο μύθος του Σισύφου/δοκίμιο πάνω στο παράλογο» του Άλμπερτ Καμύ >
    “… Όλες τις μέρες μιας άφεγγης ζωής ο χρόνος μας ανέχεται. Έρχεται όμως πάντα η στιγμή που πρέπει να τον ανεχτούμε και να τον υπομείνουμε εμείς. Ζούμε με το μέλλον: “αύριο”, “αργότερα”, “όταν σου δοθεί μια ευκαιρία”, “με τον καιρό θα καταλάβεις”. Αυτές οι ανακολουθίες είναι περίεργες αφού θα πεθάνουμε. Αλλά φτάνει η μέρα που ο άνθρωπος διαπιστώνει πως είναι τριάντα χρονών. Επιβεβαιώνει έτσι τη νιότη του. Την ίδια όμως στιγμή συγκρίνει τον εαυτό του με το χρόνο. Παίρνει θέση μέσα σ’ αυτόν. Αναγνωρίζει πως βρίσκεται σε μια κρίσιμη στιγμή και παραδέχεται πως έχει χρέος να την περάσει. Ανήκει στο χρόνο και τρομοκρατημένος βλέπει στο πρόσωπο του χρόνου το χειρότερο εχθρό του. Αύριο, επιθυμούσε το αύριο, τη στιγμή που έπρεπε να μην το ήθελε μ’ όλο του το είναι. Αυτή η επανάσταση της σάρκας αποτελεί το παράλογο»

    και άλλα πολύ χρήσιμα χωρία του βιβλίου…
    καλή μας μετάθεση.
    Βασίλης


    • Βασίλη, χαίρομαι για την αναφορά στον Σίσυφο του Καμύ. Αυτό ακριβώς είναι… Θα τα πούμε από τηλεφώνου εμείς, σε 5 λεπτά! 😉


  7. […] , ξεκινώ με κόμμα λοιπόν, συνεχίζοντας από εκεί που είχα αφήσει το προηγούμενο po… […]



Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: