h1

Επαφή από στάση προσοχής – Σημείο 1ο

25/02/2009

«Άνδρες, προσοχή…» υπόκωφο μπαπ, «Μεταβολή…» κι άλλο μπαπ.

Σηκώνω το κεφάλι και κοιτάζω τον ουρανό. Ένας μάλλον αστείος ήχος από τρομπέτα, που μοιάζει σαν από παλιό γραμμόφωνο που παίζει έναν χιλιοπαιγμένο δίσκο, συνοδεύει την υποστολή της σημαίας αναιρώντας την προτιθέμενη «ιερότητα» της στιγμής. Στάση προσοχής και το βλέμμα μου μένει καρφωμένο ψηλά. Μέσα στο σουρεαλιστικό της σκηνής για μια στιγμή καταφέρνω να απομονώσω τον ήχο της σκέψης μου, «τι ωραίο το σύννεφο, τι όμορφος ο ουρανός και τι ζωντανά χρώματα καθώς ο ήλιος πέφτει!… Κυρίως, πόσο όμορφη kitsch σκέψη!». Ξεχνώ για λίγο ότι τα πόδια μου με πονούν από τα άρβυλα, κοιτώ μόνο τον ουρανό υπερασπιζόμενος την αυτοαναφορικότητα μου… Όλα τα άλλα είναι έξω από εμένα.

Το να ονομάσεις το κοινό κοτόπουλο με ρύζι «chicken cury» και να δώσεις συγχαρητήρια στον σεφ του στρατοπέδου δεν αλλάζει ιδιαίτερα την ποιότητα του φαγητού ούτε την γεύση αν και για να είμαι ειλικρινής το φαγητό δεν είναι τόσο κακό. Το να προσποιείσαι ότι το δωδεκάπλευρο στέγαστρο έξω από το ΚΨΜ είναι ένα καρουζέλ δεν αυξάνει σε καμία περίπτωση την πιθανότητα αυτό να αρχίσει να περιστρέφεται φωτισμένο παίζοντας μουσική. Το να παίζεις μπάλα χωρίς μπάλα και να οδηγείς μηχανάκι χωρίς μηχανάκι δεν μετατρέπει το στρατόπεδο σε ποδοσφαιρικό γήπεδο με φιλάθλους που σε επευφημούν ούτε σου προσφέρει την αίσθηση της ταχύτητας ανεβάζοντας την αδρεναλίνη σου καθώς ο αέρας ανεμίζει τα λιγοστά μαλλιά σου. Το να έχεις προσέξει τι ώρα ανάβουν τα φώτα στο κάστρο και την επομένη να προσποιείσαι ότι τα ανάβεις εσύ τηλεπαθητικά δεν σε κάνει πραγματικό μάγο. Το να συναντιέσαι στο γεφυράκι και να σχεδιάζεις μια φανταστική «επανάσταση» δεν σε κάνει επαναστάτη και τελικά το να επιχειρήσεις να μετρήσεις όλες τις αποστάσεις στο στρατόπεδο με βήματα και να κάνεις έναν χάρτη για τυφλούς δεν έχει ιδιαίτερο νόημα. Άλλωστε δεν υπάρχουν τυφλοί φαντάροι και για κάποιον περίεργο λόγο αυτό δεν θεωρείται κοινωνικός ρατσισμός (αστειεύομαι).

Όλα τα παραπάνω δεν έχουν χρηστική αξία όμως αυτό δεν τα καθιστά μάταια. Είναι η επινόηση ενός παράδοξου φαντασιακού σύμπαντος, ενός παράλληλου κόσμου, μιας παραχάραξης της πραγματικότητας στην οποία καταφεύγεις για να παραμείνεις αυτοαναφορικός. Ο προσωπικός παραλογισμός είναι ο τρόπος για να αντέξεις τον παραλογισμό των άλλων και να μην καταλήξεις σε μια γωνία με σκυμμένο το κεφάλι και με ένα τσιγάρο στο χέρι να λες το κλισέ «δεν την παλεύω», έχοντας πέσει στην παγίδα του να αποδεχθείς πλήρως τον ρόλο που σου ανέθεσαν, του φαντάρου. «Έλα ρε σειρά», μου είπε ένα παλικάρι στον διάδρομο, «φίλε μου δεν είμαι σειρά, είμαι άνθρωπος»…

«Άντρες, μεταβολή», μπαπ…

(Με συγχωρείτε, διακοπή! Η συνέχεια σύντομα, πάντα από στάση προσοχής…)

Advertisements

10 Σχόλια

  1. «υπερασπιζόμενος την αυτοαναφορικότητα μου…» AA, αρε τι ουραία ρε!!

    Λοιπόν πρέπει να το συνεχίσεις αυτό. Πιστεύω κανείς δεν έχει ξαναδεί το στρατό τόσο επιστημονικά. Συνέχισε, είναι πρωτοπορία!


  2. τελικά, μήπως ο στρατός είναι conseptual art??


  3. είναι η λογική του να λέμε την «πως τη λένε αυτή την αρρώστια»-ευλογιά και το ξύδι-γλυκάδι. Δεν αλλάζει την ουσία τους, απλά τα αποφορτίζει.
    Ή αυτό που λέει η Κροτ! 😉
    Κουράγιο Χάρη!


  4. […] -Ο Χάρης που ως φαντάρος εξακολουθεί να είναι άνθρωπος και όχι σειρά, […]


  5. Ανάπαυση, στρατιώτη. Και υπομονή. Ευτυχώς αυτό είναι από τα κιτς που περνάνε. Φιλιά – κοιμάμαι πολύ καλύτερα τώρα που ξέρω πως μας προσέχεις :-))


  6. αυτό το «ρε σειρά» δεν το χρησιμοποίησα ούτε μισή φορά. Με τσάντιζε απίστευτα. Άσε το ότι επειδή μπήκαμε την ίδια περίοδο φαντάροι δεν μας κάνει φιλαράκια. ουστ ουστ… 🙂


  7. Eιναι μια εμπειρια ο στρατός, που δεν την διαλεγεις, αλλα εξαναγκάζεσαι να τη ζησεις. Αν αποδεχτεις το αναποδραστον της υποθεσης, μπορεις να την αξιοποιησεις δημιουργικά, ακονιζοντας τις αισθησεις σου, παρατηρωντας εναν διαφορετικο κοσμο, γραφοντας. Μπορεις να κανεις μια υπεροχη μελετη πανω στο παραλογο, στη διαστροφη, στο φοβο, την ανια, την καλοσυνη…

    Σε ζηλευω!!


  8. Δεν είναι ανάγκη να το ρίχνεις ούτε στη μεταφυσική ούτε στον υπαρξισμό για να προφυλάξεις την αυτοαναφορικότητα σου εκεί μέσα. Και η σειρά από ολοκληρωμένους ανθρώπους συναποτελείται, όχι από κωλοφάνταρα.

    Cheer up!


  9. οι προβλεψεις μου για τον Χαρη δεν επεσαν εξω…


  10. Βιβλία και ραδιόφωνο βοηθούν πάρα πολύ στο να παραμείνει κανείς άνθρωπος και να μη γίνει «σειρά». Το ραδιόφωνο τσαντίζει κάπως τους καραβανάδες, με το βιβλίο όμως κάπως τα χάνουν και σε αφήνουν ήσυχο. Πολλές και καλές άδειες και εξόδους μέχρι την οριστική!



Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: