h1

Λίγο πριν τον στρατό

05/02/2009

Ο Δ έβγαλε φλας, έστριψε αριστερά και επιτάχυνε περνώντας μπροστά από την στάση του λεωφορείου. Εδώ και πολλά χρόνια δεν περιμένω πια εκεί όμως το βλέμμα μου καρφώνεται σε αυτήν την στάση κάθε φορά που περνώ από μπροστά. Πέρασα εκεί πολλά πρωινά να περιμένω το λεωφορείο που δεν είχε αξιόπιστο ωράριο ή συχνότητα για να πάω σχολείο. Εκεί παρέα με το φίλο μου τον Μ ανταλλάζαμε σκέψεις καθισμένοι στο μεταλλικό κάθισμα της στάσης, ή καλύτερα μισοκαθισμένοι καθώς η σχολική τσάντα που κουβαλούσαμε δεν μας επέτρεπε να ακουμπήσουμε αναπαυτικά στην πλάτη του καθίσματος. Το πιο άβολο όμως ήταν ότι όντας καθισμένοι το διαφημιστικό σταντ της στάσης κάλυπτε την θέα από και προς τον δρόμο κι έτσι έπρεπε να σηκωνόμαστε και να βγαίνουμε έξω από αυτή για να δούμε αν έρχεται το λεωφορείο. Έτσι, δεν ήταν λίγες οι φορές που το λεωφορείο πέρασε χωρίς να σταματήσει γιατί ούτε το είδαμε να έρχεται ούτε κι ο οδηγός μας είδε που περιμέναμε. Επίσης δεν ήταν λίγες οι φορές που το λεωφορείο πέρασε αλλά δεν σταμάτησε γιατί ήταν γεμάτο ή γιατί πήγαινε με χίλια και μας είδε την τελευταία στιγμή. Κάποιες άλλες φορές απλά δεν πέρασε καθόλου… Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις η λύση ήταν το τρέξιμο, δύο χιλιόμετρα με την γλώσσα έξω για να προλάβουμε την πρώτη ώρα και να μην φάμε απουσία…

Μεγαλώνοντας κατάλαβα ότι η ιστορία με το λεωφορείο δεν ήταν μια κατάσταση κακής οργάνωσης αλλά μια μικρογραφία της Ελλάδας. Ένα αναξιόπιστο σύστημα που σε αφήνει στην μοίρα σου, αδιαφορεί παρόλο που είσαι εκεί, συχνά περνάει από μπροστά σου αλλά δεν σου επιτρέπει την πρόσβαση, σε εγκαταλείπει χωρίς να φταις εσύ και μετά σου ζητάει και τα ρέστα και τελικά εσύ πρέπει να τρέξεις μόνος σου για να μη σε τιμωρήσει κι από πάνω για όλα αυτά που συμβαίνουν και για τα οποία δεν φταις. Βιώνοντας αυτόν τον υποτυπώδη αποκλεισμό αυτό που δεν είχα συνειδητοποιήσει είναι το πώς αυτός ο αποκλεισμός λειτουργεί τελικά ως εγκλεισμός. Είναι οξύμωρο αλλά είμαστε τελικά εγκλωβισμένοι μέσα σε αυτή την κατάσταση του αποκλεισμού, εγκλωβισμένοι έξω από το λεωφορείο, έξω από τη ζωή, έξω από την αξιοπρέπεια, έξω από την αλήθεια και συχνά έξω την πραγματικότητα.

Έχοντας μια αίσθηση του παραπάνω, πριν ακόμα το βίωμα το συγκροτήσω ως γνώση αλλά έχοντας το στο μυαλό μου ως αιτία, πριν από δύο και κάτι χρόνια τα μάζεψα κι έφυγα για σπουδές στην Ολλανδία χωρίς να ξέρω αν θα επιστρέψω. Άφησα πίσω ανθρώπους που αγαπούσα κι ακόμα αγαπώ, πληγώνοντας κάποιους από αυτούς και για να είμαι ειλικρινής το κουβαλάω μέσα μου ως βαρύ φορτίο γιατί κι εγώ πληγώθηκα φεύγοντας. Όμως συνήθως κατά την φυγή έχεις την ψευδαίσθηση ότι το τραύμα επουλώνεται και ότι η αλλαγή, το καινούριο, μπορεί να είναι το φάρμακο που θα φέρει την θεραπεία, όμως συχνά είναι μόνο το αναλγητικό που απλά καλύπτει τον πόνο του τραύματος χωρίς να το επουλώνει. Στην Ολλανδία οι σπουδές μου ήταν επιτυχείς, επιτυχέστατες, όμως για μια σειρά από λόγους συνδυασμένους με ατυχείς συγκυρίες, υποχρεώσεις και την οικονομική κρίση αποφάσισα να επιστρέψω ή αν προτιμάτε σε κάποιο βαθμό αναγκάστηκα και μαζί εξανάγκασα κι ο ίδιος τον εαυτό μου, μάλλον γιατί κατά βάθος δεν ήθελα να μείνω άλλο, δεν άντεχα να ζω ως «ξένος». Βασικό επιχείρημα της επιστροφής ήταν ότι η επιτυχία μπορεί ως έννοια να τέμνεται με την ευτυχία αλλά δεν συμπίπτει με αυτή. Έτσι, καθώς η ανάγκη μου για ευτυχία υπερέχει από αυτήν για επιτυχία διάλεξα το πρώτο. Κάπως έτσι πριν τρεις μήνες επέστρεψα στην Ελλάδα για να έρθω αντιμέτωπος με κάποια ζητήματα.

Το πρώτο είναι η διαπίστωση ότι για κάποια πράγματα άργησα, σαν να έχασα το λεωφορείο πάλι και να πρέπει να τρέξω για να προλάβω και να μην φάω κι άλλη απουσία, εκτός της διετούς. Πρέπει να ξαναγνωριστώ με κάποιους ανθρώπους και να ξανασυστηθώ σε κάποιους άλλους, πρέπει κυρίως να αποδεχθώ ότι τα πράγματα δεν παρέμειναν όπως τα άφησα και επιπλέον να αφομοιώσω, να κατανοήσω και να προσαρμοστώ σε όλα όσα άλλαξαν όσο έλειψα. Κι αν αυτό σε επίπεδο ανθρώπινων σχέσεων όσο κι αν είναι στενόχωρο παραμένει λογικό και λύνεται με τον καιρό, η πραγματικότητα που το επενδύει το πολλαπλασιάζει και το διογκώνει καθώς δεν επιτρέπει την ομαλή μετάβαση κι αυτό είναι το δεύτερο ζήτημα που καλούμαι να αντιμετωπίσω.

Έτσι λοιπόν η πατρίδα την επιστροφή μου αποφάσισε να την τιμήσει με ένα φύλλο κατάταξης στον στρατό που, αν και γραμμένο με μπλε στυλό, πάνω δεξιά γράφει με κόκκινο «ανυπότακτος». Ο λόγος της ανυποταξίας μου ήταν η ξαφνική αλλαγή των ορίων στράτευσης το καλοκαίρι του 2006 όταν μετά από προγραμματισμό περίπου ενός έτους έφυγα για Ολλανδία. Εγώ είχα προγραμματίσει, είχα γίνει δεκτός, είχα πληρώσει και εκείνοι απλά άλλαξαν τον νόμο την στιγμή που έφευγα. Με βάση τον παλιό νόμο είχα δικαίωμα αναβολής για δυο χρόνια με τον νέο μόνο έναν (που τελικά δεν μου δόθηκε ούτε αυτός γιατί το master μου ήταν διετές). Κοινώς, ενώ με τον παλιό νόμο είχα δικαίωμα να φύγω και να επιστρέψω χωρίς πρόβλημα με τον νέο με έβγαλαν ανυπότακτο μαζί με πολλούς άλλους, με τον ίδιο τρόπο που τα λεωφορεία περνούν όποτε θέλουν και σταματούν για να σε πάρουν όταν θέλουν αυτά, αν δεν μπεις τρως την απουσία, με κόκκινο στυλό πάντα… Ίσως σε ένα τέτοιο κράτος το «ανυπότακτος» να είναι τίτλος τιμής, έτσι επιβραβεύει η Ελλάδα τους νέους επιστήμονες, με στρατοδικείο. Και για να αποφύγω πιθανά σχόλια διευκρινίζω ότι παρουσιάστηκα οικειοθελώς στην στρατολογία. Παρόλα αυτά ποτέ δεν κατάλαβα τον λόγο για τον οποίο κάποιος, αυθαίρετα και χωρίς να ρωτήσει, αλλάζει έναν νόμο και επί της ουσίας διαλέγει για λογαριασμό μου το πότε θα κάνω κάτι και το πως θα προγραμματίσω τη ζωή μου.

Το πιο τραγελαφικό είναι ότι ακριβώς όπως σε όλες τις συναλλαγές με το δημόσιο, έτσι και στον στρατό, κατά την κατάταξη σου ζητούν ακτινογραφία θώρακος. Πιθανότατα είναι ένας τρόπος για να σε φέρουν αντιμέτωπο με τα νεύρα σου, την γραφειοκρατεία, το ΕΣΥ και όλο το χάος για το οποίο έχουν κάνει απίστευτο κόπο για να το στήσουν, γιατί πράγματι θέλει πολύ κόπο για να κάνεις κάτι να λειτουργεί τόσο άθλια…

Έφτασα πριν τις 8 γεγονός αξιοθαύμαστο σε σχέση με τις ώρες που είχα κοιμηθεί (ίσως τρεις), πληροφορίες πουθενά. Εκείνη την ώρα μια υπάλληλος του νοσοκομείου έβριζε μια κοπέλα η οποία είχε παρκάρει σε θέση που ήταν υποτίθεται για το προσωπικό του νοσοκομείου παρόλο που δεν το έγραφε πουθενά. «30 χρόνια δουλεύουμε εδώ κι έρχεστε εσείς και δεν έχουμε που να παρκάρουμε, θα έπρεπε να ντρέπεσαι». Αφού η κυρία μας δίδαξε ότι το δικαίωμα στο παρκάρισμα είναι ευθέως ανάλογο των χρόνων υπηρεσίας και ότι η παραβίαση αυτού του άγραφου νόμου συνιστά αιτία για να ντρέπεται κανείς, αποσύρθηκε πιθανότατα για να ασχοληθεί με αρρώστους δείχνοντας την μεγαλοψυχία της. Αφού περίμενα μισή ώρα για ένα χαρτί με το όνομα μου που το έγραψα ο ίδιος και μια σφραγίδα, με έστειλαν στην γραμματεία του ακτινολογικού όπου δεν υπήρχε κανείς. Περίμενα παρέα με τον πατέρα μου και κάτι γερόντια και καθώς ο κόσμος πολλαπλασιαζόταν δραματικά, περίπου μισή ώρα μετά άρχισα να βρίζω ευγενικά μαζί με τον πατέρα μου. Η περίπλοκη και εξειδικευμένη δουλειά της γραμματέως, δηλαδή το να κρατάει ραντεβού, να ενημερώνει βιβλία κίνησης και να βαράει σφραγίδες, προφανώς δεν επέτρεπε την άμεση εύρεση αντικαταστάτη οπότε το πράγμα καθυστερούσε κι άλλο και εμείς μαζί με κάποιους άλλους συνεχίζαμε να βρίζουμε. «Ησυχάστε κύριε, έχετε δίκιο» μου είπε ένας υπάλληλος. «Δεν θέλω κύριε να έχω δίκιο, θέλω να έχω την ακτινογραφία μου και να πάω σπίτι μου» είπα. Μετά από λίγη ώρα ακόμα και αρκετό βρίσιμο με διάφορους τύπους που δούλευαν στο νοσοκομείο (και αφού κάποιοι Ελληνάρες όσο εμείς βρίζαμε για να τους φέρουμε γραμματέα κοίταξαν πως να μας φάνε την σειρά γιατί αυτό είναι το DNA του Έλληνα) εμφανίστηκε μια κυρία η οποία ήταν η αντικαταστάτρια. Όταν την ρωτήσαμε το όνομα του προϊσταμένου και της υπαλλήλου που απουσίαζε μας είπε ότι είναι «μόνο η αντικαταστάτρια» και ότι δεν θα τα ακούσει αυτή αλλιώς δεν θα μας εξυπηρετήσει. Μετά από σχετικό βρίσιμο και αφού άρχισε να δουλεύει το πράγμα ήρθε η σειρά μου και της είπα ότι θέλω μια ακτινογραφία θώρακος. «Θα σου κλείσω ραντεβού για αύριο» μου λέει. Εκείνη την ώρα κι έχοντας φάει όλη τη μαλακία του πράγματος στη μάπα έσκυψα προς το μέρος της κι άκουσα τον εαυτό μου να της λέει «είμαι εδώ και περιμένω από το πρωί, δεν καταλαβαίνω γιατί πρέπει να φάω τη μέρα μου και να τελικά να έρθω αύριο για να φάω την ίδια ταλαιπωρία με σήμερα, μια ακτινογραφία θώρακος θέλω, όχι εγχείρηση ανοιχτής καρδιάς». Με κοίταξε και μου ανακοίνωσε, «δεν μπορώ να κάνω κάτι…». Εκείνη τη στιγμή τσαλάκωσα το χαρτί που κρατούσα και πήγα να φύγω βρίζοντας αλλά ο πατέρας μου που ήταν λίγο πιο πέρα με πρόλαβε και άρχισε να της τα χώνει φωνάζοντας, «θα με εξυπηρετήσεις τώρα αλλιώς θα σας κάνω μεγάλη πλάκα». Τότε η τύπισσα τρομαγμένη και με μια άγαρμπη ευγένεια μου είπε να μπω μόνος μου στους γιατρούς και να τους πω τι θέλω κι ότι θα με δεχθούν… Το έκανα και μια άλλη γκόμενα εκεί μου είπε ότι πρέπει πρώτα να μου ανοίξουν φάκελο στη γραμματεία, «Έλεος». Μετά από διαδοχικά πήγαινε έλα, δικά μου και του πατέρα μου μεταξύ γραμματείας, γιατρών και προϊσταμένης τελικά κατάφερα και μπήκα κι έβγαλα την ακτινογραφία σε μια διαδικασία που διήρκεσε 30 δευτερόλεπτα και για την οποία περίμενα βρίζοντας επί δύο και κάτι ώρες. Όταν βγήκα κάθισα δίπλα στον πατέρα μου που είχε ηρεμήσει λίγο, εγώ ακόμα μέσα στα νεύρα και την νύστα δεν είχα όρεξη να μιλήσω, μόνο σκεφτόμουν σκέψεις περίπλοκες με το δηλητηριασμένο μυαλό μου. Εκείνη την στιγμή πέρασε από μπροστά μας ένα παλικάρι, με σοβαρό πρόβλημα στο πόδι, με μια πατερίτσα και την υποβοήθηση μιας κυρίας που μάλλον ήταν η μητέρα του. «Αυτά είναι προβλήματα, όχι το σημερινό σκηνικό, να χαίρεσαι που δεν έχει συμβεί κάτι τέτοιο», είπε ο πατέρας μου διαβάζοντας την σκέψη μου, μόνο που την διάβασε μισή γιατί εγώ σκέφτηκα τι είχε τραβήξει αυτός ο άνθρωπος που προφανώς χρειαζόταν κάτι πιο σύνθετο από μια ακτινογραφία θώρακος, σκέφτηκα ότι θα μπορούσα να είμαι στη θέση του εγώ ή άνθρωποι δικοί μου και να βιώνουμε την ταλαιπωρία του. Σκέφτηκα ότι έτσι είναι όλα στην Ελλάδα, σκέφτηκα πόση βλακεία είχα δει κι ακούσει σήμερα και πόσο πολύ αναξιοπρέπεια υπάρχει, μετά κατάλαβα ότι κι εγώ έγινα αναξιοπρεπής, με έκαναν να γίνω γιατί δεν αντιλαμβάνονται τα προφανή, γιατί δεν κάνουν τη δουλειά τους, γιατί σε γράφουν εκεί που δεν πιάνει μελάνι. Άνθρωποι που έχουν μηδενική παιδεία και που δεν έχουν τις στοιχειώδεις ευαισθησίες ορίζουν τη ζωή σου. Άνθρωποι που έχουν καταλάβει μια θεσούλα και λειτουργούν το σύστημα έχοντας ως εξέχοντα προσόντα το εξής ένα, ήταν παιδιά κομματικών στρατών. Πόσοι έχουν χάσει τη ζωή τους από αυτό το χάος που λέγεται ΕΣΥ; Πόσοι άλλοι έχουν χαραμίσει τη ζωή τους εξαιτίας αυτού του κράτους που δεν μπορεί να χωρίσει δυο γαϊδουριών άχυρα; Η αστυνομία είναι σαν το ΕΣΥ, το ΕΣΥ είναι σαν τον ΟΣΕ, ο ΟΣΕ είναι σαν την παιδεία, η παιδεία είναι σαν τον στρατό, όλα είναι σαν το λεωφορείο και τελικά πάντα εσύ τρως την απουσία, καμία φορά αν είσαι πιο άτυχος πεθαίνεις κιόλας… Ξανακοίταξα το παιδί που κούτσαινε, έβαλα το πρόσωπο μου μέσα στις παλάμες μου και από τα νεύρα, την νύστα και την απελπισία δάκρυσα…

Όταν επέστρεψα σπίτι άνοιξα το κανάλι της βουλής. Εν μέσω οικονομικής κρίσης κι ενώ οι αγρότες είναι στον δρόμο η συνεδρίαση ήταν αφιερωμένη στον στρατηγό Πλαστήρα. Στο βήμα ήταν ο Σιούφας ο οποίος διάβαζε το «σκέφτομαι και γράφω» του στο οποίο εκθείαζε τον μεγάλο άνδρα μιλώντας για την σημασία της συλλογικής αποδοχής της ιστορίας και την αξία της ιστορικής μνήμης… Προφανώς η στροφή στον παρελθόν δεν είναι παρά ο επιτηδευμένος και άτεχνος στρουθοκαμηλισμός ενός κράτους και μιας χώρας χωρίς παρόν και μέλλον.

(Ο Χάρης και οι αγελάδες του θα παρουσιαστούν την Δευτέρα 9 Φεβρουαρίου για να υπηρετήσουν με χιούμορ και αξιοπρέπεια αυτήν την πατρίδα που περιγράφεται παραπάνω προετοιμάζοντας ταυτόχρονα την δημιουργική επάνοδο τους. Αν τους πετύχετε σε κάποιο στρατόπεδο, σε σκοπιά ή στο ΚΨΜ, μη διστάσετε να τους ζητήσετε τσιγάρο. Παρόλο που δεν καπνίζουν θα χαρούν να κουβεντιάσουν μαζί σας…)

Advertisements

26 Σχόλια

  1. υπομονή Χάρη, εγώ σήμερα έφαγα 7 ώρες (και όμως ΝΑΙ) για να βγάλω την ακτινογραφία θώρακος..ευτυχώς όμως για να απολυθώ και όχι για να παρουσιαστώ.

    Η κατάσταση μέσα είναι χειρότερη από ότι απέξω, εγώ στο στρατό συνειδητοποιήσα (όπως και οποιοσδήποτε με ανοιχτά μάτια) που πάνε τα λεφτά του καημένου του φορολογούμενου. Βγαίνω με μια αηδία τόσο μεγάλη που δεν θέλω να μείνω πλέον Ελλάδα.

    Σημείωση ότι δεν πέρασα άσχημα…απλά βλέπεις μερικά τρελά κωμικοτραγικά πράγματα, κλεψιές, καταχρήσεις.

    Άντε καλή θητεία…


  2. Να είσαι καλά φίλε μου, καλός πολίτης και υπομονή… Αυτό ακριβώς που λες σκεφτόμουν σήμερα, τα πεταμένα κρατικά λεφτά… Χίλιοι κι ένας λόγοι για να κλέβουμε την εφορία!


  3. Χάρη δεν έχω λόγια. Να προσέχεις τον εαυτό σου και θυμήσου ότι περνάει γρήγορα ο καιρός, μην στενοχωριέσαι για τον στρατό. Όπως φαίνεται από αυτά που έγραψες η πατρίδα σου παρέχει άπλετους άλλους λόγους για να στενοχωριέσαι έτσι κι αλλιώς.


  4. Null, ο στρατός είναι το τελευταίο που με θλίβει και παρόλο που με γνώρισες για λίγο με ξέρεις αρκετά καλά ώστε να το ξέρεις. Θα τα λέμε φίλε μου.


  5. και εισαι σιγουρος οτι δεν θες να ξαφυγεις οσο πιο μακρια μπορεις;
    αυτο το κρατος υπαρχει εξαιτιας τις διστακτικοτητας των πολιτων να φυγουν για κατι καλυτερο και πιο εξιοπρεπες


  6. Αυτό το ποστ λέω να το να το βάλω στα bookmarks, για να το έχω εύκαιρο κάθε φορά που οι συννεφιές κι οι βροχές θα με κάνουν να νοσταλγώ το μπουρδέλο.

    Καλή θητεία και καλό κουράγιο! 🙂


  7. ελπίζω πάντως να μην σε χάσουμε εντελώς…


  8. @Кроткая: ακριβώς αυτό!


  9. Παιδιά σας ευχαριστώ όλους πάρα πάρα πολύ, ειλικρινά θα μου λείψετε αν και δεν θα χαθώ τελείως, δεν έχω τέτοια πρόθεση! 🙂


  10. Χάρη,
    είναι βραδάκι αρχές γενάρη και πιάνει τον φίλο μου κωλικός επειδή έχει πέτρες στα νεφρά. Τρέχουμε στο νοσοκομείο. Χτυπάμε πρώτο κουδούνι στα επείγοντα, μας ανοίγουν αφού πάρουν τα στοιχεία μας από το θυροτηλέφωνο, χτυπάμε δεύτερο κουδούνι, μας ανοίγουν, πάμε στην υποδοχή και χτυπάμε τρίτο κουδούνι. μας ανοίγει ένας νοσοκόμος και αφού μας ξαναζητάει τα στοιχεία αρχίζει να παίρνει ιστορικό. «το έχετε ξαναπάθει;» ρωτάει «μια φορά πριν από 10 χρόνια.» τηλεφώνησε στον γιατρό για να δει τι θα γίνει και επιστρέφει μετά από μισή ώρα για να μας πει πως δεν γίνεται να μας δεχτεί γιατί εφόσον το περιστατικό έχει ξανασυμβεί δεν ορίζεται ως επείγον και πρέπει να πάμε στον γιατρό. Πού να βρούμε γιατρό μέσα στην νύχτα; οι ολλανδοί για όλα έχουν την λύση, παίρνει ο τύπος τηλέφωνο και μας κλείνει ραντεβού. άντε πάλι να τρέχουμε στον γιατρό. ξαναχτυπάμε τα δυο κουδούνια, μας ξαναανοίγουν, μας ξαναπαίρνουν ιστορικό όταν άρχισα να φωνάζω πως δεν είναι δυνατόν δύο ώρες τώρα ο άνθρωπος να σέρνεται στο πάτωμα κλαίγοντας από τον πόνο και εσείς να μας ρωτάτε το όνομά μας 15 φορές. Τελικά διαπίστωσαν πως είχαν πάρει από το νοσοκομείο και μας άφησαν να περάσουμε στην αίθουσα αναμονής. Μετά από μισή ώρα ακόμη, βρέθηκε μια κοπέλα που μας παραχώρησε την σειρά της, λέγοντας στην γιατρό να δεχτεί πρώτα τον νεαρό που φαίνεται να πονάει πολύ. Και όλο αυτό για μια ένεση.
    Καλά, όχι αυτό πρέπει να σε παρηγορεί αλλά νομίζεις πως μόνο στην ελλάδα συμβαίνουν αυτά?

    καλή συνέχεια και τα λέμε!


  11. @cristinaamp:
    Συμφωνώ. Πρόσφατα χρειάστηκα γιατρό Κυριακάτικα (Γερμανία) και στο νοσοκομείο περίμενα σε κακή κατάσταση για ~5 ώρες, για εξετάσεις που δεν κρατάνε πάνω από μισή ώρα και χωρίς να έχει και κόσμο στα επείγοντα. Το μόνο καλό είναι ότι περιμένοντας δεν είδα κολλητούς των γιατρών και των νοσοκόμων να μπαίνουν και να μου τρώνε τη σειρά με το «έτσι θέλω».

    @harisheiz:
    Επικό post. Καλός φαντάρος, ο καιρός περνάει σύντομα (και πλέον η θητεία είναι και πολύ μικρή). Λίγες σύντομες συμβούλες:
    1. Μπορείς να είσαι αόρατος; Να είσαι.
    2. Συμφιλιώσου από τώρα με το γεγονός ότι θα δεις πράγματα που η λογική σου δεν χωράει με τίποτα. Μη χάσεις την ψυχραιμία σου.
    3. Όταν πέσεις σε εκείνον τον καραβανά (πάνω από μία φορές, πιθανότατα) που θα σου ζητήσει κάτι που δεν γίνεται, να ξέρεις ότι το κάνει απλώς γιατί θέλει να βγάλει κάποια ευθύνη από πάνω του. Οι καραβανάδες είναι, συνήθως, οι μεγαλύτεροι ευθυνόφοβοι στον κόσμο. Πες «μάλιστα», κανε στροφή, κάνε ότι γίνεται και μετά αν ποτέ σου ζητήσει ρέστα (που δεν πρόκειται γιατί ποτέ δεν υπάρχει followup στον στρατό) πες του ότι δεν κατάλαβες καλά τι ζητούσε. Ο καλός και χαζός δεν την πληρώνει ποτέ.
    4. Υπάρχουν και καλοί/αξιόλογοι άνθρωποι στον στρατό. Δεν είναι όλοι οι φαντάροι απόφοιτοι ΑΣΒΟΚ (Ανωτάτη Σχολή Βοσκών Ορεινής Κρήτης), και δεν είναι όλοι οι καραβανάδες αμόρφωτες κότες που ενδιαφέρονται μόνο για το Στοίχημα. Κάποιοι είναι έξυπνοι και λογικοί, και όταν συναντήσουν άλλον έξυπνο και λογικό φαντάρο διασκεδάζουν το σπάνιο φαινόμενο και την παρέα του.


  12. το ποιο παράλογο πράγμα που είδα εγώ στην θητεία μου (μάγειρας ήμουν) ήταν να βλέπω καραβανά να πηδάει μέσα στο κάδο με τα σκουπίδια για να πάρει σακούλες με αποφάγια για τα γουρούνια του.


  13. Γεια σου Χαρη! Καλο κουράγιο στο στρατο (πωπω δεν καταλαβα οτι θα πηγαινες ΤΟΣΟ γρηγορα!) και ναι μη χαθεις τελειως! Δεν ειναι τοση φρικη πιστευω αμα το παρεις αποφαση για καποια πραγματα. Πχ απολυτη ελειψη λογικης, ετσι? Στο κατω-κατω, ανθρώπους εχει μεσα. Αλλα δεν ξερω κιολας, κοριτσακι ειμαι…

    (Επίσης, αν ερθεις σε καμια παραμεθώριο στο Κιλκίς ξερω γω, να μου πεις! :Ρ)


  14. φίλε μου με το καλό να πας και σύντομα να ξεμπερδεύεις,

    θα έχεις την ευκαιρία να ανακαλύψεις μύριους πόσους τρόπους που έχει γεννήσει η στρατιωτική διανόηση για να σε ταλαιπωρεί. Δυστυχώς το κείμενο σου ακολούθησε την εμπειρία σου, διαφορετικά θα μπορούσα μετά βεβαιότητας να σου πω, πως δεν χρειάζεται καθολού να βγάλεις ακτινογραφία για να παρουσιαστείς στον στρατό. Φυσικά και πολλοί επιλέγουν να το κάνουν αλλά οι τυχεροί που δεν πρόλαβαν είναι οι μόνοι που πριν ορκιστούν στρατιώτες έχουν την τύχη να βγουν απο το κέντρο για μια βόλτα μέχρι το 401 – που πίστεψε με σε συνθήκες στρατού φαντάζει το λιγότερο Grande Bretagne προ παρακμής.

    Εύχομαι να έχεις τον ωραίο λόγο σου σύμμαχο στις ατελείωτες ώρες βαρεμάρας που θα έρθουν και τα κείμενα σου να μας κρατούν παρέα όποτε αυτό είναι δυνατό.

    Καλή δύναμη


  15. εξαιρετικο κειμενο.
    καλη θητεια (θα περασει γρηγοροτερα απο οσο φανταζεσαι ο καιρος)


  16. kala kouragia re.an vre8eis kamia xan8h let me know.
    pare apofash merikes mlkies kai poreusou.olo kai kapoia tsakalakia 8a vreis kai ekei mesa.ageladitses sto xaki h nea moda fetos…piece


  17. Χάρη, ένα θα σου πω (παρά το γεγονός ότι ήθελα, όπως ξέρεις να μεταναστευσω στην Ολλανδία, αν μη τι άλλο, για μια αξιοπρεπή ευθανασία -αν, αν, λέω αν χρειαζόταν κάποτε!)… θα σου πω ότι τον καιρό που ζούσες εκεί, ο τρόπος που έγραφες με άφηνε έκθαυμβη, σε σημείο κόμπλας, κάπου σε έχανα δλδ. που σημαίνει ότι τώρα έχεις «προσγειωθεί» σε μια ανώμαλη πραγματικότητα, αλλά αν ήταν να γίνει, να έγινε, και βγήκες σώος κι εναργής στο γράψιμο. Οπότε θα βγεις κι από το άλλο το τούνελ, δες το σαν πηγή ανεξάντλητων τέτοιων ιστοριών, διασκέδασέ το όσο μπορείς, και γράφε μας και κάτι πού και πού. Καλός πολίτης -ξανά- μετά!… 🙂 🙂 🙂


  18. Χάρη μη σπας ρε φίλε πλάκα θα χει σου το λέω κι εγώ που ξέρω και πηγαίνω ακόμα λύκειο 😛 ……………………………….
    …………………………………………….
    …………………………………………….
    …………………………………………….
    …………………………………………….
    …………………………………
    …………………………………………….
    ……………………………………………. Αλλά όπως και να ναι εκεί μην το βάλεις κάτω :D:D να αποδείξεις ότι είσαι I_M_B_A ρεεεεεε καλή θητεία!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!


  19. καλή θητεία χάρη! Σου ευχομαι να φύγει με μια ανάσα αυτή η θητεία (εεε….τοσο γρηγορα!)


  20. Dear Χάρη, πρώτη φορά γράφω εδώ!
    Κι ομως έκανες λάθος!…
    Είχα ακτινογραφια που μπορούσα να σου δώσω. Άλλωστε όπως θα δεις κοιτάνε περισσότερο την σφραγίδα του νοσοκομείου, παρά τον ίδιο τον ακτινογραφημένο θώρακα….
    Πιο σοβαρά λίγο τωρα,
    Και στο στρατό όπως θα δεις τους ενδιαφέρει περισσότερο το σωμα – δύο χέρια, με το ένα κρατάς το όπλο με το άλλο την σκούπα – φαράσι – τσουγκράνα – κοπτικό γκάζόν – μπατανόβουρτσα – αποφρακτικό σωλήνα βόθρου! – ή στη χλίδα κανένα mouse μπροστά από καμία δεκατεσσάρα οθόνη κατακίτρινη (αναφέρομαι στο χρώμα του περιβλήματος – όχι στα pixel)…
    Τους ενδιαφέρει περισσότερο το σώμα απότι αυτό που υπάρχει στο σώμα – εσένα δηλαδή.
    Η ουσία είναι οτι πρέπει κάτι να γίνεται για να γίνεται, και αν γίνεται να γίνεται όσο πιο εύκολα γίνεται και προπαντός πιο ανώδυνα για αυτόν που το εκτελεί, χωρίς καμία πολύπλοκη σκέψη, και χωρίς μη προκαθορισμένες κινήσεις.
    Αποκλείεται ο οδηγός να σκεφτεί οτι πίσω από την ρεκλάμα στην στάση μπορεί να είναι κάποιος. – Δεν το κανει από κακία, το κάνει από κάψιμο – όπως γράφω πιο πάνω…
    Αποκλείεται να σε ακούσει κάποιος σε νοσοκομείο αν δεν είναι συγγενής, φίλος, ή γκόμενα που σε γουστάρει… Δεν το κανει από κακία – το κάνει από μια ανάγκη που έχει να ολοκληρώσει την υπηρεσία του όσο πιο ανώδυνα, όσο πιο ήπια, χωρίς πολύπλοκες σκέψεις και καθυστερήσεις, αφού είναι πεποισμένος ότι έχει εκπληρώσει και με το παραπάνω την υποχρέωση του απέναντι στην εργοδότρια μαμα πατρίδα, απλά με την παρουσία του στην όποια υπηρεσία…
    Δεν είναι οι ηθοποιοί το πρόβλημα είναι το σενάριο…

    Λοιπόν έχεις περίπου 365 μέρες να καταλάβεις τι χρειάζεται ο στρατός. Εγώ ακόμα δεν έχω καταλάβει, αλήθεια.
    Το σενάριο εκεί είναι προκαθορισμένο, έχει ρόλους μόνο για κομπάρσους, και δεν δίνεται όσκαρ σε κανένα. Πρέπει απλά να μπείς και να παίξεις απλό είναι.
    Έχει ένα καλό κι ένα κακό σε αυτό το παιχνίδι. Το καλό είναι πως έχει κι άλλους εκεί. Το κακό είναι πως οι περισσότεροι είναι μακακες.
    Μπες και παίξε!
    Χαλαρά, καθόλου μα καθόλου σοβαρά και πάνω απόλα διεκπεραιωτικά. Σαν οδηγός λεωφορείου…
    Καλό παιχνίδι!


  21. Another one bites the dust 🙂
    Θέλει χιούμορ ο στρατός. Οι μέρες θα περάσουν άλλωστε προτού το καταλάβεις. Καλή θητεία και φρόντισε να μην σταματήσεις ούτε το διάβασμα ούτε το γράψιμο… Θα διαπιστώσεις άλλωστε πως εκεί μέσα είναι ο τερματικός σταθμός των λεωφορείων για τα οποία κάνεις λόγο.


  22. […] Το Λίγο πριν το στρατό του […]


  23. ΠΟΛΥ καθυστερημένα είδα και διάβασα ΟΛΟ αυτό το ποστ (μαζί με το τελευταίο της 25ης Φεβρουαρίου)…
    Διότι σχεδόν όλο το Φεβρουάριο και αρχές Μαρτίου είχα ξαφνικά πάρα πολλή δουλειά και ο μόνος τρόπος να μην καθυστερώ ήταν να ΜΗΝ ανοίγω καν το Feed-reader από όπου διαβάζω τα μπλογκ (και το δικό σου Χάρη)..
    Μία μόνο φορά πήρε το μάτι μου (από σύντομη επίσκεψη) τον τίτλο «Λίγο πριν το Στρατό» και υπέθεσα πως ΣΚΕΠΤΕΣΑΙ να πας, αλλά… ξέροντας την παρανοϊκή ιστορία περί «ανυποταξίας¨» υπέθεσα πως θα είχες μακροχρόνια γραφειοκρατικά μπερδέματα.

    Anyway… ποτέ δεν μετάνιωσα διαβάζοντας δικά σου ποστ, πάντα μετάνιωσα όταν αμέλησα να το κάνω! Το σημαντικο όμως, τώρα, είναι ότι εφόσον υπηρετείς, το ίδιο το μπλογκ αποτελεί κάτι σημαντικότερο από πριν, για κάποιους λόγους (όταν βρεις τρόπο και χρόνο να το διαβάσεις και να ξαναγράψεις). Είναι σημαντική ίσως επαφή με τον «έξω κόσμο».


  24. Με καθυστέρηση μεν αλλά με απόλυτη ειλικρίνια και έχοντας την αίσθηση ότι είναι πιθανό τα γραφόμενά μου να εκληφθούν με λάθος τρόπο καθώς πιθανότατα γενίκευσα παραπάνω από όσο θα έπρεπε (αν και δεν έχω την τάση να το κάνω και οι σταθεροί αναγνώστες του blog το γνωρίζουν καλά) ή καλύτερα δεν τόνισα το σύμπαν των εξαιρέσεων στο βαθμό που του αξίζει (όπως και θα ήθελα). Χρωστώ μια διευκρίνιση ώστε να αποφύγω να αφήσω στους αναγνώστες την αίσθηση που αφήνει ένας αφορισμός, γιατί το κείμενο δεν είναι αφοριστικό, είναι φορτισμένο…

    Θεωρώ υποχρέωση μου να ξεκαθαρίσω αυτό που θα έπρεπε να είναι αυτονόητο αλλά δεν φαίνεται στο κείμενο. Υπάρχουν άνθρωποι μέσα σε αυτά τα συστήματα που παλεύουν καθημερινά, που αγωνίζονται και αγωνιούν για τον συνάνθρωπο τους με τρόπο που ξεπερνά τα όρια των ίδιων των συστημάτων τα οποία στελεχώνουν και τελικά αυτοί είναι που κρατούν αυτά τα συστήματα όρθια για το καλό όλων μας.

    Αυτοί είναι άνθρωποι που προσεγγίζουν την ανθρώπινη ύπαρξη με τρόπο απολύτως αποσπασμένο από οτιδήποτε το συναλλακτικό, με τρόπο απολύτως ανθρώπινο, με αυτοθυσία και με μοναδικό κίνητρο την χαρά της προσφοράς στον άλλο, δίνοντας στους άλλους μαθήματα για την πρακτική ουσία μιας αυτοαμοιβόμενης ηθικής.

    Ζητώ μια μεγάλη συγγνώμη από όλους αυτούς τους ήρωες που δεν είχα καμια πρόθεση να αδικήσω. Ευχαριστώ την καλή μου φίλη Άννα που μου το θύμισε με τον πιο ανθρώπινο τρόπο…


  25. […] Posted on Φεβρουαρίου 5, 2009 by null Ο φίλος μου ο Χάρης πάει φαντάρος και περιγράφει την Ελλάδα σαν ένα λεωφορείο: […]


  26. vrika tn mikri s «istoria» tixea, eno epsaxna st google peri…»aktinografias thorakos» kathws parusiazomai se liges meres…
    nomizw malista pws dn eho grapsei pote se «blog» i se kt tetio st internet. fadasu poso me agikse olooo auto pu egrapses. tautizomai me tn kathe leksi pu grafis kai tn kathe katastasi pou perigrafis. den diavasa ta sxolia allwn, mono to keimeno.ap oti vlepo ine 2 xronwn opote poli pithanon oute auto pou grafw twra na to diavasei kapoios, alla dn pirazi. me siginise para poli i istoria s. se mia evdomada beno….eimai etoimos na antimetopiso gia alli mia fora to xaos ts xwras mas.tn mikrografia ts kathimerinotitas kai tn antrhwpwn ts elladas…. toulahiston beno me mia mono thetiki skepsi. oti molis apolitho, meta apo 9 mines an dn alaksi kati pali, tha figo sxedon amesws gia panta eksw , gia to oneiro m… kalh sunexeia sth zwh sou…



Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: