h1

Σε κατάσταση ομηρίας…

08/12/2008

Ο καιρός είναι είρωνας, όμορφη μέρα με φως, δηλαδή ακριβώς το αντίθετο από αυτό που συμβαίνει σήμερα. Mε εξαίρεση τον καιρό είναι κακή μέρα, σκοτάδι, μεσαίωνας. Δεν είναι μόνο ότι χάθηκε μια ζωή, το χειρότερο είναι ότι αυτό δεν είναι ένα τυχαίο περιστατικό, δεν είναι μια παράπλευρη απώλεια, είναι το μάλλον αναμενόμενο τίμημα ενός ακήρυχτου πολέμου που δεν ξεκίνησε προχθές και ούτε θα λήξει αύριο. Ακριβώς για τον λόγο αυτό δεν έχει ιδιαίτερο νόημα να εστιάσει κανείς την αναζήτηση των αιτίων των επισοδείων αποκλειστικά στο γεγονός του θανάτου και είναι τουλάχιστον υποκριτικό να αναζητά η κυβέρνηση ευθύνες μόνο στην αστυνομία. Ο αστυνομικός που πάτησε την σκανδάλη δεν είναι παρά ο τελευταίος κρίκος σε μια μακρά αλυσίδα και το γεγονός της εν ψυχρώ δολοφονίας καθαυτό το προϊόν μιας πραγματικότητας που έχει διαμορφωθεί εδώ και πολλά χρόνια και οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην γέννεση τέτοιων φαινομένων.

Δεν είναι η πρώτη φορά που αστυνομικός πυροβολεί εν ψυχρώ άοπλο πολίτη και βεβαίως δεν είναι η πρώτη φορά που κάποιοι τα σπάνε. Η πόλωση, η βία, οι ακρότητες και φυσικά η κατάχρηση εξουσίας δεν εμφανίστηκαν χθες από το πουθενά. Σε μια χώρα που δεν έχει καμία κουλτούρα σεβασμού των ανθρώπινων ελευθεριών το χθεσινό δεν είναι ένα μεμονωμένο περιστατικό όπως κάποιοι (κυβέρνηση – αστυνομία) προσπαθούν να μας πείσουν, και δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως τέτοιο. Το πρόβλημα είναι ευρύτατο και η έκρηξη οργής δεν αφορά αποκλειστικά την μικροκλίμακα του χθεσινού γεγονότος των Εξαρχείων, αυτό ήταν απλά η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι το οποίο παραμένει πάντα γεμάτο και περιμένει την επόμενη σταγόνα, εκτός κι αν συμβεί κάτι (απίθανο) και αποκλιμακωθεί η ένταση που είναι μόνιμη τα τελευταία χρόνια. Όταν σε αυτό το κράτος οι μπάτσοι έχουν την δυνατότητα να δρουν μονίμως κατά παράβαση και σε βάρος του πολίτη και να παραμένουν ατιμώρητοι (πάμπολλες περιπτώσεις και δεν θα αναφερθώ ονομαστικά) τότε αυτό μοιραία γεννά μια βεντέτα και ένα αβυσσαλέο μίσος που ζητά δικαίωση. Εφόσον η Ελληνική δικαιοσύνη όχι μόνο αδυνατεί να την παρέχει αλλά αντίθετα με περίσσιο θράσος μεροληπτεί προκλητικά υπέρ αυτών των αστυνομικών που θα έπρεπε να τιμωρούνται βαρύτατα είναι αναμενόμενο κάποιοι πολίτες να διεκδικούν την αυτοδικία, δεν τους μένει άλλος τρόπος. Αν διαφωνείτε ρίξτε μια ματιά στις ποινές που επιβλήθηκαν για την περίπτωση της ζαρντινιέρας.

Οι Έλληνες αστυνομικοί θα έπρεπε να είναι προστάτες των πολιτών και μέσω αυτού της δημοκρατίας όμως δεν μπορείς να ζητήσεις από κάποιον να προστατεύσει κάτι στο οποίο δεν πιστεύει, κάτι που δεν έμαθε ποτέ τι σημαίνει. Ο Έλληνας μπάτσος εκπαιδεύεται για να είναι μπάτσος, όχι ως πολίτης που προστατεύει πολίτες αλλά ως εξουσία που προστατεύει εξουσίες και αφηρημένες ιδέες ή αν προτιμάτε ιδεοληψίες (πατρίς, θρησκεία, μαλακία). Αυτός ο κατασκευασμένος μπάτσος κυκλοφορεί με ένα όπλο και αδυνατεί να διακρίνει την διαφορά ανάμεσα σε ένα παιδί και σε έναν κακοποιό, βλέπει τα πάντα ως απειλές για μια αόριστη εξουσία, πολλαπλασιάζει τη διαφωνία του και την κάνει δολοφονία και αυτό δεν είναι απλά μια παρενέργεια αλλά η ίδια η αρρώστια του συστήματος που ο μπάτσος μέσα στο κεφάλι του νομίζει ότι προστατεύει, με το οποίο ταυτίζεται. Αυτός ο μπάτσος δεν αισθάνεται εκπρόσωπος της εξουσίας, αισθάνεται ότι είναι ο ίδιος η εξουσία, αισθάνεται ανώτερος του πολίτη και απειλούμενος από αυτόν καθώς πιστεύει ότι όλοι είναι ένοχοι μέχρι αποδείξεως του εναντίου. Ξέρω πολλούς ανθρώπους που σκέφτονται έτσι, δεν έχουν καμία αίσθηση της κοινωνικής δικαιοσύνης και στην αξιακή τους κλίμακα τοποθετούν τις ιδεοληψίες τους υψηλότερα από την ανθρώπινη ζωή. Δεν είναι μόνο αστυνομικοί, συχνά είναι παπάδες, εκπαιδευτικοί, πολιτικοί, αθλητές, δημοσιογράφοι, οικονομολόγοι, γιατροί, αριστεροί και δεξιοί κλπ. Είναι όλοι τους βλαπτικοί για την κοινωνία όπως και ο αστυνομικός με τη διαφορά ότι αυτοί δεν έχουν όπλο. Όλοι όμως αυτοί φορτίζουν και πολώνουν και όλοι τελικά συμβάλλουν ηθελημένα ή μη στην συντήρηση ενός κοινωνικού εμφυλίου. Είμαστε όλοι όμηροι αυτής της κατάστασης.

Από εκεί και πέρα δεν τρέφω καμία ελπίδα ότι θα αλλάξει κάτι, δεν έχω καμία εμπιστοσύνη στη δικαιοσύνη και φυσικά δεν έχω καμία εμπιστοσύνη στην αστυνομία ούτε στην νυν, αλλά ήδη πρώην, κυβέρνηση η οποία μιλάει για παραδειγματικές τιμωρίες και άλλα όμορφα. Το πρόβλημα πρέπει να εξεταστεί μακροσκοπικά και να μείνουν στην άκρη τα περί παραδειγματικών τιμωριών γιατί δεν είναι παρά λόγια εντυπωσιασμού (ακούω τώρα και τον Γιακουμάτο να λέει ότι θα τιμωρηθούν «αμείλικτα» οι υπεύθυνοι). Άλλωστε η λέξη «παραδειγματικά» μάλλον επισημαίνει το πόσο σκοτεινές είναι οι αντιλήψεις που κυριαρχούν στην Ελλάδα σε σχέση με τα ανθρώπινα δικαιώματα, κυριολεκτικά Μεσαίωνας καθώς χρονολογικά η πρακτική των «παραδειγματικών τιμωριών» βρίσκει της ρίζες της κάπου εκεί. Παραδειγματικά τιμωρούν οι κοινωνίες που δεν είναι σε θέση να θεσμοθετήσουν και να οργανώσουν σωστά τα νομικά τους πλαίσια, τους ελεγκτικούς και δικαστικούς φορείς ώστε να λειτουργούν δίκαια σεβόμενοι τους πολίτες και την προσωπική τους αυτοδιάθεση. Το μόνο που τους μένει λοιπόν είναι να τιμωρούν «παραδειγματικά» κάποιον ώστε να ικανοποιήσουν το λαϊκό αίσθημα και να εκφοβίσουν (παραδειγματίσουν) όλους τους υπόλοιπους για να μην κάνουν τα ίδια. Στις οργανωμένες κοινωνίες οι τιμωρίες είναι απλά αυτές που ορίζει ο νόμος και εφαρμόζονται για όλους. Επιπλέον, το να λέει κανείς ότι θα τιμωρηθούν οι υπεύθυνοι δεν είναι παρά το αυτονόητο και ανεξάρτητα από το τι τελικά θα γίνει στο δικαστικό σκέλος της υπόθεσης, αυτή η επαναλαμβανόμενη δήλωση του αυτονόητου «θα τιμωρηθούν οι ένοχοι» το μόνο που κάνει είναι να ενισχύει την αίσθηση ότι επικρατεί η ατιμωρησία.

Κλείνοντας θα προσθέσω αυτό που θεωρώ ότι είναι το χειρότερο από όλα, ότι δηλαδή αυτό το κράτος δυστυχώς κατάφερε να μεγαλώσει ακόμα μια γενιά νέων παιδιών μέσα σε ένα κλίμα βίας, μίσους και ανασφάλειας. Αυτό είναι που με θλίβει περισσότερο.

Αντίο Αλέξανδρε.

Advertisements

7 Σχόλια

  1. πολύ σωστά Χάρη. Και σήμερα ο εισαγγελέας στη δίκη της ζαρντινιέρας πρότεινε μείωση ποινών. Οπότε η «οργανωμένη κοινωνία» μάλλον πάει περίπατο.


  2. Απίστευτο. Φτιάχτηκε group στο facebook για τον πιστολέρο δολοφόνο
    http://kafeneio-gr.blogspot.com/2008/12/group-facebook.html

    Χάρη σε διαβάζω από το τέλος προς την αρχή (χεχε)

    Επιπλέον, το να λέει κανείς ότι θα τιμωρηθούν οι υπεύθυνοι δεν είναι παρά το αυτονόητο και ανεξάρτητα από το τι τελικά θα γίνει στο δικαστικό σκέλος της υπόθεσης, αυτή η επαναλαμβανόμενη δήλωση του αυτονόητου “θα τιμωρηθούν οι ένοχοι” το μόνο που κάνει είναι να ενισχύει την αίσθηση ότι επικρατεί η ατιμωρησία.

    Πολύ σωστά, μόνο που δεν είναι απλή αίσθηση. ΕΠΙΚΡΑΤΕΙ ΑΠΟΛΥΤΗ ΑΤΙΜΩΡΗΣΙΑ όπως ξέρεις. Επομένως, όμως, ορισμένοι οργισμένοι κάνουν και ΑΥΤΟΔΙΚΙΑ.

    Το μόνο που τους μένει λοιπόν είναι να τιμωρούν “παραδειγματικά” κάποιον ώστε να ικανοποιήσουν το λαϊκό αίσθημα και να εκφοβίσουν (παραδειγματίσουν) όλους τους υπόλοιπους για να μην κάνουν τα ίδια.

    ΕΤΣΙ, μα… ΟΥΤΕ ΚΑΝ.
    Στην πραγματικότητα προσπαθούν να μαγειρέψουν ελαφρυντικά και δεν μπορούν να βρουν. Σαν συνέπεια παραιτήθηκαν οι δύο δικηγόροι του δολοφόνου. Είτε γιατί δεν δέχονται να καλύψουν κραυγαλέα ψεύδη είτε γιατί φοβούνται τη λαϊκή οργή όταν… αθωωθεί.

    Ο αστυνομικός που πάτησε την σκανδάλη δεν είναι παρά ο τελευταίος κρίκος σε μια μακρά αλυσίδα και το γεγονός της εν ψυχρώ δολοφονίας καθαυτό το προϊόν μιας πραγματικότητας που έχει διαμορφωθεί εδώ και πολλά χρόνια και οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην γέννεση τέτοιων φαινομένων.

    Ετσι ακριβώς, όλοι το ξέρουν μα πολλοί ξεχνάνε δυστυχώς.

    Επίκειται ποστ με αυτά και πολλά άλλα, θα λινκάρω τούτο εδώ.


  3. Χαρη έχεις σχόλιο με λινκ σε αναμονή έγκρισης.
    γειαχαραντάν


  4. […] 4) Για βαθιά ανάλυση, αλλα και… εξαιρετικά απλή, κατανοητή, συνιστώ το νέο ποστ του Χάρη (Crazy Cows blog): Σε κατάσταση ομηρίας… […]


  5. «το μάλλον αναμενόμενο τίμημα ενός ακήρυχτου πολέμου που δεν ξεκίνησε προχθές και ούτε θα λήξει αύριο»
    Ακριβώς. Ένας ακήρυχτος πόλεμος τον οποίο όλοι βολικά ξεχνούν και του οποίου η ιστορία με τους αναρχικούς ή «αναρχικούς» δεν είναι παρά η κορυφή του παγόβουνου. Μια κοινωνία τρώει τις σάρκες της εδώ και δεκαετίες και το να αναρωτηθούμε το γιατί θεωρείται επικίνδυνο.
    Ακόμα και σ’αυτά τα πλαίσια, πάντως, ο εν ψυχρώ φόνος ενός εφήβου δεν είναι απλά μια σταγόνα στο ποτήρι.


  6. […] τρόπο τις σκέψεις μας στα τελευταία του δύο ποστς (εδώ και εδώ). Κρατάω τις παρακάτω προτάσεις που με […]


  7. […] περισσότερα για το θέμα της δολοφονίας του μικρού Αλέξανδρου έχω γράψει στο post “σε κατάσταση ομηρίας” (κλικ) […]



Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: