h1

Περί ενηλικίωσης και εσωστρέφειας της ελληνικής μπλογκόσφαιρας

25/11/2008

newspaper2

Αποφάσισα να γράψω αυτό το post με αφορμή το πρόσφατο άρθρο του Νίκου Ξυδάκη στην Καθημερινή το οποίο μπορείτε να βρείτε εδώ (κλικ) για το οποίο η φίλη μου η Μαρία ζήτησε την γνώμη μου. Το άρθρο γράφτηκε με αφορμή την πρόσφατη έρευνα της VPRC που αναφέρεται στο blogging και στους bloggers. Πριν προχωρήσω σε σχολιασμό θα ήθελα να αναφέρω ότι για την έρευνα της VPRC ήδη έχω γράψει πολλά σε παλαιότερο post, όταν ήταν ακόμα σε εξέλιξη, τα οποία μπορείτε να διαβάσετε εδώ (κλικ).

Ο κύριος Ξυδάκης αναφέρεται σε πολλά πράγματα που δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω με ακρίβεια, όπως για παράδειγμα ότι το hype του blogging ξεκίνησε λίγο πριν το καλοκαίρι του 2007 και ότι ξαφνικά εμφανίστηκε το «επάγγελμα» blogger. Εκείνη την εποχή ήμουν Ολλανδία και μόλις ξεκινούσα το blog από προσωπική ανάγκη να γράφω στα ελληνικά και χωρίς να έχω ξεκάθαρη γνώση του τι γινόταν στην Ελλάδα. Επιπλέον δεν μπορώ να ξέρω τι συνέβαινε πριν την άνοιξη του 2007 μέσα και έξω από τα blogs για να μπορώ να συγκρίνω. Παρόλα αυτά με κάθε επιφύλαξη νομίζω ότι ο Ξυδάκης σε αυτό το σημείο αλλά και σε πολλά άλλα από όσα γράφει έχει δίκιο. Έχω διαμορφώσει άλλωστε μια περίπου παρόμοια άποψη που όμως δεν την υπερασπίζομαι ως θέση καθώς προκύπτει περισσότερο από μια αίσθηση που έχω αποκομίσει και όχι από μια άμεση γνώση των πραγμάτων. Δεν θα έλεγα ότι ο Ξυδάκης αφορίζει όπως ίσως θα σκεφτούν κάποιοι, κάνει μια προσωπική ανάγνωση και παρόλο που σε κάποια σημεία διαφωνώ ίσως να μην πέφτει και πολύ έξω. Έχοντας γράψει στο παρελθόν για το blogging δεν έλεγα πολύ διαφορετικά πράγματα, με τη διαφορά όμως ότι μιλούσα με αφετηρία το blogging και το περιεχόμενο του, και όχι τα χαρακτηριστικά των bloggers, αποφεύγοντας να τους ομαδοποιήσω ή να τους ταυτοποιήσω. Αντίθετα αυτό είναι κάτι που η VPRC αναζητά και δημοσιεύει και με τη σειρά του ο Ξυδάκης σχολιάζει γενικά όντας ταυτόχρονα αρκετά ευφυής ώστε να αποφεύγει τις γενικεύσεις.

Το hype φαίνεται να ξεκίνησε μετά την δημοσιοποίηση της ιστορίας της Αμαλίας και τις καλοκαιρινές φωτιές. Τα ΜΜΕ τότε ανακάλυψαν το blogging και του έδωσαν δημοσιότητα, το διαφήμισαν, το τροφοδότησαν και τροφοδοτήθηκαν από αυτό. Εκείνο το διάστημα και ταυτόχρονα με την άνοδο του blogging κάποιοι (πολλοί) άλλοι διέκριναν μια δυναμική στο μέσο και έσπευσαν να μιλήσουν γι’αυτό στολίζοντας το με χαρακτηρισμούς τύπου » το κίνημα των bloggers», «οι ενεργοί πολίτες» και άλλα όμορφα επιθυμώντας συχνά να καπελώσουν τους bloggers και να δείξουν ότι ελέγχουν τον χώρο κυρίως λόγω των εκλογών οι οποίες συντήρησαν και το hype του blogging μέχρι το φθινόπωρο του 2007. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι εκείνη την εποχή εμφανίστηκαν και άνθισαν blogs τα οποία μετά τις εκλογές έκλεισαν ή παρέμειναν ανενεργά και δεν θα είναι καθόλου παράξενο αν γίνει το ίδιο στις επόμενες εκλογές.

Σε κάθε περίπτωση εκείνο το χρονικό διάστημα (άνοιξη – φθινόπωρο 2007) φαίνεται ότι το blogging ήρθε στο επίκεντρο δημιουργώντας υπερβολικά πολλές προσδοκίες σε σχέση με αυτά που μπορούσε να πετύχει, άλλωστε κι αυτό το «να πετύχει» το οποίο έχει μια αγωνιστική χροιά και ένα αντίστοιχο προφίλ είναι ένα κατασκεύασμα, προϊόν μιας προβολής κάποιων η οποίοι ήθελαν να προσδώσουν έναν στόχο και μια πολιτική ταυτότητα σε όλο αυτό το πράγμα και να προσδέσουν τη blogόσφαιρα στο άρμα της ανατροπής. Αυτός ο κινηματικός χαρακτήρας δεν ήταν αυτονόητο στον χώρο της blogόσφαιρας (ούτε είναι) αν και βεβαίως ήταν κάτι που ήθελαν αρκετοί bloggers που πίστευαν (και πιστεύουν) ότι με το νέο μέσο μπορούν να αλλάξουν τα πράγματα. Από την άλλη φυσικά ήταν και είναι πολλοί αυτοί που θέλουν να αλλάξουν πράγματα για τον εαυτό τους, αυτοί που αποζητούν μια προβολή και επιθυμούν να κερδίσουν κάτι. Όλοι αυτοί, ανεξάρτητα από τους σκοπούς και τις επιδιώξεις τους, τον τόπο κατοικίας τους, τα πολιτικά ή θρησκευτικά τους πιστεύω, το περιεχόμενο και το ύφος της γραφής τους είναι bloggers και συνθέτουν την Ελληνική blogόσφαιρα όπως ακριβώς συνθέτουν και την Ελληνική κοινωνία, ως ένα μωσαϊκό ανεξάρτητων μεταβλητών. Αυτό το κοινωνικό μωσαϊκό που το καλοκαίρι του 2007 ήταν σε οργασμό, ως τροφοδότης της blogόσφαιρας έφερε και έναν οργασμό στο blogging.

Αν διαλέξουμε λοιπόν να δούμε το blogging ως προϊόν μιας τέτοιας σύνδεσης με την κοινωνία είναι μάλλον αναμενώμενο στην παρούσα φάση να επικρατεί μια εσωστρέφεια αν και δεν είμαι απόλυτα βέβαιος για το τι εννοεί με την λέξη εσωστρέφεια ο κύριος Ξυδάκης, είναι λίγο ασαφές ή καλύτερα πολύ γενικό. Αν με τον όρο εσωστρέφεια εννοεί το γεγονός ότι το blogging δεν βγάζει πια κόσμο στον δρόμο, ότι δεν υπάρχει η προβολή που υπήρχε από τα ΜΜΕ και ότι έχει παγιδευτεί σε μια αυτοαναφορικότητα τότε κι εγώ συμφωνώ.

seeing_tanseyinnocentlg

Όμως κάτι που πρέπει να καταστεί σαφές είναι ότι αυτό δεν ήταν μια επιλογή ούτε συνέβη τυχαία. Υπάρχουν γεγονότα που επηρέασαν και σχέσεις αιτιότητας όπως σε όλα τα πράγματα. Μπορεί οι bloggers να ήταν για μια μικρή χρονική περίοδο μια προβεβλημένη, εξωστρεφής ομάδα ανθρώπων που τροφοδότησε τα παραδοσιακά ΜΜΕ με υλικό (και γι’ αυτό κάποιοι bloggers έγιναν γνωστοί) όμως παράλληλα οι ίδιοι άνθρωποι, οι επώνυμοι και ανώνυμοι bloggers, δέχθηκαν και ένα καθόλου αμελητέο κύμα από επιθέσεις και «απειλές», ατομικά αλλά και συνολικά, τόσο από την οργανωμένη πολιτεία όσο και από κόμματα ή στελέχη τους, δημοσιογράφους και λοιπούς, ας μου επιτραπεί να μην αναφερθώ εκτενώς σε παραδείγματα, είναι γνωστά. Το παζλ των αιτίων της εσωστρέφειας συμπληρώνεται από την διείσδυση και ανάδυση των «παραδημοσιογραφικών» blogs τα οποία όχι μόνο αλλοίωσαν την εικόνα της blogόσφαιρας και το πως την αντιλαμβάνονταν οι αναγνώστες της αλλά κάποια στιγμή αποτέλεσαν και αφορμή για να γίνει μια κουβέντα περί ενός νόμου για τα blogs, πράγμα που τότε είχα χαρακτηρίσει αστειότητα (κλικ για το αντίστοιχο post). Όλα αυτά αφενός απέτρεψαν πολύ κόσμο από το να συνεχίσει να γράφει και επιπλέον διαμόρφωσαν μια στρεβλή εικόνα του blogging και τελικά σε συνδυασμό και με άλλους παράγοντες (αναδύθηκαν νέες πλατφόρμες όπως το Facebook) το blogging υποβαθμίστηκε αρκετά.

Δεν θα μπω στη διαδικασία να αναζητήσω αν κάποια γεγονότα ήταν ενορχηστρωμένα και δεν θα μιλήσω για οργανωμένη εκστρατεία εκφοβισμού και καπελώματος των bloggers (αν και η κουβέντα περί νόμου για την ανωνυμία αυτό ακριβώς ήταν). Θα πω όμως ότι κανείς από αυτούς που θα μπορούσαν δεν έδειξε ότι έχει την πρόθεση να περιφρουρήσει την ελευθερία του λόγου και τον δυναμικό χαρακτήρα των blogs. Ο λόγος είναι προφανής, ζούμε σε μια φοβική κοινωνία με ένα εξίσου φοβικό πολιτικό σκηνικό όπου κανείς δεν θέλει να προστατεύσει κάτι που δεν είναι σε θέση να ελέγξει με αποτέλεσμα όλοι να προτιμούν μια ελεγχόμενη «ελευθερία του λόγου» που περιορίζει και τους ίδιους από μια πραγματική ελευθερία του λόγου που μπορεί να τους εκθέσει ή να τους θίξει. Σε αυτό το «όλοι» φυσικά και περιλαμβάνω και πολλούς bloggers και δεν τρέφω την αυταπάτη ότι εμείς εδώ μέσα καταφέραμε να είμαστε πολύ πιο δημοκράτες από τους άλλους εκεί έξω, η ίδια κοινωνία είναι και εδώ και έξω.

Κλείνοντας θα πω ότι μέσα στο παραπάνω πλαίσιο που ορίζεται από την παρούσα κατάσταση αυτή η εσωστρέφεια μπορεί τελικά να δείχνει για πολλούς και ένα βήμα ωριμότητας, να είναι μια συνειδητή επιλογή. Σκεπτόμενος τις επιλογές που υπήρξαν και τα ενδεχόμενα σενάρια προφανώς προτιμώ μια λιγότερο εξωστρεφή blogόσφαιρα από μια ελεγχόμενη ή καπελωμένη. ftcollect_1966_79793709

Advertisements

10 Σχόλια

  1. […] το τελευταίο post του Χάρη, κι επειδή εγώ ξέρετε πολύ καλά πως δεν γράφω […]


  2. Χάρη μου είδες τί χάρη έχει το μοσχάρι? 🙂
    εγώ ως αγελάς, αλλά όχι και αγέλαστος, τα αντιλαμβάνομαι όλα αυτά αλλά δεν θα μπορύσα ποτέ να τα διατυπώσω.-χαλάλι και οι σπουδές σου στη φίλτατη Ολλανδία, μην ξεχνιόμαστε- Ωστόσο θα προσθέσω κάτι πιο απλό στις εξαιρετικές δύο τελευταίες παραγράφους σου. Οτι εκτός από τη συλλογικά φοβική κοινωνία που είμαστε, μέσα-έξω,είμαστε και άτομα που ως επί το πλείστον έχουμε και ενοχική αγωγή. Εκείνη που μας κάνει να μην μπορούμε χωρίς βούρδουλα. Εξ ού, ίσως και η εσωστρέφεια. Γιατί αφού εδώ, δεν υφίσταται αρχή και εξουσία, δυσκολευόμαστε να αυτοδιαχειριστούμε την ελευθερία και να εκθέσουμε σοβαρά και υπευθυνα αυτό που είμαστε. ή αυτό που πιστέυομε, ή αυτό που ξέρουμε.
    Καλωσόρισες στην ψωροκοστούλα, ευχαριστώ κι εγώ για την κωδικοποίηση.


  3. Συμφωνώ απόλυτα με την τελευταία φράση. Κατά τα άλλα, νομίζω πως είναι «καινούριο κοσκινάκι μου και πού να σε κρεμάσω». Οι blogers αντιμετωπίζονται όπως παλιότερα οι ravers, κάτι πολύ εξωτικό και προχωρημένο. Αναμενόμενο, σιγά μην κάτσει κανείς να δει τι πράγμα είναι τούτο. Υποψιάζομαι πως μόλις ξεφουσκώσει το πρώτο ενδιαφέρον, θα μείνει χώρος και χρόνος στο διαδίκτυο για να συμβούν πράγματα και διαδράσεις – μπορεί και μερικά σπουδαία. καλημέρα!


  4. Χάρη, συμφωνώ με το ελφ και δνε αντιλαμβάνομαι την έννοια «καπελωμένη». Επειδή πχ θα βγει ο Τσίπρας να μιλήσει για «κίνημα των βλογερς» όλη η κοινωνία θα πιστέψει πως οι βλόγερς ψηφίζουν ΣΥΡΙΖΑ;
    Αν πάλι μιλάς για το νόμο, και να ψηφιστεί ο νόμος, θα καταργηθεί στην πράξη, γιατί είναι αδυνατον να εφαρμοστεί.
    Αλλά καλύτερα να μην υπάρχει βέβαια.

    Από κει και πέρα, εγώ χαίρομαι που έχει πέσει η κίνηση, γιατί τελικά μένουν όσοι πραγματικά γουστάρουν αυτό το πράμα και όχι όσοι το ακολούθησαν σαν τρεντ.

    Και, μπάι δε γουέη, τις λίστες της wp τις έχει δει τελευταία;
    Πάλι πρώτοι οι Χρυσαυγίτες(?!?!), πλας, έχουμε πήξει στα παπαδομπλογκ. Μετά τους παπαροκάδες, ήρθαν και οι παπαδομπλόγκερς.


  5. Χάρη καλησπέρα, πρώτα-πρώτα… Αν είσαι στην Ελλάδα ρίξε κάνα μέηλ, με τηλέφωνο, μπας και βρεθούμε.

    Τώρα, όσον αφορά τα μπλογκ και τους μπλόγκερ, αν και συμφωνώ σε σχεδόν όλα μαζί σου, σε αυτό και σε άλλα παρόμοια ποστ, τον τελευταίο καιρό άλλαξα σημαντικά τις απόψεις μου για τα μπλογκ και (ιδίως) τις μελλοντικές τους δυνατότητες και τον σημαντικό ρόλο που μπορεί να παίξουν στο μέλλον. Πιστεύω ότι… ακόμη σχεδόν τίποτε δεν είδαμε, σε σύγκριση.

    Επαναλαμβάνω περιληπτικά, ότι ο Υπερκειμενικός διάλογος σε αυτόνομους ιστοτόπους (δηλαδή τα μπλογκ) έχει τεράστιες πρακτικές δυνατότητες π.χ. για μια μελλοντική κοινωνία Αμεσης Δημοκρατίας. Εχοντας διαβάσει και για άλλες, ακόμη άγνωστες τεχνικές δυνατότητες, είμαι περισσότερο πεισμένος γι’ αυτό παρά ποτέ.

    Τα μπλογκ είναι κάτι σαν «πρόσκοποι» ή πρόδρομοι του μέλλοντός μας. Από κει και πέρα… τα λέμε από κοντά ελπίζω, για να μη γεμίζω και το χώρο με σεντόνια.


  6. Χάρη, ασχολήσου λίγο και με τη…. μετανάστευση
    (και πάρε τηλέφωνο όταν είσαι Αθήνα)

    http://omadeon.wordpress.com/2008/11/29/daring-virtuous-imbeciles/#comment-10828


  7. Χάρη…
    νομίζω πως από τότε που γύρισες στην Ελλάδα έχεις παραμελήσει το blog σου!
    σε παρακαλώ να επανέλθεις, σε χρειαζόμαστε!
    οι φανατικοί αναγνώστες σου


  8. βρε Χάρη, ο κόσμος στο Ελλάντα ΚΑΙΓΕΤΑΙ,
    κυριολεκτικά να’ ούμε….
    http://omadeon.wordpress.com/2008/12/07/murder-in-cold-blood/

    αφού τα ξέρεις, τι σου λέω τώρα…


  9. Στο
    http://efhbos.wordpress.com/2008/12/31/snow_chr_2008/

    Kinder έκλπηξη!!! 🙂


  10. …και

    Χρόνια Πολλά και Καλή Χρονιά



Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: