h1

Αποσπάσματα

09/10/2008

Τα πλήκτρα γράφουν γράμματα, τα γράμματα λέξεις, οι λέξεις προτάσεις και κομμάτι κομμάτι από πολλαπλά αποσπάσματα παράγεται νόημα. Όμως πέρα από την επανασύνδεση των αποσπασμάτων προς ένα όλο, υπάρχει και ένα όλο που παράγει τα αποσπάσματα του.  αυτό που εννοώ είναι ότι η φυσική παρουσία δεν είναι απαραίτητη όμως όταν υπάρχει λειτουργεί συμπληρωματικά και καταλυτικά προς την διαμόρφωση της εικόνας του όλου. Είναι πολύ ευχάριστο να μαθαίνεις πως γελάει κάποιος που αρχικά συμπάθησες μόνο μέσω των ιχνών που αφήνουν στην οθόνη τα δάχτυλα του χτυπώντας κουμπιά σε ένα πληκτρολόγιο. Το χαμόγελο, η μπύρα και η κουβέντα είναι το αυτό και το όλο.

Πάνε μέρες που δεν έχω ανεβάσει κάτι αλλά δεν έχω εξαφανιστεί από τον κόσμο του blogging ούτε απαρνήθηκα τους φίλους που με διαβάζουν και τους διαβάζω. Κάθε άλλο μάλιστα, είχα την χαρά αυτές τις μέρες, σε δύο διαδοχικά σαββατοκύριακα, να συναντήσω κάποιους ανθρώπους (δεν θέλω να λέω bloggers) από κοντά και μέσω της φυσικής επαφής να τους συμπαθήσω ακόμα περισσότερο και να τους κάνω ακόμα πιο δικούς μου ανθρώπους, ακόμα πιο πολύ φίλους μου.

Σε μια απόπειρα να συνθέσω λοιπόν καλύτερα τα δικά μου αποσπάσματα και να γίνω πιο προσβάσιμος ως όλο και όχι ως σύνολο αποσπασμάτων (όχι μόνο σε εσάς αλλά κυρίως σε εμένα) και χρησιμοποιώντας ως αφορμή το παιχνίδι που επινόησε η Batgirl και με κάλεσε να συμμετέχω ας μου επιτραπεί  να γράψω λίγο αυτοβιογραφικά, ίσως αυτοαναφορικά και μάλλον αρκετά εκτενώς γιατί όταν γράφω μου έρχονται σκέψεις και μνήμες συχνά πολύ ευχάριστες, ειδικά όταν πρόκειται για ερωτήματα όπως αυτά του blogοπαίχνιδου.

Ποιο ρητό ή ποίημα (ή και τα δύο) καθώς και/ή ποιος πίνακας σας επηρέασε περισσότερο στη ζωή σας;

Οφείλω να παραδεχθώ ότι δεν είμαι από αυτούς που έχουν πολύ μεγάλη γνώση του χώρου της ποίησης. Ομολογώ ότι δεν έχω διαβάσει πολύ και παρόλο που μου αρέσει ο λόγος ως μέσο δημιουργίας, έκφρασης και επικοινωνίας σε όλες του της μορφές, όσο αφηρημένες ή συγκεκριμένες μπορεί αυτές να είναι, τα ποιήματα που έχω διαβάσει και έχω συγκρατήσει ως σημεία αναφοράς είναι ελάχιστα, ίσως κάτι του Καρυωτάκη επειδή ένα βράδυ το απήγγειλε ο Δημήτρης.

Από την άλλη μπορώ να θυμηθώ πάμπολλες ρήσεις που έχω χρησιμοποιήσει και συνεχίζω να χρησιμοποιώ κατά καιρούς. Θα διαλέξω δύο που σημειώνουν τον τρόπο που σκέφτομαι σήμερα και μιλούν καλύτερα για τον κόσμο όπως τον αντιλαμβάνομαι εγώ.

«Reality… is a perpetual becoming. It makes or remakes itself, but it is never something made.» Henri Bergson

«My own words take me by surprise and teach me what I think.» Jacques Derrida

Ο κόσμος λοιπόν όπως τον αντιλαμβάνομαι εγώ, ίσως θα μπορούσε κανείς να πει «ο δικός μου κόσμος, είναι σε ένα διαρκές γίνωμα που δεν είναι ποτέ κάτι τελικό και ο τρόπος για να τον αντιληφθώ είναι μέσα από τα εκφραστικά και ταυτόχρονα νοητικά μου μέσα (όπως ο λόγος), μέσα από την έκφραση προσπαθώ να χτίσω μια συνείδηση. Ακόμα και τώρα που το έγραψα αυτό έμαθα κάτι παραπάνω για εμένα. Είμαι σίγουρος ότι το ίδιο κάνουμε όλοι είτε το αντιλαμβανόμαστε είτε όχι, η έκφραση είναι πράξη – σημείωση της ύπαρξης και χτίζει την συνείδηση της.

Το να διαλέξω έναν πίνακα είναι κάτι πάρα πολύ δύσκολο. Έχοντας συναναστραφεί αρκετά με ανθρώπους του κόσμου των εικαστικών και σεβόμενος τις «εμμονές», την «μανία» και το «πάθος» τους (όχι όλων, υπάρχουν και τενεκέδες), την αναζήτηση της συνείδησης ή του βαθμού της ασυνειδησίας τους μου είναι πολύ δύσκολο να διαλέξω. Πώς να διαλέξει κανείς ανάμεσα από «μοναδικότητες» μη συγκρίσημες; Δεν μπορώ να ζυγίσω τον Rothko και να τον συγκρίνω με τον Hopper και «μου αρέσουν» και οι δύο όντας εξαιρετικά διαφορετικοί, όχι απλά ως φόρμα αλλά ως ουσία! Δεν μπορώ να παραμερίσω τον Magritte ή τον Duchamp και φυσικά δεν μπορώ να μην αναφερθώ στον Beuys. Όλοι αυτοί, και όχι μόνο αυτοί, συγκροτούν ένα σύμπαν ιδεών και υλοποιήσεων που συμμετέχουν στο διαρκές γίνωμα και την έκφραση του, όπως τα αναφέρω πιο πάνω, προς αυτό που οι άνθρωποι επιμένουν να ονομάζουν «τέχνη» αλλά στην ουσία για εμένα, όπως και για τον Beuys, είναι η ίδια η κοινωνία και η ζωή. Γι’ αυτό τον λόγο δεν μπορώ να διαλέξω με κριτήρια «επιρροής» γιατί όλα είναι σημαντικά και απαραίτητα για το γίνωμα. Μπορώ όμως να διαλέξω κάποια έργα που αφορούν το ίδιο το «γίνωμα» και μπορούν να κάνουν ίσως πιο σαφές τι εννοώ (ή να το μπλέξουν περισσότερο) εικονοποιώντας το. Δεν θα εξηγήσω πολλά, μόνο τα δέοντα.

Ο Huber Duprat, ρίχνει ψήγματα χρυσού και πολύτιμους λίθους στο ενυδρείο όπου μεγαλώνουν αυτά τα μικρά αρθρόποδα τα οποία κατά τη μεταμόρφωση τους από προνύμφες σε νύμφες φτιάχνουν το κουκούλι τους χρησιμοποιώντας υλικά από το άμεσο περιβάλλον τους.

Ο Giuseppe Penone, τοποθετεί ένα μεταλλικό ομοίωμα του χεριού του γύρω από τον κορμό ενός νεαρού δέντρου, σαν να το κρατάει σφιχτά. Αρχικά ο κορμός είναι μέσα και το χέρι έξω, με το πέρασμα του χρόνου το χέρι είναι μέσα στον κορμό ο οποίος το έχει εγκολπώσει. Όταν το χέρι αφαιρέθηκε έμεινε το σημάδι.

O Hiroshi Sugimoto, με ένα εξαιρετικά αργό φιλμ βγάζει φωτογραφία με μια λήψη μια ολόκληρη ταινία, στο τέλος αυτό που φαίνεται στην οθόνη είναι μόνο λευκό.

O Roman Opalka, εδώ και πάρα πολλά χρόνια γράφει αριθμούς μετρώντας από το 1 χωρίς να ξέρει που θα φτάσει ως το τέλος της ζωής του. Ξεκίνησε με με μαύρο χρώμα και κάθε φορά που γράφει έναν αριθμό προσθέτει μια σταγόνα λευκό στο μαύρο. Ξεκίνησε με λευκό χαρτί και σήμερα χρησιμοποιεί μαύρο για να φαίνονται οι αριθμοί του. Κάθε φορά που ολοκληρώνει έναν κύκλο αριθμών βγάζει μια φωτογραφία του εαυτού του.

Αυτά περίπου θεωρώ επιρροές γιατί με ενδιαφέρουν αλλά κυρίως γιατί με συγκινούν. Αφήνω εσάς να συνεχίσετε τον συλλογισμό κι αν νομίζετε ότι υπάρχει κάτι να μοιραστείτε τα σχόλια είναι ανοιχτά.

Advertisements

20 Σχόλια

  1. Μμμμ…

    Εγώ πιστεύω ότι ο Huber Duprat είναι ζαβολιάρης, διότι χρησιμοποιεί τα αρθρόποδα να κάνουν την δουλεία που αυτός έπρεπε να κάνει και χωρίς να τα πληρώνει σύμφωνα με την συλλογική σύμβαση! 😛

    Ενδιαφέρον ποστ!


  2. εκτός από την πολύ ενδιαφέρουσα παρατήρηση του Πόλσε -ο οποίος έχει δίκιο μεν, αλλά λειτουργεί σαν υποκινητής στάσης, και εμμέσως πλην σαφώς καλέί τα αρθρόποδα σε απεργία-

    εκτος από αυτό, εγώ σκέφτηκα το εξής διαβάζοντας το ποστ σου: τα ελληνικά είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα γλώσσα. Στα έλληνικά το αποτέλσμα του πολλαπλασιασμού λέγεται γινώμενο. Κι αν το καλοσκεφτείς, στον πολλαπλασσιασμό, «μπαίνει» ο ένας αριθμός στον άλλο.

    Κατόπιν αυτού, μπορείς να καταλάβεις και γιατί έπαιρνα κάτω από τη βάση στην άλγεβρα… 🙂


  3. Νόμιζα ότι έχω καλπάζουσα φαντασία αλλά με αυτά που λέτε με αποστομώνετε, τα «αρθρόποδα που διεκδικούν συλλογικές συμβάσεις» είναι γαμάτο concept όπως επίσης και το «γινόμενο ως μπήξιμο ενός αριθμού μέσα σε έναν άλλο»… Είσαστε αρκετά παλαβοί και οι δύο, μπορείτε να κάνετε τέχνη και να γίνετε διάσημοι!


  4. γιάτι βρε Χάρη;
    μόνο εγώ έχω σκεφτεί δλδ ότι δυο αριθμοί που πολλαπλασιάζονται, βασικά κάνουν σεξ?
    και δεν τους αφήνουμε και να το χαρούν κιόλας, παρά τους ενοχλούμε βάζοντάς τους σε πίνακα προπαίδειας και άλλα τέτοια…


  5. Βασικά εγώ νόμιζα ότι η διαίρεση είναι σεξουαλική, διότι το ΠΟΣΕΣ φορές μπαίνει ένας αριθμός σε μια ποσότητα δίνει το αποτέλεσμα, π.χ. αν μπει δύο φορές είναι 2, κ.ο.κ.
    😉

    Αντίθετα το γινόμενο ΔΕΝ το φαντάστηκα σαν σεξουαλικό Mπορεί να φαίνεται… γινωμένο μαθηματικό φρούτο ή γεννώμενο ή συμβάν, αλλά είναι Βιβλική φιγούρα σαν το «αυξάνεσθε και πληθύνεστε», ή το «έκανε ο Κύριος τα λίγα ψωμιά πολλά και φάγανε καλά», κλπ.

    Πολλαί αι διαμοναί στο μοτέλ του Κυρίου….


  6. The situation is hopeless but not very serious.
    Θερμεσίλαος ο Μάγνης.


  7. Σοφία, νομίζω το έπιασες ακριβώς το νόημα!


  8. Ε, ναι.
    Κάθε συμπονετικός πλούσιος καλλιτέχνης, που διαθέυει πλεόνασμα από ψήγματα χρυσού, ρουμπίνια, μπριγιάν και μαργαριτάρια για πέταμα, ρίχνει μερικά και στο ενυδρείο του, νάχουν και sleeping-bag τα άστεγα αρθρόποδά του.
    Φιλάνθρωπος …ε… φιλαρθρόποδος ο τύπος, δε λέω…

    Ενώ ο άλλος, που μια ζωή ζωγραφίζει νούμερα ξανά και ξανά, πήγε να πάρει τσιγάρα όταν τούβαλε τιμωρία η δασκάλα να γράψει την προπαίδεια, και ΔΕΝ ξαναγύρισε.

    Εδώ ρε συ Χάρη εμείς κάνουμε σερφ στο Τσουνάμι των Terabytes κι αυτοί εδώ ψάχνουνε χρόνο για σκότωμα.


  9. oamdeon, όπως η αφαίρεση είναι το ανάποδο της πρόσθεσης, έτσι και ο πολλαπλασιασμός είναι το ανάποδο της διαίρεσης.

    κατ’ακρίβεια, και οι τέσσερις πράξεις μπορούν να έχουν ερωτικό/σεξουαλικό υπονοούμενο.

    κατά τα άλλα, αν η Σοφία με το σχόλιό της έχει πιάσει το νόημα, τότε αντιλαμβάνομαι πως ο Χάρης ανέβασε το ποστ, για να διαβάζει τα σχόλια και να μας δουλεύει.

    Δεν παίζω, this game is not fare!


  10. Λοιπόν, νομίζω πρέπει να φάτε όλοι ban γιατί είσαστε «φαρμακοσχόλιδες» που λέει κι ο Omadeon… Έχω μείνει χωρίς σχόλια και μάλλον είσαστε οι τελευταίοι μου αναγνώστες. Ίσως οι τελευταίοι που δεν με θεωρούν τρελό αν και έχω αρχίσει να φοβάμαι ότι μάλλον κι εσείς τρελοί είσαστε που με διαβάζετε και σχολιάζετε…


  11. Τοκ Τοκ… είναι τρελοί αυτοί οι Ρωμαίοι!


  12. ποιος είναι Ρωμαίος?


  13. Δεν είμαι εντελώς σίγουρος… Υποψιάζομαι πάντως, από τις απανωτές σφαλιάρες που έχω φάει αυτόν τον καιρό, ότι με βαράει ο Οβελίξ…


  14. διαβάζω τις πρώτες παραγραφους και μούρχεται να τις αντιγράψω για το προφίλ μου, που πάντα μου προξενεί αμηχανία. και συμφωνώ, όπως και σε κάποιο άλλο σχόλιο εδώ, ότι πολλά είναι υπο διαμόρφωση, (τότε με την έρευνα). και πάλι δυσκολεύομαι απο πρώτη ματιά να εντοπίσω τα λόγια και την εικόνα που μ αρέσει και με εκφράζει. στη διαδικασία αυτή, είναι παράδοξο, έχω βρει -διατυπώσει- έναν εσωτερικό λόγο, εξωστρεφέστερο (αν υπάρχει τέτοια λέξη). όπως συμβαινει με τα μελοποιημένα λόγια, και με τα οπτικοποιημένα λόγια (όχι μόνο στην τέχνη, αλλά και στη διαφίμηση και άλλες πρακτικές και εφαρμοσμένες τέχνες που δανείζονται από την ποίηση, τη λογοτεχνία κλπ, τους δημιουργούς και την ικανοτητα τους για επικοινωνία.) κάποτε η τέχνη, να προβάλλεται μέ λείζερ στους τοίχους, στα σουπερμάρκετ, στις πλατείες, στο μαζικά μέσα συγκοινωνίας. αυτό είναι το όραμά μου – νόμιζα- αλλά δεν είναι δικό μου. το καλοκαίρι -14 Αυγούστου- βρηκα κατα΄φυγιο σε ένα Αθηναικό μουσείο, όπου το προβαλλόμενο βίντεο περιέγραφε με καλύτερα λόγια το κίνημα που αναπτύχθηκε και εν συνεχεία καπελώθηκε από τον υπαρκτό σοσιαλισμό. -δεν τα πάω καλά με την ορολογία-
    πάντα απολαμβάνω εδώ την διαλεκτική – εξελικτική σκέψη
    ξέφυγα λίγο, άμα σκεφτώ κάτι που να μου αρέσει από λόγια και εικόνες, θα επανέλθω
    χαιρετώ


  15. Πονηρούλη Χαρούλη,
    όπως ο πλούσιος καλλιτέχνης ταίζει τα αρθρόποδά του με πολύτιμα πετράδια και ψήγματα χρυσού, έεετσι κι εσύ ταίζεις εμάς τα γελαδάκια σου με… πολύτιμα γελάκια και ποστ με ψήγματα (ή γερά εδέσματα) Σοφίας, μπας και φιάξουμε κι εμείς ένα κουκούλι από σχόλια, α χα χα…

    Κοντολογίς διαπράττεις Ιερή Αναρχική Τρομοκρατία, κατά των σιωπηλών σχολιαστών, για να τους παρακινήσεις να μιμηθούν τα εργατικά αυτά γελάδια που είμαστε…

    ΚΑΛΑ τους κάνεις μωρέ. Ας γράψουν τουλάχιστον ένα σκέτο «μου». Από το σιωπηλό το ολότελα, καλή και η Παναγώταινα. ΠΟΥ θα πάει αυτή η δικτατορίας της σιωπηλής πλειοψηφίας, χούντα είναι θα περάσει.

    Υ.Γ. Δεν τους κατηγορώ τους κακόμοιρους, γιατί αν εγώ άφηνα σχόλιο σε ΚΑΘΕ μπλογκ που διαβάσω θα είχε φαρμακοσχολιασθεί όλη η μπλογκόσφαιρα, αηδιάζουσα!
    🙂


  16. omadeon, τέλειο το αποπάνω σχόλιο!

    Χάρη, ο Οβελίξ δε βαράει γελαδάρηδες!


  17. Ναι μωρέ Κροτ, δε βαράει γελαδάρηδες ο Οβελίξ, αλλά… βαράει τα πρόβατα σε μαζική κλίμακα.

    Για κοίτα ρε Χάρη τι τραβάνε τα προβατάκια, κάνε κάτι:

    http://indictos.wordpress.com/2008/10/15/20081015/

    Αγελάδες με κινητό προβλέπω…


  18. εξαιρετικός όπως πάντα 🙂 σε ευχαριστώ που έπαιξες 🙂


  19. Πω, φίλε, αλήθεια σε λέω, δεν έχω ιδέα από αυτά που γράφεις!


  20. Γειά σου Χάρη,
    ωραία αξιοποίησες την αφορμή! Ένα ερώτημα μικρούλη: γιατί «φυσικά δεν μπορώ να μην αναφερθώ στον Beuys»;

    και επίσης:
    Ενώ αυτό που λες, για την έκφραση η οποία σημειώνει την ύπαρξη και γεννά την συνείδηση της, με βρίσκει δραματικά σύμφωνο, είναι η βάση της δουλειάς μου άλλωστε, αισθάνομαι πως όσο η αναπτύσσεται αυτή η συνείδηση τόσο διαλύεται στον εαυτό της. Θα θελα να τελειώνω μαζί της μια και καλή. Όχι τίποτ’ άλλο θα ησύχαζαν και οι φίλοι μου..



Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: