h1

Ευχαριστώ

29/06/2008

Δεν είχα σκοπό να γράψω, είχα αποφασίσει να αφήσω τις αγελάδες να ανεβάζουν εκείνες στα κλεφτά δικά τους posts, όμως εχθές αποφοίτησα, σκέφτομαι πολλά και δεν μπορώ να μην γράψω κάτι σαν απολογισμό όλων αυτών των χρόνων. Σχεδόν ποτέ δεν ανεβάζω posts που να αφορούν τη ζωή μου αλλά είναι μοναδικό γεγονός για εμένα και είμαι γεμάτος σκέψεις που αισθάνομαι ότι πρέπει να γράψω.

Έφυγα από την Αθήνα στα 19 μου, μέσα σε μια κατάσταση που δεν θέλω να θυμάμαι και ευτυχώς έχω καταφέρει να την απωθήσω. Τα χρόνια των σπουδών μου ήταν φανταστικά και ιδιαίτερα πολυσύνθετα. Πέρασα καλά, έκανα πολλά και σπούδασα ευχάριστα αγαπώντας πολύ το αντικείμενο μου. Ήμουν ένας σχετικά καλός σχεδιαστής, «έπιανε» το χέρι μου, που λέει και η γιαγιά μου, άλλωστε αυτός ήταν και ο λόγος που πήγα αρχιτεκτονική. Στην αρχή δεν ήξερα τι είναι αυτό που πήγα να σπουδάσω, απλά ήξερα ότι θα μου άρεσε να κάνω μακέτες και να φτιάχνω πράγματα. Όμως η σχολή στην Θεσσαλονίκη ήταν ο ιδανικός χώρος για να μάθω ότι υπάρχουν πολλά πράγματα πέρα από αυτό. Ο λόγος ήταν ότι υπήρχε μια τεράστια ποικιλία απόψεων και προσεγγίσεων και κάτι που κατάλαβα σχεδόν αμέσως ήταν ακριβώς η πολυπλοκότητα του αντικειμένου, οι διαφορετικές θέσεις και απόψεις και τελικά το συμπέρασμα ότι δεν υπάρχει ποτέ μόνο «ένας τρόπος». Έτσι, άρχισα να ψάχνω ανάμεσα στους τρόπους, να βρω τους λόγους και το «πώς» της αντίληψης, της ανάλυσης και κυρίως της σύνθεσης.

Συνειδητά αφέθηκα σε μια περιπλάνηση στα όρια της θεματικής περιοχής της αρχιτεκτονικής, συχνά και εκτός αυτών. Θεωρώντας ότι τα πράγματα είναι διακειμενικά και γι’ αυτό τα γνωστικά αντικείμενα συνεχή και χωρίς ξεκάθαρα όρια στράφηκα πιο πολύ στην θεωρία χωρίς όμως να πάψω να σχεδιάζω και να επιχειρώ με την βοήθεια των φίλων μου διαρκώς να συνδέσω την θεωρία με την πράξη, την ιδέα με το αποτέλεσμα. Αυτό συχνά στους άλλους φάνταζε και ίσως ακόμα φαντάζει μάταιο ή ακατανόητο, άλλωστε για τους περισσότερους αρχιτέκτονες η θεωρία είναι για τους κακούς σχεδιαστές και η αρχιτεκτονική είναι μόνο πράξη. Αυτό βέβαια που δεν κατάλαβαν ποτέ αυτοί που μιλούν για πράξη είναι ότι και ίδιοι άυλα σχήματα παράγουν και μάλιστα συχνά εντελώς φορμαλιστικά, δεν φτιάχνουν κτίρια όπως λένε, αλλά αναπαραστάσεις κτιρίων, θεωρητικά σχήματα δηλαδή και υποθέσεις, η πράξη είναι αλλού, στην υλοποίηση, την λειτουργία και την διάδραση με το υποκείμενο του χρήστη κι εγώ αυτό αναζητούσα να κατανοήσω.

Έχοντας αφιερώσει χρόνο σε πράγματα που για πολλούς ήταν χάσιμο χρόνου, έχοντας μιλήσει και αμφισβητήσει το εγκατεστημένο «αυτονόητο» σε στιγμές που οι άλλοι σιωπούσαν θεωρώντας το όντως αυτονόητο, έχοντας υποστεί αρνητική κριτική από υποτιμημένους και υπερεκτιμημένους, έχοντας απορρίψει τα αντικείμενα ως «μέτρο» ή «ποσότητα» αλλά έχοντας αγαπήσει το περιεχόμενο τους, έφυγα από την Ελλάδα με την ψυχή στο στόμα, έχοντας αποφοιτήσει εν μέσω καταλήψεων και ταλαιπωρίας. Στο Delft θα διαπίστωνα ότι θέλω να ασχοληθώ με θεωρία και να συνεχίσω τις σκέψεις που έκανα στην Ελλάδα. Έτσι, τον τελευταίο έναν χρόνο προσπάθησα να βάλω τις σκέψεις μου, παλιές και νέες, σε μια τάξη και να συντάξω αυτό που για εμένα είναι παραπάνω από μια αρχιτεκτονική θέση, είναι το αποτέλεσμα μιας διαλεκτικής σχέσης με την πραγματικότητα συνολικά. Κατέληξα με ένα κείμενο (μπορείτε να το διαβάσετε εδώ) που ακόμα το γράφω ξέροντας ότι δεν είναι τελικό και ποτέ δεν θα είναι. Είναι η πρώτη σκαλωσιά για να χτιστεί μια πιο σύνθετη σκαλωσιά που με την σειρά της θα είναι η βάση για μια άλλη σκαλωσιά κοκ. Αυτό το έχω δεχθεί σαν ένα Σισύφειο μαρτύριο που δίνει νόημα στην ζωή και στα πράγματα κατά τον τρόπο που ο Albert Camus το περιγράφει, ως επίμονο, διαρκή αγώνα ενάντια στην «μοίρα» των πραγμάτων.

Εχθές παρουσίασα την δουλειά μου και είμαι πλέον «θεωρητικός», δηλαδή κόκκινο πανί για τους αρχιτέκτονες. Πολλά από αυτά που είπα εχθές στην παρουσίαση τα άκουσα ή τα συνέθεσα στην Ελλάδα, στις αίθουσες της σχολής, στους διαδρόμους, στα καφέ και στις ταβέρνες, σε σπίτια φίλων με κρασί και φαγητό. Όλα τα μέρη ήταν σχολή και γι’ αυτό την σχολή μου στην Ελλάδα την αγάπησα πολύ, όπως και πολλούς ανθρώπους που γνώρισα εκεί και φεύγοντας τους κράτησα σαν φίλους και είμαι πολύ χαρούμενος γι’ αυτό. Είναι τιμή μου να είναι φίλοι μου γιατί όλοι με βοήθησαν και κάποιοι συγκεκριμένοι μου φέρθηκαν σαν να ήμουν ίσος με αυτούς ενώ δεν ήμουν ισάξιος τους. Σιγά σιγά το ίσος ή το ισάξιος έφυγε από το λεξιλόγιο μου, έχασε την αξία του γιατί αυτοί που γνώρισα μου έμαθαν να μην του δίνω σημασία, ότι όλα αυτά είναι απλά τύποι αλλά στην πραγματικότητα τα πάντα είναι μοναδικά και γι’ αυτό οι κατηγοριοποιήσεις και οι συγκρίσεις είναι άτοπες, τα πάντα είναι χρήσιμα και γι’ αυτό μη αξιολογήσιμα ποσοτικά.

Γι’ αυτό τον λόγο τα ευχάριστα που ειπώθηκαν και έγιναν εχθές κατά την αποφοίτηση μου δεν τα βλέπω σαν μια σύγκριση ούτε σαν μια αποκλειστικότητα αλλά σαν κάτι που αφορά μεν εμένα και την δουλειά μου και ως τέτοιο με χαροποιεί αλλά όχι συγκριτικά ή αυτοαναφορικά γιατί το «αυτό» δεν υπάρχει, μαζί μου κουβαλάω τις ιδέες των φίλων μου και το «γίνωμα» μου από την ζύμωση μαζί τους. Επίσης μαζί μου κουβαλάω την αγάπη και την υποστήριξη της οικογένειας μου. Τίποτα δεν είναι αποκλειστικά δικό μου.

Ευχαριστώ εσάς, δεν θα πω ονόματα, ξέρετε πολύ καλά ποιοι είστε και ξέρετε πολύ καλά πόσα σας χρωστάω, θέλω να ξέρετε ότι το ξέρω κι εγώ!

Advertisements

21 Σχόλια

  1. Παρακαλώ Χάρη, ήταν υποχρέωσή μου να σε βοηθήσω 🙂
    Πέρα από την πλάκα, χαίρομαι όταν βλέπω ανθρώπους που έχουν τη δυνατότητα ή έτσι τους τα έφερε η ζωή, να μπορούν να ακολουθήσουν κάτι που αγαπούν. Η αρχιτεκτονική ειδικά είναι πολύ ενδιαφέρον επάγγελμα. Και χαίρομαι διπλά, γιατί συνδύασες το τερπνόν μετά του ωφελίμου. Καλή τύχη σε ότι κάνεις 🙂


  2. 🙂 Φυσικά, ευχαριστώ κι εσένα γιατρέ μου που με το χιούμορ σου έχεις συνδράμει από τότε που σε ανακάλυψα στην πνευματική μου υγεία! Να είσαι καλά! 😀


  3. Δεν κουβαλάς το «αυτό» αλλά ένα πολυσύνθετο υποκείμενο…σε ζηλεύω γιατί σε εμάς δεν παίζει…

    Μου άρεσε που αντιμετωπίζεις τη δουλειά σου σαν μια συνεχιζόμενη σκαλωσιά, σαν ένα «μαρτύριο» κι όχι σαν μια αγγαρία για να πάρεις το χαρτί και να πιάσεις μια θεσούλα.Δεν ασκείς επάγγελμα εξάλλου.Έχεις νομίζω την τιμή να βαδίζεις σε πιο abstract σφαίρες.Τυχερός το ξαναλέω.

    Την καληνύχτα μου


  4. 🙂 Καλή αρχή δικέ μου!


  5. ααααα, ωστέ δεν τις εγκατέλειψες λοιπόν τις όμορφες αγελάδες σου, τελικά; αντιστάθηκες στον πειρασμό!

    πόσο χαίρομαι!

    και πόσο σε ζηλεύω, δεν μπορείς να φανταστείς (με την καλή έννοια, έτσι;).

    Συγχαρητήρια, είμαι βέβαιη πως περνάς μια από τις πιο όμορφες περιόδους της ζωής σου!
    άντε… και εις ανώτερα! 😉


  6. Δεν είναι όμορφα όταν, κλείνοντας έναν κύκλο και κοιτώντας πίσω, να βρίσκεις ανθρώπους που αξίζουν το ευχαριστώ σου; Αυτό, αν μη τι άλλο, σημαίνει πως έκανες καλή επιλογή συμβούλων και προτύπων. Καλή αρχή, haris, καλή συνέχεια και ενδιαφέρον αποτέλεσμα σε ό,τι κάνεις στον νέο σου κύκλο.
    ΥΓ Όπως λέει και ο πατέρας μου, παλιά καραβάνα σε κάθε είδους συναλλαγή, είναι καλό να χρωστάς, οι άλλοι παρακαλάνε να ζήσεις να τους ξεπληρώσεις. 😉


  7. Κάθε επιτυχία φίλε σε ότι και να κάνεις από εδώ και πέρα.


  8. Καλή συνέχεια, δημιουργική με κάλλος και α-λήθεια…


  9. Polla polla sygxaritiria!


  10. Συγχαρητήρια, Χαρούλη! Είμαι πολύ περήφανη για ‘σένα! Αρχισα να διαβάζω το κείμενό σου και έχω να δηλώσω ότι έκανες εξαιρετική δουλεια!

    Επίσης, Θέλω να σου ζητήσω δημοσίως συγγνώμη που δεν σου έστειλα ποτέ εκείνο το κείμενο που σου είχα υποσχεθεί – έμπλεξα με την σχολή και δεν κατάφερα ποτέ να το γράψω! (Το ποστ-υπενθύμιση είναι ακόμα κολλημένο πάνω από το γραφείο μου!) Ελπίζω να συγχωρέσεις την φίλη σου που δεν έχει ποτέ χρόνο κι όλο τρέχει…

    Σου στέλνω την αγάπη μου και σου εύχομαι καλή συνέχεια σε ό,τι κι αν κάνεις!

    Φιλιά πολλά


  11. Συγχαρητήρια!!! Και εις ανώτερα με πολλά papers και references χοχοχοχοχοχο!!

    Άντε και θεωρητικός στην αγελαδολογία!!! (εκεί και αν θα είσαι κόκκινο πανί!!)


  12. Σας ευχαριστώ πάρα πολύ όλους! 🙂


  13. Με συγκίνησες, παλιόπαιδο! Όχι γιατί μου θύμισες τη δική μου αποφοίτηση, αλλά διότι με συγκινούν οι άνθρωποι που γίνονται «πλουσιότεροι» σπουδάζοντας εκείνο που αγαπούν και γίνονται «σοφότεροι» αγαπώντας εκείνο που σπουδάζουν! Και τούμπαλιν, βεβαίως βεβαίως.
    Μακάρι να συνεχίσεις να το αγαπάς με πάθος σε όλη σου τη ζωή. Αν επιστρέψεις στην Ελλάδα, εύχομαι να μην υποκύψεις στη μιζέρια. Δεν μπορείς να φανταστείς πόσους «σκότωσε»!
    Καλή τύχη, αγόρι μου…


  14. Χάρη νομίζω είναι πολλαπλή η επιτυχία σου. Κατ’ αρχήν η εργασία σου (που τη διάβασα με προσοχή) στέκει άνετα σε πολλαπλά επίπεδα, τόσο φιλοσοφικά όσο και αρχιτεκτονικά -ενώ διαβάζεται σχετικά εύκολα και από το ευρύ κοινό-.

    Μετά, νομίζω ότι πέτυχες ΚΑΙ σαν μπλόγκερ, πράγμα που φαίνεται εκ πρώτης όψεως ασήμαντο, αλλά δεδομένης της ιδιαίτερα θετικής ομαδικής ατμόσφαιρας στο μπλογκ σου, της καλλιτεχνικής του έμπνευσης ΚΑΙ της συνέπειάς του με πιο σοβαρές ιδέες (που υπάρχουν και στην εργασία σου) νομίζω ότι κι αυτό μετράει – τουλάχιστον για μένα και άλλους που σχολιάζουν εδώ!

    Και εις ανώτερα λοιπόν, informally or otherwise! 🙂


  15. @lotofagus, Κι εμένα με συγκινεί το γεγονός ότι με συναισθάνεστε (όπως και άλλοι φίλοι που σχολίασαν) και νομίζω ότι κάτι που εντείνει την συγκίνηση και της δίνει μεγαλύτερη αξία είναι το «απρόσωπο» της επικοινωνίας μας που τελικά δεν είναι καθόλου απρόσωπο αλλά απολύτως προσωποποιημένο και προσωπικό. Σας ευχαριστώ πολύ που κάνετε και νοιώθω έτσι, σαν να σας ξέρω χρόνια, το εκτιμώ αφάνταστα! 🙂

    Κατά τα άλλα μάλλον δεν θα επιστρέψω Ελλάδα σύντομα, πιθανότατα θα συνεχίσω εδώ ακριβώς επειδή δεν θέλω να υποκύψω στη μιζέρια και επειδή εδώ εκτιμήθηκε πολύ η δουλειά μου ώστε να υπάρχει μια πολύ καλή προοπτική. Ελπίζω σε μερικές μέρες να μπορώ να γράφω από εδώ με μια άλλη ιδιότητα, θα δούμε, ελπίζω να έχω την τύχη που μου εύχεστε και να πάνε όλα καλά! 🙂


  16. @Omadeon, Το διάβασες όλο; Πράγματι στέκει σε πολλά επίπεδα και αγγίζει την αρχιτεκτονική προς το τέλος αλλά δεν είναι μόνο αρχιτεκτονική, είναι η συσσώρευση ενός συνόλου ιδεών που ασκεί κριτική στα κυρίαρχα μοντέλα σκέψης στα οποία βασιλεύει ο διπολισμός και η ασυνέχεια. Είναι ακόμα σε πολύ αρχικό στάδιο και θέλει πολύ δουλειά, κανείς πρέπει να το δει σαν μια πλατφόρμα γεμάτη αναμονές για να να χτιστεί κάτι μεγαλύτερο.

    Προφανώς το blogging μου έδωσε αρκετό feedback για να στήσω την δουλειά, όπως επίσης πολλά από αυτά που γράφω κατά καιρούς για το blogging είναι βασισμένα σε αυτή την θεωρητική πλατφόρμα. 😉


  17. @Χάρη
    Την εργασία σου πράγματι τη διάβασα όλη, BTW. Μόνο που για να μη… στραβωθώ (λόγω οθόνης που δεν είναι πολύ μεγάλη, μόλις 19 ιντσών wide) τύπωσα το κείμενό σου σε χαρτί και το πήρα μαζί μου σε παραλιακό καφενείο, εκτός κέντρου Αθηνών, όπου το διάβασα πίνοντας Freddo!
    (το κάνω συχνά και για άλλα κείμενα, καταστρέφοντας δέντρα… μέχρι να αναβαθμίσω επαρκώς την οθόνη).


  18. Υ.Γ. ΜΗΝ πάρετε _ποτέ_ οθόνη 19 ιντσών ΤFT wide. Είναι στην πραγματικότητα λειψή σε εμβαδόν και ισοδυναμεί με ακόμη λιγότερο από 17 ιντσών normal. 22 ιντσες Minimum χρειάζονται για να διαβάζεις pdf/κλπ χωρίς πρόβλημα.


  19. Τι ανάλυση βγάζει;


  20. Τόσους μήνες έχασκε αυτή η ερώτηση.

    Ε, λοιπόν, ΗΤΑΝ ΜΙΑ ΚΑΛΗ ΕΡΩΤΗΣΗ! 🙂 🙂


  21. 1680x?



Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: