h1

Ιστολόγια και ερωτηματολόγια

07/06/2008

Από καιρό έχω αναφερθεί, αν και μάλλον αποσπασματικά, στο ότι σε γενικές γραμμές (για το «ειδικά» θα γράψω κάποια άλλη στιγμή) είμαι κατά οποιασδήποτε ιδέας συνασπισμού που θα έχει στόχο να παράξει οργανωμένες συλλογικότητες και γι’ αυτό ετερονομίες μέσα στο χώρο του blogging. Αυτό δεν είναι βίτσιο αλλά μια άποψη μου η οποία κατευθύνεται από την λογική ότι η blogόσφαιρα είναι χώρος έκφρασης και πεδίο δράσης του υποκειμένου με τρόπο αυτόνομο και όχι ετερόνομο. Ο καθένας εδώ είναι σε θέση να διεκδικήσει την ατομικότητα του, και το δικαίωμα στην διαφορά κάτι που εκεί έξω δεν είναι τόσο εύκολο και τα γεγονότα των ημερών το αποδεικνύουν. Προφανώς και δε εννοώ ότι δεν θέλω φίλους ή ότι απορρίπτω την συνδιαμόρφωση, κάθε άλλο, ακριβώς επειδή διεκδικώ τον διάλογο και την επικοινωνία αυτό που αρνούμαι είναι ένα οργανωμένο σύστημα ή φορέα που θα τον κατευθύνει, θα τον διαμορφώνει, θα τον υποστηρίζει, ή θα τον ονοματοδοτεί (χαρακτηρίζει). Ο διάλογος εδώ είναι ελεύθερος και η δεοντολογία, η θεματολογία, οι κοινές απόψεις και οι διαφωνίες παράγονται δυναμικά όπως και όλα τα υπόλοιπα που χαρακτηρίζουν την blogόσφαιρα και που ξέχασα να αναφέρω. Για να το πάω πιο μακριά το blogging όπως συνηθίζω να λέω δεν έχει έναν generic σκοπό, είναι απλά ένα εργαλείο και μια από τις ποιότητες του είναι ακριβώς αυτή, ότι δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένα εργαλείο που δεν έχει σκοπό ύπαρξης αλλά αναζητά διαρκώς τον σκοπό του και αυτό είναι κάτι που το κάνουμε όλοι μαζί αλλά ο καθένας μόνος του και αυτόνομα. Η αποδοχή οποιασδήποτε «αρχής», και δεν εννοώ τον όρο απαραίτητα υπό την έννοια της εξουσίας, θέτει ένα «τέλος» στο blogging και εδώ εννοώ την λέξη υπό την έννοια του σκοπού. Προσωπικά θεωρώ ότι το blogging δεν χρειάζεται κανένα τέλος γιατί είναι το ίδιο εντελές, εμπεριέχει το τέλος του μέσα στην εργαλειακότητα του και διαρκώς τείνει προς αυτό χωρίς να καταλήγει ποτέ καθώς το τέλος διαρκώς μετατοπίζεται και αυτό το διασφαλίζουμε εμείς, ως πολλοί και αυτόνομοι. Δείτε τα σχετικά posts παραθέτω links στο τέλος.

Αυτός είναι και ο λόγος που προσωπικά δεν πιστεύω στον χαρακτηρισμό «κίνημα των bloggers» και θεωρώ λάθος την χρήση του και αυτό γιατί μοιάζει μοιάζει να υπονοεί ένα κοινό ιδεολογικό πλαίσιο, μια κοινή θέση ή σύνολο θέσεων τα οποία για τον έξω κόσμο είναι τα προαπαιτούμενα για την διαμόρφωση των αιτημάτων μιας συλλογικής διεκδίκησης η οποία τελικά δεν υπάρχει. Επιπλέον θεωρώ ότι οποιοσδήποτε συνολικός χαρακτηρισμός γεννά μόνο κινδύνους και καταργεί το πιο ουσιαστικό στοιχείο του blogging, την αυτονομία ως απροσδιοριστία, εισάγοντας ετερονομίες!

Γι’ αυτό και στέκομαι επιφυλακτικά απέναντι στην πρόσκληση που έλαβα από την VPRC η οποία μέσω ενός εκπροσώπου της μου έστειλε ένα ομολογουμένως πολύ ευγενικό e-mail ζητώντας μου να διαθέσω λίγο χρόνο για να συμπληρώσω ένα ερωτηματολόγιο. Tο e-mail λέει μεταξύ άλλων:

«Το μηνιαίο πολιτικό περιοδικό Monthly Review και η εταιρία ερευνών VPRC πραγματοποιούν μια έρευνα προκειμένου να αναδείξουν τα κοινωνικά, πολιτικά και ιδεολογικά χαρακτηριστικά των bloggers στη χώρα μας.»

Θέλω εδώ να αναφέρω ότι δεν έχω κανένα πρόβλημα να δηλώσω σε ποιόν χώρο ανήκω ιδεολογικά (παρόλο που είναι εξαιρετικά περίπλοκο), άλλωστε είναι προφανές το τι είμαι από αυτά που γράφω και από τις απόψεις μου και είναι σαφές ότι αν είχα πρόβλημα ή φοβόμουν κάτι δεν θα έγραφα αυτά που γράφω. Η πολιτική ταυτότητα του blog είναι παραπάνω από σαφής, το περιεχόμενο και η θεματική του το ίδιο, το ποιος είμαι είναι κι αυτό πλέον γνωστό, το μορφωτικό μου επίπεδο μπορεί κάποιος να το βρει πολύ εύκολα από λινκς που υπάρχουν στο blog και από σχετικά posts και comments κλπ. Δεν έχω λοιπόν πρόβλημα να δώσω και το τηλέφωνο μου αν μου ζητηθεί.

Αυτό με το οποίο όμως δυσκολεύομαι να συμβιβαστώ, και στο οποίο προτιμώ να μην συνεναίσω, είναι η λογική μιας τέτοιας έρευνας, η λογική της παραγωγής ενός μοντέλου ή καλύτερα ενός προφίλ του «μέσου Έλληνα blogger». Ακόμα κι αν δεν είναι μέσα στις προθέσεις της VPRC (που πράγματι δεν είναι) αυτό θα λειτουργήσει σαν στοιχείο ταυτοποίησης εννοώντας ότι σε βάθος χρόνου και με βάσει τέτοιες έρευνες η απροσδιοριστία αυτού του χώρου, της blogόσφαιρας, θα χαθεί και ο χώρος θα αποκτήσει ταυτότητα, θα ονοματοδοτηθεί και μαζί με την ονοματοδότηση ο αυτοπροσδιορισμός και η αυτονομία θα γίνουν ετεροπροσδιορισμός και ετερονομία. Πλέον δεν θα είσαι κάποιος που blogάρει αλλά επειδή blogάρεις θα είσαι κάποιος ή εν δυνάμει κάποιος που θα ανταποκρίνεται σε κάποια χαρακτηριστικά, αυτά που θα αναδείξει η έρευνα ή καλύτερα οι διάφορες έρευνες. Έχοντας ασχοληθεί με τα στατιστικά ανθρωπομετρικά μοντέλα που χρησιμοποιήθηκαν στην αρχιτεκτονική θεωρώ μεν ότι ήταν χρήσιμα αλλά έγιναν πιο χρήσιμα όταν τα απορρίψαμε. Ο λόγος είναι ότι φτιάξαμε μοντέλα που ήταν η συνισταμένη όλων των ανθρωπομετρικών χαρακτηριστικών (ύψος, βάρος, άνοιγμα χεριών κλπ.) όλου του πληθισμού. Παρόλο που ήταν όλα μεγέθη πολύ εύκολα μετρήσιμα και από τη φύση τους ποσοτικοποιήσιμα, στο τελικό μοντέλο ανθρώπου ανταποκρινόταν μόνο ένα 5% του πληθυσμού παρόλο που αυτό είχε βασιστεί στο 100%, όλοι οι άλλοι ήταν πιο κοντοί, ή πιο ψηλοί κλπ. Παρόλα αυτά οι αρχιτέκτονες λάμβαναν αποφάσεις και σχεδίαζαν για το 100% του πληθυσμού με βάση το μοντέλο που ταίριαζε μόνο στο 5%. Αυτό δεν έγινε γιατί έκαναν λάθος στην μελέτη, αλλά γιατί ήταν αδύνατον να καλύψουν με ένα μοντέλο την τεράστια ποικιλία ανθρωπίνων σωμάτων. Αυτός είναι και ο λόγος που σήμερα πιστεύω ότι μπορούν να υπάρξουν αναλύτικά μοντέλα αλλά όχι συνθετικά (που παράγουν συνθέσεις δηλαδή).

Θεωρώ λοιπόν ότι τα αποτελέσματα από αυτές τις έρευνες είναι χρήσιμα αλλά θα είναι πιο χρήσιμα όταν θα μάθουμε να τα αντιμετωπίζουμε ως μια θολή γενική εικόνα, διαισθητικά και όχι ως ταυτότητα ή ως ορισμό. Θα μου επιτρέψετε να θεωρώ ότι στην Ελλάδα όχι μόνο δεν υπάρχει από τον κόσμο η ανάλογη ωριμότητα ώστε να συμβεί το πρώτο αλλά κάποιοι Έλληνες είναι ικανοί να χρησιμοποιήσουν την ανάλυση προκειμένου να «συνθέσουν» μια ταυτότητα για το τι είναι blogger.

Επιπλέον το πεδίο του blogging είναι εξαιρετικά περίπλοκο, δεν είναι σαν το μπάσκετ όπου μπορεί κανείς πολύ εύκολα να μετρήσει φάουλ και σουτ εντός παιδιάς. Παρόλο που η blogόσφαιρα είναι ένας ψηφιακός χώρος ή πραγματικότητα της είναι απολύτως αναλογική και γι’ αυτό εξαιρετικά σύνθετη σε αντίθεση με αυτήν π.χ. του μπάσκετ που είναι σχεδόν ψηφιακό (δυαδικό), μια βολή μπαίνει ή δεν μπαίνει και για αυτό μπορεί να μετρηθεί ποσοτικά. Πώς όμως ποσοτικοποιείται το χάος του blogging χωρίς να γίνουν αφαιρέσεις; Μάλλον δεν γίνεται και προσωπικά θεωρώντας ότι ακόμα και οι τελευταίες λεπτομέρειες είναι εξαιρετικά καθοριστικές σε τέτοιου είδους συστήματα νομίζω ότι ίσως είναι καλύτερα για την blogόσφαιρα να παραμείνει ως μια θολή εικόνα και η εντύπωση που έχουμε γι’ αυτή να είναι αποκλειστικά το προϊόν της βιωματικής μας εμπειρίας και να μην μεταφραστεί σε ποσοτικά μεγέθη που όσο κι αν δεν το θέλουμε θα λειτουργήσουν ως ορισμός.

Κατανοώ τις προθέσεις της VPRC, συμφωνώ ότι έχει τεράστιο ενδιαφέρον μια στατιστική μελέτη αλλά ας μου επιτραπεί να θεωρώ ότι το χάος της blogόσφαιρας δεν χρειάζεται ούτε να προσδιοριστεί, ούτε να μπει σε τάξη καθώς αυτή είναι η σημαντικότερη ποιότητα του και ίσως και ο μοναδικός έγκυρος ορισμός που μπορεί να δωθεί. Ευχαριστώ την VPRC για την επιλογή και τον ενδιαφέρον της για το blogging αλλά δεν θα συμμετέχω στην έρευνα, όχι γιατί φοβάμαι ή διαφωνώ, άλλωστε δεν είναι η συγκεκριμένη έρευνα αυτή που θα αλλάξει τον τρόπο που σκεπτόμαστε για το blogging, κάτι τέτοιο θα συμβεί σε βάθος χρόνου. Ας μου επιτραπεί όμως η αποχή ως μια πράξη συμβολική και μαζί εργαλειακή, όχι γιατί θέλω να αποτύχει η έρευνα, αλλά γιατί θεωρώ ότι πρέπει κάποιος να πάρει την θέση αυτή, υπέρ του χάους και της απροσδιοριστίας της blogόσφαιρας, και να αναλάβει ως ρόλο να την υπερασπιστεί και να την στηρίξει, όχι για να κυριαρχήσει το χάος και η αυτονομία, αλλά για να μην εκλείψει.

Στα παρακάτω κείμενα παραθέτω κάποιες σχετικές σκέψεις και θέσεις μου για το blogging που ίσως βοηθήσουν στην καλύτερη κατανόηση ή στην επιδείνωση της παρανόησης.

Το τέλος του blogging και το καθήκον του γράφειν

Το πληκτρολόγιο του Κάφκα

Νόμος(?) – Μανιφέστο(?)


Advertisements

34 Σχόλια

  1. ΚΡΕΑΣ ΓΙΑ ΚΑΝΟΝΙΑ
    τα καημένα τα ΒΩΔΙΑ
    ΟΜΕΛΕΤΑ ΧΡΥΣΑ ΑΥΓΑ
    ΔΥΝΑΤΑ, πιο δυνατά, ΕΛΛΗΝΙΚΑ…
    🙂


  2. Υπάρχουν πολλοί έλληνες bloggers εκεί έξω που το κάνουν για αυτό το λόγο, για να ανήκουν σε μια ομάδα και να τον παίζουν, σκεπτόμενοι ότι κάνουν κάτι διαφορετικό από «τους υπόλοιπους», κάτι εκπληκτικό. Δε θα εκπλησσόμουν αν την έβρισκαν και με τη μυρωδιά των ίδιων τους περιττωμάτων =p


  3. αμα σε ξαναρωτήσουν για τον πολιτικο-κοινωνικο και ειδικα για τον ιδεολογικο ρολο των μπλογκς στην ελλαδα να τους στειλεις σε εμας να απογοητευτουν τελειως.
    (Μετα βεβαια ισως αρχισουν να μαζευουν υπογραφες για την παταξη των χαζοχαρουμενων μπλογκς απο το διαδικτυο ή κατι τετοιο….ουμφ..)

    Καλα, πεθανα με την εικονογράφηση του ποστ! 😀


  4. Εγώ είμαι στην ομάδα των ηλιθίων 🙂 Αν με ρωτήσουν αυτό θα πω…
    Έχεις πρόσκληση αγελαδίτσα μου
    http://parafoniades.wordpress.com/2008/06/07/%ce%ac%ce%bd%cf%84%ce%b5-%ce%bd%ce%b1-%ce%b4%ce%b9%ce%b1%ce%bb%ce%ad%ce%be%cf%89-%cf%84%cf%8e%cf%81%ce%b1/


  5. Χάρη, μα πότε θα βάλεις καινούριο banner στο blog σου; Το εμπεδώσαμε ότι η γελάδα ποτέ δεν πεθαίνει αλλά εσύ δεν θέλεις να εμπλουτίσεις την συλλογή σου; Η περιμένεις να έρθουν να στο κατεβάσουν; Κι εγώ θα σου γράψω ένα ωραίο σχόλιο για τις καφετιέρες στο πανεπιστήμιο!


  6. Χριστίνα ομολογώ ότι αυτό το banner το θεωρώ το καλύτερο ever και ήθελα να το κρατήσω για πολύ πολύ καιρό, όμως δεν έχεις κι άδικο, άρχισα κι εγώ να το βαριέμαι, θα σκεφτώ κάτι και θα επανέλθω! 🙂


  7. «το χάος της blogόσφαιρας δεν χρειάζεται ούτε να προσδιοριστεί, ούτε να μπει σε τάξη καθώς αυτή είναι η σημαντικότερη ποιότητα του και ίσως και ο μοναδικός έγκυρος ορισμός που μπορεί να δωθεί..»

    Συμφωνώ απολύτως. Νομίζω όμως πως είτε συμμετέχουμε στην έρευνα είτε όχι αυτή ή κάποιες άλλες, θα γίνουν και οι ετικέτες θα επικολληθούν στα μπλογκάκια όλων μας.. Μην ξεχνάς βεβαίως ότι θα υπάρξουν και κάποιοι από κάποιους χώρους που θα σπεύσουν να επωφεληθούν.. Ηδη το παίζουν, λίγο πολύ, νταβατζήδες της μπλογκόσφαιρας.. Τέλος πάντων φυσικά εμείς θα βρούμε τρόπους να ξεκολλήσουμε τις ετικέτες και να χαθούμε στο χάος..


  8. @Sofistis, Φίλτατε ελπίζω να μην υπάρξουν ποτέ ετικέτες και καπελώματα και τελικά αυτή η πολλαπλότητα της μοναδικότητας μέσα στην blogόσφαιρα να παραμείνει πολλαπλή και μοναδική, με αφορμή το σχόλιο σου και το «θα βρούμε τρόπους να ξεκολλήσουμε τις ετικέτες» θα ήθελα να προσθέσω κάποια πράγματα, όχι τόσο για εσένα (είμαι περίπου βέβαιος ότι θα συμφωνήσεις) αλλά περισσότερο για να καταστήσω σαφή την θέση μου καθώς μου έδωσες την ευκαιρία να πάω την σκέψη μου λίγο παραπέρα.

    Η ουσία αυτού που λέω είναι ότι από το μερικό προς το γενικό υπάρχει ο κίνδυνος της «αναγωγής» και της «αφαίρεσης» και η δημιουργία μιας γενικής εικόνας για το blogging, όσο ακριβής κι αν είναι, εμπεριέχει αυτά τα δύο σφάλματα.

    Επιπλέον, παρόλο που κανείς μπορεί εύλογα να ισχυριστεί ότι τέτοιου είδους έρευνες συχνά μπορούν να ωφελήσουν το blogging ξεκολλώντας ετικέτες που έχουν ήδη τοποθετηθεί (και είναι αλήθεια) αυτό δεν σημαίνει αυτόματα ότι ο χώρος που καταλάμβανε η ετικέτα θα παραμείνει κενός. Από την στιγμή που κάτι ονοματοδοτείται αποκτά μια ταυτότητα και ακόμα κι αν την στην απολέσει ταυτοποιείται ως «το μη έχον ταυτότητα» ακριβώς επειδή κάποτε είχε. Αυτό που υπερασπίζομαι εγώ είναι η παντελής απουσία του ορισμού της ταυτότητας, όχι η απώλεια της. Γι’ αυτό τον λόγο απορρίπτω εξ’ αρχής την ονοματοδότηση μέσω μιας γενικής εικόνας και υπερασπίζομαι το κενό ως μοναδικό τρόπο για να οριστεί το όλο. Η άποψη μου είναι ότι η blogόσφαιρα είναι ένας χώρος που προσεγγίζεται ειδικά (όχι γενικά) και διαισθητικά. Μάλιστα κάθε απόπειρα ορισμού είναι δια του αντιθέτου. Κοινώς, αυτό που μπορώ να πω για την blogόσφαιρα είναι όχι το τι είναι, αλλά το τι δεν είναι και μάλιστα εισάγοντας το ρήμα «νομίζω» για να δηλώσω ότι η κρίση είναι υποκειμενική. Το πήρα πολύ φιλοσοφικά και το έκανα πολύ Deconst αλλά νομίζω ότι κάποιος πρέπει να κρατήσει αυτή τη στάση και το κάνω εγώ. Σε όλη αυτή την ιστορία η έρευνα της VPRC είναι απλά η ευκαιρία μου για να το δηλώσω. 🙂


  9. Καλημέρα, βλέπω φιλοσοφίες νωρίς-νωρίς (χεχε)

    Λοιπόν, πριν 2 μέρες κάποιος άλλος μπλόγκερ (που ξέρω εκτός νετ) με κάλεσε μία «εκδήλωση για τους μπλόγκερ» στην Πλάκα, σε έναν υπαίθριο χώρο με δομή ανοιχτού θεάτρου. Ε, το ΤΙ ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ… μαλακία εις τον κύβον ειπώθηκε εκεί, ΔΕΝ λέγεται! Δυστυχώς πήγα προς το τέλος κι έτσι άκουσα τις _χειρότερες_ μαλακίες, από κάτι άτομα που… πριν λίγα χρόνια σίγουρα σνόμπαραν τους υπολογιστές, αλλά προφανώς χύμηξαν να γίνουν μπλόγκερ επειδή ο κοινωνικός ρόλος έγινε «in». Ηταν βέβαια εκεί και μερικοί σωστοί άνθρωποι, αλλά μικρή μειοψηφία, μέσα στο… χύμα κλίμα της χύμα μαλακίας!

    Χάρη, συμφωνώ με τον πυρήνα της επιχειρηματολογίας σου, μάλιστα με βοήθησε να καταλάβω ΤΙ ρόλο θέλουν να παίξουν οι προαναφερθέντες ηλίθιοι posers (αγγλιστί) που βρήκαν «ταυτότητα» αυτο-αποκαλούμενοι μπλόγκερς.

    Πιστεύω ότι φταίει και η ευρύτερη κοινωνία (τα ΜΜΕ), που δημιούργησε ΑΛΛΟ ένα τσίρκο ζώων για ειδήσεις, και όλα τα ζώα μετά προσήλθαν εθελοντικά στο τσίρκο τους, να φορέσουν και το κατάλληλο χρυσό περιλαίμιο.

    Οι ίδιες οι «ταυτότητες» όπως λες είναι ΛΘΟΣ. Κάθε είδους «ταυτότητα» είναι αυθαίρετη «Διάκριση του νου σε ένα Σύμπαν όπου τα όρια (αρχικά) χαράσσονται όπως θέλουμε» (κατά τον Τζώρτζ Σπενσερ Μπράουν κλπ. κλπ.)

    Παρόλ’ αυτά, μου δημιουργείται η εντύπωση πως υπάρχει ανάγκη να κατανοήσουμε τη στενή σχέση ανάμεσα στα κοινωνικά χαρακτηριστικά της μπλογκόσφαιρας και στα ΤΕΧΝΙΚΑ χαρακτηριστικά της: Προχθές κάποια στιγμή
    _ήθελα_ να διακόψω την ακατάσχετη ροή ανοησιών (π.χ. απαγγελίες ποιημάτων που με έκαναν να χασμουριέμαι) λέγοντας κάτι για το μέλλον, για την τεχνική πλευρά της μπλογκόσφαιρας και για το Εννοιολογικό Ιστό που αποτελεί το ΑΜΕΣΟ ορατό μέλλον της, γνωστό και σαν «Semantic Blogging». Ομως δεν το έκανα, γιατί θάσπαγε η συλλογική… ηλιθιότητα της στιγμής: Γύρω στα 50-60 άτομα καθόντουσαν σαν θεατές να ακούνε τις παπαριές μερικών ναρκίσσων πολλάκις χειρότερων από… μένα!
    🙂 ΠΟΙΟΣ ο λόγος να κάνω χρήση του προσφερόμενου στη συνάντηση «δικαιώματος να μιλήσω»; Σηκώθηκα κι έφυγα.

    Παρόλ’ αυτά, οι Πολιτικές, Κοινωνικές και Φιλοσοφικές νέες διαστάσεις του Εννοιολογικού Ιστού πρέπει κάποια στιγμή να προσεγγιστούν (απλουστευτικά για τον πολύ κόσμο) με λεπτομέρειες. Για να μυηθεί ο _καθένας_ στον Πολιτισμό της ΕΝΟΠΟΙΗΣΗΣ ΠΟΛΛΑΠΛΩΝ ΝΟΗΜΑΤΩΝ που αναδύεται, σαν Ενοποίηση Πολλαπλών Εννοιών και Ιδεών.

    Ετσι δεν έχει ΚΑΝ σημασία ΤΙ νομίζουν οι μπλόγκερ ότι είναι ή τι νομίζουν άλλοι γι αυτούς. Η κουλτούρα των «Πολλαπλών Οντολογιών» πρέπει να γίνει κτήμα ΟΛΩΝ μας, αλλά για να γίνει αυτό πρέπει να σταματήσουμε να σκεφτόμαστε με βάση την έννοια της «ταυτότητας», η οποία είναι σχετική, αυθαίρετη και _μεταβαλλόμενη_.

    Αν διαβάσατε αυτό μέχρι τέλους, είστε ΗΡΩΕΣ στην πάλη του Λαού κατά του δυνάστη, του Τσουνάμη Πληροφορίας!
    (εγω πάντως διάβασα ΟΛΟ το ποστ και τα σχόλια -χεχε).


  10. Χαχαχα… Πρωινός πρωινός! 🙂

    Λοιπόν, συμφωνώ σε όλα φίλε Γιώργο με μια μικρή ένσταση για την ιδέα της ταυτότητας αλλά είμαι όμως βέβαιος ότι θα συμφωνήσεις. Η ταυτότητα ως «φόρμα» είναι απαραίτητη ως συνθήκη – σύμβαση επικοινωνίας, απλά πάσχει όταν παύουμε να την βλέπουμε σαν αναπαράσταση της πραγματικότητας και την εκλαμβάνουμε ως την ίδια την πραγματικότητα. Γι’αυτό δεν θα έλεγα ότι είναι a priori λάθος, είναι όμως λάθος η χρήση της όπως αυτή συμβαίνει συνήθως. Χρειάζεται σήμερα περισσότερο από ποτέ η συνείδηση ότι πίσω από κάθε ταυτότητα και φόρμα επικοινωνίας υπάρχει ένα ολόκληρο σύμπαν, ένα βάθος που η ταυτότητα σαν «επιφάνεια» τείνει να αγνοεί ή να παραμορφώνει. Σε κάθε περίπτωση μια ταυτότητα δεν κουβαλάει κάποια εγγενή χαρακτηριστικά, απλά χρησιμεύει στην μεταβίβαση τους.

    Λοιπόν, σκέφτομαι να ξεκινήσω νέο blog κάποια στιγμή όπου θα συλλέξω όλα τα κείμενα μου που είναι σχετικά με την «θεωρία του blogging» γιατί σήμερα διαπίστωσα ότι έχω γράψει πάρα πολλά, όχι μόνο σε posts αλλά και σε comments και είναι κρίμα όλα αυτά να είναι διάσπαρτα.


  11. συνήθως εξετάζω τα θέματα από τηνοικονομική διάστασή τους, και εφόσον το μπλόγκιν είναι -σχεδόν και ακόμα- ανεξάρτητο από οικονομικές δεσμέυσεις, ειναι και άναρχο και χαώδες και εξελισσόμενο, ευτυχώς. μένουν τα άλλα «μετρήσιμα λοιπον μεγέθη», που οι ενδιαφερόμενοι, που βλέπουν αυτό το χώρο ως «αγορά», ή «βήμα», ή «μέσο διαμόρφωσης γνώμης», που για κάποιους λόγους δικούς τους θέλουν να ελέγξουν, προσπαθούν μέσω των αριθμών και των ετικετών να οριοθετήσουν. αυτό που δεν συνυπολογίζουν είναι ότι κάποιες μονάδες -μλόγκερς- όπως η γράφουσα, μπήκαν εδώ με πρόθεση να διαμορφωθούν και όχι να διαμορφώσουν. από τότε που γράφω, όλο και λιγότερο μου είναι εύκολο να αναρτήσω την δική «ταυτότητα», πράγμα ιδιαίτερα ευχα΄ριστο, γιατί αυτό σημαίνει ότι ανάποδα ακριβώς από τη ζωή-έξω, εδώ-μέσα κάθε στιγμή ανακαλύπτω και κάτι -μια φωνη, έναν ψίθυρο, μια εικόνα- που μου επιτρέπει και με ενθαρρύνει να είμαι πιο κοντά στην ουσία του εαυτού μου, παρά στην εικόνα που απαιτεί ο χώρος από μένα. αυτή είναι η δική μου κατάθεση, σ΄ αυτή τη κουβέντα, λιγότερο φιλοσοφική, ίσως. καλημέρα
    υ.γ. σαν τίτλους θα ήθελα όμως να θέσω και τα ζητήματα «ταχύτητα», και «διαδραστικότητα», σαν 2 παραμέτρους, όπως και μία τρίτη, την μεταξύ τους σχέση. τα λέμε


  12. Maria, νομίζω θέτεις πολύ καλά το ζήτημα του «υποκειμένου» το οποίο ταυτόχρονα διαμορφώνεται και διαμορφώνει. Αυτή είναι μια σχέση διαρκούς διαλόγου και διάδρασης που την διακρίνει αυτό που ο Αριστοτέλης ονόμασε «εντελέχεια». Δεν ξέρω αν τα δυο ζητήματα που αναφέρεις στο τέλος (χρόνος και διάδραση) και την μεταξύ τους σχέση (για εμένα αυτή η σχέση είναι η εντελέχεια) τα έχω καλύψει όμως έχω μιλήσει εκτενώς για αυτά στα posts που παραθέτω σαν links στο τέλος του κειμένου μου. Αν έχεις χρόνο και σε ενδιαφέρει ρίξε μια ματιά! Την καλημέρα μου!


  13. Βεβαίως συμφωνώ Χάρη, η ταυτότητα είναι εργαλείο και φόρμα σε διαρκή εξέλιξη, δεν είναι στατική κατηγορία.

    Μικρή παρένθεση περί οντολογίας: Η ιδέα ότι οι έννοιες μπορούν να τεθούν σε μία δενδροειδή ιεραρχία είναι εύκολα κατανοητή, περίπου σαν τα directories σε ένα PC. Π.χ. η γάτα είναι θηλαστικό όπως κι ο σκύλος, επομένως η κατηγορία θηλαστικό είναι ένας κόμβος του δέντρου που έχει αυτά τα κλαδιά γάτας-σκύλου από κάτω. Βεβαίως οι κατηγορίες και οι ταυτότητες συνδέονται. Ενα σημείο του δέντρου είναι κατηγορία που μπορεί να ερμηνευτεί και σαν ταυτότητα. Φυσικά το σημείο αυτό δεν είναι μόνο του, ούτε και ανήκει σε ένα μόνο δέντρο απαραίτητα. Είναι μάλλον δικτυωτό ή γράφημα. Τώρα, μια απόλυτη και σταθερή ταυτότητα που δεν επιδέχεται αλλαγές και νέες συνδέσεις είναι λάθος ακόμη και μέσα σε αυτή την αφαίρεση (πόσω μάλλον στη ζωή). Επομένως αναπτύχθηκε μια τεχνολογία για εύκολο συνδυασμό των στοιχείων από μία (τέτοια) οντολογία με εκείνα μιας άλλης, που αναπτύσσουν (αυτοματοποιημένο) διάλογο μεταξύ τους. Καθώς αυτοί οι διάλογοι όμως, μπορούν να γίνουν ολοένα και περισσότεροι σε ολόκληρο το εύρος του διαδικτύου, το διαδίκτυο μετατρέπεται σε «έξυπνη βάση δεδομένων», με αλληλοσυνδεόμενες μορφές αυτόματης εκμάθησης και βελτίωσης οντολογιών. Αυτό είναι βέβαια αφαίρεση, αλλά όπως κάθε αφαίρεση στους υπολογιστές είναι και καθρέφτης του ανθρώπινου τρόπου αντίληψης και επικοινωνίας στο άμεσο μέλλον. Δηλαδή, χωρίς το υπερκείμενο και ορισμένα άλλα χαρακτηριστικά δεν θα υπήρχε μπλογκόσφαιρα. Τώρα, αναδύεται ο χώρος των οντολογικών δομών που ενώνονται. Αυτό αρχίζει πια να επιτρέπει τεράστιους βαθμούς ευέλικτης ενοποίησης και των δικών μας ανθρώπινων εννοιών. Τα τεχνικά μέσα είναι και επεκτάσεις μας. Είμαστε εν μέρει «cyborg».


  14. Κυριακές, οι χειρότερες μέρες για το τράφικ παγκοσμίως… και να φανταστεί κανείς ότι δεν με διαβάζουν και πολλοί που εκκλησιάζονται (μάλλον κανένας). Να μου θυμίσετε να μην ανεβάζω post τις Κυριακές.


  15. @Omadeon, Wow… Ανοίγεις ένα τεράστιο θέμα και μάλιστα με τρόπο πολύ deleuzian ακόμα μια φορά. Ναι, οι δομές που αναφέρεις δεν είναι δενδροειδής, είναι ένα συνεχές το οποίο αν κάνουμε την σύμβαση – αφαίρεση και το σκεφτούμε τρισδιάστατα είναι σπογγοειδές και μάλιστα δεν έχει κλίμακα αλλά όλες οι κλίμακες είναι συνεχείς, είναι χρονικά μεταβαλλόμενο και όλα συνδέονται με όλα, για να είμαι πιο ακριβής, δεν υπάρχουν στοιχεία παρά μόνο σχέσεις μεταξύ σχέσεων. Η ικανότητα μας σήμερα να αντιληφθούμε τέτοια συστήματα και να διαχειριστούμε τέτοιες δομές είναι αποτέλεσμα των μέσων που χρησιμοποιούμε και των χαρακτηριστικών που αυτά έχουν. Μου αρέσει που λες για Cyborgs γιατί, χωρίς να είμαι οπαδός του cyberpunk :P, θέλω να βλέπω τα πάντα σαν prosthetics και θεωρώ ότι είμαστε Cyborgs ήδη πολύ πριν την γέννηση των υπολογιστών. Ο πρώτος άνθρωπος που έφτιαξε ένα τσεκούρι και άρχισε να το χρησιμοποιεί στην ουσία έφτιαξε μια προέκταση του σώματος του. Για να το κάνω πιο σαφές, όταν κάποιος παίζει κιθάρα ή πιάνο δεν σκέφτεται πως να τοποθετήσει τα δάχτυλα του πάνω στα πλήκτρα ή τις χορδές αλλά η κίνηση έρχεται φυσικά και αβίαστα σαν να είναι το μουσικό όργανο προέκταση του σώματος. Το ίδιο όταν κάνουμε ποδήλατο και δεν σκεφτόμαστε πως να ισορροπήσουμε αλλά το σώμα και το ποδήλατο φτάνουν σε μια κατάσταση σύνδεσης και ισορροπίας αυτόματα. Το ίδιο συμβαίνει και με το blogging, και με τα νέα μέσα γενικότερα, μόνο που η σύνδεση δεν είναι πλέον μόνο σωματική αλλά αφορά την ίδια την σκέψη. Σκεπτόμαστε και δομούμε την μνήμη μας, την σκέψη μας και τις συνθετικές μας ικανότητες με βάση τα χαρακτηριστικά του μέσου. Υπάρχουν πλέον άνθρωποι που ανέπτυξαν την ικανότητα να διαβάζουν κείμενα πλαγίως και να διαχειρίζονται ταχύτατα πληροφορίες, φανταστείτε έναν ελεγκτή εναέριας κυκλοφορίας… Ναι είμαστε Cyborgs, όλα είναι εργαλεία και όλα είναι scopes και prosthetics! 🙂


  16. Αυτό ακριβώς εννοούσα σε προηγούμενο post που έλεγα ότι υπάρχουν τρόποι που δεν έχουμε ακόμα ανακαλύψει και χρησιμοποιούμε το μέσο που λέγεται blogging παραδοσιακά. Υπάρχει χώρος και δυνατότητες για περαιτέρω αξιοποίηση αρκεί να μάθουμε να σκεφτόμαστε με το μέσο και για το μέσο και όχι να προσπαθούμε να χρησιμοποιήσουμε το μέσο σαν να ήταν κάτι άλλο, π.χ. ημερολόγιο. Σε ευχαριστώ που έθεσες το θέμα Γιώργο, είναι πολύ ωραίο και ίσως ξανανεβάσω κάποιο post.


  17. Συμφωνώ απόλυτα!
    Όποτε πάντως λαμβάνω τέτοιες προσκλήσεις, παίζω με την ιδέα να συμμετάσχω και να απαντήσω ό,τι να’ναι, με τον διεστραμμένο στόχο να συμβάλω στην αλλοίωση του αποτελέσματος, μόνο και μόνο για να βλέπω μετά τις αναλύσεις και να γελάω.

    Είναι κρίμα που κάτι μέσα μου δε με αφήνει να πω έστω και για πλάκα ότι ψηφίζω Καρατζαφέρ! 🙂

    (εγώ πάλι δε θέλω να αλλάξεις το μπάνερ, το βρίσκω πολύ καλό αυτό. Ή μάλλον άλλαξέ το, αν είναι για κάτι ακόμα καλύτερο: το’χεις!)


  18. Αυτός είναι και ο λόγος που προσωπικά δεν πιστεύω στον χαρακτηρισμό “κίνημα των bloggers”…

    Κίνημα Οδηγών που Αλλάζουν τα Λάστιχά τους οι ίδιοι αντί στο βενζινάδικο.

    Κίνημα βενζινοπωλών που έχουν και οπωροπωλείο στο Κουκάκι.

    Κίνημα πτυελομανών βωμολόγων που δεν έχουν άδεια οδήγησης αυτοκινήτου.

    Κίνημα ζωχαδιασμένων αντιστασιακών ναρκαλιευτών ιδεολογίας άνευ χαρτοφυλακίου.

    κ.ο.κ.


  19. @Krot, Κι εγώ το σκέφτηκα να γράψω ότι να’ ναι αλλά μετά συνειδητοποίησα ότι είναι λίγο κακό, κάποιοι άνθρωποι κάνουν τη δουλειά τους και επεξεργάζονται αυτά τα δεδομένα και δεν φταίνε αυτοί που ο πολύς κόσμος την δημοσκόπηση την ανάγει σε ταυτότητα. Μάλιστα κάποιοι κάνουν ότι μπορούν για να εξηγήσουν ότι είναι μόνο μια γενική εικόνα και όχι μια καθολική αλήθεια. Είμαι σίγουρος ότι κι αυτό δεν σε άφηνε να δηλώσεις ΚαρατζαKrot, θα είχε πλάκα βέβαια! 😛

    Το Banner δεν θα το αλλάξω ακόμα, παίζουμε στο Euro αυτές τις μέρες και θέλω να υποστηρίξω τον Κατσουράνη και τον Δέλλα!


  20. @Omadeon,

    Κίνημα βετεράνων ποδοσφαιριστών του Α.Ο. Γιαννιτσών που το όνομα τους αρχίζει από Ξ (και το τρίτο γράμμα είναι κ)

    Κίνημα ογδοντάχρονων που έχουν πατήσει μπανανόφλουδα παίζοντας κρίκετ (στην Ελλάδα)

    Κίνημα Μουσουλμάνων που ξέχασαν να πλύνουν τα πόδια τους πριν μπουν στο τζαμί

    Κίνημα υπαρξιστών που διαφωνούν με τον Sartre

    Κίνημα υποστηρικτών της αριστερής πτέρυγας του ΛΑ.Ο.Σ.

    Κίνημα υπέρ της υποψηφιότητας του Omadeon για Νόμπελ (Το στηρίζουμε ανεπιφύλακτα)

    Κίνημα υπέρ του απεγκλωβισμού του Ιντεφίξ από το κουτάκι πάνω δεξιά από τα comments της Krot! (χαχαχα!)

    Κίνημα κατά του Crazy Cows (αυτοί θα μαστιγωθούν στην ομόνοια μετά την Χεϊζανόγλεια επανάσταση!)


  21. Goedenmorgen Harris!τα διάβασα, και καλύφθηκα και όχι, ίσως γιατί οι άξονες που κινούμαι είναι λιγότερο φιλοσοφικοί. η ταχύτητα είναι ένα ζήτημα που με έχει απασχολήσει τα τελευταία δέκα χρόνια, και έχει πίσω του μία διαφορετική θεώρηση των πραγμάτων, «οικονομοκεντρική». αλλά όλα αυτά είναι εραστεχνικά και άκρως υποκειμενικά. φαντάζομαι ότι θα ξαναγίνει κουβέντα, οπότε θα τα ξαναπούμε

    προς το παρόν, ζηλεύω (ξανά) τα ωραία συνέχεια-ανοιχτά παράθυρα της εκεί «πατρίδας μου», που αναφέρεις παραπάνω….


  22. Καλημέρα Μαρία, κάτι από Harvey μου θυμίζει αυτό που λές, πιο συγκεκριμένα το concept το οποίο αναλύει στο βιβλίο του «The Condition of post modernity». Λέει ότι ο μεταμοντερνισμός δεν είναι παρά το αποτέλεσμα μιας οικονομικής συγκυρίας κατά την οποία ο καπιταλισμός μετατοπίστηκε από τον φορντισμό και την παραγωγή στην ευέλικτη συσσώρευση και την κατανάλωση. Ο λόγος γι’ αυτήν την μετατόπιση ήταν το «space – time compression», η συμπίεση χώρου και χρόνου. Αν δεν έχεις διαβάσει αυτό το βιβλίο ψάξε να το βρεις γιατί νομίζω ότι αφού μιλάς για οικονομία και χρόνο θα σε ενδιαφέρει πάρα πολύ.


  23. μπορεί να το κοιτάξω, αν και δεν μιλάω τόσο εξειδικευμένα, αυτό που εννοώ είναι ότι στις συνθήκες της παγκοσμιοποίησης η ταχύτητα μεταφοράς προιόντος και πληροφορίας, και τελικά και πνευματικού προιόντος αποκτά ένα άλλο ειδικό βάρος, γίνεται «συστατικό» αν μπορώ να τοπω έτσι του προιόντος, και το καθορίζει. αυτό με έιχε αρχικά προβληματίσει όταν πρωτο-διαπίστωσα ότι η ηλετρονική οδός είχε υποκαταστήσει τις άλλες (πολλά χρόνια πριν) και έιχε αρχίσει τότε να καθορίζει και το περιεχόμενο των «οχημάτων» που κινούνταν. στα μπλογκς, αυτό που έχω κατά νου, πάλι απλοικά θα το πω, είναι, ότι η αμεσότητα της δράσης-αντίδρασης έχει αλλάξει κι αυτή τα περιθώρια σκέψης, ωρίμανσης της σκέψης, η συνεχής διαλεκτική σχέση δημιουργεί μία δυναμική διαφορετική απο κείνην των άλλων μέσων, αλλά κι αυτή δεν θα είχε νόημα αν δεν σχετιζόταν με την ταχύτητα. γιατι και παλιά, οι ίδιες πληροφορίες-ιδέες-δημιουργήματα διακινούνταν, αλλά διαμορφώνονταν σε σχέση με τους αποδέκτες τους. σίγουρα πιο αργά, αλλά -ίσως- πιο αποτελεσματικά. με την έννοια ότι η διαμόρφωση γινόταν σε πραγματικούς και όχι εικονικούς χώρους.


  24. «η ταχύτητα μεταφοράς προιόντος και πληροφορίας, και τελικά και πνευματικού προιόντος αποκτά ένα άλλο ειδικό βάρος, γίνεται “συστατικό”» Για το συγκεκριμένο μιλάει πολύ ωραία ο Harvey, για τα υπόλοιπα ο Castells στο the rise of the network society. Τα έχω μισοδιαβάσει και τα δύο αλλά μόνο μισο… όχι ολόκληρο!

    Πάντως εκτός από τον χρόνο στην διακίνηση και διαμόρφωση των ιδεών παίζει ρόλο και η σχέση τους με τους φορείς αυτής της διακίνησης. Παλαιότερα τα πράγματα ήταν κεντρομόλα και φυγόκεντρα, κάποιος συσσώρευε πληροφορία και την μεταβίβαζε (συχνά μάλιστα την μεταποιούσε), τώρα είναι ακεντρικά, εγώ δίνω πληροφορία σε εσένα κι εσύ σε εμένα και σε άλλους χωρίς να παρεμβάλλεται κάποιο κέντρο. Σίγουρα αυτό εμπεριέχει την παράμετρο του χρόνου όμως και η απουσία του κέντρου είναι καταλυτική.

    Κατά τα άλλα σκέφτομαι αν πράγματι στο παρελθόν συνέβαινε αυτό που λες, «οι ίδιες πληροφορίες-ιδέες-δημιουργήματα διακινούνταν, αλλά διαμορφώνονταν σε σχέση με τους αποδέκτες τους σίγουρα πιο αργά, αλλά -ίσως- πιο αποτελεσματικά.» Νομίζω ότι ναι μεν υπήρχε διαμόρφωση αλλά αμφιβάλω αν αυτή ήταν από τον δέκτη ή για το δέκτη και όχι από τον πομπό και για το συμφέρον του πομπού. Βέβαια αυτό εξαρτάται και από το είδος της πληροφορίας στην οποία αναφερόμαστε, πληροφορία είναι και η πολιτική προπαγάνδα και το κήρυγμα στην εκκλησία και η επιστημονική και ιστορική γνώση και η τέχνη κλπ. Είναι προφανές ότι όλα τα παραπάνω αφήνουν διαφορετικό περιθώριο διαμόρφωσης στον αποδέκτη, κάποιες πληροφορίες είναι διαμορφώσιμες και κάποιες διαμορφωτικές, κάποιες άλλες είναι απλά γεγονότα κλπ. Σε κάθε περίπτωση είναι μια τεράστια κουβέντα, θα περιμένω να ανεβάσεις κάτι σχετικό ή ίσως γράψω εγώ κάτι, πάντως είναι πολύ ενδιαφέρον θέμα και νομίζω ότι αγγίζει και την ουσία του blogging. Έχεις πολύ δίκιο όταν μιλάς για την διαφορά πραγματικού και εικονικού χώρου και μου δίνεις την ευκαιρία να γράψω κι εγώ ότι ο κάθε χώρος είναι μονσδικός. Το εικονικό και το πραγματικό δεν πρέπει να θεωρούνται ως υποκατάστατο ο ένας του άλλου αλλά σαν συνέχεια ο ένας του άλλου σε μια σχέση συμβιωτική, σύνδεση των δύο, ίσως και αρχή, πρέπει να είναι ο άνθρωπος ως υποκείμενο. 🙂


  25. και επιπλέον, υπάρχει το ζήτημα των δυνατοτήτων σαν παράμετρος,  πχ  ας πάρουμε μία σελίδα, βιβλίου, κάποιος που αναγνώνει μία σελίδα βιβλίου στην τι-βι, η ίδια σελίδα στο νετ. ενώ η σελίδα και το περιεχόμενο παραμένουν πανομοιότυπα, οι δυνατότητες προσέγγισης της την καθιστούν ένα διαφορετικό πράγμα. και αυτό προκύπτει όχι μόνο από την ποσότητα των αποδεκτών, αλλά από την διαφορετικότητά τους (που κι αυτή προκύπτει από τον συγχρωτισμό ή -μη -και -με -ποιούς-ανθρώπους). ας πάρουμε τα προσφατα, ο θάνατος δια μαχαιρώματος, σε ένα βιβλίο θα είναι νεκρολογία, στην τι-βι σκάνδαλο και στο νετ, κάτι άλλο.

    και όλα εξαρτώνται απο την δυνατότητα των αποδεκτών να ζυμωθούν με άλλες πληροφορίες αφενός, αλλά και μ άλλους άνθρωπους αφετέρου. και στα μπλογκς το φαίνόμενο της διάδρασης δεν είναι ΜΙΑ δυνατότητα, είναι Η δυνατότητα. και επιπλέον δεν μεσολαβεί χρόνος, δηλ. ο κάθε σχολιαστής σχολιάζει άμεσα, δεν προκύπτει ένα εύλογο χρονικό διάστημα.

    δεν ξέρω αν ανεβάσω, κάτι σχετικό, μια χαρά τα ερμηνεύεις εσύ κι οι αλλοι σχολιαστές εδώ, αν και πιο αφηρημένα απότι φτάνουν οι δικές μου γνώσεις. κάποτε που έγραφα σε ένα μπλογκ πολλαπλών χρηστών και είχε γίνει -ως συνήθως- μπαχαλο, είχα ετοιμάσει ένα ποστ που είχα ονομάσει «πυρίτιδα-ναυσιπλοοία-google», αλλά με όρους λιγότερο επιστημονικούς. πιο πολύ με τη διαίσθηση

    και ας μην ξεχνάμε και κάτι άλλο, πως στα μπλογκς ενυπάρχει η τάση να συσπειρωνονται οι μπλόγκερς ανα εκλεκτικές συγγένειες -παρά την οιονεί διαφορετικότητα-και αυτό το γεγονός είναι άλλωστε που κάποιες υπο-ομάδες επέδειξαν κάποτε κάποια κοινη δυναμική που επέβαλε και την ηλίθια ταμπέλα «κίνημα», που ως γνωστόν ερεθίζει δημιουργικά την διερευνητική διάθεση ….:)


  26. Ωραία συζήτηση!

    Μικρή παρεμφερής παρένθεση. Ενας e-φίλος μου, ο Erez Elul (εφευρέτης του Pile, συστήματος για βάσεις που αντιμετωπίζει τα data σαν σχέσεις, όχι σαν δεδομένα) έχει γράψει μια μελέτη για νέου τύπου εταιρείες που θα ανήκουν (σε μεγάλο βαθμό) στους εργαζόμενους σε αυτές, χωρίς να διατρέχουν τον κίνδυνο καπελλώματος αργότερα από μεγαλομετόχους (όπως συμβαίνει συνήθως). Αυτό το σύστημα το ονόμασε «Common Companies», ή πιο σύντομα «ComCom» και αξίζει να το δείτε.

    Αλλά δεν τα λέω μόνο θεωρητικά. Αυτή τη στιγμή ο Ερέζ όποτε με βρίσκει στο Skype μου θυμίζει να βρω κόσμο που να ενδιαφέρονται για άμεσο σχηματισμό τέτοιας εταιρείας. Τον προσέγγισαν προ ημερών περίπου 150 προγραμματιστές (με ίδια μυαλά) και τα βρήκανε ήδη, αλλά επειδή αυτοί οι 150 είναι προϋπάρχουσα ομάδα, πολύ συμπαγής εσωτερικά, ο Ερέζ θέλει να βρούμε και άλλους/άλλες ώστε να ισορροπήσει το σύστημα χωρίς να έχει τον κίνδυνο να ελέγχεται από τους άλλους 150 (αν ποτέ στραβώσει βέβαια). Δηλαδή θέλει ΟΣΟ ΤΟ ΔΥΝΑΤΟΝ περισσότερα άτομα, είτε προγραμματιστές είτε και γραφίστες ή άλλα επαγγέλματα (που δεν μπορώ τώρα να προβλέψω) για να προχωρήσουμε στην ίδρυση της πρώτης «Λαϊκής Εταιρείας» τύπου «ComCom». Επομένως, αν θέλει κανείς να ψάξει το θέμα ή να συμμετάσχει, ιδού:
    http://omadeon.wordpress.com/2008/05/11/erez-elul-comcom/

    Υ.Γ. O Erez Elul είναι Ισραηλινός που έφυγε από το Ισραήλ, λέει ότι «δεν γυρίζει πίσω ποτέ πια», ζει εδώ και χρόνια στην Τσεχία και αυτοπροσδιορίζεται ως αντι-ρατσιστής, ειρηνιστής και συναιτεριστής.


  27. Καλημέρα. Έλαβα κι εγώ το mail από τη VPRC. Παρότι κατανοώ την άποψή σου, θα είμαι πιο blunt: νομίζω ότι είναι καθαρή προσπάθεια φακελώματος, για διάφορους λόγους. Έχω κάνει σχετικό post στο δικό μου.


  28. @Χάρη, ένα σχόλιο που σε αφορά, γιατί σε αναφέρει στο τέλος (προς την φίλη μας την «πραγματικά πολύ κυρία»):
    http://omadeon.wordpress.com/2008/06/09/logic-fallacy2/#comment-3911


  29. @exitmusician, χωρίς να απορρίπτω τίποτα δεν θέλω και να ενστερνιστώ κάτι που δεν μπορώ να αποδείξω παρόλο που είναι apol;ytvw πιθανό. Γενικά η απόψεις στο ποστ σου με καλύπτουν αν και δεν εξετάζω το ποια είναι η πρόθεση καθώς όποια και να είναι αυτή το αποτέλεσμα τείνει να είναι το ίδιο. Ο έλεγχος είναι έλεγχος είτε ακουσίως είτε εκουσίως και το μόνο που αλλάζει είναι η κλίμακα και η ταχύτητα επιβολής του. Από εκεί και πέρα η οποιαδήποτε πρακτική που είναι στις παρυφές του «ελέγχου» και σήμερα μπορεί να έχει τις καλύτερες προθέσεις (μιλώ γενικά και όχι συγκεκριμένα) αύριο μπορεί να λειτουργήσει αρνητικά και ταυτοποιητικά, ή μάλλον για να το πω καλύτερα, θα λειτουργήσει ταυτοποιητικά και δεν υπάρχει αμφιβολία, απλά το μόνο που αλλάζει είναι ο τρόπος. Επειδή λοιπόν κάποια πράγματα είναι φυσικά συνεπακόλουθα κάποιων δυναμικών ανεξαρτήτως προαίρεσης, προτιμώ απλά να τηρήσω την πολύ utilitarian στάση που προτείνει ο Deleuze σε ένα κείμενο του που μιλάει για τον έλεγχο και πολύ συχνά αναφέρομαι σε αυτό (κλικ εδώ).

    «There is no need to fear or hope, but only to look for new weapons.»

    Την Καλημέρα μου από το βροχερό Ρότερνταμ!


  30. Χαίρετε! Μπήκα τρεις φορές για να διαβάσω ολόκληρο το «Θρεντ»… ουφ.. θέλω το παράσημο μου. Αλλιω΄ς θ’ αρχίσω τα σεντόνια οι άφορμές είναι τόσες που κοπανάς το κεφάλι σου!
    Ένα δυό μόνο.
    1ον Νομίζω θα συμφωνήσουμε πως η κίνηση προς ή ενάντια στην «ταυτότητα» είναι στοιχείο ταυτότητας. Ο αγώνας αυτός είναι μάλλον εσωστρεφής αφορά σε στάση περισσότερο προσωπική και μάλλιστα καταδικασμένη αλλά απαραίτητη κ διαρκώς γόνιμη.
    2ον Ο λόγος, η ορολογία, τα εργαλεία κατανόησης και ανάλυσης, το ύφος και η αναφορές του thread εντάσσονται σε κατηγορίες σκέψεις του αναπτυσσόμενου κόσμου αυτού που παλιά λέγαμε Δυτικού (Χαρακτηρισμός που θα αλλάξει νόημα νομίζω σε λίγο.. 🙂 )του οποίου τα εργαλεία είναι σεβαστά αλλά όπως όλα τα συστήματα σκέψης, επιρρεπή στην αυταρέσκια.
    Ήδη λοιπόν είναι εγγεγραμένος σε ένα πεδίο που τον ταυτίζει πολιτισμικά και παρά την πρόθεση του διατρέχει τον κύνδινο να μη δει τα πλαίσια που κινείται και έτσι να μιλά ασυνείδητα επιβάλλοντας κι όχι αμφιβάλλοντας όπως ολόψυχα επιθυμεί. Από την άλλη νομίζω δεν έχουμε άλλη επιλογή.. (;) Αλλιώς το μόνο που μένει είναι η σιωπή ή οποία έχει και τα όρια της.. να λέμε και καμιά κουβέντα ρε αδερφέ!


  31. Μια διόρθωση στο «αναπτυσσόμενου» κόσμου..
    Είναι δυσλεκτικό θαύμα που προσπαθεί να πει ταυτόχρονα αναπτυγμένου και καταναγκασμένου να αναπτύσσεται συνέχεια πιο γρήγορα ενώ ταυτόχρονα το «αναπτυσσόμενου» όπως χρεισιμοποιείτε είναι συχνά ευφημισμός.. τρέχα γύρευε.


  32. @Stinathina, Εννοείς διάβασες τα πάντα; και τα τρία λινκς; όλα; Αν ναι θα σε βάλω στο blogroll σε νέα κατηγορία που θα λέγεται «Τέρας Υπομονής» ή «Υπομονator» ή κάτι τέτοιο! 🙂

    1. Προφανώς και συμφωνούμε, η ταυτότητα είναι κάτι που δεν αποφεύγεται όμως είναι καλύτερο να μιλάμε έχοντας στο μυαλό μας «βαθμούς ταυτοποίησης» παρά την ταυτοποίηση με τρόπο δυαδικό (ταυτοποίηση / μη ταυτοποίηση). Απλά κάτι είναι λιγότερο ταυτοποιητικό από κάτι άλλο όταν είναι πιο αυτόνομο. Δεν υπερασπίζομαι την απόλυτη και καθολική απουσία ταυτότητας αλλά το δικαίωμα του καθένα να την δομήσει για τον εαυτό του αυτόνομα, καθώς όπως λες είναι ένας αγώνας εσωστρεφής και συμφωνώ απόλυτα όπως το γράφεις. Από εκεί και πέρα βεβαίως και το ίδιο το κείμενο (που εκφράζει την στάση μου) είναι μάταιο, ή καλύτερα δεν έχει «τέλος» υπό την έννοια του συγκροτημένου σκοπού απλά εκφράζει μια θέση που πρέπει να υπάρχει και ενδέχεται τον στόχο του να τον βρει στην πορεία.

    2. Ο λόγος και αυτή η κατηγορία σκέψης, είναι σε θέση να αντιληφθεί ότι υπάρχει ο κίνδυνος να μην δει άλλα πλαίσια ή να αγνοήσει δομές και συστήματα που είναι εκτός του πεδίου της. Η αποδόμηση για παράδειγμα, αν και προϊόν της Δυτικής σκέψης και κουλτούρας κατανοεί ότι το σύμπαν δεν είναι λογοκεντρικό και επιθυμεί να αποφύγει τις κάθε είδους κεντρικότητες προς όφελος των περιφερειών ή των εξωτερικοτήτων, είναι ανοιχτή στο «άλλο» (l’autre) και γι’ αυτό δεν είναι καταληκτική. Υπάρχει βεβαίως ο κίνδυνος η αποδόμηση ως φορέας αμφισβήτησης του αντικειμενικού προς όφελος του υποκειμένου να γίνει η ίδια κέντρο και να εγκατασταθεί ως το νέο «αντικειμενικό» όμως και αυτό είναι κάτι που είναι γνωστό, άλλωστε η ίδια η αποδόμηση δεν παρουσίασε τον εαυτό της ως φιλοσοφικό κίνημα αλλά ως κριτική του στρουκτουραλισμού. Από την άλλη έχεις δίκιο, ίσως κάποιοι άλλοι πολιτισμοί να έχουν ανάγκη τον στρουκτουραλισμό αυτή την στιγμή και όχι την κριτική των δομών γιατί πολύ απλά αυτές δεν τις έχουν δομήσει ακόμα. Παρόλα αυτά νομίζω ότι και αυτό είμαστε σε θέση να το διακρίνουμε. Πρόσεξε, λέω να το διακρίνουμε, όχι να το λύσουμε ή να το απαντήσουμε. Τα πάντα είναι τερατογενέσεις και δεν μπορεί να είναι αλλιώς!

    Γιατί όταν κάνω κλικ στο nickname σου δεν μου βγάζει το blog σου; Πρέπει μάλλον να ενεργοποιήσεις κάποια επιλογή στις ρυθμίσεις της wordpress.

    Την Καλημέρα μου! (έστω και αργά!) 🙂


  33. *Αυτό με τις «τερατογενέσεις» θα το διευκρινήσω κάποια στιγμή σε κάποιο άλλο post, αν θες διάβασε αυτό το απόσπασμα από άλλο κείμενο μου.

    Teratogenesis

    Teratogenesis is a medical term from the Greek, literally meaning monster-making (τέρας = monster), which derives from teratology, the study of the frequency, causation, and development of congenital malformations-misleadingly called birth defects.

    Teratogenesis in the sense of deformation is an un-detachable part not only of the morphogenetic processes but of any kind of productive process; it is embedded in all the possible products of these processes. Evolution itself is a constant deformation, mutation and hybridization are actively participating in its processes creating new species and causing others to transform or even extinct.

    Concluding, the result of any process, any kind of thing that could be considered as product, is always deformed therefore impossible to be absolutely predefined or predetermined. But on the other hand, also initiations are being deformed in the process of working towards the result. Maybe, even the word “result” is just a convention since everything is in a state of constant “becoming”.

    Ολόκληρο το κείμενο είναι εδώ http://harisheiz.wordpress.com/2008/04/09/generative-words-terminology/


  34. […] Crazy Cows Last chance to evacuate… « 17 Νοεμβρίου 2008 Περί ενηλικίωσης και εσωστρέφειας της μπλογκόσφαιρας Νοέμβριος 25, 2008 Αποφάσισα να γράψω αυτό το post με αφορμή το πρόσφατο άρθρο του Νίκου Ξυδάκη στην Καθημερινή το οποίο μπορείτε να βρείτε εδώ (κλικ) για το οποίο η φίλη μου η Μαρία ζήτησε την γνώμη μου. Το άρθρο γράφτηκε με αφορμή την πρόσφατη έρευνα της VPRC που αναφέρεται στο blogging και στους bloggers. Πριν προχωρήσω σε σχολιασμό θα ήθελα να αναφέρω ότι για την έρευνα της VPRC ήδη έχω γράψει πολλά σε παλαιότερο post, όταν ήταν ακόμα σε εξέλιξη, τα οποία μπορείτε να διαβάσετε εδώ (κλικ). […]



Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: