h1

Πανεπιστήμιο, μεταξύ ουτοπίας και μαλακίας

02/06/2008

Οι Έλληνες πιστεύουν στο «per se», στο «καθαυτό», ότι δηλαδή πράγματα ή διαδικασίες, θεσμοί ή πρόσωπα είναι καλά ή κακά εγγενώς και με τρόπο απόλυτο και όχι κατά περίσταση. Αυτός είναι ο λόγος που ο Έλληνας σε όλα τα πράγματα κοιτάζει το «τι» ή το «ποιος» και χάνει το «πως» καθώς δεν αντιλαμβάνεται ότι τα πράγματα είναι σχετικά. Κοινώς, δεν υπάρχει ιδανική λύση, μια λύση δεν λύνει ένα πρόβλημα ή αν το κάνει γεννά τότε νέα προβλήματα, στην πραγματικότητα η λύση διαπραγματεύεται ανάμεσα σε πολλά προβλήματα και προσπαθεί να τα εξισορροπήσει. Όμως ο Έλληνας κουβαλάει την αλήθεια του, με τον σταυρό ή το πλακάτ στο χέρι, με την μολότωφ ή με την σημαία πάντα πιστεύει στην απόλυτη λύση και στην δική του ουτοπία, ευτοπία για τον ίδιο αλλά συχνά δυστοπία για κάποιους άλλους.

Το πρόβλημα με τις ουτοπίες είναι ότι κανείς πρέπει να τις πιστέψει, όχι να τις σκεφτεί, δεν είναι τυχαίο ότι όλες αναφέρονται σε αφηρημένες έννοιες και σε γενικές εξωτερικότητες που είναι υπερσυγκεντρωτικές, ο θεός, ο λαός, το έθνος, επιδιωκόμενος προστάτης όλων αυτών πάντα το κράτος. Έτσι επικρατεί το γενικό και όχι το σχετικό, η ετερονομία έναντι της αυτονομίας, η ιδέα έναντι της πράξης (η διαμαρτυρία είναι μεν πράξη αλλά πράξη αποδόμησης, η αντιπρόταση και η δόμηση είναι πράξη). Σέβομαι την εργαλειακή χρήση της ουτοπίας ως μέσο για την μετατόπιση της πραγματικότητας και ως τέτοιο την χρησιμοποιώ, δεν μπορώ όμως να την δεχθώ όταν γίνεται μανιφέστο, πίστη, αρχή και τέλος γιατί τότε στερείται ρεαλισμού και λειτουργεί σε βάρος όλων. Κι ας λέει ο Le Corbusier ότι «η ουτοπία του σήμερα είναι η πραγματικότητα του αύριο», η πικρή αλήθεια είναι ότι οι ουτοπίες του Le Corbusier απέτυχαν να γίνουν πραγματικότητες και το άυριο έγινε χθες, ίσως και προχθές. Φυσικά κάποιοι έχουν κάθε δικαίωμα να περιμένουν ακόμα για το αύριο που θα φέρει την κάθαρση, την λύτρωση ή την επανάσταση. Όμως κι εγώ έχω κάθε δικαίωμα να θεωρώ ότι η ουτοπία είναι εργαλείο για την διεκδίκηση μιας καλύτερης πραγματικότητας, όχι όμως και ο στόχος.

Ένα άλλο πρόβλημα στην Ελλάδα είναι η αποσπασματική θέαση των πραγμάτων συχνά με τρόπο ομφαλοσκοπικό που αγνοεί την εξωτερική πραγματικότητα. Μερικές φορές από εδώ συνειδητοποιώ ότι για τους Έλληνες υπάρχει μόνο η Ελλάδα και ότι προσπαθούν να φτιάξουν κάτι σαν φράγμα για να αποτρέψουν οποιαδήποτε αλλαγή που έχει ήδη συντελεστεί αλλού  να λάβει χώρα εκεί. Αυτό δεν είναι παρά μια ακόμα ουτοπία η οποία προφανώς δεν θα αντέξει για πολύ. Τα φράγματα χρειάζονται υλικά, δεν γίνονται με χώμα και πέτρες και όταν περατωθούν αφήνουν μια ελεγχόμενη ροή, όχι μόνο για να μη σπάσουν από την πίεση, αλλά και για να ποτίζεται που και που η έρημος που υπάρχει από πίσω τους.

Ναι, μια έρημος υπάρχει από πίσω γεμάτη καμήλες και καμπούρες και εκτός ότι όλοι βλέπουν μόνο τις καμπούρες των άλλων και όχι την δική τους, αναλώνουν τόσο χρόνο στο να γελούν ή να καταγγέλλουν καμπούρες που τελικά η έρημος μένει έρημος. Έρημος η Ελλάδα, έρημος και τα πανεπιστήμια.

Το Ελληνικό πανεπιστήμιο είναι κακό… κάκιστο και η αιτία εντοπίζεται πολύ απλά στο γεγονός ότι δεν είναι δημόσιο όπως κάποιοι θέλουν να λένε αλλά κρατικό. Όποιος καταλαβαίνει τη διαφορά καταλαβαίνει πολλά και μπορεί να συναισθανθεί το πόσο αστείο μου μοιάζει αυτό που ακούω σαν σλόγκαν από όλες τις πλευρές αυτές τις μέρες, «η υπεράσπιση του χαρακτήρα του δημόσιου πανεπιστημίου».

Είναι αστεία αυτά που λέει η κυβέρνηση και ακόμα κι αν υπάρχει ένα ίχνος σοβαρότητας, όπως και να το κάνουμε δικαιούμαι να μην μπορώ να ακούω για εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις από ένα κόμμα του οποίου η φοιτητική παράταξη απαρτίζεται από ξανθιές γκόμενες και τυπάκια με τζελ στο μαλλί που ακούνε Βίσση και μιλάνε αποκλειστικά για ρούχα, καλλυντικά, ποδόσφαιρο και αυτοκίνητα. Sorry dudes, δεν θα πάρω την μεταρρύθμιση σας γιατί για εμένα είστε η κοινωνία του light, πιο ελαφρείς από τους ελαφρείς και δεν θεωρώ ότι είστε αρκετά ικανοί ή διαβασμένοι ώστε να περιφρουρήσετε τον χαρακτήρα του δημόσιου πανεπιστημίου. Άλλωστε πανεπιστήμιο για εσάς είναι ο χώρος που γίνονται τα πάρτι που πρέπει να πληρώσεις είσοδο για να μπεις στη σχολή σου και να δεις Ρωσσίδες να τσιτσιδώνονται (βλέπε ΠΑΜΑΚ, γύρω στο 2002, όποιος θυμάται ας κάνει comment).

Αστείοι όμως είναι και αυτοί που φωνάζουν λίγο περισσότερο, δηλαδή οι υπόλοιποι φοιτητές. Συμμερίζομαι τις αγωνίες όμως όσοι υπερασπίζονται το κατ’ αυτούς «δημόσιο πανεπιστήμιο», άθελα τους μοιάζουν να στηρίζουν τον αποτυχημένο κρατισμό που α) τους στοιβάζει σε βρώμικες σχολές και σε αμφιθέατρα που σχεδιάστηκαν για να εξυπηρετούν το ένα τρίτο του συνόλου, β) τους χρησιμοποιεί σαν φαντάρους και τους στέλνει να σπουδάσουν στην Κομοτηνή και την Ξάνθη γιατί το κράτος θέλει να κάνει καλύτερη γεωγραφική κατανομή του πληθυσμού αλλά ταυτόχρονα δεν παρέχει στέγαση, γ)τους αφήνει έρμαια καθηγητών οι οποίοι τους εκμεταλλεύονται αμισθί για να δουλεύουν στα ερευνητικά τους προγράμματα και να μασουλάνε τα κονδύλια της Ευρωπαϊκής ένωσης, που τελικά παράγει μηδενική έρευνα, δ) που έχει διδακτορικούς που δεν πληρώνονται, ε) έχει 407δες που πληρώνονται σαν δούλοι και στ) παράγει κακούς φοιτητές, οι οποίοι συχνά γίνονται κακοί επαγγελματίες. Μέσα σε όλα αυτά οι φοιτητές λένε «όχι στον εργασιακό Μεσαίωνα», και γαμώ τα συνθήματα… αλλά ο Μεσαίωνας είναι ήδη εδώ και τελικά με την στάση τους οι ίδιοι τον συντηρούν. Κοινώς, προκειμένου να μην υπάρχει εκμετάλλευση από τους ιδιώτες (ελληνική ιδεοληψία) επιτρέπουν να τους εκμεταλλεύεται το κράτος.

Από την άλλη το καθολικό τους «όχι» στα ιδιωτικά πανεπιστήμια γιατί αυτό υποβαθμίζει τα δημόσια ακούγεται τουλάχιστον σαν ανέκδοτο και ο λόγος είναι ότι τα ιδιωτικά υπάρχουν ήδη τόσο εντός Ελλάδος αλλά και εκτός, απέχουν μόλις δύο ώρες με το αεροπλάνο και τα Ελληνικά δημόσια ήδη καλούνται να τα ανταγωνιστούν. Αν επιστρέψω Ελλάδα το πτυχίο του TU Delft (μιλάω για το πτυχίο όχι για τις ικανότητες) δεν μπορεί να το ανταγωνιστεί επαρκώς απόφοιτος ελληνικού πανεπιστημίου που δεν έχει κάνει μεταπτυχιακό στο το εξωτερικό (συνάδελφοι εύχομαι να μη με βρείτε στον δρόμο σας). Επιπλέον τα δημόσια υποβαθμίζονται όχι από τα ιδιωτικά αλλά από τις κακές τους επιδόσεις στην έρευνα, τις κακές τους εγκαταστάσεις, τα απαρχαιωμένα προγράμματα σπουδών, τους καθηγητές λαμόγια που κρύβονται πίσω από την μονιμότητα τους και τρώνε από τα ερευνητικά προγράμματα και την κρατική εκμετάλλευση (1000 φοιτητές σε σχολές για 200). Δεν ξέρω αν τελικά τα ιδιωτικά μπορούν μέσω του ανταγωνισμού που θα προκύψει να εξυγιάνουν ή να σκοτώσουν τα δημόσια όμως ξέρω ότι υπάρχουν και ότι είναι ουτοπικό να μιλάμε σαν να είναι εκτός πλαισίου και να λέμε «όχι». Θα έπρεπε ήδη εδώ και χρόνια να έχει αρχίσει η κουβέντα για το πως μέσα στα πλαίσια της Ε.Ε., και όχι απλά μέσα στα πλαίσια της Ελλάδας, το Ελληνικό κρατικό πανεπιστήμιο θα αποκτήσει ειδικό βάρος και θα είναι δημόσιο με όλη της σημασία της λέξης, ουσιαστικά και όχι ονομαστικά, και ταυτόχρονα ανταγωνιστικό έναντι των ξένων και όχι των εγχώριων ιδιωτικών! Μέσα σε αυτό το πλαίσιο η διαρκής άρνηση χωρίς αντιπροτάσεις οδηγεί μόνο στην καθολική υποταγή.

Κάτι που δεν έχουν καταλάβει οι περισσότεροι είναι ότι δυστυχώς ο θεσμός του κράτους σαν μηχανισμός παραγωγής και οικονομικής εισφοράς έχει όχι απλά αποτύχει αλλά κυριολεκτικά πεθάνει και αυτό δεν είναι κάτι που συμβαίνει μόνο στην Ελλάδα. Τα κράτη και κάθε είδους συγκεντρωτικές δομές καταρρέουν οικονομικά και γι’ αυτόν τον λόγο έχουν γίνει λιγότερο συγκεντρωτικά και έχουν περιοριστεί στον ρόλο του ελεγκτή, του φοροεισπράκτορα και του θεσμοθέτη – νομοθέτη. Από εκεί που προσέφεραν εργασία και ήταν οι κυρίαρχοι επενδυτές για την ανάπτυξη της εκάστοτε χώρας, έχοντας πλέον αποτύχει, στοχεύουν να προστατεύσουν τους αδύνατους προσφέροντας κοινωνική πρόνοια και παροχές, ίσες ευκαιρίες, αξιοκρατία, νομική προστασία από την ενδεχόμενη εκμετάλλευση από το κεφάλαιο κλπ (το αν τα καταφέρνουν είναι άλλη ιστορία και δεν θα την αναπτύξω εδώ, πάντως κάπου τα καταφέρνουν). Μέσα σε αυτό το πλαίσιο είναι λίγο δύσκολο να περιμένει κανείς από υπερχρεωμένα και αργοκίνητα κράτη (όπως το ελληνικό) ή καταρρέοντες κρατικούς οργανισμούς (όπως οι ελληνικοί) να επενδύσουν στα πανεπιστήμια για να παράγουν έρευνα και τεχνολογία γιατί πολύ απλά τους στοιχίζει περισσότερο από όσο τους αποδίδει και είναι ευκολότερο να την αγοράζουν από ιδιώτες ή απ’ έξω και το «ευκολότερο» σημαίνει πιο οικονομικό και για τον φορολογούμενο πολίτη. Αυτή είναι η πραγματικότητα σήμερα είτε μας αρέσει είτε όχι.

Το κρατικό πανεπιστήμιο που είναι κάθε άλλο παρά δημόσιο κοστίζει στον Έλληνα φορολογούμενο πολλαπλάσια από ότι θα κόστιζε αν ήταν ιδιωτικό. Άκουσα πρόσφατα στην TV από κάποιον πανεπιστημιακό ότι είναι πρόβλημα η ελλιπής χρηματοδότηση των πανεπιστημίων. Αυτό είναι μόνο η μισή αλήθεια, η άλλη μισή είναι το που πάνε τα λεφτά που δίνονται. Εγώ δεν θα πω ότι κλέβουν, όχι γιατί δεν το πιστεύω αλλά γιατί είναι αφόρητα κλισέ και εξαιρετικά αποπροσανατολιστικό για δύο λόγους α) δεν μπορεί να το αποδείξει κανείς γιατί αν μπορούσε θα τους έκανε μήνυση και β) γιατί τα πολλά λεφτά χάνονται από τον τρόπο που το δημόσιο πανεπιστήμιο τα διαχειρίζεται και τα ελέγχει. Οι διαδικασίες των συναλλαγών του δημοσίου με ιδιώτες που είναι χρονοβόρες κάνουν το κόστος μιας συναλλαγής του δημοσίου με ένα ιδιώτη τριπλάσιο από ότι αν την έκανε ιδιώτης με ιδιώτη. Δεν υπερβάλω καθόλου και μάλιστα αν συνυπολογίσουμε το κόστος των ελέγχων και της γραφειοκρατίας για την ολοκλήρωση της συναλλαγής το κόστος πολλαπλασιάζεται!

Η ερώτηση έρχεται εύλογα και λέει «γιατί λοιπόν να μην διεκδικήσουμε ένα καλύτερο δημόσιο πανεπιστήμιο;» και η απάντηση το ίδιο εύλογα λέει ότι τόσο τα επιχειρήματα όσο και οι πρακτικές των διεκδικήσεων τόσα χρόνια έχουν όχι μόνο αποτύχει άλλα έδωσαν και πάτημα σε αυτούς που έκαναν τις αλλαγές να τις κάνουν μόνοι τους, χωρίς τη συμμετοχή των φοιτητών οι οποίοι έλεγαν όχι. Μάλλον λοιπόν το φοιτητικό κίνημα κάπου κάνει λάθος ή καλύτερα κάνει πολλά λάθη. Είναι πάρα πολλά τα οξύμωρα σχήματα. Από τα φοιτητικά μου χρόνια θυμάμαι σε γενικές συνελεύσεις το αίτημα «σύνδεση με την αγορά εργασίας» το οποίο με ενοχλούσε γιατί ήμουν υπέρ της ακαδημαϊκής φύσης του πανεπιστημίου και ακόμα είμαι. Αμέσως μετά από αυτό το αίτημα όμως ακολουθούσε το «έξω οι επιχειρήσεις από τι σχολές» το οποίο τότε υποστήριζα φοβούμενος ότι κάτι τέτοιο θα μετάλλασσε το πρόγραμμα σπουδών προς όφελος των επιχειρήσεων. Τώρα αντιλαμβάνομαι ότι εκτός του ήταν υπερβολικό αυτό που κάναμε τότε, σαν να φωνάζαμε προληπτικά «λύκος λύκος»,  ήταν και εξαιρετικά οξύμωρο από την άποψη ότι η σύνδεση με την αγορά εργασίας ήταν κάτι που επιδιώκαμε και στην αγορά υπάρχουν ιδιώτες στους οποίους όμως εμείς αρνούμαστε την συνεργασία για την παραγωγή έρευνας που κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες θα απέφερε κέρδος και στο πανεπιστήμιο και στους φοιτητές οι οποίοι θα αποκτούσαν και εμπειρία από την έρευνα, ίσως χρήματα και ευκαιρίες για εργασία και σίγουρα δημοσιεύσεις. Αν το σκεφτεί κανείς καλύτερα θα δει ότι δεν υπάρχουν άλλοι τρόποι για να γίνει σύνδεση με την αγορά όπως εμείς τότε ζητούσαμε (όποιος βρει άλλον τρόπο ας αφήσει σχόλιο). Αντί λοιπόν να καθίσουμε και να συζητήσουμε σοβαρά για το πως θα μπορούσαμε να διαμορφώσουμε τις συνθήκες ώστε να είμαστε εμείς τα αφεντικά στην σχέση μας με τις επιχειρήσεις και ταυτόχρονα να προστατεύσουμε την σχολή μας και τον ακαδημαϊκό χαρακτήρα των σπουδών μας, εμείς λέγαμε προληπτικά «όχι» γιατί η επιχειρήσεις είναι κάτι a priori «κακό» και θέλουν να μας εκμεταλλευτούν. Βέβαια, όλοι όσοι έλεγαν αυτά τότε τελείωσαν και σε τέτοιες επιχειρήσεις δουλεύουν τώρα, έχοντας μάλιστα δεχθεί να εργαστούν αμισθί καταλαμβάνοντας θέσεις εργασίας κάποιων άλλων που θα πληρώνονταν.

Η διεκδίκηση λοιπόν ενός καλύτερου δημοσίου πανεπιστημίου προϋποθέτει μια πιο ρεαλιστική και πιο συνολική στάση που θα θέτει τα προβλήματα στην βάση τους, θα έχει διαμορφωμένες προτάσεις και δεν θα αναζητά απαντήσεις και επιχειρήματα μόνο όταν έρχονται νέα νομοσχέδια προς ψήφιση. Αναρωτιέμαι αν υπάρχει έστω και μια φοιτητική παράταξη που να έχει ξεκάθαρο πλάνο για το δημόσιο πανεπιστήμιο και θέσεις ουσιαστικές; Όχι άλλα ευχολόγια και ευκαιριακά συνθήματα. Βέβαια θα μου πείτε εδώ δεν υπάρχει κόμμα που να έχει κάτι τέτοιο.

Ξέρω ότι κάποιοι αναμασώντας την καραμέλα θα πείτε ότι παρόλα αυτά το «ελληνικό πανεπιστήμιο είναι καλό, υπάρχουν τόσοι Έλληνες επιστήμονες που διαπρέπουν στο εξωτερικό» και εγώ θα σας απαντήσω ότι η αυτή η άποψη είναι άκρως αντιφατική και ότι δεν κάνει τίποτα παρά να αποδεικνύει ότι οι Έλληνες διαπρέπουν στο εξωτερικό ακριβώς επειδή το ελληνικό πανεπιστήμιο είναι κάκιστο και δεν μπορούν να διαπρέψουν στην Ελλάδα. Αντίθετα ο Γερμανός διαπρέπει στην Γερμανία, ο Ολλανδός στην Ολλανδία, ο Σουηδός στη Σουηδία κλπ. Ο Έλληνας διαπρέπει στην Αγγλία, στην Ολλανδία, στις ΗΠΑ όχι όμως στην Ελλάδα και δεν θα με πείσετε όσο κι αν χτυπάτε τον κώλο σας κάτω. Αυτή είναι η πικρή αλήθεια αν και το πιο πικρό είναι το σκηνικό των ημερών.

Είδα αυτές τις μέρες πολλά ποστ τα οποία δυστυχώς αναλώθηκαν στην επιφάνεια του προβλήματος και των προβλημάτων γενικότερα. Όλα είναι θεμιτά βεβαίως, αλλά από την άλλη πάσχουμε όλοι και μαζί μας πάσχουν όλα και γι’ αυτό το μοναδιαίο παράδειγμα, η περιπτωσιολογία αν προτιμάτε, δεν δικαιώνει το συλλογικό ούτε ανοίγει το πεδίο του διαλόγου, αντίθετα το στοχεύει σε μια μικρή κλίμακα και το κρατά κλειστό με τρόπο που βολεύει αυτούς που θέλουν να κάνουν τις αλλαγές και αυτούς που θέλουν να εκμεταλλευτούν τις αλλαγές. Επιπλέον, αν το πρόβλημα είναι η δομή του πανεπιστημίου και το αν πρέπει να υπάρχει αξιολόγηση ή ιδιωτικά πανεπιστήμια, εξειδίκευση κλπ τότε μπορεί ο καθείς να θίξει το ζήτημα και να μιλήσει για τα δομικά του χαρακτηριστικά και αν μπορεί να μας πείσει, άλλωστε οι απόψεις δεν είναι θέσει αλλά φύσει σωστές. Το πρόβλημα δεν είναι ούτε ο ΣΥΡΙΖΑ, ούτε ο Κουράκης, ο ΓΑΠ, ο Πλεύρης, ο Χεϊζάνογλου ή ο Bob ο Μάστορας και σε κάθε περίπτωση το να στοχοποιείται κάθε φορά κάποιος, δικαίως ή αδίκως, είναι αποπροσανατολιστικό για την παραγωγικότητα του διαλόγου. Δεν υπερασπίζομαι κανένα Κουράκη και κανένα ΣΥΡΙΖΑ όμως υπερασπίζομαι την ουσία γιατί μου έχει κάνει εντύπωση ότι οι περισσότεροι bloggers γράφετε θεωρόντας τα γραφόμενα σας ουσιαστικά ενώ δεν είναι απαραιτήτως έτσι. Αυτό δεν το έχετε αντιληφθεί και εξακολουθείτε να αναλώνεστε σε αυτό ενώ υπάρχει ένα σύμπαν σημαντικών πραγμάτων προς διάλογο που καταλήγει να μένει στο περιθώριο. Το πρόβλημα είναι το επουσιώδες του διαλόγου και η στόχευση σε πρόσωπα και όχι σε θεσμούς. Αν δεν πάρετε απόφαση ότι η κουβέντα πρέπει να έχει σαν βάση το τι είδους παιδεία θέλετε δεν θα το λύσετε ποτέ, ούτε ο Κουράκης θα το λύσει, ούτε ο Παπανδρέου, ούτε ο Κωστάκης, ούτε κι εγώ. Όλοι μαζί θα το λύσουμε αλλά προϋπόθεση είναι να ξέρουμε τι θέλουμε και να ξέρουμε τι λέμε και όχι να περιφερόμαστε μεταξύ ουτοπίας και μαλακίας όπως κάνουν όλοι αυτές τις μέρες.

Advertisements

31 Σχόλια

  1. Όσοι φτάσατε μέχρι εδώ συγχαρητήρια και καλώς ορίσατε στα σχόλια!


  2. Το ουσιαστικότερο κείμενο που έχει γραφεί ποτέ για την υπόθεση των πανεπιστημίων. Υποκλίνομαι!
    Είχα σηκωθεί κάποτε σε μια ‘συνέλευση’ και είχα πει ότι θα έπρεπε σαν φοιτητές να έχουμε μόνο μια «παράταξη», αυτή που θα διέκρινε τις αποφάσεις που πρέπει να πάρουμε όλοι για την καλυτέρευση της παιδείας. Το τι άκουσα από κάτω δε φαντάζεσαι. Η μάλλον μπορείς να φανταστείς γιατί και εσύ από εκεί πέρασες =p


  3. Χάρη, βάζεις πάρα πολλά θέματα σε ένα μόνο ποστ και έτσι δεν μπορεί να γίνει κουβέντα, φοβάμαι, γιατί χαονώμαστε, αλλά η αλήθεια είναι πως εσείς της Αρχιτεκτονικής, οι Καλοτεχνίτες και οι ΦΠΨήδες το έχετε αυτό.
    Λίγο Καρτέσιο, διάολε δεν έχετε διαβάσει;

    Καλά, σοβαρεύομαι και προσπαθώ να πιάσω όσα γίνεται σε ένα μικρό σχόλιο.

    Σε γενικές γραμμές διαφωνώ σε πολλά από την επιχειρηματολογία, αλλά παραδόξως συμφωνώ σε πολλά από τα συμπεράσματα. πώς το κάνεις αυτό;

    1. Αυτά που καταλογίζεις στους Έλληνες, αν είχες γνωρίσει Γάλλους, Ιταλούς και Βαλκάνιους Σλάβους, δεν θα τα καταλόγιζες μόνο στους Έλληνες. Τουλάχιστον οι λαοί που αναφέρω -εν γένει- έχουν ακριβώς αυτό το χαρακτηριστικό και είναι εκπληκτικό το πόσο μοιάζουμε, ιδιαίτερα με τους Γάλλους!
    Κοινώς, δεν ανακαλύψαμε εμείς την πυρίτιδα.

    2. Συμφωνώ με το διαχωρισμό κρατικού και δημοσίου. Συμφωνώ επίσης απόλυτα και με όσα λες για τη ΔΑΠΑΡΑ, και την Κυβέρνηση αυτής, κι ας μην έχω βγάλει ΠΑΜΑΚ.

    3. Διαφωνώ με τα περί κράτους. Ή μάλλον, βλέπω το πράγμα λίγο ευρύτερα. Το Κράτος Χαρη μου, δεν πέθανε. Γιατί εξ ορισμού, το κράτος δεν υπάρχει για να προστατεύει τον πολίτη, αυτό είναι ένα αστικό ιδεολόγημα. Το κράτος υπάρχει ως ρυθμιστικός παράγοντας μεταξύτων δύο γνωστών πόλων (κεφαλαίου εργασίας), προκειμένου να εξισορροπεί τις αντιθέσεις που αναπτύσσονται, προς όφελος φυσικά του κεφαλαίου.
    Και, ναι, αυτά τα έλεγε ο παππούς Κάρολος, και ίσως να ακούγονται παλιομοδίτικα, αλλά got news for you, τα έχουν αποδεχτεί και πολλοί σύγχρονοι φιλελευθέροι οικονομολόγοι -κάτι θα ξέρουν, δεν είναι μαλάκες.
    Εξού και μια χαρά πράττει το κράτος ατή τη στιγμή και αυτοδιαλύεται και ξεπουλιέται, διότι οι αντιθέσεις έχουν τόσο πολωθεί υπέρ του κεφαλαίου, ώστε πια να μην χρειάζεται να τηρούνται καν τα προσχήματα. Ο λαός γκρινιάζει μεν, πίνει φραπόγαλα και ουϊσκια δε και χαζεύει ρωσίδες που κάνουν στριπτίζ, οπότε όλα καλά. Και καληνύχτα.

    4. Σε καμία μα καμία μα καμία περίπτωση, η ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων δεν θα ευνοήσει διά του ανταγωνισμού το δημόσιο πανεπιστήμιο, για τον πολύ απλό λόγο ότι χρειάζονται φράγκα, και άμα ο ιδιώτης μπορεί να επενδύσει στο δικό του μαγαζί και να παράξει το επιστημονικό προίόν που του χρειάζεται, δεν είναι βλάκας να πάει να ρίξει τα κεφάλαιά του στου κράτους το μαγαζί.
    Υπάρχουν παραδέιγματα. Βλέπεις καλά κρατικά πανεπιστήμια στις χώρες που έχουν ρίξει το βάρος στα ιδιωτικά; Ως και η Οξφόρδη έχει χάσει την παλιά της αίγλη.
    ΑΠό την άλλη, στην Γαλλία που δεν υπάρχουν ιδιωτικά πανεπιστήμια -ή μάλλον που κυρίαρχη είναι η θέση των δημοσίων- τα πανεπιστήμια φυσάνε και οι συνθήκες είναι στη σφαίρα της επιστημονικής φαντασίας για το Ελλαδιστάν.

    5. Διαδωνώ με την αξιόλογηση που κάνεις στο ελληνικό πανεπιστήμιο. Υπάρχουν σχολές πολύ καλού επιπέδου. Είναι εκείνες που τσιμπάνε χρηματοδοτήσεις από την ΕΕ ή από το ιδιωτικό κεφάλαιο και έχουν συνδεθεί με επιχειρήσεις, μόνο που εκεί έχουμε το προβληματάκι, ότι πχ ο τάδε επιχειρηματίας που τα σκάει, κανονίζει και την ύλη (ειδικά στα μεταπτυχιακά και τα διδακτορικά). Τα παραδείγματά μου από τη Φιλοσοφική της Αθήνας: το ΦΠΨ κοντεύει να πέσει από τον ένατο και να αυτοκτονήσει, ενώ παράλληλα το Πρόγραμμα Ψυχολογίας (που σχεδόν ανήκει στο ίδιο τμήμα με έναν ημιαυτόνομο τρόπο) δεν ξέρει τι να κάνει τους υπολογιστές του. Η κατεύθυνση κλασικής φιλολογίας φυτοζωεί, ενώ η κατεύθυνση γλωσσολογίας (και οι δύο ανήκουν στην Ελληνική Φιλολογία) έχει χεστεί στα τάληρα (να’ναι καλά ο μάστερ Μπαμπινιώτης βέβαια).
    Κοινώς, οι σχολές που μπορούν να συννδεθούν με την αγορά τα πάνε μια χαρά, οι άλλες αφήνονται να ψοφήσουν. Γιατί στον καπιταλισμό, υπάρχει χρήσιμη και άχρηστη γνώση και δυστυχώς ο Αριστοτέλης πουλάει λιγότερο από τον Γιουνγκ (ατυχές το παράδειγμα, αλλά δεν βρίσκω καλύτερο τέτοια ώρα).

    6.Ξέρω μπόλικους Γάλλους, Άγγλους, Γερμανούς και Σκανδιναβούς που διαπρέπουν εκτός των χωρών τους, κι ας έχουν μια χαρά πανεπιστήμια στις χώρες τους. Η παπαριά περί Ελλήνων που διαπρέπουν στο εξωτερικό δεν μπαίνει σε σύγκριση με τους αντίστοιχους ξένους φωστήρες. ΆΛλοι λόγοι σπρώχνουν εμάς εκτός και άλλοι εκείνους. Εσύ άμα πας στην πατρίδα, θα παίρνεις 7 κατοστάρικα για να φτιάχνεις ροζ μεζονέτες. Ο Ολλανδός συνάδελφός σου γουστάρει απλά να ζήσει το μύθο του στην Αγγλία και καλά κάνει, αλλά άμα θελήσει να επιστρέψει στην Ολλανδία, θα βρει δουλειά με καλά λεφτά που θα τον ικανοποιεί και πνευματικά, πιθανότατα. Η μετανάστευση των πρυχιούχων έχει πιο πολύ να κάνει με το αδιέξοδο της ανεργίας και της επαγγελματικής διάλυσης στην Ελλάδα, παρά με την εκπείδευση, νομίζω. Εγώ μια χαρά σπούδασα στην Ελλάδα, έκανα και τις σπουδές μου εκτός γιατί γούσταρα, αλλά όταν θέλησα να γυρίσω δεν βρήκα ούτε μία μισάνοιχτη πόρτα. Φταίει κι η Φιλοσοφική βέβαια, άμα είχα γίνει δικηγόρος, όλο και κάτι θα είχα καταφέρει.

    7. Όσο για τα περί σύνδεσης με την αγορά, επειδή υποψιάζομαι ότι πρέπει να είμαστε περίπου από τον ίδιο χώρο ορμώμενοι, οι σύντροφοί σου που το φώναζαν αυτό τότε (και οι δικοί μου), είχαν στο πίσω μέρος του μυαλού τους μια άλλη κοινωνία. Και πολύ καλά έκαναν. Σε αυτή την κοινωνία, μάλλον δεν υπάρχει άλλος τρόπος, όπως έχουν έρθει τα πράγματα, κι αφού μας έχουν πάρει αμπάριζα.
    Εδώ βέβαια, έρχεται και το θέμα της ουτοπίας, αλλά αυτή είναι μια πολύ μεγάλη κουβέντα, που αν την ανοίξουμε, θα κρασάρει η wordpress, οπότε καλύτερα να την κάνουμε, πίνοντας καφέ στα dam του Γελαδοχωριού σου! 🙂


  4. οκ, παίζει να είναι και το μεγαλύτερο σχόλιο που άφησα σε ποστ τον τελευταίο χρόνο, συγγνώμη για την φλυαρία.


  5. Krot, Καλά έκανες και έγραψες πολλά γιατί μερικά από αυτά που λες τα εννοώ αλλά δεν τα έχω γράψει ενώ και σε αυτά που διαφωνούμε μου δίνεις την ευκαιρία να τα διευκρινίσω ή να τα ξανασκεφτώ. Άλλωστε αυτή είναι η δυναμική του μέσου 😉

    1. Έχω γνωρίσει και έχεις δίκιο, όντως είναι έτσι, κυρίως οι Γάλλοι. Όμως από την άλλη η Γαλλία είναι 50 βήματα μπροστά σε κάποια πράγματα και επιπλέον σε πολιτικό, φιλοσοφικό, ιδεολογικό επίπεδο κουβαλάει την ιστορία και το ειδικό βάρος κάποιων τεράστιων θεωρητικών (όλοι τους από τα αριστερά), Gilles Deleuze, Derrida, Baudrillard, Jacques Lacan, Barthes, Foucault, Guy Debord ακόμα και ο Καστοριάδης. Υπάρχει λοιπόν μια ιδεολογική παραγωγή ή τουλάχιστον υπήρξε η οποία θεμελίωσε κάποιες θέσεις και σηματοδότησε μια προσπάθεια. Εδώ δεν παρήχθη ποτέ κάτι τέτοιο! Πάντως η Ιταλοί είναι χειρότεροι από εμάς, πολύ χειρότεροι! 😛

    2. Και Α και ΟΥ και ΔΑΠ Νου Δου Φου Κου… Σύνθημα με περιεχόμενο όχι αστεία!

    3. Όντως, το κράτος υπάρχει όμως υπάρχει ως «ρυθμιστής» όπως λες. Αυτό που πέθανε είναι ο παλιός τρόπος με τον οποίο γινόταν αυτή η ρύθμιση. Αυτό λέω. (ήθελα να γράψω κάτι για τον Harvey εδώ αλλά το ξέχασα)

    4. Περίπου συμφωνώ, άλλωστε δεν λέω ότι τα ιδιωτικά θα ανεβάσουν αναγκαστικά το επίπεδο τον δημοσίων, μπορεί να συμβεί μπορεί και όχι ανάλογα με το πως θα νομοθετηθούν συγκεκριμένα πράγματα και με το πόσο πολύ εξοπλισμένα και καταρτισμένα είναι τα δημόσια ώστε να κάνουν έρευνα αλλά και το πόσο «βαρύ» είναι το όνομα τους. Στο σημείο που διαφωνώ είναι ότι θεωρώ πως υπάρχει περίπτωση να κοστίζει στον ιδιώτη πολύ λιγότερο η ανάθεση της έρευνας σε ένα πανεπιστήμιο. Σε κάθε περίπτωση πάντως θεωρώ ανόητη την ανάλωση των φοιτητών στο «δεν πρέπει» γιατί ούτως ή άλλως ο ανταγωνισμός υπάρχει από το εξωτερικό και γι’ αυτό νομίζω ότι θα ήταν πιο ουσιαστικό να στραφούν στο «πως θα γίνει» με τρόπο που να είναι προς όφελος τους ώστε να μην χάσουν τα δημόσια τον χαρακτήρα τους. Πάντως επειδή και εγώ εδώ σε δημόσιο πανεπιστήμιο είμαι, η μόνη διαφορά από ένα ιδιωτικό εδώ θα ήταν το ποσό των διδάκτρων, κατά τα άλλα η σχολή κινείται μέσα στην αγορά και παίζει με αυτήν και όσο κι αν αυτό έχει τα αρνητικά του από την άλλη προσφέρει ευκαιρίες στους ίδιους τους φοιτητές. Το πρόβλημα εδώ είναι ότι οι φοιτητές είναι παθητικοί και ανενεργοί, αν ήταν λίγο πιο κινητικοί όλα θα ήταν πολύ καλύτερα.

    5. Υπάρχουν καλές σχολές αλλά λίγες και είναι καλές επειδή όπως λες λειτουργούν σαν μαγαζιά. Βέβαια υπάρχει και πολύ κοροϊδία, ειδικά όταν πέφτουν τα λεφτά από την ΕΕ Το ζήτημα λοιπόν είναι με ποιον τρόπο αυτές οι σχολές οι οποίες είναι απαραίτητες αλλά δεν είναι μαγαζιά που μπορούν να παράγουν εύκολα κέρδος (γιατί ο Αριστοτέλης δεν πουλάει όπως λες) θα μπορέσουν να συντηρηθούν και να αναβαθμιστούν. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο θα πρέπει να βρεθεί ενορχηστρωμένα και ο τρόπος ώστε τα προγράμματα σπουδών να είναι διαρθρωμένα προς όφελος των φοιτητών και όχι των επιχειρήσεων. Όμως το καθολικό όχι προς τις επιχειρήσεις είναι δυστυχώς μάλλον καταδικαστικό.

    6. Έτσι είναι και σκέφτηκα να το προσθέσω αλλά μου φάνηκε λιγότερο ουσιώδες και το παρέκαμψα, ο Έλληνας φεύγει γιατί δεν έχει αξιοπρεπή δουλειά ενώ ο Σουηδός φεύγει για την πλάκα του. Εγώ αν μείνω εδώ θα είναι επειδή δεν μπορώ να γυρίσω και αν γυρίσω θα βλαστημάω που δεν έμεινα.

    7. Πολύ καλά έκαναν, κι εγώ αυτή την κοινωνία έχω στο μυαλό μου, όχι την μελλοντική αλλά την «άλλη», l’autre που λέει ο Derrida. Όμως το άλλο μπορεί να έρθει αύριο ή μεθαύριο, μπορεί να αργήσει όμως και πολύ παραπάνω και πολύ το φοβάμαι. Άλλωστε αυτό που στην άλλη κοινωνία θα έμοιαζε με ευλογία στην σημερινή πραγματικότητα ισοδυναμεί με καταδίκη.

    Με ξενύχτησες γειτόνισσα 🙂 Kαλό βράδυ!

    ΥΓ: Σωστά, την κουβέντα περί ουτοπίας την αφήνουμε προς το παρόν για να την κάνουμε με συνοδεία καφέ! 😉


  6. @Sushipervert, Θενκς Μπρο! 😉


  7. 1.Νομίζω πως το πρόβλημα δεν είναι μόνο η ΔΑΠάρα… Το πρόβλημα είναι όλοι αν το καλοσκεφτείτε. Τα μισά κόμματα κάνουν πάρτυ, αλλά τα άλλα μισά κάνουν κατάληψη στη σχολή κάθε 5′. Σαν απλή φοιτήτρια ποτέ δεν κατάλαβα,γιατί θα πρέπει οι περισσότερες παρατάξεις να καθοδηγούνται από τα πολιτικά κόμματα. Επίσης, σαν μεταπτυχιακή ποτέ δεν κατάλαβα, γιατί με το έτσι θέλω μου κλείνουν το πανεπιστήμιο, ενώ εγώ δεν έχω δικαίωμα ψήφου (άρα να τους κρίνω) και πληρώνω τα διδακτρά μου κανονικά (τα οποία ειναι ακριβώς τα ίδια με τα μεταπτυχιακά του εξωτερικού).
    2. Είναι σίγουρο πως υπάρχουν καλά τμήματα στα ελληνικά πανεπιστήμια. Τα περισσότερα είναι αυτά που παίρνουν επιδοτήσεις από ε.ε. και από ιδιώτες. Μπορεί να γίνεται κατευθυνόμενη έρευνα αλλά δε νομίζω πως είναι τόσο μεγάλο πρόβλημα, γιατί κάποια στιγμή και η ανεξάρτητη έρευνα εμπορευματοποιείται (τουλάχιστον στο δικό μου τομέα). Και αποκτάς εφόδιο στην αγορά εργασίας.
    3. Τα πανεπιστήμια είναι χώρος έρευνας, αλλά όχι μόνο. Δεν μπορούμε όλοι να ασχοληθούμε με αυτή. Το μεγαλύτερο μέρος των φοιτητών επιθυμούν επαγγελματική αποκατάσταση. Για ποιό λόγο λοιπόν να μην τους δωθεί η ευκαιρία. Επίσης, έρευνα και εργασία κατά την άποψή μου δεν είναι έννοιες αντίρροπες. Αυτό που έκανε το ΟΠΑ, με τις μέρες καριέρας (δικές του και όχι κάποιας εταιρείας) θεωρώ πως είναι πολύ καλή κίνηση η οποία δεν έχω ακούσει να γίνεται σε κάποιο άλλο εκπαιδευτικό ίδρυμα.
    4. Δεν είμαι σίγουρη αν χρειάζονται τα ιδιωτικά πανεπιστήμια, θεωρώ, όμως, πως τα δημόσια πρέπει να εκσυγχρονιστούν, γιατί λειτουργούν με νοοτροπία 20 χρόνια πίσω (για να μην είμαι άδικη, τα περισσότερα). Ένας κοινός τόπος και των 2 (για τα δημόσια περισσότερο σε μεταπτυχιακό επίπεδο, που λειτουργούν σαν ιδιωτικά) είναι οι πελατειακές σχέσεις που μπορεί να αναπτυχθούν μεταξύ φοιτητή-καθηγητή. Αν σε μεταπτυχιακό δημοσίου πανεπιστημίου της αθήνας σε παίρνουν τηλέφωνο να κατέβεις στις πρυτανικές εκλογές για να στηρίξεις τον προεδρο που κατεβαίνει και όλως τυχαίως εκείνος είναι ένα μέλος της επιτροπής που θα σε αξιολογήσει και καθηγητής λέει στο μάθημα ότι λαμβάνουν υπ’όψιν τη συμμετοχή, τι μπορεί να υποθέσει κανείς πως θα γίνεται στα ιδιωτικά???

    5. Είναι και θέμα νοοτροπίας. Έχουμε μάθει να στέλνουμε τα παιδιά μας στο εξωτερικό. Η δημιουργία ιδιωτικών πανεπιστημίων δεν οδηγεί αυτόματα και στο συμπέρασμα ότι θα μείνουν οι Έλληνες εδώ. ίσως να γίνει σαν την Κύπρο. Που τα παιδιά τους έχουν τη δυνατότητα να κάνουν μεταπτυχιακά στην Ελλάδα, αλλά προτιμούν να τα στείλουν στη Μ.Βρετανία, ακόμα και σε πανεπιστήμια που είναι κατά πολύ κατώτερα από τα ελληνικά. Αν επικρατήσει αυτός ο τρόπος σκέψης, δεν θα μπορέσει να υπάρξει ουσιαστικός ανταγωνισμός μεταξύ των δημόσιων-ιδιωτικών.

    6. Τέλος, οι Έλληνες διαπρέπουν όπως αναφέρατε, γιατί έξω βρίσκουν δουλειά. Επίσης, βρίσκουν καλύτερους μισθούς και ευκαιρίες ανέλιξης (πάλι μιλάω για τον κλάδο της πληροφορικής) ίσως ακόμα και για καλύτερη ποιότητα ζωής. Εκεί, όπως θα γνωρίζετε και σεις καλύτερα, διαφέρουμε από τους ξένους.


  8. @Λαχανάκι

    1. Το πρόβλημα πράγματι δεν είναι μόνο η ΔΑΠάρα, είναι όλα μαζί και όλοι, νομίζω ότι αυτό βγαίνει και ως συμπέρασμα από όλο το post. Αυτό που πρέπει να κάνεις είναι να συμπεριφερθείς σαν καλή πελάτισσα και να διεκδικήσεις επιστροφή των διδάκτρων σου από το πανεπιστήμιο (αυτό κάνουν κάποιοι φίλοι εδώ επειδή κάηκε η σχολή).

    2. Η κατευθυνόμενη έρευνα δεν είναι πρόβλημα αν παραμένει διακριτός ο ρόλος της έρευνας από τον ακαδημαϊκό χαρακτήρα του πανεπιστημίου και τα προγράμματα σπουδών των σχολών. Το ζήτημα είναι οι φοιτητές να διεκδικήσουν αυτό γιατί είναι και το πιο σημαντικό, αλλιώς αν συνεχίσουν να λένε όχι σε όλα θα το χάσουν και αυτό.

    3. Με το σχόλιο σου συνειδητοποιώ ότι μερικά ζητήματα πρέπει να εξεταστούν κατά γνωστικό αντικείμενο, δεν μπορούμε να μιλάμε γενικά για έρευνα γιατί η έρευνα είναι κάτι διαφορετικό από τομέα σε τομέα. Έχω κάνει κι εγώ το ίδιο λάθος στο ποστ και μου δίνεις την ευκαιρία να το ξεκαθαρίσω και σε ευχαριστώ. Σε κάποιους τομείς η έρευνα είναι ταυτόσημη με την εργασία, σε κάποιους άλλους η έρευνα είναι οι ίδιες οι σπουδές και σε κάποιους τρίτους αυτά είναι αποσπασμένα. Αυτό πρέπει λοιπόν να εξεταστεί κατά περίπτωση.

    4. Και μόνο που πληρώνεις για μεταπτυχιακό στο δημόσιο παύει να είναι «δημόσιο». Από εκεί και έπειτα τα ιδιωτικά πανεπιστήμια δεν είναι ζήτημα ανάγκης, αλλά ζήτημα εναλλακτικής δυνατότητας για κάποιους. Θα πηγαίνεις εκεί επειδή το επιλέγεις και όχι επειδή έτυχε ή επειδή δεν μπορείς να πας αλλού κι αν δεν σου αρέσει θα ζητάς τα λεφτά σου πίσω ή θα σηκώνεσαι και θα φεύγεις. Από εκεί και πέρα αυτό μπορεί να έχει και πολλά αρνητικά ανάλογα με το πώς θα θεσμοθετηθούν συγκεκριμένα πράγματα και ελεγκτικοί μηχανισμοί και πρέπει επίσης να βρεθεί ο τρόπος με τον οποίο δεν θα δημιουργηθούν κοινωνικές ανισότητες. Πάντως, αυτό που μου λες αποδεικνύει ότι το πρόβλημα είναι τελικά αλλού και όχι στο ιδιοκτησιακό καθεστώς των πανεπιστημίων, αν συμβεί στα ιδιωτικά αυτό που συμβαίνει και στα δημόσια τότε αυτό σημαίνει ότι είναι προβληματικοί οι Έλληνες και η νοοτροπία τους και όχι το ιδιωτικό πανεπιστήμιο per se.

    5. Έτσι είναι, το παιδί μου θα το απάλλασσα από το άγχος των πανελληνίων και θα το έστελνα να σπουδάσει απευθείας στην Ολλανδία και όχι σε ιδιωτικό πανεπιστήμιο στην Ελλάδα. Οι σπουδές μου και η διαμονή μου εδώ κοστίζουν όσο και στην Θεσσαλονίκη και δεν υπερβάλω καθόλου. Ο ανταγωνισμός λοιπόν ήδη υπάρχει και όχι με τα ιδιωτικά αλλά με τα πανεπιστήμια του εξωτερικού και αφορά τόσο την προσέλκυση φοιτητών όσο και ερευνητικών προγραμμάτων χορηγών κλπ.

    6. Και καλύτερες συνθήκες εργασίας, και σεβασμό στα ατομικά δικαιώματα, και πιο ενδιαφέροντα projects και και… μόνο καλό καιρό δεν έχει εδώ πάνω… και το φαγητό είναι λίγο χάλια και δεν έχει και φραπέ! 😉

    Φιλιά στην Nuclara! 😀


  9. Το θεμα της Παιδειας στην χωρα μας, Ανωτατης και μη, ειναι σαν να προσπαθεις να λυσεις το Κυπριακο. Κοινως το Κυπριακο μπορει να λυθει η Παιδεια ομως ετσι θα παραμεινει.
    Χμμμ, Χαρη… Τι μου θυμισες με το ΠΑ.ΜΑΚ. Νομιζω οτι αυτο του 2002, και οχι μονο, που ετυχε να ειμαι 2ετης στη Σαλονικη, δεν εχει προηγουμενο. Πιστευω ομως (και προς το παρον το λεω για πλακα) συντομα καποια απο τα πανεπιστημια(;) θα λειτουργουν και ως στριπτιζαδικα τα βραδυα για να βγαλουν περα τα εξοδα αφου απο παντου χανονται χρηματα. Χρηματα που σε αλλες χωρες θα παρηγαν απιστευτο εργο.
    Εχωντας μεσα σε αυτον τον οχετο ως βοηθος καθηγητη (επι 2 χρονια) ειδα τα απιστευτα (και ειναι ευκολο να τα αποδειξεις Χαρη, απλα ποιος να καθησει να σε ακουσει, αφου ολοι στο ιδιο καζανι βραζουν).
    Ειναι πολλα αυτα που πρεπει να αλλαξουν και κυριως ειναι πολλα αυτα που πρεπει να κλεισουν γιατι ουσιαστικα ειναι αχρηστα και απλα παραγουν ανεργους. Οταν οπως λες ανοιγει πανεπιστημιο στην καθε πολη που το κρατος αδυνατει να βρει τροπο να αναπτυξει αλλιως και παρολο που ανοιγει δεχεται και 3 φορες τους φοιτητες που δυναται να δεχτει.
    Γιατι η μανα του Γιωργακη θα μας δωσει την ψηφο της αν το παιδι της μπει στο Πανεπιστημιο (εστω και με 9 γιατι απλα ο Γιωργακης δεν γουσταρει ή δεν δεχεται τα γραμματα).
    Αλλωστε η μανα του Γιωργακη και η καθε Ελληνιδα μανα θα δεχθει να κανει το σκατο παξιμαδι και να συντηρει 2(ή και 3 αν σπουδασει και η Αννουλα) σπιτια οσοτου να τελειωσει το παιδακι της και μετα να τρεξει να βρει οτι μεσο εχει απο ξαδερφοκουνιαδομπατζανακοκούμπαρα να το χωσει σε μια δουλεια οπου θα λαμβανει 650-700 ευρωπαιοπουλα το μηνα και θα λεει και Thank you…
    Ειναι πολλα που παιζονται γυρω απο την παιδεια και τα «Ιδρυματα» της… Οι δημαρχοκλητηρες του καθε χωριου που ανοιγει Σχολη (και που θα βολεψουν και κανενα απο τα δικα τους παιδια γκουχ-γκουχ… ΤΕΙ-Πειρ.), οι ιδιοκτητες γης που θα σηκωσουν πολυκατοικιες για να στεγασουν τους αστεγους φοιτητες, οι καθηγητες που θα βρουν αλλο ενα μερος να φανε κανα φραγκακι, οι μανουλες που θα στειλουν τους Γιωργηδες να γινουν «κατι» (που σιγουρα πολλοι απο αυτους τους Γιωργηδες, εκτος του οτι δεν 8α ασχοληθουν ουδεποποτε με αυτο που λεει το χαρτι που θα κρεμασει η μανουλα στο πιο εμφανες σημειο του σαλονιου και που μονο φωτα ΝΕΟΝ δεν θα βαλει γυρω, θα καταφερναν να βγαλουν περισσοτερα χρηματα κανοντας ενα πιο τεχνικο επαγγελμα που εχει τοση ελλειψη στην χωρα μας πια).
    Δεν ειμαι σιγουρος αν ειναι σωστο να ανοιξουν ιδιωτικα τμηματα στην Ελλαδα. Νομιζω οτι θα ειναι κατι σαν τα ιδιωτικα νοσοκομεια οπου οταν ειναι καποιος ετοιμος να πεθανει τον στελνουν στα Δημοσια. Δεν ξερω κατα ποσο αξιοπιστα-αξιοκρατικα και οτι αλλο αξιο… θα ειναι αυτα τα Ιδρυματα σε μια χωρα που ουτε η ιδια δεν ακολουθει τους νομους της.
    Και τελος θα συμφωνησω με ολους σας για τον λογο που οι Ελληνες διαπρεπουμε εξω. Ειναι λιγο απο ολα: η δουλεια, η οργανωση, η ποιοτητα ζωης και οτι αλλο ειναι αυτο που μας ελειπε απο την Ψωροκωσταινα. Μα ΚΥΡΙΩΣ ειναι η αλλαγη της νοοτροπιας μας. Μονο αυτοι που αλλαξαμε τα Ελληνικα χουγια τα καταφεραμε εδαπα…
    Χαιρετω σας απο Συδνευ!!!


  10. @Haris: Η επιτυχια σου οφειλεται στο οτι μας εκανες ολους να γραψουμε απαντηση σχεδον οση το κειμενο σου. LOL


  11. 1. Επιστροφή χρημάτων αγαπητέ Χάρη δεν γίνεται… Και όταν ξεσηκωθήκαμε, διότι (1500 το εξάμηνο δεν είναι και λίγα) τρέχαμε σε χώρους εκτός πανεπιστημίου (κάτι το οποίο το απαγορεύει ο νομος) και μας φερόντουσαν λες και μας κάνανε χάρη.

    2. Η διπλωματική μου, είναι κομμάτι κατευθυνόμενης έρευνας. Δεν έχω πρόβλημα με αυτό, αλλά με την αναγνώριση. Στο δημόσιο πανεπιστήμιό μου, το όνομα μου στη μαρκίζα (δημοσίευση) μπαίνει δεύτερο… Του καθηγητή μου πρώτο… Μια ήττα στην αναγνώριση του κόπου την παίρνεις. Νομίζω πως αυτό το φαινόμενο στα ιδιωτικά ίσως γίνεται εντονότερο, τουλάχιστον στην αρχή… (πρέπει να χτιστούν τα ονόματα και εκείνων των καθηγητών!) 🙂

    4. Σίγουρα πρέπει να υπάρχει εναλλακτική. Άλλωστε και τώρα υπάρχει… Μάλλον όμως είναι η νοοτροπία των ελλήνων προβληματική. Η καθημερινότητα δείχνει πως όποιος έχει εξουσία στα χέρια του ή προσπαθεί να αποκτήσει, δημιουργεί ανταλλακτικές σχέσεις με τα άτομα από τα οποία εξαρτάται 😉 .

    6. Αυτά τα λες για καλό τώρα???Πάνω που μας βρήκε το πανεπιστήμιο δουλειά (γιατί εγώ μέσω του ΟΠΑ βρήκα δουλειά με το που αποφοίτησα), μου λες για σεβασμούς και τα λοιπά…. Άμα δεν έχεις φραπέ να σου στείλουμε χιχιχιχι.

    Και η nuclara σου στέλνει τα φιλιά της… (μην ακουμπήσεις πουθενά πρόσεχε 😉 )


  12. @Nemo, πάω να πληρώσω το ενοίκιο και επιστρέφω να σου απαντήσω. Χαίρομαι πολύ που όλοι γράφετε μεγάλα comments! 😉

    @Λαχανάκι, στα γρήγορα σου απαντώ:

    1. Αν ήταν ιδιωτικό θα τα έπαιρνες πίσω ή θα τους έκανες μια μήνυση σαν σύλλογος μεταπτυχιακών φοιτητών και θα τους έτρεχες μέχρι να τα πάρεις! Όμως μάλλον θα τα έπαιρνες γιατί δεν θα τους συνέφερε να διακινδυνεύσουν το όνομα της σχολής τους

    2. Όχι γιατί στο ιδιωτικό δεν θα είναι μόνιμοι οι καθηγητές ώστε να αποτελούν κατεστημένο, και επιπλέον εσύ θα είσαι πελάτης τους και θα σε σέβονται γιατί θα πληρώνονται άμεσα από εσένα και όχι από μια αρχή.

    4. Έεεεετσι… και στο δημόσιο πανεπιστήμιο σήμερα αυτό είναι καθεστώς και όχι η εξαίρεση!

    6. Αν βρήκες δουλειά μην τον κουνάς ρούπι! 🙂 Στείλε μου όμως τον φραπέ!


  13. Λαχανάκι, έκανα μεταπτυχιακό στην Γαλλία, πλήρωσα 400 ευρώ για το έτος (τα 200 ήταν διδακτρα και τα υπόλοιπα κοινωνικές ασφαλίσεις και κάτι άλλα ψιλά), στην διπλωματική μου, το όνομά μου μπήκε πρώτο, με υποσήμειωση «υπό της εποπτεία της καθηγήτριας τάδε».
    Εν ολίγοις, μπορείς να μετανιώνεις που έκανες μεταπτυχιακό στην Ελλάδα.

    Πλάκα κάνω, βέβαια!

    «Σαν απλή φοιτήτρια ποτέ δεν κατάλαβα,γιατί θα πρέπει οι περισσότερες παρατάξεις να καθοδηγούνται από τα πολιτικά κόμματα. »
    Καταρχάς δεν κατευθύνονται όλες από πολιτικά κόμματα. Μερικές δεν κατευθύνονται από τα κόμματα της Βουλής πχ.
    Δεύτερον, όλοι χώροι που ασκούν πολιτική, εμφορούνται από κάποιες ιδέες, και αυτό δνε το βρίσκω κακό.
    Τρίτον, το πρόβλημα για μένα δεν είναι από πού κατευθύνονται, αλλά τι λένε. Αμα λένε κάτι που θεωρώ σωστό, δε με νοιάζει αν κατευθύνονται και από ποιον.
    Στην τελική, τίποτα δεν γίνεται από παρθενογένεση, κι ο «ανεξάρτητος φοιτητής» που πήρε το λόγο στη συνέλευση, δεν μπορεί να υποστηρίξει πως οι ιδέες του είναι 100% δικές του: έχει επηρρεαστεί κι αυτός από κάπου, από βιβλία, από το μπαμπά του, από την τηλεόραση, δεν ξέρω από πού, αλλά σαφώς έχει δεχτεί επιδράσεις.

    Τέταρτον, δεν κάνουν οι παρατάξεις κατάληψη, την κατάληψη την αποφασίζει η γενική συνέλευση και αν ένας φοιτητής θέλει να επηρρεάσει το αποτέλεσμα δεν έχει παρά να πάει στην συνέλευση και να ψηφίσει. Αν δεν πας στην συνέλευση, δεν έχεις δικαίωμα να γκρινιάζεις μετά.
    Τώρα για το δικαίωμα ψήφου των μεταπτυχιακών συμφωνώ μαζί σου.
    Από την άλλη, επίτρεψέ μου να γνωρίζω πως δεν κάνουν όλες οι παρατάξεις χορούς και πάρτυ στα κλαμπ.

    Χάρη, τελικά όντως συμφωνήσαμε! Να δω τι θα απομείνει να κουβεντιάσουμε στον καφέ!
    Φιλιά στις… συντρόφισσες αγελάδες! 🙂


  14. Τα δίδακτρα στο πολυτεχνείο του TU Delft είναι 1500 ευρώ τον χρόνο και είναι κρατικό. Το αδελφάκι του τμήματος αρχιτεκτόνων του TU Delft που είναι ιδιωτικό και λέγεται Berlage, εδρεύει στο Rotterdam κοστίζει γύρω στα 20.000 ευρώ τον χρόνο και παίρνει 30 άτομα ανά έτος, μόνο μεταπτυχιακούς (είναι από τις καλύτερες σχολές στον κόσμο). Οι δύο σχολές έχουν διαρκή συνεργασία, παράγουν διαφορετικού είδους έργο, απευθύνονται σε διαφορετικού είδους αποφοίτους, μοιράζονται καθηγητές και φοιτητές, οργανώνουν workshops και διαλέξεις και η μια χτίζει το καλό όνομα της άλλης. Είναι πολλά λοιπόν αυτά που ενδέχεται να συμβούν από την συνύπαρξη ιδιωτικού και δημοσίου και μπορεί να μην είμαστε ικανοί να τα προβλέψουμε.


  15. ρε Χάρη μεταξύ ουτοπίας και μαλακίας βρίσκονταν οι Έλληνες και στις εκλογές, όπως επισήμανε η σοφή σου αγελάδα σε προηγούμενο ποστ.
    Μήπως τελικά μας χαρακτηρίζει αυτή η οδύσσεια μεταξύ ουτοπίας και μαλακίας σε κάθε τι που έχει να κάνει με ελεύθερες επιλογές?


  16. @krot: Το μεταπτυχιακό μου σε δημόσιο πανεπιστήμιο κοστίζει 6000 euro (είναι part time 2 ετών). Στη διπλωματική μου (όταν την τελειώσω) μπαίνει το όνομά μου. Στo paper το όνομα μπαίνει δεύτερο 😦 . Έχοντας βρει δουλειά από τα 22 (να’ναι καλά η ασοεε), δύσκολα θα έπαιρνα την απόφαση να φύγω στο εξωτερικό 😉 .

    Έγραψα οτι οι περισσότερες παρατάξεις καθοδηγούνται και η πλεοψηφία των φοιτητών στηρίζουν τις συγκεκριμένες. Ο φοιτητής που δεν συμμετέχει στη λήψη των αποφάσεων σίγουρα δεν έχει λόγο να παραπονιέται. Αλλά φαντάσου: Είναι εξεταστική Ιουνίου και οι μεγάλες παρατάξεις απέχουν από τη γενική συνέλευση. Το μόνο πλαίσιο που κατεβαίνει είναι αυτό της κατάληψης… Κατεβάζουν οι φοιτητές πληροφορικής δικό τους πλαίσιο που το μόνο που έχει ως αίτημα το άνοιγμα της σχολής και παίρνουν αρκετούς, αλλά όχι ικανούς ψήφους για να ανοίξει, αφού οι στρατευμένοι απέχουν… όλες οι παρατάξεις πρεσβεύουν κάτι, το θέμα είναι αν τις θέσεις τους τις διατυπώνουν με βάση το συμφέρον των φοιτητών ή το συμφέρον άλλων.
    Τέλος, κροτούλα, πάρτυ κάνει και πάλι η πλειοψηφία των παρατάξεων. Απλά οι αριστερές προτιμούν ρεμπέτικες και εναλλακτικές βραδυές μέσα στο πανεπιστήμιο-που σίγουρα δεν είναι χόρος πάρτυ (και πάλι μιλάω με βάση το τι γίνεται στην ασοεε).


  17. Λαχανάκι, αυτό που λες αποδεικνύει απλά το αυτονόητο: ότι, όπως και στην κοινωνία (βλ. εθνικές εκλογές), έτσι και στην πανεπιστημιακή κοινότητα, ο κόσμος δυστυχώς (η πλειοψηφία) είναι πρόβατα και πρέπει κάποιος να τους παρει από το χέρι για να ασκήσουν τα πολιτικά τους δικαιώματα και υποχρεώσεις. Πρέπει να συμμετέχει η ΔΑΠ και η ΠΑΣΠ για να πανε οι φοιτητες στη Συνέλευση; Αν αυτές οι δύο επισήμως απέχουν για λόγους πολιτικής σκοπιμότητας, αυτό σημαίνει πως απέχουν αυτόματα και οι φοιτητές; Ε, τότε είναι πρόβατα. Κι επίσης πως αυτοί αφήνουν τις μεγάλες παρατάξεις να παίζουν μπάλα, ενώ οι ίδιοι κοιτάνε τα μαθηματάκια τους ή πίνουν καφέ. ‘Αρα να μην παραπονιούνται μετά που τα κόμματα έχουν κάνει το πανεπιστήμιο τσιφλίκι τους.

    ΑΝ πάλι συμμετείχαν οι περισσότεροι φοιτητές (ασχέτως του τι έκαναν οι μεγάλες παραταξεις) και ψηφίστηκε η κατάληψη, εμένα αυτό μου λέει απλά ότι η άποψη κατά της κατάληψης μειοψήφισε, όπερ και ενυπάρχει μέσα στο παιχνίδι της δημοκρατίας.

    Όσο για τα πάρτυ, αναφερόμουν στα (κατά την απόλυτα υποκειμενική μου άποψη) κακόγουστα πάρτυ σε κλαμπ. Αυτά, τα οργανούν οι γνωστοί δυο (τρεις, αναλόγως με τη σχολή). Οι ρεμπέτικες βραδιές μέσα στο χώρο του πανεπιστημίου, που γινόντουσαν και στη δική μου σχολή, για μένα είναι κάτι όμορφο, γιατί έτσι βιώνεις τη σχολή σου, όχι μόνο σαν χώρο μαθημάτων και εξετάσεων, αλλά και σαν καθημερινότητα, με πιο ευχάριστα συμβάντα.
    Είναι κάτι που έχω δει να συμβαίνει και σε παρα πολλούς εργασιακούς χώρους (όχι με τη μορφή πάρτυ απαραίτητα, αλλά με τη μορφή μικρής συγκέντρωσης με ποτά κλπ -άλλες ηλικίες) και δεν θεωρώ καθόλου μα καθόλου κακό (στην τωρινή μου δουλειά, αλλά και στην προηγούμενη, συμβαίνει αρκετά συχνά με διάφορες αφορμές -περίσυ μάλιστα έγινε και κανονικό πάρτυ, μέσα στον εργασιακό χώρο και ήταν και τέλεια!) -ή πχ η κοπή βασιλόπιτας και δεν συμμαζεύεται, που συνηθίζεται στην Ελλάδα, ανάλογα με την κουλτούρα και τις συνήθειες κάθε τόπου.

    Τέλος, θεωρώ απαράδεκτο να πρέπει να σκάσεις 2 ή 5 ή 6 χιλιάρικα για να «αγοράσεις γνώση». Με την ίδια ακριβώς λογική, που θεωρώ απαράδεκτο να πρέπει να πληρώνεις για να αγοράζεις υγειονομική περίθαλψη. Η υγεία και η εκπαίδευση για μένα είναι αγαθά που δεν επιτρέπεται να πουλιούνται και να αγοράζονται σαν πατάτες στη λαϊκή, λύπάμαι.
    Και δεν θεωρώ πως η τιμή της παρεχόμενης γνώσης καθορίζει και την ποιότητά της, για να μιλήσω με όρους αγοράς. όπως δεν θεωρώ πως ένα φουλάρι HERMES είναι κατ’ανάγκη καλύτερης ποιότητας από ένα no name, μόνο και μόνο επειδή κάνει 3 κατοστάρικα, ενω το άλλο 50 ευρώ.

    Χάρη, αυτά τα ωραία που αναφέρεις, συμβαίνουν στην Ολλανδία, καρδιά μου. Είσαι σίγουρος πως θα μπορούσαν να συμβούν και στο Ελλαδιστάν; Κι επίσης, γιατί όλα αυτά τα ωραία κατ’ανάγκην προϋποθέτουν την εμπορεία μεταπτυχιακών; Ποιος πληρώνει έχει σημασία ή πόσα;
    (αφήνω κατά μέρος τις λοιπές επιφυλάξεις μου, γιατι θα το ξεχυλώσουμε το ποστ και δεν θα κάνει ούτε στο πιο χοντρό από τα κορίτσια!) 🙂


  18. α, και κάτι άλλο: προσωπικά, δνε το θεωρώ απαραίτητα καλό το να μπαίνει κανείς κανονικά στην αγορά εργασίας, από τα 20 ή τα 22, γιατί τότε χάνει άλλα όμορφα και ουσιώδη πράγματα που δεν θα μπορέσει ποτέ να αναπληρώσει: πράγματ απου έχουν να κάνουν με την κοινωνική του μόρφωση, αλλά και την ευχαρίστηση. Με δεδομένο πως θα δουλεύω για όλη μου τη ζωή, χαίρομαι που μπήκα στην αγορά εργασίας στα 26, μιας και ως τότε καταφερα να ζήσω ένα σωρό άλλες σημαντικές εμπειρίες, που με πλούτισαν και έβαλαν το λιθαράκι τους σε αυτό που είμαι τώρα ως άνθωπος.
    Αυτό βέβαια, είναι μια απόλυτα προσωπική θέση, που έχει να κάνει με την κοσμοθεωρία μου, η οποία λέει με δυο κουβέντες ότι δεν ζω για να δουλεύω, αλλά δουλεύω για να ζω καλύτερα.
    Φυσικά, αυτό δνε σημαίνει πως θα κατσικωθώ στους γονείς μου, για να με τρέφουν, κι αυτό λάθος το βρίσκω, εξού και επέλεξα από το πρώτο έτος να κάνω φοιτητικές δουλειές που μου εξασφάλιζαν το χαρτζηλίκι μου.

    Και, εννοείται βέβαια, πως αυτό είναι ένα πολύ λεπτό θέμα που άπτεται και της οικονομικής κατάστασης της κάθε οικογένειας.

    Απλά δεν κατάλαβα ποτέ μου τους συμφοιτητές μου εκείνους που έψαχναν να χτίσουν την γκράντε καριέρα από το πρώτο έτος. Και πού; στη φιλοσοφική, έλεος δηλαδή!


  19. Χάρη συμφωνώ μαζί σου.. Το ΔΗΜΟΣΙΟ πανεπιστήμιο πρέπει να διεκδικήσει την αυτονομία και αυτοδυναμία του τόσο από το κράτος όσο και από την αγορά, αλλά και τα κόμματα.. Ομως χρειάζεται νέο προσανατολισμό και περιεχόμενο.. Ριζική αλλαγή δηλαδή.. Οπως για παράδειγμα να συλλαμβάνεται και να εκτελείται επί τόπου κάθε κάτοχος της μοναδικής αλήθειας, είτε επιστημονικής είτε κοινωνικοπολιτικής.. (λέμε τώρα)
    Πάντως αν κάτι δεν βλάπτει την ΕΡΤ αυτό είναι η ιδιωτική τηλεόραση.. Αντιθέτως την ωφέλησε και πολύ μάλιστα..


  20. @Krot, Συμφωνώ μαζί σου ότι η γνώση δεν πρέπει να πωλείται όμως από την άλλη σήμερα πληρώνουμε γι’ αυτήν είτε ως φοιτητές στην επαρχία, είτε ως φορολογούμενοι, είτε παράγοντας διδακτικό ή ερευνητικό έργο και δημοσιεύσεις (δηλαδή κέρδος) χωρίς να πληρωνόμαστε. Γι’ αυτόν το λόγο ίσως πρέπει να δούμε ποιο μοντέλο διοίκησης, οικονομικής διαχείρισης και χρηματοδότησης είναι το ιδανικότερο. Το υπάρχον έχει τόσα προβλήματα που έχει αποτύχει. Αν από τα λεφτά που δίνουμε στο κράτος για την παιδεία φτάνει στους φοιτητές το 1/10 επειδή υπάρχει κακή διαχείριση, μίζες, λαδώματα, κολλήματα, έλεγχοι και ένα τεράστιο γραφειοκρατικό δημόσιο που στοιχίζει πολλαπλάσια από όσα αποδίδει είναι ίσως καλύτερα τα χρήματα να μην τα δίνουμε έμμεσα μέσω του κράτους στα πανεπιστήμια αλλά άμεσα σε αυτά (τολμηρό σενάριο αλλά εδώ έτσι γίνεται). Αυτό το λέω έχοντας εμπειρία της χασούρας που έχει το πανεπιστήμιο από τις συναλλαγές του με ιδιώτες γιατί έχει τύχει να διαχειριστώ τέτοιου είδους συναλλαγές και γνωρίζω ότι οι ιδιώτες χρεώνουν πολλαπλάσια επειδή πληρώνονται με καθυστέρηση. Σαν παράδειγμα κακής διαχείρισης και κολλημάτων αναφέρω ότι υπήρχε καθηγητής μου ο οποίος πλήρωνε από την τσέπη του για να φέρνει μοντέλο ώστε να σχεδιάζουμε γυμνό στο μάθημα του, όχι από βίτσιο, αλλά γιατί ήθελε το καλύτερο. Αυτός ο άνθρωπος δεν λάμβανε λεφτά από το πανεπιστήμιο σαν επιστροφή (δεν γινόταν!) αλλά πληρωνόταν σε είδος με νερομπογιές και γραφική ύλη την οποία φυσικά χάριζε στους φοιτητές! Όσοι διαβάζουν και με ξέρουν από Θεσσαλονίκη καταλαβαίνουν ποιον εννοώ αλλά παρακαλώ να μην πείτε το όνομα του γιατί φαντάζομαι ότι ο ίδιος δεν θα ήθελε. Η κακή διαχείριση των οικονομικών και ο ανόητος έλεγχος κάνουν περισσότερο κακό παρά καλό. Για να χρηματοδοτηθεί μια εκδρομή στο εξωτερικό ή μια διάλεξη ενός προσκεκλημένου αρχιτέκτονα, ή μια έκθεση έργων από άλλες σχολές, πράγματα απαραίτητα για την εκπαίδευση ενός αρχιτέκτονα, έπρεπε να γίνουν ένα σωρό παρατυπίες, να δηλωθεί η εκδρομή ως μολύβια ή έκθεση ως κωλόχαρτο κλπ και όλα αυτά γιατί το κράτος έχει θεσμοθετήσει γενικά χωρίς να λαμβάνει υπόψη του τις ιδιαιτερότητες και τις ανάγκες της κάθε σχολής. Η αυτονόμηση λοιπόν του πανεπιστημίου και η μερική απεξάρτηση του από το κράτος ώστε να μπορεί να είναι αυτοδιαχειριζόμενο, τουλάχιστον σε επίπεδο οικονομικό, νομίζω θα έλυνε πολλά τέτοια ζητήματα.

    Από εκεί και πέρα άσχετα από τον τρόπο χρηματοδότησης φυσικά και είναι ένα τεράστιο θέμα το πως θα προστατευθεί η γνώση και δεν θα γίνει πεδίο εκμετάλλευσης και εμπόρευμα. Δεν θέλω σε καμία περίπτωση παιδεία simulacrum που θα είναι σαν το λουκάνικο που δεν θυμίζει σε τίποτα ότι κάποτε αυτό ήταν ζώο ή σαν τον καφέ στα ράφια του super market, δίπλα δίπλα ο βραζιλιάνικος με τον ελληνικό αποσπασμένοι και οι δύο από την διαδικασία παραγωγής τους με μοναδικό κριτήριο της ποιότητας την τιμή! Επιπλέον δεν θέλω φοιτητές υποβιβασμένους σε εκτελεστές – εφαρμοστές που θέλουν να γίνουν υπάλληλοι αλλά φοιτητές δημιουργούς με κριτική σκέψη και ευρύ διεπιστημονικό πεδίο γνώσεων και αυτό είναι το στοίχημα των προγραμμάτων σπουδών που πρέπει να στηρίξουν την ακαδημαϊκή γνώση και όχι την εξειδίκευση και την διάσπαση των πτυχίων σε 3+2. Το μέλλον είναι διεπιστημονικό, διακειμενικό.

    Βέβαια από την άλλη στην Ελλάδα δεν μπορείς να περιμένεις και πολλά! Ότι και να πεις δίκιο θα έχεις… 😦

    Πάντως εγώ τελείωσα στα 6 χρόνια έχοντας κάνει Erasmus, έχοντας ασχοληθεί με φωτογραφία, με μπύρες και με πάρτι, έχοντας διαβάσει πράγματα άσχετα με τον στενό κύκλο του αντικειμένου μου αλλά που άγγιζαν τα όρια του πεδίου της αρχιτεκτονικής και νομίζω δεν το έχω μετανοιώσει. Έγινα αρκετά καλός σχεδιαστής ώστε να μην έχω πρόβλημα να βρω δουλειά και αρκετά καλός θεωρητικός ώστε να αρέσει η δουλειά μου και να μπορώ ασχοληθώ και με αυτό αν θέλω. Ακριβώς για τον λόγο αυτό το δίλημμα ακαδημαϊκές σπουδές ή εξειδίκευση για την αγορά εργασίας είναι ένα πλαστό δίλημμα.


  21. @Λαχανάκι, τα 6000 ευρώ θα ήταν λιγότερα αν υπήρχε ένα άλλο μαγαζί εντός Ελλάδος που να σου προσέφερε το ίδιο μεταπτυχιακό με 3000 ή αν το κράτος χρηματοδοτούσε τους φοιτητές για να κάνουν τις σπουδές τους. Υπάρχει και αυτός ο τρόπος όπως και οι υποτροφίες και τα κληροδοτήματα που θα ήταν πολύ περισσότερα αν οι γέροι και οι γριές άφηναν μετά θάνατον τα λεφτά τους στα πανεπιστήμια και όχι στην εκκλησία (λέμε τώρα!). Πάντως τα 6000 ευρώ τα βρίσκω πολλά για ελληνικό μεταπτυχιακό όσο καλό κι αν είναι. Από την άλλη φυσικά εκμεταλλεύονται το ότι θα σου κοστίσει πολλαπλάσια να αφήσεις την χώρα σου για να πας Αγγλία!


  22. @Sofostis, υπάρχει ο μύθος του Σισύφου ο οποίος κυλούσε τον βράχο προς την κορυφή κι αυτός έπεφτε, στην Ελλάδα όμως δεν συμβαίνει καν αυτό, αντίθετα όλοι σπρώχνουν από παντού για να μην κουνηθεί τελικά τίποτα και αν κουνηθεί κάποτε κάτι είναι σε βάρος όλων…


  23. Ουφ με εξουθενώσατε σήμερα! 😀


  24. εσύ φταις που ανοίγεις τέτοια θέματα. 🙂


  25. Αφού δεν τα ανοίγει κανένας… Τι να κάνω; 😛


  26. να μην παραπονιέσαι όταν σε εξουθενώνουν!!!!!
    😛


  27. Σήμερα ευτυχώς έπεσε η κίνηση…


  28. Χάρη, δεν πρόλαβα ακόμα να διαβάσω το ποστ. Πάντως, έχεις μια προσκλησούλα, σε περιμένω 🙂


  29. Γιατρέ μου τώρα το βλέπω! 😉


  30. πες τα Χρυσόστομε !!!


  31. Παράρτημα στο Ναύπλιο ανοίγει το Κέντρο Ελληνικών Σπουδών του Χάρβαρντ

    Παράρτημα στο Ναύπλιο, την πρώτη πρωτεύουσα του ελληνικού κράτους μετά την απελευθέρωση από τον τουρκικό ζυγό, ανοίγει το Κέντρο Ελληνικών Σπουδών του Πανεπιστημίου του Χάρβαρντ.

    Το Κέντρο θα στεγαστεί στο ιστορικό κτίριο Ιατρού (Παλαιό Δημαρχείο) και τα εγκαίνια θα πραγματοποιηθούν το Σάββατο, 28 Ιουνίου, σε συνεργασία με τον Δήμο Ναυπλιέων.

    Σε συνέντευξη Τύπου που παραχώρησε την Τετάρτη, ο πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου του Κέντρου Ελληνικών Σπουδών Ναυπλίου καθηγητής Ιωάννης Πετρόπουλος τόνισε ότι το Κέντρο αποτελεί προέκταση του κορυφαίου ερευνητικού ινστιτούτου της Αμερικής και η ιδέα για την ίδρυση παρατήματος στην Ελλάδα, και δη στο Ναύπλιο, ήταν έμπνευση του διεθνούς φήμης καθηγητή κλασικής και συγκριτικής φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ Γκρέγκορι Νάγκι, ο οποίος είναι και διευθυντής του Κέντρου Ελληνικών Σπουδών στην Ουάσιγκτον.

    Ιδιαίτερη έμφαση δόθηκε, επίσης, από τον ομιλητή στο γεγονός ότι το Κέντρο Ελληνικών Σπουδών Ναυπλίου είναι ο μοναδικός κόμβος τον οποίο διαθέτει στην Ευρώπη το διεθνές δίκτυο ερευνητικών κέντρων του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ.

    Όπως υπογράμμισε ο κ. Πετρόπουλος, με την ίδρυση του Κέντρου στη χώρα μας γίνεται εφικτή η διασύνδεση της Ευρώπης, της Ελλάδας και ειδικότερα της Πελοποννήσου με ένα φορέα πολιτισμού παγκόσμιας απήχησης.

    Επίσης, ο κ. Πετρόπουλος αναφέρθηκε στις τεχνολογικές δυνατότητες του παρατήματος Ναυπλίου, το οποίο, ως υποδοχέας των τεχνολογικών μέσων αιχμής του αμερικανικού κέντρου, διαθέτει την πιο σύγχρονη ψηφιακή βιβλιοθήκη και άριστες υποδομές τηλεδιάσκεψης δημιουργώντας στην Ελλάδα ένα νέο φορέα πολιτισμού.

    Ο τεχνολογικός αυτός εξοπλισμός προσφέρεται δωρεάν σε κάθε ερευνητή ή ενδιαφερόμενο, ανεξαρτήτως ιδιότητας ή εθνικότητας, έτσι ώστε να γίνει εφικτή στη χώρα μας από το ευρύ κοινό η μελέτη τόσο του υλικού (αρχαιολογικού) όσο και του πνευματικού (κυρίως λογοτεχνικού) πλούτου του ελληνικού κόσμου.

    Το Κέντρο Ελληνικών Σπουδών Ναυπλίου δεν επιβάλλει δίδακτρα ούτε απονέμει τίτλους σπουδών.

    Πηγή in.gr



Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: