h1

Το τέλος του blogging και το καθήκον του γράφειν

04/04/2008

thinking-cow2.jpg

Το όνομα του post είναι παράφραση του τίτλου ενός γνωστού κειμένου του Martin Heidegger, «the end of philosophy and the task of thinking» και προφανώς αυτο δεν έγινε τυχαία. Κάτι που με απασχολεί πολύ έντονα τον τελευταίο καιρό είναι η έννοια του «τέλους» και την λέξη την εννοώ όχι όπως συνηθίζουμε να την χρησιμοποιούμε ορίζοντας την σαν διακοπή σε μια ακολουθία γεγονότων, αλλά υπό την έννοια της εκπλήρωσης, του σκοπού, του στόχου, της ολοκλήρωσης (τελείωσης).

Η έννοια του τέλους είναι μια τεχνητή κατασκευή, κάτι εξωτερικό των πραγμάτων που προβάλλεται υποκειμενικά σε αυτά από τους αντιληπτικούς μηχανισμούς των παρατηρητών και όχι εγγενές στην ουσία (essence) της υπόστασης των πραγμάτων. Γι’ αυτό και η έννοια του τέλους (του σκοπού) έχει τις ρίζες της στον τεχνικό κόσμο (technotopia) και όχι στον φυσικό (ecotopia). Οι τεχνικές κατασκευές και δομές είναι αυτές που εξ’ αρχής φτιάχνονται με στόχο την επιτέλεση ενός τελικού σκοπού, έχουν ένα τέλος από την στιγμή που γεννώνται και γι’ αυτό η σχέση τους με το τέλος τους είναι καταληκτική, τελεσίδικη ακριβώς επειδή δεν αυτοαναπαράγονται ώστε αυτό το τέλος να αποτελέσει αρχή, καταγωγή για κάτι νέο. Αντίθετα, αυτή η συσσωρευτική ιδέα του τέλους που γίνεται καταγωγή μπορεί να βρεθεί στους εξελικτικούς μηχανισμούς που συναντούμε στον φυσικό κόσμο.

Στην φύση τα πράγματα δεν έχουν ένα συγκεκριμένο τέλος όπως στον τεχνικό κόσμο και το πιο σημαντικό δεν καταλήγουν, καθώς το τέλος τους είναι πάντα η αρχή για κάτι άλλο, είναι όμως εντελή, έχουν δηλαδή το τέλος εγγενές μέσα στις διαδικασίες εξέλιξης τους και τείνουν προς αυτό, είναι αυτό που ο Αριστοτέλης ονόμασε «εντελέχεια». Όμως το τέλος στο οποίο τείνουν δεν είναι κάτι σταθερό, κάθε διάδραση, κάθε στιγμή στην εξελικτική διαδικασία, μετατοπίζει το τέλος τους και ταυτόχρονα δημιουργεί νέα πιθανά τέλη και τα πράγματα αποκτούν υπόσταση με τρόπο δυναμικό, κατά την πορεία της πραγμάτωσης τους η οποία είναι επίσης συνεχής και χωρίς τέλος. Μάλλον δεν έχω βρει καλύτερο και πιο περιεκτικό τρόπο για να το περιγράψω γι’ αυτό θα χρησιμοποιήσω αυτό που λέει ο Henri Bergson, «Reality… is a perpetual becoming. It makes or remakes itself, but it is never something made.»

Σε αυτό το διαρκώς και πολλαπλώς μεταβαλλόμενο πλαίσιο μάλλον δεν μπορούμε να μιλάμε για ένα και μοναδικό τέλος, αλλά για πολλαπλά τέλη που βρίσκονται σε διαρκείς διαπραγματεύσεις, διασυνδέσεις, συγκρούσεις, αλληλοεξουδετερώσεις, ανακατευθύνσεις, δρομολογήσεις κλπ χωρίς ποτέ όμως να καταλήγουν στην διεκπεραίωση ενός προσχεδιασμένου συλλογικού ή ακόμα και ατομικού στόχου. Ο στόχος γεννάται στην πορεία της διαδικασίας και είναι πάντα στιγμιαίος.

Στην blogόσφαιρα της διαρκούς και αέναης δρομολόγησης, της διασύνδεσης, της δυναμικής ανάπτυξης και της θεματικής περιήγησης τα πράγματα μοιάζουν να λειτουργούν με τρόπο σχεδόν φυσικό. Σε αυτό το σημείο προτιμώ να μην αποτολμήσω μια ευρύτερη και πιο γενναία αναλογία μεταξύ των φυσικών οικοσυστημάτων (της βιόσφαιρας) και των δομών της blogόσφαιρας καθώς δεν ξέρω σε τι βαθμό λογικές μεταθέσεις (transpositions) τέτοιου είδους μπορούν να είναι έγκυρες και ακριβείς. Η εμπειρία έχει δείξει ότι δεν είναι και θεωρώ ότι δεν υπάρχει πιο επικίνδυνο πράγμα από μια ανακριβή μεταφορά ή ένα ελλιπές παράδειγμα που δύναται να μας παρασύρει σε λάθος συσχετισμούς και εσφαλμένες αναγωγές. Παρόλα αυτά μπορούμε νομίζω να μιλάμε για παρόμοια μεμονωμένα χαρακτηριστικά και να αντλούμε αποσπασματικά ιδέες από την αναλογία βιόσφαιρας – blogόσφαιρας υπό την προϋπόθεση ότι δεν θα είναι αυτή η μοναδική αναλογία που θα χρησιμοποιούμε σαν νοητικό εργαλείο παρατήρησης, ανάλυσης, κατανόησης και σύνθεσης αλλά μόνο μια από τις πολλές.

Έτσι ενα τέτοιο μεμονωμένο χαρακτηριστικό της βιόσφαιρας από το οποίο νομίζω ότι είναι έγκυρο να τραβήξω τις γραμμές που διαμορφώνουν συσχετισμούς είναι αυτό που περιέγραψα παραπάνω, η έννοια του τέλους, του σκοπού.

Το ψηφιακό, μη υλικό και ενδογενές τέλος της blogόσφαιρας (αν μπορούμε να μιλάμε για κάτι τέτοιο) μάλλον διαμορφώνεται στην πορεία, δεν προϋπάρχει προκατασκευασμένο. Αυτό που βιώνουμε και αντιλαμβανόμαστε blogάροντας δεν είναι παρά ένα διαρκές κύμα μεμονωμένων στιγμών (instances) όπως τα καρέ μιας ταινίας και αυτές οι στιγμές, που έχουν η κάθε μια το δικό τους τέλος, διαρκώς δρομολογούν νέα τέλη χωρίς όμως ποτέ να καταλήγουν. Στην blogόσφαιρα λοιπόν έχουμε μια διαρκή ανάπτυξη δυνατοτήτων όμως η κατάληξη, το πραγματικό τέλος, μπορεί να συμβαίνει μόνο εκτός blogόσφαιρας καθώς προϋποθέτει την διάδραση με την υλική πραγματικότητα. Αυτό ακριβώς είναι και το μεγάλο πλεονέκτημα αυτού του τρόπου επικοινωνίας ή διάδρασης αν προτιμάτε.

Επιπλέον, ο σκοπός (τέλος) δεν είναι κάτι συνειδητά συλλογικό. Προφανώς υπάρχουν ομάδες, παρέες, συνασπισμοί, άνθρωποι με κοινούς προβληματισμούς ή επιδιώξεις αλλά ο καθένας είναι μια ανεξάρτητη μεταβλητή, ή τουλάχιστον ως τέτοια λογίζεται καθώς ο ορισμός του «τέλους» ή του στόχου είναι κάτι προσωπικό κάθε φορά. Ακόμα κι όταν ο στόχος κάποιων ανθρώπων μοιάζει να είναι ο ίδιος υπάρχουν ποιοτικές διαφορές εξαιτίας της διαφορετικής επιχειρηματολογίας τους, της διαφορετικής «αρχής» του τέλους. Κοινώς δεν έχει σημασία μόνο το που θέλουμε να καταλήξουμε αλλά και από που ξεκινάμε και ποιον δρόμο διαλέγουμε, τι καταγωγή δηλαδή έχει το κάθε τέλος και πως οδεύουμε προς αυτό.

Σε άλλο ποστ μου στο πρόσφατο παρελθόν αποπειράθηκα να μιλήσω για το ίδιο θέμα σε αναλογία με την γραφή του Κάφκα. Η ουσία των επιχειρημάτων που παραθέτω στο άλλο ποστ υποστηρίζει ότι η ανάπτυξη της blogόσφαιρας είναι δυναμική, τοπολογική και χωρίς τέλος και γι’ αυτό τον λόγο μη ελέγξιμη. Προσωπικά νομίζω ότι η blogόσφαιρα λειτουργεί έτσι και αυτό το θεωρώ κάτι μοναδικό καθώς τέτοια χαρακτηριστικά μάλλον δεν υπάρχουν σε καμία άλλη τεχνητή κατασκευή/δομή/σύστημα, τουλάχιστον όχι σε τέτοιο βαθμό. Με βάση αυτό θεωρώ ότι:

α) Η blogόσφαιρα δεν είναι δυνατόν να ελεγχθεί καθώς απαιτείται μια υπερδομή πιο σύνθετη από την ίδια που θα δύναται να προβλέπει πράγματα πριν συμβούν και θα τα καταστέλλει πριν αυτά γεννηθούν ως δυνατότητες, δηλαδή πολύ πριν γίνουν πραγματικότητες (βλέπε Minority Report).

β) Ακόμα κι αν ένας έλεγχος μεγάλης κλίμακας είναι δυνατός θα είναι μεγάλο λάθος καθώς έχουμε περισσότερα να χάσουμε παρά να κερδίσουμε. Πιθανός έλεγχος, για χάρη της πρόληψης, θα σκοτώσει ένα τεράστιο πεδίο δυνατοτήτων που προκύπτουν από αυτό το συνεχώς αυξανόμενο και μεταβαλλόμενο δημιουργικό χάος (εντροπία). Μια τέτοιου είδους πρόληψη τύπου «Protect me from what I want» (κατά την Jenny Holzer) θα ισοδυναμεί με ακρωτηριασμό.

Σε κάθε περίπτωση, η άποψη μου είναι ότι οποιαδήποτε απόπειρα ελέγχου είναι είτε καταδικασμένη είτε καταδικαστική αν και το δεύτερο θα διαρκέσει μόνο για λίγο, πριν τελικά ο έλεγχος καταρρεύσει από την δυναμική της πραγματικότητας. Όπως λέει ο Gilles Deleuze περιγράφοντας την κατασκευή ενός μονοπατιού, όσο κοντά κι αν βάλουμε τις πλάκες καλύπτοντας το έδαφος, όσο κι αν επιχειρούμε να μικρύνουμε η να καλύψουμε τους αρμούς και τα διάκενα ανάμεσα στις πλάκες, πάντα τα μικρά φυτά και το χορτάρι θα βρίσκουν τρόπο να ξεμυτίζουν από τα διάκενα. Αυτό συμβαίνει γιατί οι πέτρες έχουν ένα τέλος και έχουν καταλήξει ενώ τα φυτά αναζητούν το τέλος κατά την ανάπτυξη τους, κατά την διάρκεια, χωρίς να καταλήγουν.

Η blogόσφαιρα κάνει ακριβώς αυτό, ξεμυτίζει από τα διάκενα του πραγματικού κόσμου, από τα κενά που αφήνουν οι τεχνικές δομές που έχουν καταλήξει και γι ‘αυτό είναι ατελείς, αλλά και από αυτά άλλων δομών που δεν έχουν καταλήξει, όπως οι θεσμοί και νόμοι, αλλά είναι λιγότερο ευέλικτες και δυναμικές από την blogόσφαιρα. Αυτή η ανάδυση από τα διάκενα μπορεί να λειτουργήσει είτε συμβιωτικά με τις υπάρχουσες δομές, όπως τα παράσιτα, είτε αποσαρθρωτικά προς αυτές όπως ένας ιός, το μόνο βέβαιο είναι ότι δεν θα τις αφήσει ανέγγιχτες και θα δράσει αναμορφωτικά. Είναι επίσης απολύτως βέβαιο ότι αυτή η διάσταση της blogόσφαιρας, η δυναμική ανάπτυξη και οι συμβιωτικές και αποσαρθρωτικές τις ιδιότητες, ενοχλούν και θίγουν κάποιους οι οποίοι είναι εγκατεστημένοι ή γατζωμένοι πάνω στις υπάρχουσες δομές και συνθέτουν, αναπαράγουν και υποστηρίζουν το status quo, ανεξάρτητα από το αν δηλώνουν δημοσιογράφοι, πολιτικοί, φοιτητές, εργάτες ή bloggers.

Εκτός λοιπόν από τον κίνδυνο ενός top to bottom ελέγχου ευρύτερης κλίμακας που απορρέει από νομικά πλαίσια και θεσμίσες από ανώτερες αρχές όπως το κράτος, και προσωπικά δεν τον θεωρώ απειλή γιατί είναι κάτι εξωτερικό της blogόσφαιρας, οι απόπειρες ελέγχου, καπελώματος, προπαγάνδας και εκφυλισμού της blogόσφαιρας μπορούν να ξεκινούν και από μέσα με τρόπο bottom to top και ανεξάρτητα από τον ποιον στοχεύουν να εξυπηρετήσουν και αν τελικά τον εξυπηρετούν ή όχι, να δημιουργούν τις προϋποθέσεις ώστε να ευδοκιμήσουν έλεγχοι μεγαλύτερης κλίμακας που πλήττουν το blogging συνολικά αλλά με τρόπο που στοχεύει τον κάθε blogger με διαφορετικό τρόπο και για διαφορετικό λόγο, εντός και εκτός blogόσφαιρας.

Όσο περισσότερο ανεβαίνει το blogging και όσο γιγαντώνεται η blogόσφαιρα, τόσο περισσότερο θα εμφανίζονται και θα κερδίζουν έδαφος blogs που θα είναι στρατευμένα και ως στόχο θα έχουν να εγκαταστήσουν μια γραμμή (κυρίως πολιτική αλλά όχι μόνο) εδραιώνοντας μια ισχυρή θέση στο πεδίο της διαμόρφωσης και διακίνησης της πληροφορίας και όχι απλά να διαδώσουν ή να υπερασπιστούν μια προσωπική άποψη όπως συνέβαινε μέχρι τώρα. Άλλωστε αυτό ήδη έχει αρχίσει να συμβαίνει και είναι παραπάνω από προφανές πως κάποιοι βλέπουν την blogόσφαιρα σαν ένα παρθένο χώρο και σαν ένα νέο επικοινωνιακό μέσο που μπορεί να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα διαφορετικών κέντρων. Είναι ζήτημα χρόνου αυτοί οι κάποιοι να διεκδικήσουν θέση τσιφλικά κάνοντας κατάχρηση των δυνατοτήτων του μέσου και τελικά διαμορφώνοντας οι ίδιοι την εικόνα για το τι είναι blogging και blogόσφαιρα να διεκδικήσουν να γίνουν εκπρόσωποι της. Το blogging λοιπόν βρίσκεται μπροστά στον κίνδυνο, όχι απλά να καπελωθεί όπως θα έλεγαν κάποιοι, αλλά να διαμορφωθεί επικίνδυνα και να εκφυλιστεί σε ένα επίπεδο που η ατομική πρωτοβουλία, ο διάλογος, η δυναμική, η συνδιαμόρφωση και η προσωπική έκφραση θα είναι απλά παρενέργειες και όχι οι αφετηρίες καθώς θα έχουν επικρατήσει αυτοί που έχουν στρατευθεί για την επιτέλεση ενός στόχου, ενός «τέλους» θεμιτού ή αθέμιτου (κατά την άποψη μου η έννοια του τέλους είναι πάντα κάτι αθέμιτο). Προσωπικά, παρόλο που τα σημεία των καιρών είναι δυσοίωνα, είμαι αισιόδοξος ότι παρά τον κίνδυνο να συμβεί κάτι τέτοιο τα ανακλαστικά των bloggers είναι τέτοια που επαρκούν για να προλάβουν τέτοιες καταστάσεις που επιδιώκουν την επιβολή ενός τέλους.

Η πρόσφατη υπόθεση του press.gr και οι ιστορίες για το περιβόητο νομικό πλαίσιο για το internet και τα blogs έθεσαν, μάλλον τεχνηέντως, ένα δίλημμα το οποίο δεν θα έπρεπε και δεν πρέπει να ληφθεί περισσότερο σοβαρά από όσο του αξίζει. Το ζήτημα της ανωνυμίας ή επωνυμίας έγινε αφορμή για μια εκτενή κουβέντα η οποία απλώθηκε σε πάρα πολλά blogs, και στο παρόν, και κατά την γνώμη μου ήταν ως επί το πλείστον αποπροσανατολιστική καθώς σε πολλές περιπτώσεις το ζήτημα ετέθη υπό την μορφή ενός διλήμματος που δεν έχει λόγο να υπάρχει, αλλά παρόλα αυτά συζητιέται με τρόπο που μας εμποδίζει να δούμε την ουσία του πράγματος. Κατά την γνώμη μου το δίλημμα δεν είναι ανωνυμία ή επωνυμία αλλά ετερονομία ή αυτονομία. Δηλαδή, αν προτιμάμε την θέσμιση ενός κανονιστικού πλαισίου, που ανεξάρτητα από το πόσο ελεύθερο ή δεσμευτικό θα είναι, θα λειτουργεί ως κάτι εξωτερικό της blogόσφαιρας και ακόμα κι αν το θεσμίσουμε εμείς οι ίδιοι θα το αντιλαμβανόμαστε ως μια εξωτερική αρχή (όπως έναν θεό) που εισάγει ένα τέλος με τρόπο αξιωματικό (ετερονομία) ή αν θέλουμε να έχουμε την δυνατότητα να θεσμίζουμε εμείς οι ίδιοι εκ των έσω και ο καθένας με τρόπο δικό του τους κανονισμούς που θεωρούμε αναγκαίους κάθε φορά εισάγοντας ο καθένας το δικό του στιγμιαίο τέλος (αυτονομία). Προσωπικά, είμαι προφανώς υπέρ της αυτονομίας και νομίζω ότι με βάση τα παραπάνω οι λόγοι είναι σαφείς, παρόλα αυτά είναι βέβαιο ότι κάποιοι επιδιώκουν και θα συνεχίσουν να επιδιώκουν την ετερονομία και αυτό παρόλο που μπορεί να είναι μια άποψη δεν είναι πάντα κάτι αθώο.

Η blogόσφαιρα έχει ήδη ένα τέλος, έναν σκοπό, αυτόν του να μην έχει προκατασκευασμένο σκοπό αλλά να τον αναζητεί διαρκώς και αυτό εκτός από ένα μοναδικό χαρακτηριστικό μοιάζει να είναι κάτι σαν «καθήκον» που κουβαλάμε όλοι χωρίς απαραίτητα να το ξέρουμε ή να το συνειδητοποιούμε. Η blogόσφαιρα είναι φορέας μιας συλλογικής νοημοσύνης και αυτό δεν συμβαίνει από τον συνασπισμό του συνόλου των γραφόντων σε μια συνειδητοποιημένη, οργανωμένη, συνασπισμένη συλλογικότητα που στοχεύει και συστρατεύεται προς έναν σκοπό αλλά από την διαρκή αλληλεπίδραση τους ως ένα σύνολο αυτόνομων ατομικοτήτων (το αν είναι και ανεξάρτητες και με ποιόν τρόπο είναι ένα άλλο θέμα).

Σε αυτή την blogόσφαιρα το μοναδικό καθήκον μας λοιπόν είναι αυτό του γράφειν ώστε να διασφαλιστεί η συνέχεια, το μη τέλος ή άρνηση επιβολής του τέλους από τρίτους. Η λέξη blogger δεν είναι και δεν πρέπει να θεωρείται δηλωτική μιας ταυτότητας (πόσο μάλλον να ταυτιστεί με μια) παρά μόνο μιας ιδιότητας μεταξύ πολλών άλλων ετερόκλητων ιδιοτήτων. Αυτό πρέπει να το καταλάβουμε πρώτα από όλα εμείς και μετά να το καταστήσουμε κατανοητό και στους έξω γιατί όσο πιο ενιαία και ομοιογενής μοιάζει η blogόσφαιρα στους έξω τόσο μεγαλύτερος είναι ο κίνδυνος ο έλεγχος, το ταμπέλωμα και το καπέλωμα να είναι καθολικά και χωρίς διακρίσεις. Η αξία της blogόσφαιρας είνα το ότι λειτουργεί σαν ένα από τα τελευταία πεδία άσκησης της ατομικότητας, της υποκειμενικής κρίσης και θεωρώ ότι αυτό πρέπει να παραμείνει ως έχει γιατί πιστεύω (αυτή είναι μια λέξη που δεν λέω ποτέ και εδώ την χρησιμοποιώ εμφατικά, όχι κυριολεκτικά και απόλυτα) ότι η αυτονομία είναι η πιο ελεύθερη μορφή ελευθερίας.

Και επειδή υπάρχει ο κίνδυνος να χαρακτηριστώ μηδενιστής και αρνητής της ιδέας της συλλογικότητας οφείλω να αποσαφηνίσω την στάση μου λέγοντας ότι θεωρώ την blogόσφαιρα ως έναν χώρο που χτίζονται και δυναμώνουν τα επιχειρήματα μέσα από διαρκή διάλογο ανάμεσα σε αυτόνομα άτομα, όχι ανάμεσα σε κοινωνικές ομάδες ή αντιπροσώπους τους (παρά το γεγονός ότι υπάρχουν και αυτοί). Στην blogόσφαιρα όμως που είναι ένα πεδίο δυνατοτήτων (virtual) δεν γεννάται η συλλογικότητα παρά μόνο η δυνατότητα μιας συλλογικότητας μέσα από την διαμόρφωση επιχειρημάτων όπως αυτή γίνεται από αυτόνομες ατομικότητες. Η δυνατότητα αυτή όσο μένει μέσα στην blogόσφαιρα παραμένει απλά μια εκκρεμούσα δυνατότητα που μπορεί να αλλάζει μορφές και υποστάσεις μέσα από διαρκείς αναθεωρήσεις και διαπραγματεύσεις αλλά ουσιαστικά παραμένει μια δυνατότητα που περιμένει ενεργοποίηση ώστε να γίνει πραγματικότητα και προϋπόθεση γι’ αυτό είναι η συλλογική δράση στον κόσμο εκτός της blogόσφαιρας. Στην εντός της blogόσφαιρας πραγματικότητα, και επειδή τα πράγματα είναι ακόμα αρκετά εσωστρεφή και αυτοαναφορικά (ίσως μετά από κάποια χρόνια να μιλάω με άλλους όρους έχοντας μια άλλη άποψη) προτιμώ να μιλάω για εν δυνάμει συλλογικότητα καθώς κατά την άποψη μου (και επειδή ζούμε στην Ελλάδα) όσο κι αν συμφωνούμε, συνδιοργανώνουμε και συνδιαμορφώνουμε ως bloggers εντός της blogόσφαιρας, το πραγματικό πεδίο της συλλογικής δράσης και των ενεργών πολιτών είναι και μάλλον θα παραμείνει για καιρό το πανεπιστήμιο, οι χώροι εργασίας, ο δρόμος, το εργοστάσιο και όχι η οθόνη και το πληκτρολόγιο. Το blogging είναι ο καταλύτης για την αντίδραση όχι όμως η ίδια η αντίδραση.

thinking-cow.jpg
Advertisements

36 Σχόλια

  1. Όσοι φτάσατε μέχρι εδώ διαβάζοντας όλο το κείμενο κερδίζετε την εκτίμηση και τον θαυμασμό μου. Τα comments δικά σας…


  2. Θα μπορούσα να χαρακτηρίσω το κείμενό σου ως εισαγωγή στην systems blogology παραφράζοντας τον όρο systems biology.
    Έκανες μια ωραία παρομοίωση με τη βιόσφαιρα.Όπως αμέτρητοι οργανισμοί μοιράζονται τις ίδιες πλατφόρμες επιβίωσης και αναπαραγωγής(γενετικό υλικό,κυτταρική οργάνωση) και προσδίδουν μια δυναμική ποικιλομορφία στον ίδιο χώρο και χρόνο (βιόσφαιρα) έτσι και τα μπλογκζ μέσω της αλληλεπίδρασης και της δικτύωσής τους δημιουργούνται, μεγαλώνουν, πολλαπλασιάζονται,»κλείνουν» και εξελίσσονται συνεχώς βάσει τυχαίων μεταβολών και πολλών μεταβλητών που πηγάζουν από τα ερεθίσματα του κάθε μοναδικού μπλόγκερ.
    Αν παρατηρήσεις όλο αυτό το περίπλοκο δίκτυο είναι δύσκολο να εντοπίσεις κόμβους, κρίσιμα σημεία όπου μπορείς να ασκήσεις έλεγχο αλλά και να χαρακτηρίσεις τη λειτουργικότητα και το σκοπό κάθε σημείου στο δίκτυο.Αυτή η ολιστική όμως παρατήρηση βοηθάει να αποδείξει κανείς ότι υπάρχει μια ροή πληροφορίας, που καθιστά την όλα δικτυακή σφαίρα δυναμική και μη στατική, με ενδεχόμενο σκοπό ένα.Τη συνέχιση της ροής της πληροφορίας μέσα από τους διαύλους τους, ακριβώς όπως θα μπορούσε να θεωρήσει κανείς κάθε οργανισμό ως ενδιάμεσο δίαυλο της ροής γενετικής πληροφορίας από τη μια γενεά στην άλλη.
    Τη στιγμή που ας πούμε γίνει εφικτό να ελεχθούν οι πηγές της πληροφορίας, τα άπειρα αυτόνομα και αυτορυθμιζόμενα φίλτρα-σημεία τομής του δικτύου(μπλογκζ), εξασφαλίζουν τη συνέχιση της δυναμικότητας, της ροής και της απόρριψης του ελέγχου.Κάθε μπλογκ είναι σαν να βρίσκεται σε μια πολυδιάστατη επικοινωνία με το χώρο, όπου εφαρμόζεται η όσμωση, η επιλεκτική μεταφορά πληροφορία δημιουργώντας ένα συνεχές feedback.

    Ίσως ξέφυγα λιγάκι, ίσως και να είμαι εκτός θέματος, αλλά έδωσες ωραία τροφή για σκέψη.


  3. Συγγνώμη;


  4. Φίλε Βιολόγε δεν ξέφυγες καθόλου. Αυτή την αναλογία blogόσφαιρας – βιόσφαιρας την βρίσκω πολύ γόνιμη για την κατανόηση ορισμένων δομικών χαρακτηριστικών του blogging. Δεν θέλω όμως να τολμήσω μια ευρύτερη και πιο γενναία παρομοίωση με την βιόσφαιρα γιατί δεν είμαι ειδικός και επιπλέον γιατί από εμπειρία γνωρίζω ότι η αναλογία δύο τόσο σύνθετων συστημάτων δεν μπορεί να είναι ποτέ ένα προς ένα. Είμαι βέβαιος ότι εσύ το ξέρεις καλύτερα από εμένα και πιθανότατα μπορείς να διακρίνεις και τα σημεία που μια καθολική αναλογία πάσχει. Παρόλα αυτά νομίζω ότι αν αποφύγουμε μια συνολική παρομοίωση και μιλάμε αποσπασματικά για συγκεκριμένα χαρακτηριστικά ή διαδικασίες, τότε οι παραλληλισμοί μπορούν να είναι και έγκυροι και γόνιμοι. Νομίζω ότι δεν θα μπορούσα να είμαι περισσότερο σύμφωνος μαζί σου, αυτό που περιγράφεις είναι ακριβώς η λογική του κειμένου και με χαροποιεί ιδιαίτερα που ως βιολόγος δεν την ακυρώνεις αλλά την εγκρίνεις. Από αυτά που λες κρατάω ως πιο σημαντικό το «συνεχές feedback», είναι η φράση κλειδί, αυτό το feedback είναι που πρέπει να προστατεύσουμε… 🙂


  5. @Πάρης, γιατί συγγνώμη, τι έκανες πάλι; 😀


  6. Καλησπέρα, βλέπω πάααλι ένα από τα καλύτερά σου ποστ Χάρη. Αναμένω ότι… ΗΔΗ ανέμενες να σχολιάσω ιδιαίτερα την εξής πολύ σημαντική σου παράγραφο, όπου τοποθέτησα τονισμό στο πιο καυτό κομμάτι της:

    Όσο περισσότερο ανεβαίνει το blogging και όσο γιγαντώνεται η blogόσφαιρα, τόσο περισσότερο θα εμφανίζονται και θα κερδίζουν έδαφος blogs που θα είναι στρατευμένα και ως στόχο θα έχουν να εγκαταστήσουν μια γραμμή (κυρίως πολιτική αλλά όχι μόνο) εδραιώνοντας μια ισχυρή θέση στο πεδίο της διαμόρφωσης και διακίνησης της πληροφορίας και όχι απλά να διαδώσουν ή να υπερασπιστούν μια προσωπική άποψη όπως συνέβαινε μέχρι τώρα. Άλλωστε αυτό ήδη έχει αρχίσει να συμβαίνει και είναι παραπάνω από προφανές πως κάποιοι βλέπουν την blogόσφαιρα σαν ένα παρθένο χώρο και σαν ένα νέο επικοινωνιακό μέσο που μπορεί να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα διαφορετικών κέντρων. Είναι ζήτημα χρόνου αυτοί οι κάποιοι να διεκδικήσουν θέση τσιφλικά κάνοντας κατάχρηση των δυνατοτήτων του μέσου και τελικά διαμορφώνοντας οι ίδιοι την εικόνα για το τι είναι blogging και blogόσφαιρα να διεκδικήσουν να γίνουν εκπρόσωποι της. Το blogging λοιπόν βρίσκεται μπροστά στον κίνδυνο, όχι απλά να καπελωθεί όπως θα έλεγαν κάποιοι, αλλά να διαμορφωθεί επικίνδυνα και να εκφυλιστεί σε ένα επίπεδο που η ατομική πρωτοβουλία, ο διάλογος, η δυναμική, η συνδιαμόρφωση και η προσωπική έκφραση θα είναι απλά παρενέργειες και όχι οι αφετηρίες καθώς θα έχουν επικρατήσει αυτοί που έχουν στρατευθεί για την επιτέλεση ενός στόχου, ενός “τέλους” θεμιτού ή αθέμιτου (κατά την άποψη μου η έννοια του τέλους είναι πάντα κάτι αθέμιτο).

    ΕΤΣΙ ακριβώς! Και δυστυχώς (για να μην αναφερθούμε σε δικά μας παραδείγματα και… παρεξηγηθούνε κάποιοι) υπάρχουν τώρα ΔΙΕΘΝΗ παραδείγματα χειροτέρευσης στις κατευθύνσεις που επισημαίνεις, όπως το blog της εφημερίδας New York Times που… λογόκρινε πολλά κόσμια σχόλια σήμερα, επιλέγοντας να δημοσιεύει ΜΟΝΟ όσα ενισχύουν τα στερεότυπα για τη χώρα μας (των καυγατζήδων και αδιάλλακτων φανατικών κλπ):
    http://omadeon.wordpress.com/2008/04/04/new-york-times-imbeciles/

    Παρόμοια λογοκρισία κόσμιων σχολίων αναφέρθηκε και από άλλον μετριοπαθή Ελληνα σχολιαστή στο blog «animats» (λεπτομέρεις στο προηγούμενο λινκ).

    Προσωπικά, παρόλο που τα σημεία των καιρών είναι δυσοίωνα, είμαι αισιόδοξος ότι παρά τον κίνδυνο να συμβεί κάτι τέτοιο τα ανακλαστικά των bloggers είναι τέτοια που επαρκούν για να προλάβουν τέτοιες καταστάσεις που επιδιώκουν την επιβολή ενός τέλους.

    Αμφιβάλλω πολύ, ειδικά για την Ελλάδα. Το «παρεϊστικό» στυλ της κοινωνικής και πολιτικής ζωής εδώ, που στηρίζει «φιλαράκια» ΑΚΟΜΗ ΚΙ ΟΤΑΝ ΕΧΟΥΝ ΑΔΙΚΟ, είναι Ο,ΤΙ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ για θετική αλλαγή και σωστά ανακλαστικά. Εστειλα σήμερα (κατ’ εξαίρεση) σύνδεσμο (προς το προηγούμενο άρθρο) σε γνωστό Ελληνικό blog μεγάλης δημοτικότητας (με το οποίο είχα γνωστά προβλήματα) και… αμφιβάλλω αν θα το δημοσιεύσει. Πάντως ο κόσμος δεν συνειδητοποιεί ΤΙ ακριβώς αναδύεται και σύρεται να συναινεί με τα χειρότερα…


  7. Γιώργο φυσικά και σε περίμενα! 🙂

    Νομίζω ότι πράγματι οι συνθήκες χειροτερεύουν με δύο τρόπους, είτε μέσω της θεσμοθετημένης επιβολής ελεγκτικών και λογοκριτικών μηχανισμών μέσω μιας ανώτερης αρχής (βλέπε Κίνα καθώς και άλλες μαύρες τρύπες του ίντερνετ), είτε με φαινόμενα εκ των έσω όπως είναι η λογοκρισία, το cyber bullying, το trolling κλπ.

    Για την πρώτη περίπτωση, ο βαθμός της αισιοδοξίας μου είναι ανάλογος με τον βαθμό της διάθεσης που έχουν οι συγκεκριμένοι λαοί να αντιδράσουν και με το ενδιαφέρον που δείχνει η διεθνής κοινότητα. Άρα δεν μπορώ να είμαι και πολύ αισιόδοξος, τουλάχιστον όχι σήμερα. Για το δεύτερο όμως και εφόσον υπάρχει ένας βαθμός αυτονομίας αλλά και η δυνατότητα και τα μέσα αντίδρασης είμαι παραπάνω αισιόδοξος. Νομίζω ότι μακροπρόθεσμα οι ίδιοι οι άνθρωποι που ασχολούνται με το ίντερνετ (και στο μάλλον θα είναι περισσότεροι) είναι ικανοί να δημιουργήσουν οι ίδιοι με τρόπο αυτόνομο την πλατφόρμα (δεν μου αρέσει η λέξη αλλά δεν μπορώ να σκεφτώ άλλη, ίσως η λέξη τρόπος να κολλάει αλλά δεν είναι η κατάλληλη) που θα τους προστατεύει από τέτοια φαινόμενα. Ήδη εσύ έχεις κάνει κάποιες χρήσιμες προτάσεις και κάπου αλλού, κάποιοι αυτόνομοι χρήστες, σαν να σε άκουσαν, έκαναν το «cloning» των blogs (ακριβώς αυτό για το οποίο εσύ μιλάς εδώ και καιρό) πράξη. Δεν είναι λίγο, είναι μια καλή αρχή.


  8. Καλησπέρα και πάλι, αυτή τη φορά… έστειλα λινκ με το σχόλιό μου και το ποστ σου στον Δήμο Δημητρίου, και τώρα σου δίνω κι εσένα το λινκ που… έστειλε το λινκ, έτσι ώστε να… καινοτομήσουμε ΚΑΙ οι τρείς! ΓΙΑΦΚΑ μιλάμε!
    🙂

    Ναι, φυσικά εμείς οι ΙΔΙΟΙ, από τη στιγμή που δεν είμαστε απομονωμένοι αλλά συνδεδεμένοι και καλωδιωμένοι δημιουργικά, αποτελούμε αντίδοτο, καθόλου αμελητέο. Οπως η αρνητικότητα πολλαπλασιάζεται μέσω των διαδραστικών μέσων, έτσι και η θετικότητα. Σε ΕΛΑΧΙΣΤΑ λεπτά μπορεί να γίνει εδώ «happening»!!!
    here is the link:
    http://dromos1.wordpress.com/2008/04/04/%cf%84%ce%b7-%ce%b4%ce%b9%ce%ba%cf%84%cf%85%ce%b1%ce%ba%ce%ae-%cf%80%ce%bf%ce%b9%ce%b7%cf%84%ce%b9%ce%ba%ce%ae-%cf%84%ce%b7%ce%bd-%cf%89%ce%b8%ce%bf%cf%8d%ce%bd-%ce%bf%ce%b9-%ce%b1%cf%81%ce%bd%ce%b7/#comment-505


  9. «Για την πρώτη περίπτωση, ο βαθμός της αισιοδοξίας μου είναι ανάλογος με τον βαθμό της διάθεσης που έχουν οι συγκεκριμένοι λαοί να αντιδράσουν και με το ενδιαφέρον που δείχνει η διεθνής κοινότητα.»

    Xάρη συμφωνώ σε πρώτη φάση αλλά ίσως το ότι το μπλόγκινγκ μπορεί να γίνει υπερεθνικό ή φορέας αντίστασης και αντίδρασης, μας δίνει περισσότερα στοιχεία ώστε να είμαστε αισιόδοξοι.Συγκρατημένοι πάντα (φυλακίσεις, λογοκρισία) αλλά τουλάχιστον δεν υπάρχει μαζικό φίμωμα, ούτε μπορεί η είδηση ή το γεγονός να συγκαλυφθούν όπως παλαιότερα.Και αυτό είναι η εξέλιξη της ροής της πληροφορίας.

    Τί είναι το blog cloning ωρέ παιδιά?


  10. @Biologos, σε πιο παλιό ποστ μου έχω γράψει περίπου αυτό που λες, συγκεκριμένα στο

    https://crazycows.wordpress.com/2008/03/01/nomos-manifesto/

    λέω μεταξύ άλλων που είναι επίσης σχετικά με αυτό που λές:

    «Επιπλέον, την ελευθερία του λόγου των Ελλήνων bloggers την προστατεύει η ελευθερία του λόγου όλων των bloggers του πλανήτη οι οποίοι προφανώς θα αντιδράσουν προς τις εταιρίες τους (wordpress, blogger) αν αυτές επιτρέψουν τον παρεμβατισμό και την λογοκρισία από κρατικούς μηχανισμούς. φοβούμενοι ότι αυτό είναι ικανό να δημιουργήσει προηγούμενο και το φαινόμενο της λογοκρισίας, ή της άρσης της ανωνυμίας να επεκταθεί και στην χώρα τους.»

    Υπάρχει μια τέτοια αλληλεξάρτηση των ελευθεριών μας που εμποδίζει το μαζικό φίμωμα, όμως σε χώρες όπως η Κίνα που από καταβολής ίντερνετ υπάρχει λογοκρισία δεν μπορούμε να κάνουμε και πολλά απ’ έξω.

    Για το blog cloning θα πρέπει να μιλήσεις με τον φίλο μου τον Omadeon! 😉

    @Omadeon, Γιώργοοοοοο… Ο biologos ρωτάει τι είναι το blog cloning!…


  11. χεχε… blog-cloning, Biologe, είναι η πιστή αντιγραφή ενός ιστολογίου μέσα σε άλλον ιστοχώρο, κυρίως ένα δεύτερο blog, όπου προσέρχονται όσοι θέλουν να γράψουν σχόλια που λογοκρίνονται (στο πρωτότυπο μπλογκ). Ιδού
    ένα link για τη χρήση του blog-cloning / mirroring από κάποιον αγανακτισμένο σχολιαστή στο μπλογκ Άγγλου Ευρωβουλευτή, που… στο τέλος έφτιαξε έναν Κλώνο του Ευρωβουλευτικού μπλογκ με σκοπό να «του την πει» όπως όλος ο υπόλοιπος κόσμος (που λογοκρινόταν):
    http://omadeon.wordpress.com/2008/03/27/blog-mirroring-uk/
    (το ποστ είναι δυστυχώς στα Αγγλικά, προς το παρόν)
    έχει όμως και άλλα ποστ – με λίγο ψάξιμο θα τα βρείς.


  12. καλημέρα σε όλους καλημέρα χάρη 🙂

    χαίρομαι για το άρθρο σου και έχω πολλά να συζητήσω στο άρθρο σου. Ενα σημείο μου φαίνεται το εξής:

    Κατ΄αρχάς, η τεχνική γενικά δεν είναι μια σειρά αντικειμενικών κανόνων για να εφαρμόζονται πιστά, αλλά είναι ιστορική γλώσσα ζωντανός οργανισμός που διαμορφώνεται από τις χρήσεις που ο κόσμος χρειάζεται για να καταστευάζει τον εαυτό του.

    Με την ανοιχτή και ομότιμη χρήση των δίκτυων απ τον καθένα, έχουμε μια ανανέωση της γλώσσας για το πως οργανώνουμε τις σχέσεις μας με το κόσμο. Η τεχνολογία των δίκτυων δεν είναι συνέχεια της τεχνολογίας που μάθαμε στον 20ο αιώνα. Δεν είναι άλλο ένα μέσο καταστολής της έκφρασης όπως είναι τα μέγα-εργαλεία (συλλογικότητας ) η γραφειοκρατία και το χρήμα.
    Απ αυτή την άποψη, η γνωση που παράγεται ομοτιμα στα δίκτυα, δεν αποτελεί συνέχεια των συστημάτων συλλογικής γνώσης που είχαμε μέχρι τώρα. Αλλά κρίνει τα συλλογικά συστήματα ελέγχων που γνωρίζαμε μέχρι τώρα.
    Αντι του συλλογικού, στα δίκτυα εμφανίζεται εδώ κι εκεί ξανά και ξανα η έννοια των «κοινών»[commons]. Το συλλογικό = μία φωνή ένα σύμβολο μια ραχοκοκκαλιά ένας λογος = ιεραρχικές μορφές οργάνωσης = γραμμικές συνέχειες. Τα «κοινά» (όπως λέγανε καποτε «τα κοινά των ελλήνων») παριστάνονται από όλα όσα εκφράζονται από όποιον κι αν, χωρίς κατεύθυνση, χωρίς υποχρέωση, χωρίς ανταπόδση, όπως κι άν, χωρίς ενδεδειγμένη μορφή οργάνωσης. Ολοι οι τύποι οργανώσης είναι δυνατοί.

    Σαφώς στα δίκτυα εμφανιζονται συστημικές μορφές. Μμε και κόμματα προσπαθούν ήδη από καιρό (με τίμιες προσπαθειες που σύμφωνούν με τη συστημική γνώση) να διαχύσουν μέσω των δίκτυων τις γνωστές μορφές οργάνωσης της σκέψης τους.

    Αυτό όμως που φαίνεται οτι έχει αλλάξει μετά τη χρήση δίκτυων, είναι οτι: η γνώση για τον εαυτό μου, οι σχεσεις μου με τον έξω κόσμο, οι κριτικές των συστημάτων, αυτή η γνώση είναι ριζωμένη στις ζωντανές πλευρές της ζωής και είναι ριζωμένη εκτός περιορισμών εκτός κατευθυντήριων γραμμών εκτός καταπιεστικής εμπιστοσύνης εκτός ενσάρκωσης νόμων. Οι ίδιες οι στιγμές όπως εκφράζονται εδώ κι εκεί από τη κάθεμιά τον καθένα, συνείσφέρουν στη κοινή γνώση.
    Οι κατασκευές μας: ιστορία γλώσσα κοινωνία επιστήμες και προσωπικότητα που «με αποξενώνουν απ την ίδια μου τη ζωή», συζητόντας τες με άλλους, άρχισαν να μπένουν σε κρίση.

    Δεν είναι σαν παράσιτο σε διάκενα που ζεί κανείς. Αντίθετα, όσο απ τη μιά οι οργανωμένοι έλεγχοι συνεχίζουν να παρασιτούν πάνω μας, άλλο τόσο οι ανεξέλεγκτες στιγμές που δημοσιέυονται στα δίκτυα, θα κατασκευάζουν ομότιμη κοινή γλώσσα, εγκλωβίζοντας στις χαραμάδες της τα παράσιτα (χρημα και γραφειοκρατία) της ζωής.


  13. Καλησπέρα! Χάρη, πρόσφατα είχα την ευκαιρία να γνωρίσω τον Δήμο Δημητρίου και από κοντά, και τα είπαμε αρκετές ώρες! Λοιπόν, στην αρχή δεν ήξερα ακριβώς τι εννοούσε με τη διαφορά μεταξύ ισότιμου και ομότιμου, αλλά γρήγορα το εξήγησε. Διαπίστωσα και διαπιστώνω λοιπόν μεγάλες και θετικές ομοιότητες σκέψης ανάμεσα σε σένα, στο Δήμο, σε μένα, και… σε άλλους βέβαια (και σε διανοητές που σου αρέσουν όπως ο Deleuze). Ο Δήμος έχει πολλά να πει και για εμπειρίες του σε άλλες χώρες, στην Τέχνη και στην εκπαίδευση, σε πολλούς τομείς. Πάντως… ειλικρινά έχω χαρεί πολύ και δεν έχει ανάγκη τα καλά μου λόγια! 🙂

    Kάτι άλλο τώρα. Το μπλογκ σου κατάφερε μια αυθόρμητη μορφή συλλογικής οργάνωσης διαλόγου, που γεννήθηκε από τους ίδιους τους σχολιαστές και από σένα. Και ένα πολύ θετικό χαρακτηριστικό αυτού του μπλογκ (εκτός από την πλήρη απουσία ανούσιων συγκρούσεων) είναι και το ότι έχουμε ξεπεράσει τη διαφορά ανάμεσα σε «υψηλό επίπεδο κουλτούρας» και σε «ελαφρύ επίπεδο πλάκας». Τα δύο αυτά τα έχουμε ενώσει επιτυχώς πολλές φορές. Σχόλια μιας γραμμής είναι ΟΜΟΤΙΜΑ (με τη γλώσσα του Δήμου) με σχόλια πολλών γραμμών. Βοηθάει βέβαι και το χιούμορ και ο αυτοσαρκασμός! Οπότε… ΜΟΥΟΥΟΥΟΥΟΥΟΥΥΟΥ! 🙂


  14. @Δήμος, Καλησπέρα φίλε Δήμο και καλώς όρισες, σε ευχαριστώ για το σχόλιο σου το οποίο με χαροποίησε ιδιαίτερα. Έχω μερικές μικρές ενστάσεις αλλά κατά τα άλλα με βρίσκεις απολύτως σύμφωνο.

    Συμφωνούμε ότι η τεχνική δεν πρέπει να εκλαμβάνεται ως μια σειρά σταθερών αντικειμενικών κανόνων ώστε να μπορεί να εξελίσσεται, όμως αυτό που συμβαίνει δεν είναι πάντα έτσι. Από την στιγμή που κάτι θεσμίζεται ως τρόπος ή ως μέθοδος τείνει να γίνεται αν όχι στατικό τότε σίγουρα περισσότερο αδρανές και γι’ αυτό να μην διαμορφώνεται πάντα από τις χρήσεις που ο κόσμος χρειάζεται για να καταστευάζει τον εαυτό του όπως λες, τουλάχιστον όχι στον βαθμό που θα έπρεπε. Οι άνθρωποι και τα κέντρα λήψεις αποφάσεων όλο και περισσότερο αρνούνται την αμφισβήτηση του κάθε είδους προεγκατεστημένου «know how» για μια σειρά από λόγους. Η τεχνική γίνεται σύστημα, φορέας κοινωνικής κατασκευής, δομεί τρόπους σκέψης και αντίληψης και είναι η ίδια ένα νοητικό μέσο, αν όχι κάτι σαν πίστη για κάποιους. Από εκεί και πέρα το ζήτημα της τεχνικής και το σε τι βαθμό αυτή μπορεί να λειτουργεί συσσωρευτικά όπως μια γλώσσα ή ένας οργανισμός είναι πολύ σύνθετο και προφανώς εξαρτάται από το σε ποια τεχνική αναφερόμαστε και σε ποιο πεδία δράσης της.

    Αν μιλάμε πιο ειδικά για τις σημερινές τεχνικές επικοινωνίας όπως το blogging, τότε πράγματι έχουν πολύ περισσότερο ισχυρό αυτό το στοιχείο που αναφέρεις μιλώντας για την γλώσσα ως ζωντανό οργανισμό που συσσωρεύει και διαμορφώνει χαρακτηριστικά από τις πολλαπλές χρήσεις με τις οποίες «ο κόσμος κατασκευεάζει τον εαυτό του».

    Σε όλα τα υπόλοιπα που γράφεις συμφωνώ με μια επισήμανση. Παρόλο που είναι γεγονός αυτό που λες για τις ανθρώπινες κατασκευές (εγώ θα τις ονόμαζα φορείς κοινωνικής κατασκευής ή διαμόρφωσης) ότι δηλαδή διέρχονται κρίση, εγώ οφείλω να προσθέσω ότι ο έλεγχος είναι κάτι εξαιρετικά ευπροσάρμοστο, περισσότερα σε αυτό το link:

    http://www.nadir.org/nadir/archiv/netzkritik/societyofcontrol.html

    Από αυτά που γράφει καταλαβαίνω ότι είναι πιθανόν να το έχεις ήδη διαβάσει αλλά το ανεβάζω και για τους αναγνώστες.

    Με βάση τα λεγόμενα του Deleuze νομίζω ότι μελλοντικά δεν θα μιλάμε πια για παράσιτα ανάμεσα σε πλάκες με τον τρόπο που μιλάμε σήμερα αλλά ούτε και με τον αντίστροφο τρόπο όπως τον περιγράφεις αντιστρέφοντας τους ρόλους. Ούτε η blogόσφαιρα ούτε το χρήμα και η γραφειοκρατία θα είναι τα παράσιτα ή οι πλάκες του παραδείγματος. Μάλλον όλα θα είναι ένα συνεχές πεδίο χωρίς άμεσα διακριτά διάκενα, χωρίς διακριτές πλάκες, όπου όλα θα υπάρχουν (και τα καλά και τα κακά), ίσως με διαφορετικές μορφές, σίγουρα όμως με μεγαλύτερη ευελιξία από πριν και με μεγαλύτερη διασπορά.


  15. Γιώργο, ΜΟΥΟΥΟΥΟΥΟΥΟΥΟΥΟΥΟΥ δεν λες τίποτα!!! Και μάλλον έχεις δίκιο, ούτε μια σύγκρουση εδώ μέσα, πρέπει να γίνω πιο επιθετικός μου φαίνεται! 😛


  16. Χάρη, δεν χρειάζεται να είναι κανείς επιθετικός όταν ο ορθός λόγος κυριαρχεί και… είναι σε θέση να σπάσει κόκκαλα! Απλά μαζευτήκαμε εδώ άνθρωποι που μοιράζονται τις ανησυχίες σου και τις ιδέες σου, οπότε οι διαμάχες (που τυραννούν άλλα, πιο εγωκεντρικά και ανορθολογικά μπλογκ) απλούστατα ΑΚΥΡΩΝΟΝΤΑΙ.

    Η μόνη περίπτωση διαμάχης που μπορώ να φανταστώ εδώ, είναι παρεξήγηση από άνθρωπο που σε… υποτιμά (ή που υποτιμά τους σχολιαστές). Αλλά εγώ ακολουθώ το δόγμα «ισχύς μου η αναγνώριση της αξίας του άλλου», και τη λέξη «ζήλεια» την ξέρω μόνο από τα… λεξικά! 🙂

    ΟΜΜΜΜΜΜ…. 🙂


  17. ομμμμμ
    συμφωνώ ωωωωωωμμμμμμ 🙂
    συμφωνουμμμμμμμμμμμ


  18. Για τα παράσιτα. Ηγετίσκοι-εραστές της γραφειοκρατίας και του χρήματος, αυτοί θα παραμείνουν παράσιτα. Δε βλέπω τίποτε προς το παρόν που να δείχνει οτι στο μέλλον εξαλείφονται. Γιατί δεν είναι οι ηγετίσκοι είναι τα παραδείγματα των χειροκροτητών-χωροφυλάκων που ανθίζουν και στο νετ. Για μια θέση στη πρώτη σελιδα για μια καρέκλα για μια εκμπομπή στο ράδιο για τη συμμετοχή σ ένα πορταλ για τη μαύρη χαρά του σαδισμού της λογοκρισίας για ένα χάδι που τους το στερεί ο ηγετίσκος.


  19. Α χα χα!!!
    Πράγματι Δήμο, η συμφωνία καταντάει -κάποτε- και βαρετή, όπως οι… διαλογισμοί «ομμμ» σε κλειστές σέκτες παραθρησκειών!

    Πάντως δεν ειναι λίγες οι φορές που διαφώνησα κόσμια και δημιουργικά με αρκετό κόσμο on-line, όπως και ο Χάρης νομίζω. Απλά συμβαίνει σχετικά σπάνια, γιατί αν συμβεί θα αφορά απόψεις άλλων, συνήθως σε άλλα μπλογκ.


  20. Ο Heidegger τονίζει κάπου (δεν έχω το χρόνο να ψάξω που ακριβώς, αλλά θυμάμαι…) πάλι στο of Philosophy and the Task of Thinking που αναφέρεις, ότι η ανάπτυξη της φιλοσοφίας στις ανεξάρτητες πλέον επιστήμες που, εντούτοις, επικοινωνούν αλληλοεξαρτώμενα μεταξύ τους το «Task» εδώ είναι η ολοκλήρωση της φιλοσοφίας (αν και όταν). Αυτό δεν σημαίνει ότι βρισκόμαστε στο τέλος της φιλοσοφίας στη παρούσα χρονική περίοδο, αλλά έχει βρει επιστημονικά τη θέση της σαν ενεργό στοιχείο της ανθρώπινης κοινωνίας (μέσω τεχνολογίας), δηλαδή θεμελιώδες χαρακτηριστικό αυτής της επιστημονικής τοποθέτησης είναι ο κυβερνητικός, δηλαδή ο τεχνολογικός χαρακτήρας του. Ο θάνατος ή η αναβίωση μέσω τεχνολογίας γιατί και η επιστήμη παραμένει νομοτελειακά εξαρτώμενη από τη φιλοσοφία που η αλήθεια της πλέον «δοκιμάζεται» μέσα από την πρόοδο της έρευνας και αυτή η επιστημονική αλήθεια εξισώνεται με την αποδοτικότητα των αποτελεσμάτων.
    (πως έμπλεξα τώρα με αυτό το ερεθιστικό κείμενό σου, αφού στου «Ροΐδη» είμαι λαϊκότερος)
    Τέλος πάντων στη blogόσφαιρα υπάρχουν και άλλοι παράμετροι που δεν ξεφεύγουν από τις σχέσεις πληροφορίας και επικοινωνίας, τα «σημεία» ας πούμε, με τα οποία οργανώνεται η πληροφορία και τα οποία χρησιμεύουν για τη δράση μας στο φυσικό και κοινωνικό χώρο, δηλαδή ως «στοιχεία αναγνώρισης» καθώς και για την καθαυτό επικοινωνία.

    Μάλλον μπορεί να τα έμπλεξα λίγο, αλλά δεν έχω άλλο χρόνο, πάντως να περιμένεις μέηλ μου για κάτι.

    Άνοιξες μεγάλα ζητήματα με αυτή σου την ανάρτηση.


  21. εγώ πάλι νομίζω ότι δεν υπάρχει λόγος να το υπεραναλύουμε το θέμα, γιατί ο χρόνος θα δείξει.
    Αν στη θέση του blogging βάλεις μια οποιαδήποτε ανθρώπινη δραστηριότητα με χαρακτηριστικά κοινωνικής (αλληλ)επίδρασης στο ίδιο συμπέρασμα θα καταλήξεις.
    Από την άλλη η πραγματικότητα πάντα μας εκπλήσσει.
    Ας είμαστε σε εγγρήγορση μεν, αλλά ας μην υπερβάλουμε κιόλας.


  22. Δεν είναι τόσο πολύ θέμα ανάλυσης ή αναλυτικής σκέψης αλλά κυρίως συνειδητοποίησης και _πρακτικής_ αξιοποίησης. (Και για μας τους προγραμματιστές επίσης είναι θέμα βελτίωσης και επέκτασης των νέων μέσων).

    Ο Δήμος έχει σπαταλήσει πολύ χρόνο αναλύοντας τα δίκτυα και τη φιλοσοφία της νέας οριζόντιας επικοινωνίας που αναδεικνύουν, όχι μόνο τα μπλογκ αλλά γενικότερα. Την ανάλυση δεν την έκανε με σκοπό τον έλεγχο αλλά με στόχο νομίζω το ξεπέρασμα των ιεραρχικών τρόπων λειτουργίας και σκέψης (μεταξύ των οποίων και η προσπάθεια ελέγχου).

    Υπάρχουν ριζικές διαφορές σε σχέση με παραδοσιακά μέσα και… όσο για την «κοινωνική αλληλεπίδραση» ολόκληρες διαστάσεις των δικτύων δεν εμφανίζονταν _καν_ εκεί.
    Π.χ. η ενοποίηση καθημερινού διαλόγου, γραπτού λόγου και ΥπερΚειμενικού Λόγου, που -πριν- ήταν αδιανόητη.

    Το μέλλον θα φέρει και άλλες εκρηκτικές καινοτομίες, π.χ. η δυνατότητα άμεσης αυτόματης σύνδεσης ΙΔΕΩΝ που εμφανίζονται σε χιλιάδες μπλογκ ταυτόχρονα, η σύνταξη αυτόματων περιλήψεων (ώστε να μην πνιγόμαστε0 κλπ.


  23. Χαρη καλησπέρα…επειδή με ενδιαφέρει η τοποθέτηση σου, αλλά και τα σχολια των φίλων σου, θα αφιερωσω αυριο καποιο χρονο για να μελετήσω, που λενε και να σχολιασω.
    Πάντως, πράγματι χαράς το κουραγιο σου να γράψεις αυτό το κείμενο/
    χαιρετω
    ριτς


  24. Καλή εβδομάδα!

    «Στο δια ταύτα»: Ο ζωγράφος Απελλής ο Κολοφώνιος δεν άφηνε ούτε μία ημέρα χωρίς να σχεδιάσει έστω και μία γραμμή, διαφορετικά την θεωρούσε αυτή την ημέρα χαμένη. Γι αυτόν, για την τέχνη, για το κοινό. Σε αυτόν αναφερόταν ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος όταν έγραφε «nulla dies sine linea» («Καμία ημέρα χωρίς μια γραμμή») κάτι που στον Μεσαίωνα «παρεξηγήθηκε» αποκτώντας τη σημασία «καμία ημέρα χωρίς να διαβάζεις (ή να γράφεις») έστω και μία αράδα».
    Βάβαια, η φράση ολόκληρη ήταν: «… Apelli fuit alioqui perpetua consuetudo numquam tam occupatum diem agendi, ut non lineam ducendo exerceret artem, quod ab eo in proverbium venit. (Naturalis Historia 35.84) αλλά έμεινε το αποφθεγματικό «Nulla δies sine linea».
    Στο ίδιο μήκος κύματος κινείται η φράση του Ηarisheiz:
    «…Σε αυτή την blogόσφαιρα το μοναδικό καθήκον μας λοιπόν είναι αυτό του γράφειν ώστε να διασφαλιστεί η συνέχεια, το μη τέλος ή άρνηση επιβολής του τέλους από τρίτους…».
    Σε αυτό θέλω να σταθώ, καθώς όσο λιγότεροι συνεχίσουν να γράφουν, τόσο πιο γρήγορα θα έλθουν οι «εκφυλιστικές ασθένειες» της μπλογκόσφαιρας (και ίσως όχι μόνο αυτής) και να θυμηθούμε εν προκειμένω τι έλεγαν στην αρχαιότητα αποθεώνοντας την ελευθερία της έκφρασης: -«Τὶς ἀγορεύειν βούλεται;».


  25. Καλή Εβδομάδα κι από μένα.
    ΟΛΑ τα καλά παιδιά βλέπω εδώ! 🙂

    Ζάλμοξη… «λιγότεροι» ;

    !!!!!


  26. @ Omadeon

    Το νόημα είναι «Οσο λιγότεροι, τόσο χειρότερα». Το θέμα δεν είναι μόνο ποσοτικό, αλλά γίνεται και ποιοτικό. Αν γράφουν λιγότεροι δεν θα εκφυλιστεί η μπλογκόσφαιρα;


  27. Μα… αγαπητέ Ζάλμοξη συμφωνώ απόλυτα. Το θέμα είναι όμως αλλού: Τα ιστολόγια ΠΟΛΛΑΠΛΑΣΙΑΖΟΝΤΑΙ με ρυθμό ιλιγγιώδη. Και έχει καταστεί αδύνατο πλέον να τα… παρακολουθήσουμε! Απλώς ορισμένοι… φιγουράρουν σαν «αστέρες» της μπλογκόσφαιρας, λες και μπορούν να… δείρουν τη θάλασσα (αγνοώντας το ΤΣΟΥΝΑΜΙ που σε λίγο θα τους πνίξει)!!!


  28. Υ.Γ/
    Η μοναδική λύση σε αυτή την Υπερφόρτωση Πληροφορίας περνάει μέσα από νέες τεχνολογίες. Αυτή τη στιγμή δουλεύω σε μία εταιρεία για την κατασκευή «έξυπνων ευρετηρίων» για ιστοσελίδες, που τα κείμενά τους να αναλύουν αυτομάτως προγράμματα που κατασκευάζουν (εκτός από indexes) και μεταφράσεις κειμένων σε Λογική του Semantic Web. Στο μέλλον ΟΛΑ τα ιστολόγια που έχουν απόψεις παρόμοιες ή συναφείς π.χ. με αυτό εδώ θα μπορούν να βρεθούν αυτομάτως. Ακόμη πιο προχωρημένη θα είναι η εξαγωγή Ορισμών Λογικής για τις… απόψεις μας, όπου π.χ. το νέο λογισμικό θα είναι σε θέση να αποφανθεί «Το ιστολόγιο ΤΑΔΕ τάσσεται κατά του ρατσισμού και κατά των ιεραρχιών».


  29. Πολύ προσεκτικά γραμμένο κείμενο μου άρεσε, αν και συμφωνώ με την krot.
    @omadeon: Η εξαγωγή ορισμών λογικής και χαρακτηρισμός κειμένων είναι λίγο έως πολύ υποκειμενική, εκτός αν υπάρχουν standards. Και πάλι «κάποιοι» μπορεί να δημιουργήσουν τα δικά τους κριτήρια ώστε να «χαρακτηρίσουν» blogs. Και αυτό για μένα είναι το επικίνδυνο. (η διπλωματική μου κάνει αυτό που είπες… Χαρακτηρίζει άτομα με βάση τα γραπτά τους και τα Log file τους 😉 )


  30. @laxanaki
    Η εξαγωγή ορισμών Λογικής από κείμενα που είναι «καλώς διατυπωμένα» (λυπάμαι πολύ) αλλά είναι ΑΚΡΙΒΕΣΤΑΤΗ, για ένα σημαντικό αριθμό τους. Στην πραγματικότητα η Λογική Πρώτη Βαθμού και η ανθρώπινη γλώσσα έχουν ακριβώς ίδια «λογική εκφραστική δύναμη», δηλαδή (αν εξαιρέσουμε ποιητικά, σουρεαλιστικά και ιδιολεκτικά κείμενα) η μετάφραση είναι «ένα-προς-ένα», απλώς έχουμε πολλή δουλειά ακόμη. Τα αυτόματα μεταφραστικά κάνουν αυτή τη δουλειά ήδη, με πολλά λάθη, αλλά έχουν μέλλον.

    Στόχος μας δεν είναι όμως η «ένα-προς-ένα» μετάφραση σε λογική, ΟΥΤΕ ΚΑΝ ο «χαρακτηρισμός κειμένων» αλλά η εξαγωγή περιλήψεων και ευρετηρίων.

    Αυτό θα γίνει ΕΤΣΙ ΚΙ ΑΛΛΙΩΣ από το «σύστημα» επομένως αντί να κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας φοβούμενοι μην τυχόν και γίνουμε… δαχτυλοδεικτούμενοι, το πιο καλό είναι να περάσει αυτή η Τεχνολογία στις μάζες και προς όφελός μας, ώστε να βρίσκουμε εύκολα ομοϊδεάτες αλλά και αντιπάλους.

    Γενικά η «υποκειμενικότητα» στα πιο πολλά ανθρώπινα κείμενα αν δεν εκφράζει ιδέες εκφράζει προκαταλήψεις (λογικές δομές ΕΚΤΟΣ ΕΛΕΓΧΟΥ) επομένως η νέα αυτή τεχνολογία θα οδηγήσει σε περισσότερη συνειδητότητα για τις «κρυφές παραδοχές» που κάνουμε με όσα λέμε και πιστεύουμε. Αλλά και η ποιητική ή σουρεαλιστική γραφή θα εκτιμηθεί τότε περισσότερο σαν ΜΗ-μεταφράσιμη σε Λογικούς Ορισμούς, και να ανεβεί το επίπεδό της σαν είδος Τέχνης του Λόγου – νομίζω.


  31. Υ.Γ. διόρθωση λάθους, παραπομπή και… ΦΕΥΓΩΩΩ…
    είπα
    Στην πραγματικότητα η Λογική Πρώτου Βαθμού και η ανθρώπινη γλώσσα έχουν ακριβώς ίδια “λογική εκφραστική δύναμη”…
    http://omadeon.wordpress.com/2007/06/07/humanprolog/


  32. Απαντώ με καθυστέρηση και ζητώ συγγνώμη αλλά εκτός του ότι αυτές τις μέρες με έχει ρουφήξει ένα flight simulator, επιπλέον μου πήρε χρόνο να συνέλθω από το goal του Ολυμπιακού στο 90 που μου έκοψε την χαρά και επίσης έπρεπε να κάνω και διάφορες δουλειές τις οποίες παραμέλησα ως γνωστός τεμπέλης που κατηγορεί για την τεμπελιά του το ελληνικό του DNA. Πάμε στις απαντήσεις…

    @Krot, Συμφωνώ απόλυτα ότι ο χρόνος θα δείξει, μπορούμε να σκεφτόμαστε τι είναι πιθανό να συμβεί ή τι είναι χρήσιμο να συμβεί και να εικάζουμε πολλαπλά γιατί. Ποτέ όμως δεν θα ξέρουμε ακριβώς τι θα συμβεί πριν αυτό συμβεί. Οι εικασίες γίνονται για να ξέρουμε τι υπάρχει ως δυνατότητα και κάτω από ποιές συνθήκες, όχι απαραίτητα ως μελλοντικό γεγονός ή αλήθεια, απλά ως πιθανή κατάσταση. Στο λινκ που έχω παραθέσει σε ένα σχόλιο παραπάνω το κείμενο λέει σε ένα σημείο, «There is no need to fear or hope, but only to look for new weapons».

    @ritsmas, θα περιμένω να επανέλθετε! Να επανέλθετε (χαμογελαστή προστακτική)! 😉

    @Ροϊδης, Δεν θα πω ότι συμφωνώ, το ξέρετε. Απλά με την ευκαιρία προσθέτω ότι η έννοια του «σημείου» μέσα στην blogόσφαιρα είναι κάτι τρομερά σύνθετο και γι’ αυτό εξαιρετικά ενδιαφέρον για ανάλυση. Μάλλον είναι εμφανές και σε αυτό το κείμενο ότι έχω την τάση να αποφεύγω τα «σημεία» και να μιλάω για τις σχέσεις τους (είναι πολύ στρουκτουραλιστικό όπως το γράφω αλλά κάνω την παραδοχή ότι μιλάμε για συστήματα που αποτελούνται από σημεία και τις μεταξύ τους σχέσεις). Ο λόγος που αποφεύγω τα σημεία είναι ότι θεωρώ ότι όλα είναι σχέσεις. Το «τι» ορίζεται από πολλά «πως» και για αυτό, το σημείο ορίζεται από τις σχέσεις του με άλλα σημεία. Βέβαια, επειδή οι ίδιες οι σχέσεις είναι σημεία και έχουν μεταξύ τους σχέσεις το πράγμα γίνεται πολύ σύνθετο. Παρόλα αυτά όμως, μέσα στο πολυσύνθετο της blogόσφαιρας το σημείο ως φόρμα-σύμβαση επικοινωνίας εξακολουθεί να είναι διακριτό (ή τουλάχιστον έτσι νομίζω) πράγμα που με εκπλήσσει καθώς σε ένα χώρο που η «διασύνδεση» είναι τόσο ισχυρή κανείς θα περίμενε να επικρατήσουν οι σχέσεις, οι σύνδεσμοι. Φαίνεται όμως ότι η blogόσφαιρα εξακολουθεί να λειτουργεί κατά κάποιο τρόπο παραδοσιακά χωρίς να έχει καταστήσει το μέσο ως νοητικό εργαλείο που αλλάζει τις δομές τις επικοινωνίας αλλά περισσότερο ως επικοινωνιακό εργαλείο που χρησιμοποιεί τις ήδη εγκατεστημένες συμβάσεις και αρχέτυπα επικοινωνίας με τρόπο συχνά αναπαραστατικό. Θα το σκεφτώ και ίσως επανέλθω. Περιμένω email σας! 🙂

    @Zalmoxis, ομολογώ δεν γνώριζα αυτό που αναφέρετε και με εκπλήσσει θετικά γιατί πράγματι συμπίπτει με αυτό που γράφω.

    @Omadeon, Μουουουουου! Έχει γράψει ένα ωραίο ο Eco για τις εμπειρίες του από μεταφράσεις! Θα σε ενδιαφέρει 🙂

    @Λάχανο, κι εγώ συμφωνώ με την Krot! 🙂

    Πάω για ύπνο τώρα με την ελπίδα να μην δω στον ύπνο μου τον Μήτρογλου του Ολυμπιακού αλλά τίποτα πιο ευχάριστο!


  33. Ας μου επιτραπει να πιασω μερικα κομματακια και να εναποθεσω τη γνώμη μου επ αυτων χωρίς διαθεση να συνδεθουν, ασχέτς αν συμμετεχουν εν τελει στο ίδιο πλαισιο συλλογισμου.
    1.Η blogοσφαιρα ως πεδιο δυνατοτητων(virtuel)..xm..
    περι του δυνητικού ο λογος λοιπον.Θα μου επιτρεψεις να προσθεσω στην αναζητηση του τέλους(ως σκοπο) το παράδειγμα του P.Levy ότι δηλαδή «το δέντρο είναι «δυνητικά παρόν μεσα στο σπόρο». Υπό αυτή τη συλλογιστική, δεν υπάρχει βεβαιο τέλος ουτε προκαθορισμένος σκοπος(περα απο την αναπαραγωγή του ειδους και το αφήνω στην πιο εμπειρη κριση του biologou)αλλα μια αεναη και συνεχως μεταβαλλομενη ολίσθηση του «τελους» σε αυτό που λέμε κοινωνια της πληροφορίας και του κυβερνοχωρου.
    2.Σε μια αναδυόμενη υβριδική συλλογική νοημοσύνη, η «αδυναμία» του ατόμου αντισταθμίζεται από την συνδρομές του πληθους. Η ταυτότητά του ξάφνου ορίζεται απο τις δεσμες δικτυων στις οποιες συμμετεχει(αυτοαναφορά;;).Βέβαια, νεοεμφανιζόμενοι άξονες κοινωνικής διασύνδεσης καθοδηγομενοι, κυρίως, από εφαρμογες που δημιουργούν οι χρηστες υποστηρίζουν αυτο που θα μπορούσε να ονομαστεί «ενισχυμένη συμμετοχική γνώση».»Η καθοδηγούμενη από το περιεχόμενο ανάπτυξη του Διαδικτύου, η οποία περιλαμβάνει δίκτυα γνώσης και επιμερισμού της γνώσης μέσω ηλεκτρονικών κοινωνικών δικτύων και συνεργατικών εργαλείων, όπως π.χ. η Wikipedia και η Cellphedia, ανοίγουν το δρόμο προς τη «μαζική ερασιτεχνοποίηση»»(δεν βρισκω την πηγη).Αν ορίσουμε τη «συλλογική νοημοσύνη» ως δυνατότητα της μετάδοσης, της λήψης, της χρήσης και τέλος του επιμερισμού, εξαρτάται από την πληροφορία. Αυτό δεν σημαινει ότι οι κοινωνικές μορφές της συλλογικης νοημοσύνης είναι παράγωγα ή σχηματίζονται από βιολογικες βάσεις, αλλά, αντιθέτως, αναδεικνύει τις ομοιότητες ανάμεσα στις ποικίλες εφαρμογές.() Κατα τα λόγια του Levy «κάθε ενέργημα ειναι δυνητικά παραγωγός κοινωνικού πλούτου δια μέσου της συμμετοχής του στη συλλογική νοημοσύνη».
    3.Για τον εξουσιασμό τώρα. Κατα τον Foucault έχουμε μια νέου τύπου εγκαθίδρυση του τρόπου που ασκείται η εξουσία και αυτή βασίζεται στην εφαρμογή πειθαρχικών μηχανισμων και στην συμμόρφωση προς «επιστημονκως» θεμελιωμενα πότυπα κανονικότητας(normalite).Ο λόγος ήταν ο ακρογωνι;ος λίθος της Φουκωικης ανάλυσης.Αυτό που εντοπίζει είναι η κρυφή λειτουργία του λόγου ως κανονιστικού συστήματος,που δρώντας υποδοριως, καθορίζει το είδος των πραγμάτων που θεωρούνται αντικείμενα γνώσης(και ας μην μπουμε στη γενεαλογια της γνωσης γιατι περναμε σε χαοτική διασταση).Σχεση με τη συλλογική νοημοσύνη;μάλοον…
    Με τα τελευταια νομίζω καθίσταται σαφές ότι ο εξουσιασμός είναι υπαρκτος(υποβόσκει) και καταστάσεις όπως το press.gr υποδαυλίζουν(αν όχι τροφοδοτούν ευθαίς)την διαθεση για θεσμοθέτηση και έλεγχο.Οπότε συμφωνω σχεδόν απολυτα φιλε χαρη.
    Πολλα έγραψα.Αυτά και συγνωμη αν κουρασα


  34. @Kert, εδώ όλοι γράφουμε πολλά, αυτός είναι ο σκοπός! Συμφωνώ κι εγώ μαζί σου (και μαζί μου). 😛 Αυτές τις μέρες θα γράφω περισσότερο εδώ http://harisheiz.wordpress.com/ πέρνα μια βόλτα, ίσως σε ενδιαφέρει.


  35. Χάρη καλησπέρα, φεύγω από το γραφείο τώρα, θα γράψω αργότερα. Ο λόγος αυτής της σημείωσης είναι άλλος:
    Δες κάτι φοβερά YouTube videos φιλοσοφίας με τον Deleuze, τον Derrida, τον Wittgenstein κλπ.
    στα πρώτα λινκς εδώ:
    http://del.icio.us/omadeon/youtube


  36. […] Το τέλος του blogging και το καθήκον του γράφειν […]



Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: