h1

Το πληκτρολόγιο του Κάφκα (περί blogging και νόμων)

04/03/2008
kafka__s_castle_maze_by_mazedesigner.jpg

Η γραφή του Kafka είναι μια διαρκής επέκταση του μυστηρίου, μια διαρκής συσσώρευση πολυπλοκότητας, ένα συνεχές δημιουργικό μαστόρεμα προς άγνωστη κατεύθυνση που δεν έχει τέλος. Ο Kafka διαρκώς δρομολογεί χωρίς να διεκπεραιώνει. Η πορεία προς την πραγμάτωση του έργου φαίνεται ότι δεν ξεκινάει έχοντας εξ’ αρχής έναν στόχο αλλά γεννιέται στην διαδικασία της ίδιας της συγγραφής όπου κάθε πρόταση παράγεται από την προηγούμενη και παράγει την επόμενη. Αν τα παραπάνω μοιάζουν παράξενα είναι γιατί έχουμε μάθει μέσα σε ένα κόσμο «μηχανικό» να σκεπτόμαστε με αρχή και τέλος, με αιτία και στόχο.Αντίθετα, ο Kafka την “Δίκη” δεν έχει τελικό στόχο, στόχος είναι απλά η αρχή και η αρχή είναι απλά η αφορμή για την εκκίνηση μιας πορείας. Όταν εκκινήσει η πορεία στόχος είναι απλά το επόμενο βήμα και μετά από αυτό το επόμενο, το επόμενο, το επόμενο, το επόμενο…

Ο Kafka μοιάζει να πολλαπλασιάζει συνεχώς τα πρόσωπα, τα αντικείμενα, τα σενάρια. δεν τα διεκπεραιώνει και συχνά απλά τα ονοματοδοτεί με τρόπο τέτοιο ώστε να τα κρατάει μισάνοιχτα, να εκκρεμούν σε μια λανθάνουσα μορφή. Με αυτόν τον τρόπο καταλαμβάνει όλο και περισσότερο χώρο στο πεδίο του πιθανού (αυτό που ο Deleuze θα ονόμαζε virtual), και δημιουργεί διαρκώς νέες εκκρεμούσες δυνατότητες που περιμένουν ενεργοποίηση ώστε να γίνουν πραγματικότητες. Προφανώς αυτό το κάνει ώστε να είναι σε θέση (εφόσον η γραφή του είναι μάλλον ριζωματική και ταυτόχρονα γραμμική) να ξεκλειδώσει (ενεργοποιήσει) στην συνέχεια κάποιες από αυτές τις δυνατότητες και να συνεχίσει την ιστορία του διαμορφώνοντας δίκτυα σχέσεων ανάμεσα σε ενεργοποιημένες και εκκρεμούσες δυνατότητες. Κάποιες άλλες δυνατότητες θα παραμένουν για πάντα λανθάνουσες, να εκκρεμούν περιμένοντας μια ενεργοποίηση που μπορεί και να μην έρθει ποτέ όμως αυτό δεν τις καθιστά λιγότερο πραγματικές, λιγότερο σημαντικές ή απούσες, υπάρχουν και με την παρουσία τους αποκαλύπτουν το μηχανισμό που τις παράγει σηματοδοτώντας πιο ισχυρά τις ενεργοποιημένες.

Η γραφή του Κάφκα χαρακτηρίζεται από την συνεχή παραγωγή-κατασκευή της μηχανής που φτιάχνει την ιστορία. Η ίδια η ιστορία τελικά είναι μια μηχανή. Μια διαρκής διαπραγμάτευση ανάμεσα στο ήδη γραμμένο, σε αυτό που θα μπορούσε να έχει γραφεί, σε αυτό που πρόκειται να γραφεί και σε αυτό που δύναται να γραφεί. Το αποτέλεσμα είναι μια διαρκής δρομολόγηση χωρίς τέλος.

Στην “Δίκη” o Κ. είναι πρωταγωνιστής σε μια ιστορία που ξεκινάει ξαφνικά χωρίς να μάθουμε ποτέ την αιτία και παρά το γεγονός ότι η ιστορία έχει ένα τεχνητό τέλος ουσιαστικά δεν τελειώνει ποτέ. Παγιδευμένος μόνιμα ανάμεσα στην φαινομενική απαλλαγή και σε μια απεριόριστη αναστολή ο Κ. δεν θα βρει ποτέ την απάντηση, δεν θα καταδικαστεί ποτέ και δεν θα αθωωθεί ποτέ, θα είναι πάντα ανάμεσα στα δύο, ταυτόχρονα αθώος και ένοχος μαζί. Αυτό είναι που κρατάει την ιστορία ζωντανή, η διαρκής διαπραγμάτευση που δεν τελεσιδικεί, που δεν καταλήγει.

union_passage_dark.jpg

Το blogging είναι δυνητικό και δυναμικό όπως η γραφή του Κάφκα και ταυτόχρονα είναι ενδιάμεσα στην αθώωση και στην καταδίκη, στο σωστό και στο λάθος, στο καλό και στο κακό γιατί είναι ο ενδιάμεσος χώρος που αυτά τα δίπολα είναι υπό διαρκή διαπραγμάτευση. Αυτή η διαπραγμάτευση δεν διεκπεραιώνεται παρά μόνο δρομολογείται και δρομολογεί. Το blogging είναι ένα πεδίο δυνατοτήτων που συνδυαζόμενες, κατά την σύνθεση ή την αποσύνθεση τους, είναι ικανές να γεννούν νέες δυνατότητες δυναμικά και ατελέσφορα. Αρκεί να κατανήσουμε αυτό για να καταλάβουμε τους λόγους για τους οποίους ένας κανονιστικός μηχανισμός θα σκότωνε την φύση του μέσου. Σε κανονιστικά πλαίσια εμπίπτουν τα πράγματα και οι πρακτικές (κοινωνικές και τεχνικές) που έχουν κάποι συγκεκριμένο σκοπό ή στόχο και το τέλος του blogging θα είναι αν αυτό συνταχθεί κάτω από ένα κανονιστικό πλαίσιο ώστε να υπάρχει για να επιτελεί μια λειτουργία, ένα σκοπό, ένα τεχνητό «τέλος» υπό την έννοια της εκπλήρωσης. Δεν υπάρχει τέλος, δεν υπάρχει ολοκλήρωση που να μπορεί να επιβληθεί στο μέσο από κάτι που βρίσκεται έξω από το μέσο. Το ίδιο το μέσο φέρει εγγενώς την «εντελέχεια» και πορεύεται δυναμικά προς την τελείωση του στην οποία δεν θα φτάσει ποτέ γιατί θα βρίσκεται πάντα ανάμεσα στις άκρες των διπόλων, ακριβώς όπως ο Κάφκα.

26 σχόλια

  1. είσαι απίστευτα αναλυτικός και ώρες ώρες δυσκολεύομαι να σε παρακολουθήσω αλλά έχεις πολύ ωραία και εμπεριστατωμένη γραφή που πολύ την πάω🙂 αλλά δυστυχώς δεν έχω διαβάσει Κάφκα (να ντραπώ;) οπότε θα επανέλθω😉


  2. συμφωνώ με την άποψη για τον Κάφκα, ειδικά ως προς τη Δίκη.

    Δεν είναι όμως λίγο υπερφίαλο να συγκρίνουμε τους εαυτούς μας με τον Κάφκα? οκ, συνδικαλισμός του κώλου ήταν αυτό που μόλις είπα. Αυτό που στην ουσία εννοώ είναι πως δεν ξέρω αν έχει και πολύ νόημα να κάνουμε αναλύσεις επί αναλύσεων. let them be και όλα θα φανούν εν καιρώ.

    δεν μπορώ να πω αν συμφωνώ ή αν διαφωνώ εν τέλει, επειδή νιώθω πως είναι πολύ νωρίς για συμπεράσματα.


  3. ….μαρεσει ο καφκας..🙂
    😛


  4. @Dsisy, μερικές φορές είμαι μάλλον δυσανάγνωστος και το ξέρω, όμως κάποια κείμενα, όπως το συγκεκριμένο, τα ανεβάζω γιατί θεωρώ ότι είναι γόνιμο να υπάρχουν στο blog παρόλο που ίσως δεν ταιριάζουν στο γενικότερο ύφος του. Ευχαριστώ πολύ πάντως για τα καλά λόγια και να διαβάσεις οπωσδήποτε Κάφκα!😉

    @Krot, δεν συγκρίνω τους bloggers με τον Kafka, μιλάω για το blogging ως διαδικασία που έχει εγγενή χαρακτηριστικά που ομοιάζουν με αυτά της διαδικασίας γραφής του Κάφκα. Αν δεν είναι σαφές ζητώ συγγνώμη, σίγουρα δεν θα αποτολμούσα ποτέ μια σύγκριση του Κάφκα με τον μέσο blogger. Επίσης λες, «δεν μπορώ να πω αν συμφωνώ ή αν διαφωνώ εν τέλει, επειδή νιώθω πως είναι πολύ νωρίς για συμπεράσματα», με χαροποιεί που το λες γιατί περίπου επιβεβαιώνει αυτό το post που υπονοεί ακριβώς το ίδιο. Ότι δηλαδή ποτέ δεν θα ξέρουμε τι ακριβώς είναι blogging (αυτό συνιστά ένα τέλος), και γι αυτό δεν πρέπει να το περιορίσουμε. Επιπλέον αυτό που κάνεις είναι αυτό που κάνει ο Κάφκα, αφήνεις την συμφωνία ή την διαφωνία να εκκρεμούν, όμως την σηματοδοτείς ανακοινώνοντας την και λέγοντας ότι δεν ξέρεις!😉

    @Sopha, Κι εμένα! Είναι κούκλος!😛


  5. τελικά είμαι διάνοια και δεν το ξέρω! έπιασα το μήνυμα κι εκανα και καφκικό σχόλιο ερήμην μου!

    να με γνωρίσεις με τη Σοφή Αγελάδα να ανταλλάσσουμε απόψεις!!!!🙂


  6. Χάρη, μ΄έσα έπεσες πάλι. ΜΟΝΟ ΠΟΥ μάλλον ξέχασες κάτι σημαντικό.

    Οι περιπέτειες του ΗΡΩΑ του Κάφκα, στη «Δίκη» ΔΕΝ είναι οι περιπέτειες ιστολόγου, αλλά οι περιπέτειες ΣΥΚΟΦΑΝΤΗΜΕΝΟΥ ΑΠΛΟΥ ΣΧΟΛΙΑΣΤΗ στην Μπλογκόσφαιρα του Αύριο, που θα αποτελεί ίσως την «Αριστοκρατία» του Φεουδαρχικού της Κοινωνικού Συστήματος (και των δομών του στο διαδίκτυο).

    ΗΔΗ συμβαίνει αυτό.

    Δικαιώματα σχολιαστή σε φόρουμ ΠΟΥ κατοχυρώνονται? ΠΟΥΘΕΝΑ. «αν δεν σας αρέσει το κουβαδάκι σας και σε άλλη παραλία» -λένε…

    Δικαιώματα σχολιαστή σε μπλογκ επίσης, ΜΗΔΕΝ. «Να είστε καλά παιδιά αλλιώς ΓΟΥΣΤΟ ΜΟΥ και ΚΑΠΕΛΛΟ μου να σας αποβάλλω»…
    («μα… κύριέ μου, με συκοφαντήσατε, να ΜΗ μπορώ να μιλήσω κιόλας» – η απάντηση).
    «ΟΧΙ, ΟΧΙ, αν θες να αμυνθείς τράβα φτιάξε δικό σου μπλογκ».

    ΑΥΤΗ είναι η κατάσταση.

    Εσύ, Χάρη, εγώ και πολλοί άλλοι, όμως, ΔΕΝ φερόμαστε έτσι. ΚΑΝΕΙΣ δεν θα μπορεί να μας πει ότι δημιουργήσαμε «Καφκικό Εφιάλτη» σε «υπηκόους».

    ΟΛΑ όσα είπες είναι σωστά. Μόνο που πρέπει τώρα να τα δείς «κι από την ανάποδη». Από την άποψη του ΗΡΩΑ του Κάφκα, κι όχι από την άποψη του Κάφκα.
    (όχι συνέχεια βέβαια… θα ζαλιστείς) χεχε


  7. Υ.Γ. ήρθε η Καβάφεια στιγμή για το Μεγάλο Ναι ή το Μεγάλο όχι, για τις επευφημίες της Αγοράς ή τη δόξα της σεμνότητας που θα μείνει στο ΑΥΡΙΟ, του αυτοσαρκασμού που δεν φοβάται το διάλογο, της σάτιρας που χαϊδεύει αντί να σκοτώνει, της Ελευθερίας που δεν μπαίνει σε κουτιά και που ο Καφκικός Εφιάλτης απολιθώνει…

    ΔΕΝ αναμένεται να συμφωνήσουν πολλοί,
    οι περισσότεροι θα ρίξουν μόνο τη χλεύη τους εκεί,
    το φθόνο του πλήθους, του όχλου τη βοή
    αλλά οι λίγοι που θα καταλάβουν θα είναι σημαντικοί, θα έχουν μπεί μέσα στην ποίηση αυτή καθ’εαυτή,
    και μαζί τους, όλων των άλλων οι υπόλοιποι εαυτοί…

    Τέντωσα το τόξο, βέλος δεν έριξα, στο παραδίδω άθικτο.

    ΑΦΘΑΡΤΟ.


  8. Ο K ή αλλιώς Γιόζεφ, είναι παγιδευμένος ανάμεσα στην διαρκή αναστολή και την φαινομενική απαλλαγή αναμένοντας μια δίκη που εκκρεμεί και που γνωρίζει εκ των προτέρων ότι δεν θα τον αθωώσει, είναι μαζί αθώος και ένοχος. Η μόνη δεδομένη ελευθερία του είναι η δυνατότητα του να παλέψει γι’ αυτήν πηγαίνοντας ενάντια στο σύστημα που τον διώκει κι ας γνωρίζει ότι είναι μάταιο. Είναι σαν το μαρτύριο του Σισύφου αλλά ίσως αυτό να μην είναι τόσο δραματικό (από μια άποψη τουλάχιστον και αν το δούμε συμβολικά). Ο Albert Camus σε ένα κείμενο του αναφερόμενος στον μύθο του Σισύφου λέει ότι οφείλουμε να φανταστούμε τον Σίσυφο ευτυχισμένο γιατί παρόλο που δεν θα καταφέρει ποτέ να στηρίξει την πέτρα που είναι καταδικασμένος να κυλάει στην κορυφή του βουνού, παρόλο που αιώνια θα παλεύει για να το πετύχει, έχει τη χαρά να πηγαίνει ενάντια στην μοίρα που του έχουν επιβάλλει οι θεοί του:

    «One always finds one’s burden again. But Sisyphus teaches the higher fidelity that negates the gods and raises rocks. He too concludes that all is well. This universe henceforth without a master seems to him neither sterile nor futile. Each atom of that stone, each mineral flake of that night filled mountain, in itself forms a world. The struggle itself toward the heights is enough to fill a man’s heart. One must imagine Sisyphus happy.»

    Μέσα από αυτό το εφιαλτικό σύστημα της Δίκης του Κάφκα και έχοντας στο μυαλό μου τα λόγια του Camus συνειδητοποιώ ότι η ελευθερία είναι η διαρκής αναζήτηση και διεκδίκηση της ελευθερίας, χωρίς τέλος!


  9. Μου είπες οτι θα γράψεις και συ κάτι σχετικό με τον Κάφκα και περίμενα το κείμενο σου..
    «..Το blogging είναι δυνητικό και δυναμικό όπως η γραφή του Κάφκα και ταυτόχρονα είναι ενδιάμεσα στην αθώωση και στην καταδίκη, στο σωστό και στο λάθος, στο καλό και στο κακό..»
    Πολύ εύστοχη παρατήρηση. Καλώς λοιπόν περίμενα.. Εγραψες ένα κείμενο θα έλεγα πολύ πιο καίριο και διαφωτιστικό από το δικό μου.. Μπράβο! Φυσικά καμία σύγκριση η γραφή των bloggers με τον Κάφκα (για να απαντήσω και εγώ σε μια «κακιούλα» πού γράφτηκε πάρα-πάνω).. Εμένα για παράδειγμα, η ενδεχόμενη απαγόρευση της ανωνυμίας με έκανε να φανταστώ μια εφιαλτική «καφκική» ατμόσφαιρα μιας κοινωνίας όπου τα πάντα θα είναι επώνυμα εξ ου και ο τίτλος του δικού μου κειμένου «ο εφιάλτης της επωνυμίας».. Αυτό φυσικά δεν σημαίνει ότι η γραφή μου έχει κάποια σχέση με τον ..Κάφκα(!) (μετά από αυτό το κείμενο σου βάζω μόνιμο λίνκ στα ..δεξιά μου)


  10. @Σοφιστή, ΟΡΘΩΣ ερμήνευσες νομίζω, τον ήρωα του Κάφκα στην εποχή του διαδικτύου. Και λογικό επακόλουθο είναι θη υπεράσπιση όχι μόνο της ανωνυμίας (ψευδωνυμίας μάλλον) αλλά και της ιδιαίτερα ευάλωτης θέσης όσων ΕΧΟΥΝ φανερώσει προσωπικά στοιχεία στο «φιλοθεάμων κοινό»…
    (χωρίς να έχουν χτίσει «κύρος» επαρκώς, που συνήθως σημαίνει ελιγμούς και συμμαχίες με το κατεστημένο).

    Πάντως και η ψευδωνυμία δεν είναι λύση. Τα ίδια έχουν υποστεί και άλλοι με ψευδώνυμο και μερικοί αναγκάστηκαν κάποια στιγμή να κλείσουν τα μπλογκ τους.

    Το θέμα είναι η συνειδητοποίηση των Καφκικών δομών και το ξεπέρασμά τους με… τα ίδια τους τα μέσα (όπως αυτή που εμπνέει το Χάρη)

    αααχ… πάλι δεν έστειλα κάτι που υποσχέθηκα. Φταίει ότι γράφω σχόλια και δουλεύω ταυτόχρονα.


  11. Αααα! Τι ωραίο κείμενοοο! (κάνω πάρτυ)

    Γι’ αυτό υπάρχουνε τα blog. Για να διαβάζουμε και τέτοια!

    Συμφωνώ απόλυτα με το απόσπασμα που παρέθεσε πιο πάνω και ο sofistis.

    Ευχαριστούμε αγελάδε!


  12. Θα σημειώσω επιπλέον ότι το καφκικό έργο απεικονίζει κατά την άποψη μου την αποξένωση και αλλοτρίωση του ανθρώπου από το ευρύτερο κοινωνικό πλαίσιο και τον περίγυρο του. Δεν ξέρω αν συμφωνείτε αγαπητέ harisheiz🙂 Από την άλλη ο τρόπος που θέτετε το ζήτημα θυμίζει την αρχή της απροσδιοριστίας με τη νεκροζώντανη γάτα🙂 Η νύξη που κάνετε και στον Σίσυφο του Καμύ μας παραπέμπει στον υπαρξιστή άνθρωπο. Οπως υποστήριζε ο Σαρτρ η έννοια άνθρωπος δεν προυπάρχει σαν ορισμός, αλλά ορίζεται από τον κύκλο ζωής του καθενός και σφραγίζεται με το θάνατο. Αρα το blogging είναι μία διαδικασία που θα της δοθεί ορισμός μόνο κατόπιν του θανάτου της. Θα ήταν θάνατος απαραίτητα η δημιουργία κανόνων; Δεν συμφωνώ να δημιουργηθούν τέτοιοι, αλλά δημιουργούνται έτσι και αλλιώς από τις οριοθετήσεις που κατά καιρούς θα δέχεται αυτό το μέσο έκφρασης κατά τις συγκρούσεις του με το ευρύτερο κοινωνικό σύνολο ή κατά τις συγκρούσεις που υφίστανται μέσα σε αυτό το ίδιο το υποσύνολο.
    Δηλαδή ακόμα και αν δεν θέσουμε κανόνες θέτουμε κανόνες όπως κατ’ αντιστοιχία έλεγε ο Σαρτρ για τον υπαρξιστή άνθρωπο: «Ακόμα και όταν δεν επιλέγεις, επιλέγεις». Στο κυρίως κείμενο νομίζω παρατηρείτε τον συγγραφέα που σχολιάζει τον Κάφκα, δηλαδή τον εαυτό σας. Στα σχόλια κάποιες στιγμές νομίζω ταυτίζεστε με ρόλους και ξεχνάτε την παρατήρηση του γράφοντα, δηλαδή του εαυτού σας, αλλά δεν είμαι σίγουρη αν έχω καταλάβει σωστά. Θα χρειαστεί να ξαναδιαβάσω κάποια στιγμή.
    Πάντως ο υπαρξιστής άνθρωπος έχει ένα υπερδιογκωμένο εγώ και όπως σημειώνετε: οφείλουμε να φανταστούμε τον Σίσυφο ευτυχισμένο γιατί παρόλο που δεν θα καταφέρει ποτέ να στηρίξει την πέτρα που είναι καταδικασμένος να κυλάει στην κορυφή του βουνού, παρόλο που αιώνια θα παλεύει για να το πετύχει, έχει τη χαρά να πηγαίνει ενάντια στην μοίρα που του έχουν επιβάλλει οι θεοί του

    Ο υπαρξισμός μετά τον Κίργκεργκωρ δεν δέχεται Θεό, παρόλο όμως τον θάνατο του θεού που διακήρυξε ο Νίτσε ο άνθρωπος κατά Καμύ εξακολουθεί να παλεύει ενάντια στη μοίρα που του έχουν επιβάλει οι θεοί του, τους οποίους υποτίθεται έχει θεωρήσει ότι πέθαναν. Οταν παλεύεις ενάντια σε κάτι σημαίνει ότι ακόμα το θεωρείς ζωντανό μέσα σου…

    Δεν τα γράφω τυχαία αυτά για να κάνω επίδειξη γνώσης και να βγω εκτός θέματος. Εξάλλου υποψιάζομαι από τα γραπτά σας ότι διαθέτετε πολύ περισσότερη γνώση από εμένα. Για τη διαδικασία blogging εξακολουθώ να μιλάω ουσιαστικά που θεωρώ πως μοιάζει με τη διαδικασία άνθρωπος. Ισως επειδή είναι προσωπικά ιστολόγια και άρα ακολουθούν την πορεία αυτών που εκφράζονται μέσα από αυτά.

    Επίσης λέτε: Μέσα από αυτό το εφιαλτικό σύστημα της Δίκης του Κάφκα και έχοντας στο μυαλό μου τα λόγια του Camus συνειδητοποιώ ότι η ελευθερία είναι η διαρκής αναζήτηση και διεκδίκηση της ελευθερίας, χωρίς τέλος!

    Αθελα σας ανάγετε ένα μέσο έκφρασης όπως το blogging σε υπαρξιακή αναζήτηση νοήματος στη ζωή. Δεν ξέρω αν έχετε επίγνωση ότι το κάνετε αυτό ή προέκυψε κατά λάθος. Προσωπικά δέχθηκα ότι μοιάζει με τη διαδικασία άνθρωπος, αλλά δεν θα το πήγαινα τόσο μακριά. Διότι άλλο θέμα η ελευθερία ως υπαρξιακή εσωτερική αναζήτηση και άλλο η ελευθερία ως νομικό πλαίσιο που όλοι γνωρίζουμε ότι είναι καθαρά θέμα κοινωνικών συμβάσεων.
    Ο Καμύ βέβαια στο βιβλίο για τον Σίσυφο θίγει και το θέμα της φυσικής ελευθερίας με την έννοια της ελευθερίας του σώματος. Αλλά κυρίως νομίζω αναφέρεται σε υπαρξιακές αγωνίες. Το ίδιο νομίζω κάνει και ο Κάφκα σε σημαντικό βαθμό.

    Ως προς αυτή την υπαρξιακή ελευθερία έχω να πω το εξής: Ο Αμερικανός διανοητής Αλαν Γουάτς, ο οποίος έχει ασχοληθεί επισταμένα με την ανατολική σκέψη σημειώνει πως ο μαθητής των μονοπατιών απελευθέρωσης στην ανατολή ξεκινά με βασικό του μέλημα «την ανακούφιση από την αγωνία του κύκλου της γέννησης και του θανάτου που τον θεωρεί παγίδα, αλλά στο τέλος ανακαλύπτει πως: μόνο η παγίδα υπάρχει και γι’ αυτό και δεν κινδυνεύει να πιαστεί!» Νομίζω πως η θεώρηση του υπαρξιστή ανθρώπου για τη ζωή μοιάζει λίγο με αυτή του προαναφερόμενου μαθητή.

    Ο υπαρξιστής άνθρωπος όμως σε σημαντικό βαθμό βλέπει τον άλλο ως «ξένο», «αλλότριο» είναι αποξενωμένος και με ένα τεράστιο διογκωμένο εγώ. Αυτό το τεράστιο εγώ τον οδηγεί να φαντάζεται ότι όλα όσα συμβαίνουν γύρω του τον αφορούν οπωσδήποτε προσωπικά. Τον οδηγούν συχνά σε μία υπερβολική παράνοια και αδυνατεί να δει ότι πίσω από θεσμούς, νόμους, εξουσίες κλπ υπάρχουν εξίσου άνθρωποι με αδυναμίες, ζόρια, ημιμάθεια, ανασφάλειες κλπ, κλπ. Ομως όλοι μαζί έχουμε υψώσει ανάμεσα μας ένα απρόσωπο «σύστημα» λειτουργίας που όντως αφήνει διαρκώς ανοιχτά ζητήματα και θα τα αφήνει εσαεί έτσι, διότι διαφορετικά δεν θα είχε νόημα η ζωή. Αν τα λύναμε όλα μονομιάς και δεν επαναλαμβάνονταν μονότονα σαν την κίνηση του Σίσυφου που κάθε που φτάνει η πέτρα κάτω πρέπει να την ανεβάσει πάλι στην κορυφή δεν ξέρω τι νόημα θα είχε η ζωή.

    Ο Σίσυφος όπως και ο πρωταγωνιστής της δίκης δεν είναι ατομικότητες, είναι συλλογικές οντότητες. Καταδεικνύουν την εικόνα που έχει η ανθρωπότητα για τον εαυτό της έως και τη στιγμή που συζητά όλα αυτά. Η ζωή πράγματι κυλά την πέτρα κάτω και ξανά μανά πάνω στην κορυφή και άντε ξανά μανά. Ο άνθρωπος στο ρόλο του Σίσυφου υπάρχει και ως ατομικότητα όταν διαρκώς κάνει τα ίδια λάθη, δεν μαθαίνει από το παρελθόν, οι νέοι ενθουσιάζονται με αυτά που οι ώριμοι βρίσκουν αυτονόητατα. Οι νέοι χαρούμενοι τρέχουν να σηκώνσουν την πέτρα ως την κορυφή για να τη δουν απογοητευμένοι ως ώριμοι ότι κύλησε και πάλι στη βάση της…🙂 Και φτου ξανά ο κύκλος…
    Το blogging όμως και τα blog είναι απλά ένας κύκλος μέσα σε όλους τους κύκλους της ζωής, άρα μοιάζει μεν με την διαδικασία άνθρωπος και ανθρωπότητα, αλλά δεν είναι ταυτισμένα με αυτήν. Καλησπέρα σας και τα σέβη μου!


  13. Υπάρχουν ωστόσο επικίνδυνοι άνθρωποι που υλοποιούν Καφκικές δομές, π.χ. σε δικτατορικά καθεστώτα, σε διαπλεκόμενα συμφέροντα, και -γιατί όχι- ΚΑΙ στην μπλογκόσφαιρα (ευτυχώς προς το παρόν σπανίως).

    Καφκικές δομές θυματοποίησης, που ΕΠΙΔΙΩΚΟΥΝ να προκαλέσουν ταυτόχρονα παράνοια στους επιλεγμένους στόχους τους (που επιλέγονται με βάση την επικινδυνότητά τους για το εκάστοτε σάπιο σύστημα).

    Διαβάστε π.χ. τις περιπέτειες αντιφρονούντων σε ορισμένες χώρες (ΠΑΡΑ πολλές) που έζησαν πρακτικά και κυριολεκτικά την καταδίωξη, όμως… (τελικά) δεν «τσίμπησαν» όλοι να κυριευτούν από παράνοια, αλλά κατανόησαν έμπρακτα το σχόλιο της coolplatanos (προτελευταία παράγραφος) και αντιλήφτηκαν ότι το σύστημα δεν κυνηγούσε τους ίδιους προσωπικά αλλά ΚΑΘΕ αντίθετο με τις αξίες του εξίσου. Ετσι ακριβώς μπόρεσαν να αναπτύξουν αλληλεγγύη και με άλλους, γιατί έζησαν την «τεχνητή παράνοια» χωρίς να παρανοήσουν και έφτασαν έτσι στην κατανόηση και της συμπόνοιας, της αναγκαιότητας να εξαλειφθούν οι σάπιες δομές.

    Το λάθος ορισμένων από αυτούς είναι ότι επανέλαβαν τις μορφές σκέψης που γέννησε η εμπειρία της καταδίωξης πολύ αργότερα, εκτός τόπου και χρόνου. Δεν ζούμε πια στην κατοχή και δεν μπορούμε να σκεπτόμαστε όπως τότε.

    Παρόλ’ αυτά για κάθε 100 από εμάς που χαίρονται υπάρχουν κάμποσοι _κυριολεκτικά_ αδίκως σε φυλακές.


  14. @coolplatanos

    Χαίρομαι πάρα πολύ για το σχόλιο σας, έχετε καταλάβει τι εννοώ και αγγίζετε κάτι που σε τέτοια συστήματα είναι μια θεμελιώδης ασυνέπεια. Το να λες ότι δεν υπάρχει τέλος συνιστά ένα τέλος, αυτό του μη τέλους και γι’ αυτό αυτά που λέω τα εκφράζω ως παρατηρητής και όχι ως κάποιος που θα επιχειρήσει να τα θέσει σε ισχύ. Επιπλέον δεν λέω πουθενά ότι δεν υπάρχει καθόλου τέλος ή ότι δεν υπάρχουν κανόνες. Το ζήτημα είναι τι είδους τέλος, φυσικό ή τεχνητό; Το τεχνητό είναι σταθερό, επιβάλλεται με τρόπο που όλα συγκλίνουν προς αυτό και κάποτε καταλήγουν. Το φυσικό είναι μάλλον μη σταθερό, ανοιχτό και γι’ αυτό δεν καταλήγει. Προσωπικά στην blogόσφαιρα διακρίνω δομικά χαρακτηριστικά που μοιάζουν φυσικά παρόλο που είναι τεχνητά. Ο λόγος είναι ότι το blog δεν φτιάχτηκε για να επιτελεί ένα συγκεκριμένο σκοπό, απλά υπάρχουν δυνατότητες οι οποίες αξιοποιούνται κατά περίπτωση και το μέσο εξελίσσεται. Όταν υπάρξουν ανάγκες το μέσο μεταλλάσσεται από τους ίδιους τους χρήστες του για να τις ικανοποιήσει κλπ, κλπ. Φυσικά δεν αποτολμώ μια παρομοίωση με ένα φυσικό οικοσύστημα, δεν είμαι ειδικός άλλωστε, αλλά αν υπάρχει μια λέξη που θα χρησιμοποιούσα για να μιλήσω για το blogging είναι η λέξη emergence και αυτό λέει πολλά για το γεγονός ότι το blogging δεν προγραμματίζεται ούτε σχεδιάζεται αλλά απλά συμβαίνει,

    http://en.wikipedia.org/wiki/Emergence

    Την ίδια λέξη θα χρησιμοποιούσα, με μια μικρή επιφύλαξη, για την γραφή του Κάφκα. Νομίζω ότι αυτό απαντάει στις πρώτες παρατηρήσεις σας, μερικώς τουλάχιστον. Ας πάρουμε μια μια όμως κάποιες καίριες παρατηρήσεις σας, θα προσπαθήσω να σας απαντήσω και θα το κάνω για να καταλάβω και ο ίδιος καλύτερα τι εννοώ. Παρακαλώ να είστε επιεικής γιατί είναι δύσκολο για εμένα να μεταφέρω μια πλήρη εικόνα γι’ αυτά που λέω καθώς ότι λέω είναι μέσα στο κεφάλι μου και δεν υπάρχει κάπου συντεταγμένο, είναι αυτό που λέει ο Derrida, ¨οι ίδιες μου οι λέξεις με ξαφνιάζουν και με διδάσκουν αυτό που σκέφτομαι». Απαντώντας σας μου δίνετε την ευκαιρία να καταλάβω τις λέξεις μου και γι’ αυτό σας ευχαριστώ!🙂

    Λέτε, «Οπως υποστήριζε ο Σαρτρ η έννοια άνθρωπος δεν προυπάρχει σαν ορισμός, αλλά ορίζεται από τον κύκλο ζωής του καθενός και σφραγίζεται με το θάνατο. Αρα το blogging είναι μία διαδικασία που θα της δοθεί ορισμός μόνο κατόπιν του θανάτου της.»

    Συμφωνώ με μια ουσιαστική διαφωνία όμως, ότι ο ορισμός δίδεται και κατά τη διάρκεια πριν τον θάνατο, με την διαφορά ότι δεν είναι σταθερός αλλά αλλάζει διαρκώς και με τον θάνατο φυσικά σφραγίζεται και τελεσιδικεί. Το γεγονός ότι ο ίδιος ο ορισμός είναι ανοιχτός και διαρκώς μεταλλασσόμενος, δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει! Υπάρχει στην κατάσταση που υπάρχει και η γάτα μέσα στο κουτί, σαν ένα σύνολο δυνατοτήτων (Virtual όπως θα έλεγε ο Deleuze).

    Λέτε «Δεν συμφωνώ να δημιουργηθούν τέτοιοι, αλλά δημιουργούνται έτσι και αλλιώς από τις οριοθετήσεις που κατά καιρούς θα δέχεται αυτό το μέσο έκφρασης κατά τις συγκρούσεις του με το ευρύτερο κοινωνικό σύνολο ή κατά τις συγκρούσεις που υφίστανται μέσα σε αυτό το ίδιο το υποσύνολο.»

    Έτσι ακριβώς, οι κανόνες θα γεννηθούν δυναμικά μέσα από τέτοιου είδους συγκρούσεις και ποτέ δεν θα είναι τελικοί. Το ζήτημα λοιπόν δεν είναι αν θα υπάρχουν κανόνες ή όχι αλλά το πως θα γεννηθούν αυτοί, με τι τρόπο. Προσωπικά είμαι κατά τις επιβολής και υπέρ μιας εξελικτικής πορείας κατά την οποία θα αναπτυχθούν κανόνες με τον τρόπο που μια καταγωγή γεννά μια μορφή, όπως ένας προϋπάρχον γενότυπος (DNA) γεννά έναν φαινότυπο. Μπρεί να ακουστεί περίεργο έτσι όπως θα το θέσω αλλά θεωρώ ότι οι κανόνες υπάρχουν ήδη, εγγενείς στο μέσο και στις δυνατότητες του και όταν ενεργοποιούνται και γίνονται από virtual actual, τότε αλληλοσυγκρούονται, αλληλοεπικαλύπτονται, αλληλοεξουδετερώνονται κλπ. Σε κάθε περίπτωση είναι ζωντανοί και δεν είναι ποτέ σε μια κατάσταση ισορροπίας. Είναι παροδικοί και αυτό πρέπει να μας γίνει συνείδηση. Αυτό που σήμερα είναι παράνομο, αύριο θα είναι νόμιμο και το ανάποδο! Όλα είναι εν δυνάμει, σαν την γάτα στο κουτί!

    «Ο υπαρξισμός μετά τον Κίργκεργκωρ δεν δέχεται Θεό, παρόλο όμως τον θάνατο του θεού που διακήρυξε ο Νίτσε ο άνθρωπος κατά Καμύ εξακολουθεί να παλεύει ενάντια στη μοίρα που του έχουν επιβάλει οι θεοί του, τους οποίους υποτίθεται έχει θεωρήσει ότι πέθαναν. Οταν παλεύεις ενάντια σε κάτι σημαίνει ότι ακόμα το θεωρείς ζωντανό μέσα σου…»

    Αυτό για το οποίο δεν είμαι σίγουρος είναι το αν το θεός/θεοί στον Camus έχει απαραίτητα την έννοια την έννοια της θεϊκής οντότητας, του «θρησκευτικού» θεού. Για αποφυγή παρερμηνειών εγώ διαβάζοντας τον Camus και γράφοντας έχω στο μυαλό περισσότερο την έννοια της αρχής και μάλιστα με τρόπο γενικό, χωρίς να την προσωποποιώ συγκεκριμένα και χωρίς να διακρίνω ανάμεσα σε θρησκευτική αρχή, πολιτική, δικαστική κλπ. Αυτή φυσικά είναι η δική μου, προσωπική ανάγνωση και είναι απολύτως κατανοητό να το διαβάζετε διαφορετικά καθώς το κείμενο είναι γεμάτο αλληγορίες, δεν υπάρχει σωστό και λάθος αλλά πολλαπλές αναγνώσεις, προσωπικά το διάβασα με την υποψία της αλληγορίας αλλά σίγουρα είναι λογικό κάποιος άλλος το βλέπει πιο κυριολεκτικά! Εγώ πάντως το βλέπω μεταφορικά και αναφέρομαι σε αυτό μεταφορικά υπό την έννοια της «αρχής».

    Λέτε «Για τη διαδικασία blogging εξακολουθώ να μιλάω ουσιαστικά που θεωρώ πως μοιάζει με τη διαδικασία άνθρωπος.»

    Συμφωνώ απόλυτα. Το «διαδικασία άνθρωπος» μπορώ να φανταστώ τι εννοεί αν και δεν μου είναι απόλυτα σαφές. Πάντως σε κάθε περίπτωση κρατείστε μόνο ότι μπορεί αυτό που λέμε να έχει τεράστιες διαφορές ανάλογα με το σε ποια κλίμακα μιλάμε. Αν μιλάμε για μονάδα (ένα blog) ή για σύνολο (blogόσφαιρα).

    Λέτε «Άθελα σας ανάγετε ένα μέσο έκφρασης όπως το blogging σε υπαρξιακή αναζήτηση νοήματος στη ζωή.»

    Νομίζω ότι δεν είναι καθόλου υπαρξιακή ή τουλάχιστον είναι πολύ λιγότερο από όσο φαίνεται (περίπου τα πάντα μπορούν να συνδεθούν με ζητήματα υπαρξιακά), το κίνητρο μου πάντως δεν είναι τέτοιο. Ανέφερα ήδη πιο πριν ότι μιλάω γενικά για την έννοια της «αρχής» και η έννοια της ελευθερίας πράγματα που μάλλον είναι κοινωνικά, βέβαια από την άλλη η θέση του ατόμου μέσα σε μια κοινωνία μπορεί πολύ εύκολα να αναχθεί σε μια υπαρξιακή αναζήτηση. Υπό αυτή την έννοια το δέχομαι!

    «Διότι άλλο θέμα η ελευθερία ως υπαρξιακή εσωτερική αναζήτηση και άλλο η ελευθερία ως νομικό πλαίσιο που όλοι γνωρίζουμε ότι είναι καθαρά θέμα κοινωνικών συμβάσεων.»

    Συμφωνώ, μιλάω για κάτι που ομοιάζει με διαρκή αναζήτηση και αναπροσδιορισμό ενός «πλαισίου», όχι για μια εσωτερική ελευθερία. Αλλά για μια ελευθερία που συντάσσεται από τις πολλές μικρές, συχνά αλληλοσυγκρουόμενες ελευθερίες πολλών Σισύφων που κυλούν την πέτρα τους. Για τον κάθε Σίσυφο όλοι οι άλλοι είναι ο θεός. Αυτό ίσως θα μου πείτε είναι απομονωτισμός αλλά δεν είναι. Οι «άλλοι» είναι θεός όλοι μαζί, ως μάζα, αλλά ο καθένας ξεχωριστά είναι απλά ένας άλλος Σίσυφος.

    «Ο υπαρξιστής άνθρωπος όμως σε σημαντικό βαθμό βλέπει τον άλλο ως “ξένο”, “αλλότριο” είναι αποξενωμένος και με ένα τεράστιο διογκωμένο εγώ.»

    Δεν συμφωνώ σε αυτό, μπορεί να είναι έτσι μπορεί όμως και όχι ανάλογα με την ερμηνεία που δίνει ο καθένας στην λέξη «υπαρξιστής», εγώ προτιμώ να σας βλέπω σαν έναν ακόμα Σίσυφο όπως και τον καθένα γύρω μου γιατί αναγνωρίζω σε εσάς το φορτίο που φέρετε και είναι κοινό με το δικό μου, το βάρος της ματαιότητας, το βάρος της θνητότητας. Το πρόβλημα με την συλλογικότητα το έχω όταν οι άνθρωποι συντάσσονται σε ομοιογενείς μάζες και ετεροπροσδιορίσονται μέσω αυτών όντας πρωτίστως μέλη της μάζας και τίποτα άλλο. Είμαι υπέρ μιας συλλογικότητας που μπορεί να λειτουργεί και να συντάσσεται από ανεξάρτητες ατομικότητες που έχουν αναγνωρισμένο το δικαίωμα στην διαφορά. Δεν υπάρχει το «εγώ» λοιπόν όπως λέτε, υπάρχει το εγώ κι εσύ κι ο άλλος που ο καθένας είναι κάτι άλλο, και όχι το εσείς, εμείς κι οι άλλοι που όλοι ταυτοποιούνται μέσω της μάζας στην οποία ανήκουν, συνειδητά ή αναγκαστικά. Νομίζω ότι είναι σαφές τι εννοώ και είναι κάτι που υπερασπίζομαι και μέσα από το blog. Πάντως αν δεν συμφωνείτε μπορούμε να το συζητήσουμε, είναι σίγουρα ένα κεφαλαιώδες θέμα!

    «Όμως όλοι μαζί έχουμε υψώσει ανάμεσα μας ένα απρόσωπο “σύστημα” λειτουργίας που όντως αφήνει διαρκώς ανοιχτά ζητήματα και θα τα αφήνει εσαεί έτσι, διότι διαφορετικά δεν θα είχε νόημα η ζωή. Αν τα λύναμε όλα μονομιάς και δεν επαναλαμβάνονταν μονότονα σαν την κίνηση του Σίσυφου που κάθε που φτάνει η πέτρα κάτω πρέπει να την ανεβάσει πάλι στην κορυφή δεν ξέρω τι νόημα θα είχε η ζωή»

    Μου αρέσει που χρησιμοποιείτε το «τελικό αίτιο» (ίσως χωρίς να το καταλάβετε) όταν λέτε το «διότι διαφορετικά δεν θα είχε νόημα η ζωή». Εγώ από την άλλη θα το έλεγα ανάποδα, ότι αυτή είναι η φύση των πραγμάτων, να είναι διαρκώς ατελή και υπό διαπραγμάτευση και γι’ αυτό να βρίσκουμε νόημα στη ζωή. Θεωρώ το νόημα εγγενές, όχι ως προϊόν ενός στόχου.

    Η τελευταία σας παράγραφος, παρόλο που η ιδέα της κυκλικής επανάληψης είναι κατά τη γνώμη μου συζητήσιμη, είναι πάρα πολύ ενδιαφέρουσα και συμφωνώ μαζί σας. Άλλωστε το blogging είναι ένα μέσο με εγγενή χαρακτηριστικά φτιαγμένο για έναν άνθρωπο που είναι υποκείμενο και επιλέγει τον τρόπο χρήσης του μέσου του. Το blogging είναι μόνο μία από τις πραγματικότητες που ζούμε και δεν είναι δυνατόν ποτέ να ταυτίζεται με την ανθρωπότητα και την πορεία της.

    Με ξενυχτίσατε ευχάριστα και ομολογώ ότι με βοηθήσατε αρκετά να αποδομήσω την σκέψη μου. Ελπίζω να σας απάντησα, τουλάχιστον προσπάθησα να το κάνω🙂 γιατί μου άρεσε το σχόλιο σας το οποίο ήταν καίριο, αναφερόμενο σε στοιχεία του κειμένου τα οποία σε εμένα δεν είναι προφανή (τουλάχιστον κάποια και κακώς), είναι δομικά και γι’ αυτό ουσιαστικά. Σας ευχαριστώ και με την σειρά μου σας καληνυχτώ.

    Την επόμενη φορά παρακαλώ γράψτε μου στον ενικό, είμαι μικρός ακόμα!🙂


  15. @Omadeon… Δεν κοιμάσαι ποτέ;😉 Ακόμα και σε αυτό συμφωνούμε πάντως!🙂


  16. @Omadeon… Δεν κοιμάσαι ποτέ;

    άστα να πάνε… ξύπνησα _τόσο_ αργά ώστε ανέβαλα αναγκαστικά και επαγγελματικές δραστηριότητες, σήμερα…

    It’s a day off, λοιπόν, και σου ετοιμάζω ΤΩΡΑ μέηλ καθώς και μία ριζική αλλαγή πορείας (μετά από όσα έμαθα σε αυτούς εδώ τους διαλόγους) σε δημιουργικότερη ελπίζω κατεύθυνση, στο δεύτερό μου ιστολόγιο. Του βάζω μία κεντρική σελίδα όπου δεν υπάρχουν τίτλοι ή κάποια πληροφορία που να ξενίζει απληροφόρητους ή να παράγει εντάσεις, και το κείμενό της εξηγεί ελπίζω καλύτερα τους (νέους) στόχους του blog, εναρμονισμένους με σημαντικά νέα συμπεράσματα εδώ, στο δικό σου. Δεν κάνω πλάκα, εκείνο που χρειαζόμαστε είναι ένα ανάλαφρο πνεύμα και… ένα γάλα περισσότερο light, αλλά βιταμινούχο, για να μπορέσουν ακόμη και τα βώδια τα καημένα να το πιούνε, να μην τους φαίνεται πικρό (πόσο μάλλον οι άνθρωποι)!🙂


  17. […] εξελίσσεται και… όπως είπε και ο φίλος HarisHeiz, σε σχόλιό του (ΕΔΩ) στο ποστ “πληκτρολόγιο του Κάφκα (περί blogging και […]


  18. Διάβασα τη «Δίκη» μεταφρασμένη στα Ελληνικά, από μια έκδοση εφημερίδας, μάλλον. Στο οπισθόφυλλο αυτής της έκδοσης υπήρχε μία φράση:

    «Βγήκε κάποτε ένα κλουβί και έψαχνε για πουλιά»

    Δε θυμάμαι να συνάντησα την έκφραση στο κείμενο μέσα, οπότε θεωρώ οτι δεν είναι του Κάφκα. Δέ ξέρω. Η φράση όμως αυτή συνοψίζει εξαιρετικά το κείμενο.

    Η «Δίκη» δεν είναι μία αφηρημένη δομή, ένα αιωρούμενο συσσωμάτωμα απο χώρους, χρόνους και γεγονότα, ένα πολυσύνθετο κλειστό σύστημα. Είναι κριτική στο διάλογο.

    Τον Γιόζεφ κανείς δεν τον κυνηγά. Παρά μόνο ο ίδιος παραδίδεται στο πρώτο δόλωμα που θα βρεθεί μπροστά του. Και προχωρά. Πάει με το ρεύμα.


  19. Συμφωνώ αλλά ο Κάφκα επιδέχεται πολλές εναλλακτικές αναγνώσεις, π.χ. ο πατέρας μου τον διάβαζε λόγω της εμπειρίας του διώξεων που είχε υποστεί κάποτε κι εγώ σκεφτόμουνα μέσα μου αυτό που λες (μια πιο σύγχρονη ερμηνεία) αλλά αντιλήφθηκα κάποια στιγμή ότι ΚΑΙ οι δύο προσεγγίσεις είναι σωστές.🙂
    oops
    Diakopi reumatos. Xari exeis MAIL!!!


  20. Τελικά μάλλον είναι κάφκα η φράση.


  21. Σημαντικό ποστ ενός φίλου μπλόγκερ, του Δήμου Δημητρίου, σχετικά με αυτά, αλλά… πιο πολύ με τα δικά μας, σήμερα, τα ΘΕΤΙKA:
    Δίκτυα και Παράνοια
    Καλό Καρναβάλι σήμερα και αύριο!


  22. Επιφυλάσσομαι να απαντήσω στην εκτενή απάντηση🙂 Δεν έχω προς το παρόν επαρκή χρόνο.


  23. […] άλλο ποστ μου στο πρόσφατο παρελθόν αποπειράθηκα να μι…. Η ουσία των επιχειρημάτων που παραθέτω στο άλλο ποστ […]


  24. […] Το πληκτρολόγιο του Κάφκα […]


  25. Δεν θα το συνεχίσω, απλώς θα επαναλάβω το πόσο εποικοδομητική είναι η συνομιλια μας μέσα απ τα μπλογκ. Πολλες φορές λεω να τα αφήσω. Αλλά να σκέφτομαι ότι κάτι δίνεις , κάτι παίρνεις ως προς τη γνώση και την τοποθέτηση μας μέσα στη ζωή, σε ολες τις τις εκφάνσεις, στην προκειμένη περίπτωση της λογοτεχνίας.
    νασαι καλα
    ριτς


  26. Ρίτσα είναι δεδομένο ότι συμφωνώ. Είναι τρομερό το feedback που δίνει και παίρνει κάποιος και αυτό είναι που κρατάει κι εμένα. Ειδικά όταν μιλάμε με κείμενα τα οποία επιδέχονται πολλαπλές ερμηνείες και προσεγγίσεις από τον καθένα (όπως και αυτά του Κάφκα), είναι καταπληκτικό ότι έχουμε την ευκαιρία να βάλουμε κάτω τις υποκειμενικές μας αναγνώσεις και να δούμε που αυτές συγκλίνουν, που αποκλείνουν, που τείνουν και πως αλληλοεπιβεβαιώνονται ή αλληλοαναιρούνται. Αυτό και μόνο, ανεξαρτήτως αποτελέσματος, είναι εξαιρετικό! Την καλησπέρα μου από το πάντα συννεφιασμένο Ρότερνταμ, να είσαι καλά!



Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: