h1

Μπορώ να τα έχω όλα χωρίς να χαθεί τίποτα; (Μουσείο Ακρόπολης)

02/12/2007

Πρόσφατα διάβαζα για ακόμα μια φορά κάτι που αναφερόταν στο θέμα του Μουσείου της Ακρόπολης και των νεοκλασικών. Αρχικά και όταν ξεκίνησε η αντιπαράθεση είχα πάρει την απόφαση να μη συμμετέχω για πολλούς λόγους. Κυρίως ήταν η άποψη ότι δεν είμαι ειδικότερος των ειδικών και ότι γνωρίζω το θέμα αποσπασματικά. Καθώς όμως το θέμα πήρε διαστάσεις και οι απόψεις άρχισαν να γίνονται όλο και περισσότερες και το επίπεδο του διαλόγου και των επιχειρημάτων να πέφτει όλο και πιο χαμηλά πήρα την απόφαση να γράψω την άποψη μου παρά το γεγονός ότι το crazy cows δεν είναι ένα αρχιτεκτονικό blog και δεν θέλω να γίνει.

Ακόμα και σήμερα θεωρώ ότι δεν έχω παρακολουθήσει την υπόθεση σε βάθος καθώς ζω στο εξωτερικό. Σίγουρα όμως την παρακολούθησα πιο βαθιά από ότι οι περισσότεροι που εκφέρουν άποψη καθώς είναι σχετική με το αντικείμενο μου και επιπλέον η ιστορία του μουσείου έχει ξεκινήσει αρκετά χρόνια πριν όταν ακόμα ήμουν στην Ελλάδα. Αυτό που θέλω να ξεκαθαρίσω είναι ότι θεωρώ το γεγονός πολύ λιγότερο σημαντικό απ’ όσο παρουσιάζεται και σε καμία περίπτωση δεν θεωρώ ότι είναι ένα μεγάλο ζήτημα ικανό να δικαιολογήσει τον θόρυβο που έχει δημιουργηθεί. Πριν συνεχίσω πρέπει να διευκρινίσω ότι είμαι κατά της κατεδάφισης των δύο νεοκλασικών σε περίπτωση που αυτή μπορεί να αποφευχθεί. Διαφωνώ όμως κάθετα με την κουβέντα που έχει αναπτυχθεί τον τελευταίο καιρό γύρω από μια σειρά ζητημάτων σχετικά με το μουσείο, όπως επίσης και με το ύφος και την προσέγγιση κάποιων οι οποίοι είναι προφανές ότι στερούνται βασικών γνώσεων και ενημέρωσης αλλά παρόλα αυτά επιμένουν να διεκδικούν να έχουν άποψη με ιδιαίτερη βαρύτητα.

Επιπλέον, ένα άλλο πρόβλημα είναι ότι ενώ ο διάλογος ξεκίνησε από τα νεοκλασικά μοιάζει να ολισθαίνει προς μια κριτική του μουσείου και μάλιστα με όρους «αισθητικής». Η λέξη είναι τουλάχιστον αστεία και ένα πράγμα που πρέπει να κρατηθεί σαν παραδοχή είναι ότι η αντιπαράθεση για τα νεοκλασικά δεν έχει, και δεν πρέπει να έχει, σχέση με την «αισθητική αξία» του κτιρίου που είναι άλλωστε υποκειμενική και γι’αυτό η οποιαδήποτε απόπειρα συζήτησης είναι καταδικασμένη σε μη παραγωγικό διάλογο επιπέδου «μου αρέσει» / «δεν μου αρέσει». Η αντιπαράθεση πρέπει να έχει να κάνει το τι στόχο έχει μια ενδεχόμενη κατεδάφιση και αν μια τέτοια πρακτική έχει λόγο να λάβει χώρα. Πάνω σε αυτό λοιπόν αναπτύχθηκε η γνωστή φημολογία για το εστιατόριο η οποία κατά την άποψη μου είναι τουλάχιστον αβάσιμη.

Στην συγκεκριμένη περίπτωση λοιπόν δεν πιστεύω ότι η κατεδάφιση έχει να κάνει με το εστιατόριο και όσο πιο πολύ το σκέφτομαι τόσο πιο απίθανος μου φαίνεται ο λόγος για να μην πω αστείος. Αυτή η αιτιολόγηση περισσότερο μου μοιάζει σαν δημοσιογραφικό κατασκεύασμα ή σαν αυθαίρετη υπόθεση κάποιου η οποία πήρε διαστάσεις γενικευμένης άποψης όπως πολύ συχνά συμβαίνει στην Ελλάδα. Όσο αδιάφορη κι αν είναι στον Bernard Tschumi η αρχιτεκτονική μας «κληρονομιά» (αν τα δυο νεοκλασικά μπορούν να χαρακτηριστούν έτσι) δεν θα έκανε κάτι τέτοιο απλά για την θέα από το εστιατόριο διακινδυνεύοντας να έρθει σε αντιπαράθεση. Επιπλέον, θεωρώ ότι αυτός ο λόγος δεν είναι αρκετός για να οδηγήσει στην απόφαση της κατεδάφισης με την οποία μπορεί να διαφωνώ αλλά την ψήφισαν οι μισοί της επιτροπής και δεν νομίζω να είναι όλοι τους λαμόγια ή άσχετοι. Επιπλέον, η επιτροπή εκτός από αρχιτέκτονες απαρτίζεται και από αρχαιολόγους (αν δεν είχαν αναμειχθεί οι αρχαιολόγοι θα είχε κερδίσει τον διαγωνισμό Libeskind) οι οποίοι είναι υπερπροστατευτικοί και συντηρητικοί, δεν θα επέτρεπαν παρεμβάσεις στον αστικό ιστό χωρίς να θεωρούν ότι υπάρχει ουσιαστικός λόγος και το εστιατόριο δεν είναι ουσιαστικός λόγος. Αυτό που με ξενίζει ακόμα περισσότερο είναι ότι σε κανένα δημοσίευμα, σε blogs ή εφημερίδες, δεν έχω δει κάποια αναφορά για το ποια είναι η επίσημη αιτιολόγηση της επιτροπής, του υπουργείου πολιτισμού και του γραφείου του Tschumi για την ενδεχόμενη κατεδάφιση. Αυτό που βλέπω είναι μόνο φωνές κατά της κατεδάφισης σαν αυτό να είναι a priori κακό ενώ η άλλη άποψη δεν παρουσιάζεται πουθενά παρόλο που είμαι σίγουρος ότι υπάρχει (όχι απλά είμαι σίγουρος, ξέρω ότι υπάρχει αλλά δεν την έχω ακούσει). Κοινώς υπάρχει η δεδομένη «αντίθεση» αλλά δεν υπάρχει πουθενά η αρχική «θέση» και γι αυτό δεν μπορεί να γίνει σύνθεση. Μια αντιπαράθεση γίνεται πάνω σε επιχειρήματα και προσωπικά η υποκειμενική αυτοδιάθεση του καθένα δεν με πείθει εύκολα και δεν με ενδιαφέρει. Επιχειρήματα λοιπόν δεν έχω δει και όλα κινούνται στη σφαίρα του αυτονόητου της «προστασίας» κάτι το οποίο στο πεδίο αρχιτεκτονικής, όπως και σε αυτό της αρχαιολόγίας, δεν είναι κάτι αυτονόητο αλλά περνάει μέσα από αξιολογήσεις και διαρκή σύνθεση. Και για να είμαι σαφής ξεκαθαρίζω ότι μιλάω για το επίπεδο της αντιπαράθεσης και δεν εννοώ με τα παραπάνω ότι η πράξη της κατεδάφισης είναι σωστή. Λέω όμως ότι αν ακούσω την επίσημη αιτιολόγηση ίσως να την θεωρήσω λιγότερο λάθος από αυτό που προσπαθούν κάποιοι να με πείσουν ότι είναι.

Αυτό που θεωρώ πιθανότερο είναι ότι η πρόθεση του Tschumi να κατεδαφιστούν τα κτίρια έχει να κάνει με την θέση του μουσείου σε σχέση με την Ακρόπολη και με το γεγονός ότι τα δυο κτίρια στέκονται ανάμεσα στο παλιό και σε αυτό που φιλοδοξεί να αποτελέσει «νέο μνημείο»… Δεν είναι παράλογο να θέλει ο Tschumi το μουσείο να φαίνεται χωρίς να υπάρχουν εμπόδια, όσο παλιοκαιρισμένη κι αν είναι σήμερα μια τέτοια αρχιτεκτονική θέση, γιατί μιλάμε για ένα κτίριο που η ιδέα της «θέασης» παίζει κομβικό ρόλο, ειδικά αν αυτή η θέαση είναι από και προς την Ακρόπολη. Και επειδή μιλάμε για ένα κτίριο που θα δημοσιευθεί παντού και και θα γραφούν πολλά γι’αυτό παγκοσμίως και όχι απλά σε εθνικό επίπεδο (ήδη γράφονται), ο Tschumi θέλει το concept του να δουλέψει «καλά» και το κτίριο να λειτουργεί ως μνημείο με την μοντέρνα έννοια του όρου, δηλαδή «γυμνό» γύρω γύρω και ορατό σχεδόν από παντού. Δεν τον πολυνοιάζει τον Tschumi το τι θα βλέπουν και αν θα βλέπουν οι τουρίστες και οι νεοέλληνες από το εστιατόριο. Είναι πολύ μικρό κάτι τέτοιο για να καθίσει να ασχοληθεί και να έρθει σε αντιπαράθεση, τον νοιάζει πως θα φαίνεται το μουσείο από απόσταση, τον νοιάζει το concept του και πώς θα εξυπηρετείται αυτό, τον νοιάζει να λειτουργήσουν καλά οι δημοσιεύσεις του και να διαφημίσει το όνομα του και το μουσείο. Αυτό δεν είναι παράλογο γιατί μαζί με τον Tschumi και το μουσείο θα διαφημιστεί και η Αθήνα και η Ελλάδα. Η αντίθετη άποψη που λέει ότι η Ελλάδα και η Αθήνα δεν χρειάζονται διαφήμιση είναι πολύ γλυκιά και ρομαντική αλλά καθόλου ρεαλιστική, Ίσως η Αθήνα δεν θα έπρεπε να χρειάζεται διαφήμιση γιατί είναι η Αθήνα, αλλά από την άλλη κανείς δεν θα έρθει να αφήσει τα ωραία του λεφτά στην χώρα μας επειδή είμαστε μάγκας λαός και τρώμε πίτα-γύρο και έχουμε για παππού μας τον Αριστοτέλη και τον Πλάτωνα, χρειάζονται σύγχρονες υποδομές και καλή διαφήμιση, όχι προγονοπληξία και υπερβολική υπερηφάνεια

Άλλωστε για την ιστορία με τα νεοκλασικά το τελευταίο που δικαιούμαστε να είμαστε είναι υπερήφανοι ως λαός κι αυτό γιατί δεν μας φταίει ούτε ο Tschumi, ούτε το νέο μουσείο ούτε οι τουρίστες, ούτε το εστιατόριο που τα δυο νεοκλασικά είναι από τα τελευταία. Φταίει το ξερό μας/σας το κεφάλι, γιατί φταίμε κι εμείς που δεν έμεινε τίποτα όρθιο γιατί κι εμείς γκρεμίζαμε τόσα χρόνια για να χτίσουμε αυτό το πράγμα που μοιάζει με πόλη αλλά ουσιαστικά είναι μια τεράστια τσιμεντένια φαβέλα. Ο θείος Καραμανλής έφτιαξε την αντιπαροχή και ο Ελληνικός λαός την επικύρωσε με αστυφιλία και ανάποδα, ο λαός έφτιαξε την αστυφιλία και ο Καραμανλής την επικύρωσε με αντιπαροχή ενώ αλλού μεταπολεμικά το ίδιο ακριβώς πρόβλημα το οποίο ήταν παγκόσμιο φαινόμενο αντιμετωπίστηκε με οργανωμένη πολεοδόμηση. Ο τωρινός παραλογισμός λοιπόν δεν είναι τίποτα άλλο από τη συνέπεια και τη συνέχεια ενός διαρκούς παραλογισμού που κόστισε στην Αθήνα την απώλεια του αρχιτεκτονικού της πλούτου. Όταν έγινε στο Παρίσι το Pompidou ξηλώθηκε μια ολόκληρη γειτονιά από παλιά κτίρια (ίσως πιο σπουδαία από τα 2 της ιστορίας μας) όμως η διαφορά είναι ότι εκεί υπήρχε η δυνατότητα να γίνει κάτι τέτοιο γιατί το Παρίσι είναι γεμάτο από τέτοια κτίρια καθώς στο παρελθόν υπήρξε μέριμνα και σχεδιασμός για οργανωμένη αστική και προαστιακή ανάπτυξη. Αυτό δεν σημαίνει ότι βρίσκω σωστή την κατεδάφιση, απλά αναφέρω τα παραπάνω για να καταδείξω πόσο υποκριτική είναι η στάση μας όταν καταγγέλλουμε όπως καταγγέλλουμε αποκρύπτοντας την ολότητα της ιστορίας και εστιάζοντας σε ένα μόνο απόσπασμα της. Η στάση μας είναι ακόμα πιο υποκριτική όσο σκέφτομαι ότι οι περισσότεροι από αυτούς που φωνάζουν τώρα σιωπούσαν όταν γκρεμιζόταν το Φιξ, δεν έχουν πει κουβέντα για την εγκατάλειψη των Ξενία, δεν έχουν ιδέα για την αρχιτεκτονική ιστορία της Ελλάδας και παρόλα αυτά επιθυμούν σε αυτό το ζήτημα να παρουσιαστούν ως θεματοφύλακες της «αρχιτεκτονικής μας κληρονομιάς».

Για τον λόγο αυτό, όσο επιφυλακτικός είμαι απέναντι στο μουσείο, τόσο οφείλω να είμαι, και είμαι, απέναντι σε αυτούς που φωνάζουν ενάντια σε αυτό. Άλλωστε δεν είναι η πρώτη φορά που το μουσείο γίνεται πεδίο αντιπαράθεσης. Στο παρελθόν το έργο καταγγέλθηκε επανειλημμένα, και μάλιστα από ανθρώπους οι οποίοι σήμερα εμπλέκονται στην υλοποίηση του και πιθανόν μελλοντικά να το διαφημίζουν ως δικό τους έργο. Πρόσφατα περιπλανήθηκα σε διάφορα links σχετικά με την υπόθεση, διάβασα σχόλια και άρθρα για και προς τον Tschumi και θυμήθηκα διάφορες ιστορίες και ρεπορτάζ, τις περισσότερες φορές πολύ αποσπασματικά και μάλλον άδικα. Θεωρώ πως η στάση μας και οι απαιτήσεις μας από αυτό είναι μάλλον εξ’ αρχής εντελώς λάθος και γι’αυτό υπερβολικές οι απόψεις και οι αντιδράσεις. Δεν είναι δυνατόν να θέλουμε και τα αρχαία του οικοπέδου και τα νεοκλασικά κτίρια και τη θέα προς την Ακρόπολη και το πράσινο και την εγγύτητα στον ιερό βράχο και το σούπερ γουάου μουσείο που θα γίνει κράχτης για να επιστραφούν τα μάρμαρα του Παρθενώνα, θα είναι φτηνό αλλά ταυτόχρονα κερδοφόρο και υπερσύγχρονο χωρίς όμως να γεννήσει μια βίαιη αντιπαράθεση όγκων που θα θίγει τον αστικό ιστό και χωρίς να χαθεί τίποτα (το διάβασα κι αυτό κάπου). Δεν γίνονται όλα αυτά μαζί ειδικά σε μια πόλη σαν την Αθήνα και πολύ περισσότερο σε ένα οικόπεδο όπως το συγκεκριμένο. Δεν έχω καμία διάθεση να υπερασπιστώ τον Tschumi ή το μουσείο σαν κτίριο, δεν με ενδιαφέρει κάτι τέτοιο, επαναλαμβάνω ότι διαφωνώ με την κατεδάφιση αλλά οφείλω να υπερασπιστώ την ελευθερία του οποιουδήποτε σχεδιαστή, όπως και του κάθε ειδικού, να προτείνει σενάρια και αυτά είτε να γίνονται αποδεκτά ή να απορρίπτονται. Αυτή είναι η δουλεία των αρχιτέκτονων οι οποίοι δεν είναι ούτε απλοί καλλιτέχνες, ούτε κοινοί τεχνολόγοι – εκτελεστές κάποιων δεδομένων αιτημάτων όπως κάποιοι θέλουν να νομίζουν. Έχουν επιχειρήματα, θέσεις, απόψεις, προτείνουν λύσεις και ίσως κάνουν και λάθη αλλά γι’αυτά κρίνονται και οι τελικές αποφάσεις λαμβάνονται πάντα από τους αναδόχους των έργων. Αυτό που εννοώ είναι ότι το βάρος και οι ευθύνες της απόφασης δεν πέφτουν σε αυτόν που κάνει την πρόταση άλλα σε αυτόν που την επικυρώνει και στην συγκεκριμένη περίπτωση είναι μια συγκεκριμένη επιτροπή και το Υπουργείο Πολιτισμού.

Αν κάτι πρέπει να καταγγελθεί λοιπόν είναι οι θέσεις του Υπουργείου αλλά αυτό που βλέπω είναι μια γενικότερη επίθεση στο μουσείο με αφορμή τα νεοκλασικά. Το μόνο που θα θυμίσω κλείνοντας είναι ότι στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια, δεν έχει υπάρξει μεγάλο έργο ή σχέδιο για μεγάλο έργο, επιτυχές η μη, που να μην έχει γίνει δέκτης παρόμοιας κριτικής και να μην έχει καθυστερήσει ή τελικά εγκαταληφθεί για παρόμοιους λόγους.

Advertisements

10 Σχόλια

  1. Χμ, αν δεν κάνω λάθος, λίγο μετά τη διάκριση της πρότασης του Τσουμή (και λίγο πριν την έναρξη υλοποίησής της) άρχισε να τον κυνηγά αυτόν (και το αλήτικο διαπλεκόμενο επιτελείο του) η Πολεοδομία – γιατί λέει ήταν παράνομο να χτιστεί ένας τέτοιος χώρος στην περιοχή λέει, αφού βέβαια έχει διοργανωθεί ολόκληρος διαγωνισμός και έχουν μοιραστεί τα βραβεία, οι έπαινοι και τα αναμνηστικά μπιμπελό.. (και να ψάχνονται οι βρωμογάλλοι και να σκέφτονται «μα καλά, αυτοί προτείνανε επέμβαση στην περιοχή..»). Αυτό ας καταχωρηθεί στις «ανέκδοτες ιστορίες». Όπως επίσης και η όλη σύγκρουση περί κατεδάφισης. Δεν έχει σημασία πλέον. Υποτίθεται πως υπάρχει πρόταση, σχέδιο, οργάνωση, προγραμματισμός και υλοποίηση. Διαμαρτύρεσαι ως κοινωνία κατά την επιλογή της πρότασης, οχι κατά την υλοποίησή της. Δηλώνω κι εγω μερική άγνοια για όλο το πραγματικό παρασκήνιο της ιστορίας (τι ωραία που φορτίζεται ένα κτίριο με θρύλους και ίντριγκες). Και ναι, συμφωνώ με το επιχείρημα πως δεν έχουμε αρχιτεκτονική για πέταμα «όπως οι Γάλλοι» αλλά πέφτω και πάλι στην παγίδα – αυτό έπρεπε να το πω όταν εγκρίθηκε η πρόταση. Και στο «εξωτερικό» συναντώνται παρόμοιες καταστάσεις και έχει την πλάκα του να τσακώνονται οι αρχιτέκτονες κατά την παρουσίαση της πρότασης και όλοι μαζί αργότερα στο εργοτάξιο. Απλά ξαναμαναλέω εμείς οι ίδιοι δώσαμε το ΟΚ, ας μην μπασταρδέψουμε τη φαντασίωση του Τσουμή έτσι. Αν είχαμε τόσο μεγάλο πρόβλημα, έπρεπε να έχουμε δράσει νωρίτερα. Στην τελική με χαροποιεί το οτι ξέρω ΠΟΙΟΣ σχεδίασε το μουσείο και ξέρω πως η επιλογή έγινε ανάμεσα σε άλλους ΚΑΠΟΙΟΥΣ. Μπορεί να μην ήταν η καλύτερη επιλογή (άντε όρισε τα χαρακτηριστικά της «καλύτερης» πρότασης) αλλά σίγουρα δεν μου αφήνει εκείνο το άβολο αίσθημα που νιώθω όταν βλέπω να κατασκευάζεται κάτι νέο και δεν ξέρω ποιόν να βρίσω.


  2. Welcome boy, ευχαριστώ για το comment, είναι γεγονός ότι παρόμοια προβλήματα υπάρχουν παντού και οι αρχιτέκτονες οργανώνουν ανοιχτές παρουσιάσεις ώστε να αναπτύξουν τα επιχειρήματα τους και να πείσουν τον κόσμο για τις προτάσεις τους ή να αναθεωρήσουν οι ίδιοι. Μια τέτοια τριβη με την διαδικασία και την κοινωνία είναι επιθυμητή, αν όχι απαραίτητη, καθώς τοποθετεί το αρχιτεκτονικό προϊόν στην σφαίρα των κοινωνικών αγαθών και αυτό πρέπει να είναι ο κύριος στόχος και όχι απλά η παρενέργεια.

    Αυτό που με προβληματίζει στην προκειμένη περίπτωση δεν είναι ο κοινωνικός διάλογος per se, αλλά η λογική και ο τρόπος της εκφοράς του, η αυτόματη αρνητική αντίδραση που πηγάζει από την ιδεοληψία του Έλληνα ότι όλα είναι για το κακό του και όλοι θέλουν να τον εκμεταλευτούν. Τα παραπάνω οδηγούν σε μια φημολογία που οδηγεί σε εντελώς λάθος συμπεράσματα και σε μη έγκυρες προσεγγίσεις στο πρόβλημα.

    Επιπλέον όπως πολύ καλά λες, είναι ένα από τα λίγα υλοποιημένα έργα στην Ελλάδα για τα οποία έγινε ένας πραγματικός αρχιτεκτονικός διαγωνισμός στον οποίο συμμετείχαν κάποιοι πολύ σημαντικοί αρχιτέκτονες, κέρδισε ένας και αυτός το ανέλαβε και όχι ο δεύτερος ή ο τρίτος όπως γίνεται συχνά, και το έργο δεν παραχωρήθηκε σε κάποιον με απευθείας ανάθεση όπως γίνεται συνήθως.


  3. Thats right Χαρη…

    θελω εμοτικον με υποκλιση τωρα!

    Ακομα δεν εχω δει το μουσείο απο κοντά, μονο φωτογραφίες, και ουτε εγω το εχω ψάξει πολύ, αλλα μαρέσει ο τροπος που σκεφτεσι! :Ρ

    Αλλα δεν ξερω τι ειναι οι «φαβέλες»… οσπρια?


  4. Πρώτα απ’όλα να πω ότι μου αρέσει όταν γίνεται διάλογος για την αρχιτεκτονική ακόμα και από εμάς τους αμύητους (ή κυρίως από εμάς;)!
    Δεύτερον, όντως δεν μας περισσεύουν κτήρια για να τα θυσιάσουμε και δεν βλέπω και το λόγο.
    Τρίτον, να θυμίσω ότι και ο Περικλής (ναί, ο αρχαίος!) κατηγορήθηκε για τα πανάκριβα κτήρια της Ακρόπολης, όπως και ο Φειδίας, και αναγκάστηκε να δώσει εξηγήσεις χωρίς τη βοήθεια του photoshop.
    Και τέταρτον, επειδή ήμουν στη διάλεξη του Τσουμί στο Μέγαρο (βλ.την ανάρτησή μου 10.10.07), ο αρχιτέκτονας ουσιαστικά δεν εξήγησε γιατί ΠΡΕΠΕΙ ντε και καλά να κατεδαφιστούν. Απλώς έκανε ένα τρυκ στο τέλος και έφυγε πολύ ευχαριστημένος!


  5. Καλά ε…. πάλι έμπνευση είχες;! Πόσο μεγάλο μπορεί να είναι; Δεν άντεξα ούτε καν να το αρχίσω… Ίσως άλλη φορά που θα έχω όρεξη… 🙂


  6. Αγαπητέ Lotofagus συμφωνώ σε όλα όσα γράφεις τόσο εδώ όσο και στο post σου, επισημαίνω και πάλι όπως και παραπάνω, για να μην παρεξηγηθώ, ότι δεν με ενοχλεί ο δημόσιος διάλογος με ενοχλεί το ύφος του και οι φημολογία. Το αντικείμενο της αρχιτεκτονικής άλλωστε έχει ως προυπόθεση τον δημόσιο διάλογο και μάλιστα για να κάνω πιο ευκρινές πόσο σημαντικό το θεωρώ θα πω ότι κάτι με το οποίο ασχολούμαι τελευταία είναι ο «συμμετοχικός σχεδιασμός».

    Το ότι δεν μας περισσεύουν κτίρια είναι ένα γεγονός για το οποίο φταίει ο ελληνικός λαός και η πολιτική δεκαετιών και σίγουρα όχι το μουσείο. Άλλωστε τα σημαντικά κτίρια που όριζαν τον αρχιτεκτονικό χαρακτήρα των Αθηνών ήταν μάλλον περισσότερο τα μνημεία του μοντερνισμού (όπως το μισογκρεμισμένο ΦΙΞ) και λιγότερο τα δυο συγκεκριμένα νεοκλασικά. Η ιστορία βέβαια δεν μπαίνει σε ζυγαριά αλλά δυστυχώς οι Έλληνες για πολλά χρόνια την έβαζαν και δυστυχώς κάποιοι ακόμα το κάνουν υπερεκτιμώντας το παρελθόν έναντι του πιο πρόσφατου παρελθόντος ή και του παρόντος. Αυτό φυσικά είναι μια τεράστια κουβέντα αλλά θα πω μόνο ότι πρέπει να μάθουμε σαν λαός να είμαστε κάτι παραπάνω από αυτό που ορίζει η καταγωγή μας, που τελικά συχνά δεν είναι καν δική μας.

    Στην συγκεκριμένη περίπτωση, δεν έχω κανέναν ιδιαίτερο λόγο να υπερασπιστώ τον Tschumi και δεν με ενδιαφέρει να το κάνω, άλλωστε το γράφω ήδη και μάλιστα η άποψη που έχω για το αρχιτεκτονικό σταρ σύστεμ (τουλάχιστον το Ολλανδικό που βλέπω πως λειτουργεί) δεν είναι η καλύτερη, μάλλον το αντίθετο. Επιπλέον δεν με ενδιαφέρει να προστατεύσω το Υπουργείο Πολιτισμού και είναι γνωστό και μέσα από το blog μου ότι δεν είμαι από αυτούς που θα υπερασπιστούν την κυβέρνηση. Απλά το επίπεδο του διαλόγου υπερασπίζομαι και τελικά το μουσείο το οποίο ανήκει σε όλους αλλά κάποιοι από την αρχή μοιάζουν να μην το θέλουν.

    Δυστυχώς δεν ήμουν στη διάλεξη και δεν ξέρω τι συνέβη, αυτό που άκουσα από φίλο ήταν ότι τον Tschumi κάποιοι τον έκραξαν αλλά αυτά που διάβασα σε άρθρο της Καθημερινής έλεγαν ότι καταχειροκροτήθηκε. Δεν είμαι σε θέση λοιπόν να γνωρίζω το τι ισχύει και είναι προφανές ότι οι απόψεις για το θέμα είναι διαφορετικές και αυτό είναι απολύτως λογικό και θεμιτό.

    Δεν έχω ιδιαίτερη πληροφόρηση για το τι ακριβώς ειπώθηκε και ομολογώ ότι θα ήθελα να ξέρω την ακριβή επιχειρηματολογία του Tschumi (γιατί γνωρίζω ότι είναι πολύ έξυπνος άνθρωπος για να μην έχει) όπως και το τι ρωτήθηκε. Έχει τύχει όμως να διαβάσω αποσπάσματα από προηγούμενες διαλέξεις που έχει δώσει για το μουσείο και ομολογώ ότι τα επιχειρήματα και το ύφος των ερωτήσεων από την πλευρά του κοινού ήταν μάλλον τα προφανή και αναμενώμενα και γι’αυτό εύκολο να τα αντιμετωπίσει (άσχετα αν το κοινό τον κατάλαβε ή όχι), κακοδιατυπωμένα και παλιοκαιρισμένα από την άποψη ότι οι ομιλούντες έμοιαζαν να μην γνωρίζουν το τι είναι ένα μουσείο σήμερα (κάποιοι είχαν μιλήσει για δοχείο πολιτισμού) και τι σκοπό επιτελεί, τι θα πει «αισθητική» (κάποιοι είπαν για βίαιη αντιπαράθεση όγκων) και αν κάτι τέτοιο ορίζεται με τον ίδιο τρόπο σήμερα όπως πριν 50 χρόνια κλπ.

    Για τα νεοκλασικά όπως ήδη είπα δεν έχω απάντηση αλλά διαφωνώ με τον τρόπο. Για το μουσείο γενικότερα, και επειδή δεν μπορώ και δεν θέλω να μιλήσω με όρους «αισθητικής» (μου αρέσει / δεν μου αρέσει) και επειδή δεν ξέρω τι είναι ένας «βίαιος» όγκος, νομίζω ότι συμφωνώ με τον Tschumi ο οποίος, σύμφωνα με αυτά που διάβασα, είπε ότι «ο κόσμος είναι που ζωντανεύει ένα κτίριο» και «ότι τίποτε δεν υπάρχει πριν χρησιμοποιηθεί». Το Μουσείο της Ακρόπολης μπορεί να θεμελιώσει «νέες σχέσεις», με την πόλη, το τοπίο, τον χώρο και την ιστορία. Με τα παραπάνω συμφωνώ απόλυτα, σημειώνω όμως και πάλι ότι το αν αποτελούν επιχειρήματα για να γκρεμιστούν τα νεοκλασσικά είναι μια άλλη ιστορία. Με ενδιαφέρει να ακούσω τον τρόπο που λαμβάνονται η αποφάσεις και την πλήρη επιχειρηματολογία όλων των πλευρών χωρίς να θεωρείται τίποτα αυτονόητο και αυτό δεν μου το προσέφερε κανένα blog μέχρι τώρα και καμία εφημερίδα. Θα χαρώ αν κάποιος έχει υλικό να με ενημερώσει. Την καλημέρα μου! 🙂


  7. @Skevi, και τα comments είναι μεγάλα!


  8. >


  9. υποκλίνομαι 🙂


  10. Καλησπερα Harisheiz…Kαι ετοιμαζομουνα να κανω ενα σχολιο… αμ δε… Το ιδιο το ποστ και το μεγαλο δικο σου σχολιο με καλυψαν πολυ…



Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: