h1

Έστιν ουν τραγωδία…

30/08/2007

Δεν θέλω να λαϊκίσω, ούτε να δείξω εικόνες ή βίντεο που προκαλούν δέος, λύπη ή τρόμο (κι από αυτά βρήκα) με δραματική μουσική για να σας ευαισθητοποιήσω γιατί πολύ απλά θεωρώ ότι όποιος δεν ευαισθητοποιείται απλά από το άκουσμα της λέξης «φωτιά» είναι υπάνθρωπος. Για τον λόγο αυτό το ποστ δημοσιεύεται γυμνό, χωρίς φωτογραφίες.

Αυτές τις μέρες έκανα την επιλογή να μην ανεβάσω post που να αναφέρεται στα τελευταία γεγονότα. Αυτό το κείμενο ξεκινώ να το γράφω Κυριακή βράδυ έχοντας υποσχεθεί στον εαυτό μου να μην το ανεβάσω πριν τελειώσει η τραγωδία κι αυτό γιατί θεωρώ ότι δεν προσφέρονται αυτές οι στιγμές  για κριτική παρά το γεγονός ότι ο θυμός μεγαλώνει και τείνει να γίνει ασυγκράτητος.

Όταν ο άλλος παλεύει να σώσει το σπίτι του ή τους κοντινούς του ανθρώπους τότε αισθάνομαι ότι η στιγμή καθίσταται ακατάλληλη για την άσκηση κριτικής, ειδικά όταν αυτή δεν προσφέρει κάτι νέο αλλά αναπαράγει και αναμασά τα ίδια, γιατί το context την κάνει να φαίνεται «άκομψη» (και συγγνώμη για την λέξη που ακούγεται ανόητη αλλά δεν βρίσκω άλλη). Εκτός ότι δεν είναι δείγμα ανθρωπισμού και πολιτισμού, επιπλέον,  η οποιαδήποτε κριτική, όσο ψύχραιμη και σωστά στοχευμένη κι αν είναι, αυτές τις ώρες μοιάζει να γίνεται εν θερμώ και γι’ αυτό είναι πιθανό αργότερα να προσπεραστεί ως μέρος του ευρύτερου θορύβου αυτών των ημερών.  Εφόσον λοιπόν δεν είμαι σε θέση να αρπάξω μια μάνικα και να βοηθήσω εμπράκτως είναι καλύτερα να αφήσω την κριτική για αργότερα όχι γιατί δεν έχω κάτι να πω αλλά γιατί προτιμώ να το πω αργότερα όταν θα υπάρχουν περισσότερες πιθανότητες να ακουστώ πιο καθαρά.

Φυσικά, αυτό που κάνουν όλοι οι υπόλοιποι αυτές τις ώρες είναι ακριβώς το αντίθετο. Η κριτική αυτή τη στιγμή γίνεται από παντού (κόμματα, δημοσιογράφους, bloggers) περίπου αυτόματα αλλά και υπό την επήρεια του σοκ και γι’ αυτό τείνει να επαναλάβει όλα τα κλισέ, σωστά και λάθος, που λέγονται τα τελευταία χρόνια και τα οποία τέτοιες ώρες ακούγονται ακόμα περισσότερο χοντροκομμένα και στοχευμένα στο να καπηλεύσουν νεκρούς, στάχτες και αποκαήδια.

Πριν καλά καλά κοπάσει η φωτιά έχουν σπεύσει όλοι να εκμεταλλευτούν το γεγονός. Η κυβέρνηση μιλάει εντελώς ανεύθυνα σαν να μην αντιλαμβάνεται τη σοβαρότητα και την επικινδυνότητα των λεγομένων της ενδιαφερόμενη απλά να αποτινάξει από επάνω της τα βάρη των τεράστιων ευθυνών ενόψει εκλογών. Το Οργουελικό σενάριο της ασύμμετρης απειλής ωθεί τους εθνικιστές να ζητούν να αναρτήσουμε σημαίες για να δηλώσουμε την εθνική ομοψυχία απέναντι στον «αόρατο εχθρό» στο πρόσωπο του οποίου ο καθένας βλέπει όποιον θέλει, από Αλβανούς και Τούρκους μέχρι αντιεξουσιαστές και ξένους πράκτορες ενώ το σενάριο «το πράσινο καίει το πράσινο» έχει υποχωρήσει μετά τις δηλώσεις Γιακουμάτου και την πλήρη αναδίπλωση του αργότερα. Οι ενωτικές δηλώσεις Καραμανλή, οι πονηρές και ανεύθυνες δηλώσεις Πολύδωρα περί «ασύμμετρης απειλής», οι δηλώσεις Βουλγαράκη με ένα σωρό ανακρίβειες και ανύπαρκτη ενημέρωση, επίθεση Παπανδρέου με λάθος τάιμινγκ, η καταδίκη του δικομματισμού από την Παπαρήγα, όλα μοιάζουν σαν από παλιά, λες και το σοκ της τραγωδίας δεν τους ταρακούνησε ούτε στο ελάχιστο.

Αυτά που λέγονται τα ξέρουμε, κάποιος αρκετά ευφυής θα μπορούσε ίσως να έχει προβλέψει ακόμα και που θα κομπιάσουν και θα πάρουν ανάσα, όχι μόνο τις λέξεις που θα ειπωθούν. Γι’ αυτό θεωρώ ότι είναι μάλλον ανόητος όποιος περιμένει να ακούσει τις δηλώσεις αυτών των ανθρώπων οι οποίες σε σημαντικό βαθμό είναι προκάτ όπως δυστυχώς και πολλά που γράφηκαν και ειπώθηκαν από bloggers και δημοσιογράφους. Η πολιτική δεν γίνεται με σλόγκαν και κλισέ αλλά με αρθρωμένο λόγο και δομημένα επιχειρήματα και αυτά δυστυχώς δεν τα έχω ακούσει. Αντί ενός οργανωμένου οπλοστασίου επιχειρημάτων υπέρ ή κατά της κυβέρνησης, το μόνο που είδα να είναι άρτια οργανωμένο ήταν η εκμετάλλευση του συναισθήματος και του ανθρώπινου πόνου και η απόπειρα αποτίναξης των ευθυνών μέσω των ενορχηστρωμένων δηλώσεων για «ασύμμετρη απειλή».

Ταυτόχρονα, εκτός από τους πολιτικούς, πολύ λίγα από αυτά που λέγονται ή γράφονται αυτές τις μέρες έχουν να προσφέρουν κάτι ουσιαστικό εκτός από συναισθήματα, οργή, λύπη και ρίγη συγκίνησης. Όμως η συγκίνηση και η αφύπνιση της συλλογικής συνείδησης ή της εθνικής ομοψυχίας, για την οποία πρόσφατα μιλούν κάποιοι στρατευμένοι, δεν προσφέρει κάτι πέρα από μια ρηχή, αν όχι επικίνδυνη, αυτοϊκανοποίηση ότι είμαστε ακόμα άνθρωποι με συναισθήματα, κοινωνία με συνοχή, έθνος με ομοψυχία. Όλα αυτά, άσχετα από το αν ισχύουν ή οχι (εγώ λέω όχι), είναι βλακωδώς αυτοαναφορικά, μοιρολατρικά και το μόνο που επιτυγχάνουν είναι να λειτουργούν σαν παυσίπονα και να μας απενοχοποιούν υποκριτικά από τα λάθη που οι ίδιοι κάναμε και συνεχίζουμε να κάνουμε.

Ακόμα και μετά την καταστροφή οι πρακτικές που ακολουθούνται από όλους έρχονται να επιβεβαιώσουν ότι αδυνατούμε να συνενοηθούμε γιατί δεν μπορούμε να εντοπίσουμε σαφώς το πρόβλημα έτσι προφανώς ρίχνουμε ριπές προς όλες τις κατευθύνσεις και ποτέ στοχευμένα έχοντας ελάχιστες πιθανότητες να πετύχουμε κάτι.

Κανείς μας μέχρι στιγμής δεν έχει προτείνει μια ουσιαστική λύση πέρα από το να τους μαυρίσουμε στις εκλογές λες και το πρόβλημα στην Ελλάδα είναι αποκλειστικά τα πρόσωπα και όχι το πως λειτουργούν οι θεσμοί, οι οποίοι χτίζονται γύρω από πρόσωπα, και οι πολίτες που τα περιμένουν όλα από θεσμούς και πρόσωπα. Προφανώς και σοβαρή λύση δεν μπορεί να βρεθεί όσο δεν εντοπίζουμε σαφώς το πρόβλημα και το πρόβλημα δεν είναι οι φωτιές αλλά η έκταση και η ένταση του συμβάντος και οι αιτίες του και επειδή αυτές είναι πάρα πολλές απαιτείται μια λιγότερο αποσπασματική, λιγότερο απλουστευτική αλλά πιο συνολική και μαζί πιο διεισδυτική απάντηση από το ότι φταίει ο καιρός, η ανοργανωσιά, οι εμπρηστές, οι οικοπεδοφάγοι, ο Κωστάκης κι ο Γιωργάκης, το ξερό μας το κεφάλι, η κακή μας μοίρα κλπ. Αυτά τα ακούμε χρόνια και ανεξάρτητα από το πόσο σωστά η λάθος είναι όποιος δεν βαρέθηκε να τα λέει και να τα ακούει έχει πραγματικά αντοχές μαραθωνοδρόμου.

Υπάρχει λοιπόν μια σαφής αδυναμία εντοπισμού του «ποιος ή τι είναι το πρόβλημα» ή καλύτερα του «ποιος φταίει και σε ποιο βαθμό» και γι’ αυτό φοβάμαι ότι υπάρχουν οι προϋποθέσεις το σενάριο περί αόρατου εχθρού και ασύμμετρων απειλών να βρει πρόσφορο έδαφος και τελικά να ευδοκιμήσει με πολύ αρνητικές προεκτάσεις και ενδεχομένως επικίνδυνες συνέπειες.

Για τον λόγο αυτό, και παρά το γεγονός ότι θεωρώ ότι αυτές τις μέρες έλαβε χώρα μια τραγωδία, δεν είμαι από αυτούς που θα υποστήριζαν εύκολα ότι ταιριάζει με τον Αριστοτελικό ορισμό της τραγωδίας κατά τον οποίο στο τέλος έρχεται η κάθαρση. Ισως και να μην έρθει ποτέ…

(η συνέχεια σύντομα…)

Advertisements

19 Σχόλια

  1. Συμφωνώ απόλυτα μαζί σου και μάλιστα να προσθέσω κάτι; για να έρθει η κάθαρση πρέπει κάπου στο βάθος του μυαλού σου να έχει μείνει κι ένα ίχνος συνείδησης (ή πέστο φιλότιμο ή τύψεις). Σε αυτούς που σχεδίασαν την καταστροφή λές να έχει μείνει τίποτα;


  2. Νομίζω ότι χρειάζεται κάτι παραπάνω από τύψεις, συνείδηση ή φιλότιμο. Χρειάζεται να ξέρουμε ακριβώς τι μας φταίει και να ξέρουμε να μιλήσουμε γιατί θεωρώ ότι ο πολιτικός διάλογος αναλώνεται σε γενικότητες αντί να γίνεται επι της ουσίας, με επιχειρήματα και προτάσεις.


  3. Είναι πολύ δύσκολο να βρούμε τι μας φταεί από τη στιγμή που είμαστε ευθυνόφοβοι!! όσο για την κάθαρση… άστο δεν παίζει!! (Η αγελάδα φιλόσοφος που είναι?? Μας έλελιψε!!)


  4. Υπάρχει λύση που να ικανοποιεί τους πάντες και τα πάντα όμως;;;
    Μακάρι…. Καλημέρα!


  5. Για να αλλάξουν οι θεσμοί θα πρέπει να ψηφιστούν άτομα ικανά να τους αλλάξουν. Και αυτή η αλλαγή, δεν είναι απαραίτητο να είναι νομοθετική αλλά ουσιαστική.
    Για παράδειγμα, πολλοί πιστεύουν ότι η αυτοδιοίκηση έχει δεμένα χέρια λόγω έλλειψης χρημάτων, περιορισμένων αρμοδιοτήτων και τοπικών συμφερόντων. Πρόσφατα, διάβασα για το έργο ενός δημάρχου στην Θεσσαλία που, έχοντας δημιουργήσει ένα ασύρματο ευρυζωνικό δίκτυο που καλύπτει σχεδόν όλη την πόλη, δίνει την δυνατότητα στους κατοίκους της να εκφράζουν τα παράπονά τους, να προτείνουν θέματα προς συζήτηση στο δημοτικό συμβούλιο, να υποστηρίζουν μια από τις προτεινόμενες λύσεις και να παρακολουθούν σε real time τις συνεδριάσεις του συμβουλίου. Πρόκειται για ένα σύστημα που εφαρμόζεται και σε άλλες ευρωπαϊκές πόλεις.
    Όμως, ποιο είναι το έργο του κυρίου Κακλαμάνη όλους αυτούς τους μήνες; Ξέρουμε; Εγώ προσωπικά, δεν έχω ακούσει τίποτα. Κι όμως, κι αυτός δήμαρχος είναι!
    Ναι, πιστεύω στη δύναμη των προσώπων γιατί σ’ αυτό το κράτος της «αρπαχτής» και της «λούφας» είναι ό,τι μου έχει απομείνει για να ελπίζω.


  6. Υ.Γ. Η πρόταση για «μαύρισμα» στις εκλογές είναι «κάτι»: αφού έτσι κι αλλιώς κάποιος από τους δύο ανίκανους θα βγει, τουλάχιστον ας μην βγει με αυτοδυναμία (δηλαδή παντοδυναμία).


  7. @laxanaki, η αγελάδα επιστρέφει σύντομα!

    @Manos, ακριβώς αυτό θέλω να πω, επιτέλους κάποια στιγμή οι κυβερνήσεις πρέπει να παίρνουν αποφάσεις με πολιτικό κόστος που θα θίγουν συμφέροντα και θα κοστίζουν στις εκλογές αλλά σε βάθος 15ετίας θα αποδίδουν για όλους. Έτσι όπως είναι η κατάσταση κανείς δεν ασχολείται με το τι θα συμβεί μετά από 15 χρόνια, όμως αυτό είναι ο σχεδιασμός και έτσι αναπτύχθηκαν τα δυτικά κράτη.


  8. Κάτι τέτοιο κατά τη γνώμη μου πήγε να κάνει ο Σημίτης…(Ο ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΣ ΕΛΛΗΝΑΣ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ των τελευταίων ετών γα μένα) και τον φάγανε…τα τζάκια….


  9. @Disillusa, συμφωνώ σχεδόν σε όλα αν και θα προσέθετα ότι δεν είναι τόσο εύκολο. Ο κρατικός μηχανισμός είναι αργοκίνητο καράβι και οι άνθρωποι που τον στελεχώνουν έχουν ισχύη που δεν φανταζόμαστε εμείς οι απ’έξω συχνά μεγαλύτερη από αυτή πολιτικών προσώπων. Υποθέσεις νόμιμες που πρέπει να προχωρήσουν κολλάνε μέσα στα ίδια τα υπουργεία και τους δημόσιους οργανισμούς για χρόνια (έχω προσωπιή εμπειρία από τον ΟΕΚ) γιατί πρέπει πιο πριν να περάσουν από επιτροπές και ανθρώπους που είτε είναι ευθυνόφοβοι είτε έχουν λόγο να τις κολλήσουν. Αυτή είναι η κατάσταση στην Ελλάδα και αυτοί που την διαμορφώνουν είναι άνθρωποι που δεν είναι απαραίτητα πολιτικοί. Γι’αυτό οι αλλαγές προσώπων δεν θεωρώ ότι είναι ικανές να αλλάξουν το σκηνικό ριζικά. Συμφωνώ για την αυτοδυναμία και κάποια στιγμή πρέπει να προχωρήσουμε σε πολύ αναλογικότερους εκλογικούς νόμους και αυτό θα πρέπει να είναι μια διαρκής διεκδίκηση και όχι ευκαιριακή λόγω εκλογών! Φιλιά πολλά!


  10. @Manos, έχει μια αλήθεια αυτό που λες (ίσως και μεγάλη). Παρά τα λάθη υπήρξε σχεδιασμός σχεδόν σε όλους τους τομείς επί Σημίτη. Προσωπικά τον θεωρώ πολύ σοβαρό πολιτικό, ο χρόνος θα τον κρίνει.


  11. Ζητώντας προκαταβολικά την κατανόησή σας για τη «διαφήμιση», αλλά μια και μιλάμε για το «τι κάνουμε τώρα», μία πρόταση είναι η εξής:

    http://ppkp.wordpress.com/2007/08/31/protash/

    Ξέρω ότι ίσως να μην είναι τόσο δραστικό και επαναστατικό όσο κάποιοι ενδεχομένως προτιμούν, αλλά ίσως να είναι κάτι κι αυτό…


  12. Το Blog είναι ανοιχτό σε τέτοιες πρωτοβουλίες. Επιπλέον, επειδή το link σας μοιάζει σαν συνέχεια του post μου καλώ τους φίλους αναγνώστες να ρίξουν τουλάχισον μια ματιά γιατί είναι άκρως ενδιαφέρον.


  13. @harisheiz: Ευχαριστώ πολύ 🙂 Μπορώ να καταχραστώ την καλοσύνη σου και να ζητήσω, αν δεις κάποιο άλλο blog post με σχετικό θέμα, να βάλεις σχόλιο με link προς την πρόταση αυτή; Έχω ήδη αναρτήσει σε σχετικά posts του Λαπούτα και των Παραφωνιάδων. Προφανώς, αν έχεις και ο ίδιος κάποιο σχόλιο επί της πρότασης, θα χαρώ πολύ να το ακούσω. Ευχαριστώ και πάλι!


  14. Άφησα τo comment μου στο ποστ σου αλλά και ένα λινκ στο indiblog, αύριο αν έχω χρόνο θα αφήσω και άλλα. Θα τα ξαναπούμε 🙂


  15. Γαμάτο άρθρο του τεράστιου Αντώνη Πανούτσου… δείτε το link http://www.sport-fm.gr/news.jsp?newsID=98864


  16. Φοβερό άρθρο… 😉


  17. Παρά το γεγονός ότι τους αθλητικογράφους τους θεωρώ ανόητους, ο Πανούτσος είναι μεγάλη προσωπικότητα!


  18. Harisheiz και Manos S., προφανώς είστε πολύ νέοι για να μην θυμάστε την επταετία Σημίτη! Δεν έχετε ακούσει τίποτε για το σκάνδαλο του Χρηματιστηρίου που εισήγαγε τη λέξη «λαμόγια», έκανε κάποιους πάμπλουτους και έστειλε δισεκατομμύρια δραχμές, που κλάπηκαν από τους εύπιστους και αφελείς, στις τράπεζες της Ελβετίας; Ούτε για την κρίση των Ιμίων; «Ευχαριστώ τους Αμερικανούς», είπε ο Σημίτης, εννοώντας ότι κινδυνέψαμε να αλλάξουμε σύνορα, ενώ οι υπεύθυνοι σαχλαμάριζαν στα κανάλια! Προσωπικά ένιωσα βαθύτατη ντροπή! Μήπως έστω ακούσατε για τη σημιτική εφεύρεση «δημιουργική λογιστική», χάρη στην οποία μπήκαμε στην ΟΝΕ και στη ζώνη του ευρώ, σαν ξυπόλυτοι στα αγκάθια; Για να μην αναφέρω την ανύπαρκτη πολιτική του για το περιβάλλον και τη διασπάθιση των ευρωπαϊκών κονδυλίων που είχαν δοθεί για κτηματολόγιο και δασολόγιο…


  19. Φίλε Lotofagus, νομίζω ότι έβαλες πολλά ζητήματα μαζί και με μάλλον αποσπασματικό τρόπο που με αναγκάζει να σου απαντήσω κι εγώ αποσπασματικά. Ο Σημίτης φέρει ευθύνη για το «ευχαριστώ στους Αμερικάνους» αλλά απο την άλλη δεν θα ήθελα να πάμε σε πόλεμο και εφόσον αποκλιμακώθηκε η κρίση το «ευχαριστώ» είναι το τελευταίο που με απασχολεί. Είναι σχεδόν αστείο ότι αντί να μιλάμε για την κρίση και ποιός ευθύνεται που κλιμακώθηκε, ασχολούμαστε με το «ευχαριστώ». Μήπως αυτό σημαίνει κάτι; Για το χρηματιστήριο αν έχεις στοιχεία που να καταδικάζουν προσωπικά τον Σημίτη θα χαρούν πολλοί να τα ακούσουν. Από εκεί και πέρα ο Σημίτης δεν είπε παίξτε τη σύνταξη σας, ούτε πουλήστε το σπίτι σας, ούτε ο παροξυσμός που οδήγησε στην ραγδαία πτώση ήταν έργο του Σημίτη.



Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: