h1

Πανελλήνιες και άλλες παιδικές ασθένειες (part 2)

23/06/2007

300px-physician_in_hospital_sickroom_printed_1682.jpgΤην Πέμπτη ανακοινώθηκαν οι βαθμοί των πανελληνίων και από την παρούσα απόσταση μπορώ να δω την κατάσταση που επικρατεί αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα, να τη μυρίσω, να τη γευτώ και να την κοροϊδέψω. Είναι αυτές οι μέρες που οι τίτλοι ειδήσεων παίζουν σκηνές από λύκεια με ευτυχείς μαμάδες και μαθητούδια που πέρασαν στην πρώτη τους επιλογή… «Εγώ έβαλα νομική πρώτη επιλογή και με τους βαθμόύς που έχω περνάω νομική στην Αθήνα (γελάκια) μπλα μπλα»… Σεβαστή η χαρά και κατανοητή, κι εγώ το ίδιο ένοιωθα, χαρούμενος και επιτυχημένος (για μια μέρα μόνο, την επομένη ο σεισμός του ’99 μου τα χάλασε όλα)  αλλά όπως είπα πιο πάνω πλέον έχω την απαραίτητη απόσταση ώστε να δω όλο το έυρος της παρούσας παρανοϊκής κατάστασης.

Τίποτα δεν τελείωσε, κατανοώ απόλυτα το συναίσθημα της κάθαρσης και της ανάγκης επιβράβευσης αλλά τώρα αρχίζουν όλα και μάλιστα σχεδόν από την αρχή. Επίσης τίποτα δεν χάθηκε και όσοι βλέπουν τις πανελλήνιες και τα πεναπιστήμια σαν την μόνη καλή πηγή ευκαιριών κάνουν τραγικό λάθος και στο «μόνη» και στο «καλή». Είναι λίγες οι σχολές στην Ελλάδα που είναι ικανές να καλλιεργήσουν όνειρα και ακόμα λιγότερες αυτές που μπορούν να τα στεγάσουν και να ικανοποιήσουν την ανάγκη για ουσιαστική γνώση. Μόνοι μας γινόμαστε έχοντας καμιά φορά τη βοήθεια λίγων φωτεινών ανθρώπων καθηγητών… Το είπα και στη μάνα μου όταν ορκίστηκα «Αυτοδίδακτος είμαι και ας πλήρωνες εσύ τόσα χρόνια για να σπουδάζω στη Θεσσαλονίκη!»

Σε παλαιότερο post όταν ξεκινούσαν οι εξετάσεις πριν ένα μήνα έγραφα για τις πανελλήνιες ως παιδικές ασθένειες… Αυτές είναι οι μέρες που περνάμε από την ασθένεια στην ανάρρωση αλλά είναι μόνο για λίγο καθώς η νόσος είναι χρόνια… Οι ασθενείς αφού αποτοξινωθούν κατά τους καλοκαιρινούς μήνες θα συνεχίσουν την κούρα σε δημόσια ιδρύματα της Ελλάδας ενώ πολλοί θα μεταβούν και στο εξωτερικό ευελπιστώντας σε καλύτερη νοσηλεία που είναι όμως και πιο ακριβή και μερικές φορές αναποτελεσματική. Το ζήτημα είναι τι συμβαίνει από εδώ και πέρα. Είναι πιθανό κάποιοι να αναρρώσουν πλήρως αλλά οι περισσότεροι θα συνεχίσουν να ασθενούν καθώς τα ιδρύματα θα κάνουν τα ιατρικά λάθη που πάντα κάνουν… Κοινώς «Η εγχείρησις πέτυχε αλλά ο ασθενής απέθανε!» (σκατά, τώρα θα κάνουν ντου στο blog και τα εθνίκια)… Τι εννοώ; Τα ιδρύματα δεν είναι η σωτηρία, υπάρχουν οι λεγόμενες ενδοπανεπιστημιακές λοιμώξεις οι οποίες είναι πολλές και ποικιλοτρόπως επικίνδυνες… ίσως πιο επικίνδυνες κι από την ίδια την ασθένεια. Δεν είναι απίθανο κανείς να καταλήξει ακρωτηριασμένος (πνευματικά) ή ακόμα χειρότερα «κατά φαντασίαν υγειής!» (πάλι πνευματικά)… Οι πλέον επιρεπείς στο δεύτερο είναι αυτοί οι «πρώτοι των πρώτων» που βγαίνουν στην TV, οι οποίοι νομίζουν ότι επειδή μπήκαν πρώτοι θα βγουν και πρώτοι… Αμ δε! Πολλοί επίσης θα είναι και εκείνοι οι οποίοι στην πορεία θα διαπιστώσουν ότι το ίδρυμα που νοσηλεύονται δεν τους παρέχει ικανή θεραπεία ώστε να αναρρώσουν ή ότι δεν ειδικεύεται στην δική τους ασθένεια και ότι χρήζουν αλλαγής ιδρύματος καθώς όταν διάλεγαν δεν ήξεραν! Σε κάθε περίπτωση πάντως, όπως και να έχει οι ασθενείς πρέπει για μεγάλο διάστημα να χρησιμοποιήσουν καθαρτικά προκειμένου να αποβάλουν όλα τα κατάλοιπα που συσσωρεύσαν κατά την μακροχρόνια παραμονή τους στο λύκειο και βαραίνουν το κεφάλι τους εμποδίζοντας τις νέες θεραπείες να δράσουν αποτελεσματικά!

Αγαπητοί επιτυχόντες, απολαύστε την εισαγωγή και παραμονή σας στο ίδρυμα, με όλα της τα στραβά έχει πλάκα…

Όσοι δεν πετύχατε μην ακούτε κανέναν, όλοι έχουν ένα comment έτοιμο και έξω έξω για τον οποιονδήποτε, ακόμα κι αν πέρασε. Μια φίλη της γιαγιάς μου με είχε ρωτήσει «περασες;» είπα «ναι», συνέχισε εκείνη «που;» αλλά το που δεν πήγαινε σε ποιά σχολή γιατι όταν απάντησα «αρχιτεκτονική» ξαναρώτησε «που;» και όταν είπα «Θεσσαλονίκη¨και όχι «Αθήνα» κατέβασε το μάτια, πήρε ένα λυπημένο ύφος και μου είπε «ΕΕεε, δεν πειράζει» σαν να είχα αποτύχει οικτρά… Μην αφήνετε κανέναν μαλάκα να σας κάνει να νοιώθετε έτσι! Στο γραφείο που εργάστηκα στην Ελλάδα έπαιρνα 700 Euro και μαύρα, την ίδια στιγμή η πανέμορφη κομμώτρια στο ισόγειο έσκαγε με BMW και εργαζόταν τις μισές ώρες από εμένα, αυτή είχε αποτύχει στις Πανελλήνιες!

Advertisements

6 Σχόλια

  1. Αγαπητέ Χαράλαμπε (πόσο πλάκα θα είχε αλήθεια το επώνυμο σου να’ταν Τραμπάκουλας ε?τροφή για σκέψεις…)
    Ισως ήρθε η ώρα να σταθώ απέναντι σου για πρώτη φορά.
    Ενώ γράφεις πολύ όμορφα,ουσιαστικά,περιγραφικά και μεστά για την κατάσταση εκεί κατ’…παρόλα αυτά νομίζω πέφτεις ο ίδιος σε παγίδες.
    Η «μπεμβέ»,τα 700 μαύρα,η «ανάρρωση»,η ανακούφιση μετά την επιτυχή εισαγωγή,η «φίλη της γιαγιάς σου»,κλπ,τολμώ να τα χαρακτηρίσω όλα παγίδες που μπαίνουν στο άτομο.
    Δυστυχώς η Εκπαίδευση,ανάχθηκε σε ένα ξερό εργοστάσιων παραγωγικών μονάδων.Θεωρώ απο πολύ δύσκολο έως απίθανο να αλλάξει κάτι σε αυτόν τον τομέα.
    Οπότε τι μένει?
    Κρίνωντας ως ντεφάκτο τις παραπάνω κοινωνικές παγίδες,είναι να δείξουμε εμείς(οι γονείς,οι νέοι,οι εν δυνάμη γονείς) το ταλέντο μας στο freestyle σλάλομ.
    Σλάλομ για αποφυγή όλων αυτών των στερεοτύπων που αναπόφευκτα πολλές φορές μας αγγίζουν.
    προφανώς και στα 17-18 είναι ασύλληπτο κάποιος να έχει τόσο προχωρημένη κριτική ικανότητα ώστε να μπορέσει να διαγνώσει τέτοιες καταστάσεις και να τις αποφύγει.
    Η μόνη μου ένσταση(ίσως και επειδή να μην κατάλαβα σωστά τους λόγους ύπρξης του άρθρου) είναι η σημασία που έδωσες στις «παγίδες».
    τέλος πάντων,ίσως και να το κούρασα το ζήτημα.
    Τα πράγματα είναι αρκετά δύσκολα απο μόνα τους.Ας μην τα κάνουμε χειρότερα λοιπόν.

    Για το τέλος θέλω να θίξω κάτι που με προβληματίζει πέραν πάσης άλλης θεματολογίας για το άρθρο σου.
    Την κομμώτρια την «έφαγες»???


  2. Την κομμώτρια πως να τη φάω ρε Γιάννη;… Αυτή είχε BMW κι εγώ ούτε παπάκι! Άλλα θα μου πεις… αυτά είναι μικρά πράματα άμα υπάρχει αγάπη! χεχε…
    Πάντως, τίποτα δεν ήταν πρόβλημα για εμένα, ούτε τα 700, ούτε η φίλη της γιαγιάς μου, ούτε ότι δεν μπορούσα να κοιτάξω στα μάτια την κομμώτρια γιατί μετά την εισαγωγή μου στο πανεπιστήμιο έχω συνειδητά επιλέξει να κάνω αυτό που κάνω και θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό που σπούδασα κάτι που μου αρέσει. Και λέω τυχερό γιατί πολύ εύκολα θα μπορούσα να έχω κάνει λάθος αφού κανείς δεν μου εξήγησε πριν μπω στη σχολή μου τι ήταν αυτή σχολή! Επίσης τίποτα από αυτά (φίλη γιαγιάς, 700, κομμώτρια) δεν ήταν πρόβλημα για τον στενό κοινωνικό μου κύκλο όμως γνωρίζω πολύ καλά ότι στον ευρύτερο κοινωνικό μου κύκλο το γεγονός ότι δεν έχω αυτοκίνητο, δεν βγαίνω σε μαγαζιά στην παραλία, δεν ξοδεύω λεφτά για ακριβά ρούχα, δεν εργάζομαι σταθερά αλλά σπουδάζω θεωρείται αποτυχία και όχι ατομική επιλογή πολύ απλά γιατί κάποιοι μετρούν την ευτυχία και την κοινωνική επιτυχία με άλλα αξιολογικά κριτήρια από εμένα γιατί δεν ξέρουν ότι ο μέσος αρχιτέκτονας κάνει καριέρα στα 40 του και όχι στα 27 του και δεν αντιλαμβάνονται την σημασία του να σπουδάζει κανείς επειδή γουστάρει και όχι αποκλειτικά για να βρει δουλειά. Τέλος πάντων, κι εγώ ευτυχισμένος έιμαι και η κομμώτρια είναι, το ζήτημα έιναι τι γουστάρει κάποιος να είναι και πως να επενδύσει τον χρόνο του… Επίσης, όπως λες είναι αδύνατον για παιδιά 17 – 18 να έχουν τόσο προχωρημένη κριτική ικανότητα και γι’αυτό το λόγο δεν θα θεωρήσω ποτέ υπεύθηνα τα παιδιά αυτά αν έκαναν λάθος επιλογές αλλά τους γονείς και τους καθηγητάδες γιατί μερικά πράγματα είναι αστεία. Θυμάμαι για παράδειγμα ανθρώπους να πηγαίνουν 4η δέσμη (τότε!) για να αποφύγουν τα πολλά μαθηματικά της 1ης… Αυτοί οι άνθρωποι κατέληξαν σε σχολές που το αντικείμενο τους ήταν κυρίως μαθηματικά (Οικονομικό, στατιστική κλπ κλπ) και τώρα τρώνε στη μάπα για όλη τους τη ζωή αυτό που στα 18 τους προσπάθησαν να αποφύγουν χωρίς να ξέρουν τις συνέπειες… Το μόνο που τους έμεινε ήταν η έπαρση που πέρασαν σε υψηλόβαθμες σχολές (κι ας κατάλαβαν στα μισά ότι δεν γούσταραν) λες και στα 35 τους θα κοιτάζει κανείς που ήταν η βάσεις το ’98… χεχέ


  3. Ο Τραμπάκουλας Χαρίλαος δεν ήταν;


  4. Χαράλαμπος Τραμπάκουλας…ο πρώτομάστορας ο κοινώς λεγόμενος


  5. ωραίο blog!
    εγώ πάντως ακόμη στην ανάρρωση είμαι… τόσα χρόνια μετά


  6. Κι εγώ, κι απ’ότι βλέπω από το επίσης πολύ ωραίο Blog σου από την ίδια χρόνια ασθένεια πάσχουμε συνάδελφε. 😉



Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: