h1

Φοβίες και Κατάλοιπα.

20/05/2007

Σκάω στον σταθμό του Ρόττερνταμ να πάρω εισιτήριο για Αμβέρσα (Antwerpen στα Ελληνικά) αφού είχα την ιδέα να σηκώσω λίγο τον κώλο μου από το pc και να πάω στο Βέλγιο για ένα καφέ (ακούγεται πολύ κουλ το ξέρω). Αν και ποτέ δεν σχεδιάζω τα πράγματα πριν αυτά συμβούν, το ταξιδάκι αυτό (μια ώρα δρόμος) το είχα καιρό στο μυαλό μου αλλά  αυτό που μου προκαλούσε άγχος, όπως πάντα άλλωστε, ήταν η αναμονή στην ουρά… Ξέρεις, αυτό της εφορίας, της τράπεζας, του ταχυδρομείου, της στρατολογίας, του νοσοκομείου και πάνω απ’όλα του αθάνατου σταθμού Λαρίσης της μιας ώρας στην ουρά όποτε πήγαινα Θεσσαλονίκη και αγόραζα εισιτήριο. Αυτός ο εφιάλτης  του περίμενε και περίμενε, με χαρτάκι ή χωρίς, και οι γριές να σου παίρνουν τη σειρά μέχρι τη στιγμή που φτάνεις σε ένα γκισέ και κάποιος σε ρωτάει τι θέλεις και εσύ πρέπει να εξηγήσεις τι θέλεις και μετά θα σε ρωτήσει λεπτομέρειες και εσύ θα πρέπει να ξέρεις να απαντήσεις ή αν δεν ξέρεις να σκεφτείς πολύ γρήγορα μια απάντηση πρωτού το πλήθος που περιμένει στην ουρά πίσω σου  ξεκινήσει να αλαλάζει ή ο υπάλληλος σε τιμωρήσει με το άγριο βλέμμα του επειδή τόλμησες να μην ξέρεις! Μετά συνήθως είναι πολύ πιθανό να περιμένεις σε ένα άλλο γκισέ που θα σε στείλουν γιατί αυτό που περίμενες ήταν λάθος και η υπόθεση σου ή είναι πολύ μπερδεμένη για να την χειριστούν ή είναι η εξαίρεση αν και ποτέ δεν κατάλαβα γιατί η δικιά μου περίπτωση ήταν πάντα η εξαίρεση! Τέλος, δεν είναι ποτέ απίθανο η υπόθεση να αναβληθεί για την επόμενη εβδομάδα, μήνα ή χρόνο ανάλογα με τον αν ο εξειδικευμένος υπάλληλος που είναι ο μοναδικός στον κόσμο με εμπειρία σε υποθέσεις παρεμεφερείς με τη δική σου είναι άρρωστος, λέιπει σε διακοπές ή πέθανε! Όλα αυτά στριφογύριζαν στο μυαλό μου κι έγω έπλαθα Καφκικά σενάρια γιατί έτσι με έμαθαν. Με έκαναν να αισθάνομαι υποχρεωμένος να γνωρίζω πως λειτουργεί το σύστημα τους προκειμένου να προβλέπω τι μπορεί να πάει στραβά στις διαδικασίες που ακολουθούν και να αποφεύγω τυχόν λάθη και επιπλέον ταλαιπωρία αλλά ποτέ δεν το κατάφερα. Έτσι λοιπόν και με αυτές τις σκέψεις στο μυαλό μου έφτασε και η σειρά μου να εξυπηρετηθώ και η συμπαθέστατη ευγενική κυρία στο γκισέ με εξυπηρέτησε σε άψογα Αγγλικά, μου βρήκε το φθηνότερο εισιτήριο με επιστροφή πριν προλάβω να το ζητήσω, μου είπε τι ώρα φέυγει το τρένο και από ποιά πλατφόρμα επίσης χωρίς να το ζητήσω, με συμβούλευσε να βιαστώ και τελικά όταν έκπληκτος από την εξυπηρέτηση την ευχαρίστησα εκείνη χαμογελώντας μου είπε καλό ταξίδι. Σκατά, όλα πήγαν μια χαρά… και πως θα γκρινιάξω εγώ τώρα ρε;

Advertisements

One comment

  1. χαχαχα 🙂 ισχύει στο ακέραιο!

    Εθνική τράπεζα, να θέλω να βγάλω πιστωτική. Θεϊκή απάντηση: «δεν έρχεστε από Δευτέρα που θα είναι εδώ η Βούλα;» !!!



Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: