Περιμένοντας τις μπριζόλες να βγουν από τον φούρνο.

Τόπος: Κουζίνα

Πρωταγωνιστής: Ο μόνιμος, Σπυράκος!

Κατάσταση: Χωρίς να έχουμε προθερμάνει τον φούρνο έχουμε χώσει μέσα ένα ταψί με δυο μπριζόλες αγνώστου προέλευσης, πατάτες και άλλα εσπεριδοειδή (που έλεγε και ο Κωνσταντάρας σε μια ελληνική ταινία) τα οποία σιγοψήνονται. Ο Σπυράκος έχει αφεθεί σε μια ονειρική ενατένιση του περιεχομένου του φούρνου το οποίο μετά βίας φαίνεται μέσα από το θολό του τζάμι. Παρόλα αυτά ο Σπυράκος συνεχίζει να παρακολουθεί με την ευλάβεια οπαδού που παραμένει αποσβολωμένος στην οθόνη της τηλεόρασης του περιμένοντας να εκτελεστεί το πέναλτι. Όπως σε παρόμοια προηγούμενα ποστ και επειδή είναι πολύ κινηματογραφικό έτσι κι εδώ κάποιος μιλάει σπάζοντας την σιωπή…

Σπυράκος: Πόπο… Ρε μαλάκα Χάρη, αυτό το φαϊ δεν λέει να γίνει… (Η απορριπτική κίνηση που έκανε με το χέρι του ήταν σαν να χάθηκε το πέναλτι που λέγαμε πιο πάνω)

Εγώ: Γάμα το τι να κάνουμε τώρα; Θα το φάμε όποτε γίνει… Αν γίνει…

Σπυράκος: Πεινάω…

Εγώ: Κι εγώ…

Σπυράκος: Πόση ώρα είναι που το βάλαμε;

Εγώ: Έ… κάνα δεκάλεπτο…

Σπυράκος: Μμμ… (Μουγκριτό συνοδευόμενο από καταφατικό κούνημα του κεφαλιού το οποίο άμεσα δημιουργεί την ανάγκη να φέρει το χέρι του στην μύτη για να επαναφέρει τα γυαλιά του που γλίστρησαν προς τα κάτω)

Εγώ: Κάτσε… Για να ξέρουμε πόση ώρα θα πάρει, τι ώρα είναι τώρα;

Σπυράκος: Ε τι ώρα είναι; Είναι 10 λεπτά αφότου βάλαμε ο φαγητό στον φούρνο…

Η παραπάνω απάντηση ήταν άμεση, στιγμιαία, επιτηδευμένη και απίστευτα βαριεστημένη. Όταν τον κοίταξα γελώντας έκανε πάλι το μουγκριτό, κούνησε το κεφάλι και ανέβασε τα γυαλιά του γελώντας. Αυτό που πρέπει να διευκρινίσω ότι ο Σπυράκος είναι από τα λίγα άτομα που ξέρω και φορούν ρολόι!

Ξυπνητήρι…

Βόλτα στο Media Markt του Rotterdam παρέα με τον Σπυράκο, όπου ικανοποιούμε την καταναλωτική μας μανία με τα μάτια, κοιτάζοντας αυτά που δεν μπορούμε να αγοράσουμε. Το κλίμα βαριεστημένο όπως πάντα, ο διάλογος που ακολουθεί είναι πραγματικός:

-Σπυράκο, κοίτα ρε…

-Τι;

-Σπυράκο, κοίτα αυτό το ηλεκτρονικό ξυπντήρι, έχει και ράδιο, και φωτάκι για να βλέπεις την ώρα το βράδυ.

-Μμμ… ναι, καλή φάση.

-Είναι λίγο κιτς αλλά κάνει 10 ευρώ. Γαμάτο δεν είναι;

-Ναι καλό είναι…

-Σπυράκο λες να πάρω ένα ξυπνητήρι; Νομίζω πρέπει να πάρω ένα ξυπνητήρι…

-Όχι,ι απλά πρέπει να αρχίσεις να χρησιμοποιείς αυτό που έχεις…

Σαπίλα…

Ώρα 17:00, άπλυτος και αξύριστος, φορώντας μόνο το παντελόνι της άνετης, φαρδιάς Ιαπωνικής πυτζάμας μου (πολύ κουλ όμως) και σέρνοντας τις παντόφλες μου ώστε να κάνουν τον μέγιστο δυνατό θόρυβο, διαπιστώνω ότι κάτι που μοιάζει με περπάτημα σπρώχνει το σώμα μου σιγά σιγά προς στην κουζίνα. Ήταν η προφανής ανάγκη για νερό ή φαγητό, αυτό που λέμε ένστικτο της επιβίωσης, που με ξεκούνησε από την βαρεμάρα μου και με έβγαλε από το dungeon, ή καλύτερα έκανε τα πόδια μου να με βγάλουν από το dungeon. Αφού μετά από 10 λεπτά έφτασα στην κουζίνα διασχίζοντας ολόκληρα και τα τρία μέτρα που την χωρίζουν από το δωμάτιο μου, το χέρι μου χωρίς να πάρει εντολή από τον εγκέφαλο μου, αυτόματα, άνοιξε τη βρύση και με υποχρέωσε να πιώ νερό χώνοντας την κεφάλα μου από κάτω και σφηνώνοντας την κάπου ανάμεσα στην βρύση και μια στοίβα με άπλυτα ποτήρια, το οικοσύστημα των οποίων πλέον προστατεύεται από την συνθήκη RAMSAR. Ξαφνικά στην κουζίνα σε παρόμοια κατάσταση με εμένα εμφανίζεται ο Σπυράκος που μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν ήξερα αν ζει η όχι, αλλά επειδή ήμουν εγώ ζωντανός έτρεφα ελπίδες ότι θα είναι και εκείνος. Με αργές κινήσεις άνοιξε το ψυγείο και με λόγια που έβγαιναν από το στόμα του με το ζόρι μου είπε,

Σπυράκος: Πω πω ρε μαλάκα… βαρεμάρα σήμερα… πέντε πήγε η ώρα… δεν έχουμε κάνει τίποτα… πω πω…

Καθώς η φωνή του Σπυράκου έσβηνε με ένα διαρκές fade out που είχε ξεκινήσει πριν ακόμα αρχίσει να μιλάει, εγώ άκουσα τον εαυτό μου να λέει σε παρόμοιο ύφος,

Χάρης: Γιατί ρε… Τι ήθελες να κάνεις;

Σπυράκος: Από το πρωί σκέφτομαι να μπω για μπάνιο ρε… και όλο λέω αργότερα… αργότερα… αργότερα…

Χάρης: Σπύρο… νομίζεις ότι είσαι αναβλητικός τύπος;

Σπυράκος: Ουφ… Γάμα μας ρε Χάρη… θα το σκεφτώ και θα σου πω αύριο…

Online και στην τουαλέτα!

Ο Σπυράκος, ο νέος μου συγκάτοικος, με το λάπτοπ διπλωμένο παραμάσχαλα περπατάει προς την τουαλέτα…

Χάρης: Καλά ρε μαλάκα, που πας με το λάπτοπ;

Σπύρος: Τουαλέτα…

Χάρης: Ρε μπουμπούνα, με το λάπτοπ τουαλέτα;

Σπύρος: Ναι ρε, αντί για εφημερίδα…

Χάρης: Χαχαχαχαχά… δεν είσαι καλά!

Σπύρος: Γιατί ρε Χάρη; Στην εποχή της πληροφορίας και του ασύρματου ίντερνετ μπορώ να διαβάσω εφημερίδα online και στην τουαλέτα, γιατί να μην το κάνω;

Χάρης: Γιατί ρε ζωντόβολο την εφημερίδα δεν την παίρνεις στην τουαλέτα μόνο για να τη διαβάσεις.

Σπύρος: Για τι άλλο την παίρνεις;

Χάρης: Σε περίπτωση που ξεμείνεις από κωλόχαρτο…

Σπύρος: Τότε χρειάζομαι και εκτυπωτή!

Η φωτογραφία είναι δώρο του φίλου Ινδίκτου