Μπαλάρα οι Ολλανδοί, 4-1 την Γαλλία!… Και όχι τυχαία, ακόμα και οι αγελάδες στην Ολλανδία παίζουν ποδόσφαιρο!
Οι αγελάδες μου πάντως απόψε υποστηρίζουν την μητέρα (γ)Ελλάδα. Τους αρέσουν πιο πολύ ο Γιώργης ο Καραγκούνης, ο Φάνης ο Γκέκας και ο Γιάννης ο Γκούμας (για ευνόητους λόγους)!
Πέρυσι έγραψα σε τρεις φάσεις το “Πανελλήνιες και άλλες παιδικές ασθένειες”. Λόγω των ημερών, λόγω της κατάστασης στα πανεπιστήμια και επειδή έχω δουλειές αυτές τις μέρες το επαναδημοσιεύω (υπό μορφή ημερολογίου) γιατί είναι ένα από τα αγαπημένα μου sequels αυτού του blog (το μοναδικό) το οποίο, ένα χρόνο μετά, το βρίσκω επίκαιρο και είμαι βέβαιος ότι και δέκα χρόνια μετά επίκαιρο θα είναι γιατί στην Ελλάδα δεν αλλάζει τίποτα, ελπίζω να διαψευσθώ. Καλή επιτυχία σε όλους τους πιτσιρικάδες που Πανελληνιάζονται… Διαβάστε το κείμενο σαν να διαβάζετε ημερολόγιο καθώς τα τρία Parts γράφτηκαν σε διαφορετικές χρονικές στιγμές.
Μάιος 25, 2007
Ώρες ώρες συνειδητοποιώ ότι έχω ξεχάσει τι παίζει στην Ελλάδα και ακόμα καλύτερα ότι έχω καταφέρει να απωθήσω αρνητικές καταστάσεις και σκέψεις που μου πλάκωναν το στήθος στο παρελθόν. Η άρνηση μου δε είναι τόσο μεγάλη για κάποια πράγματα που έχω διαγράψει εντελώς τις λέξεις που τα θύμιζαν από το μυαλό μου, τις έχω ξεχάσει. “You name it therefore it exists” μου είπε ένας καθηγητής εδώ και τώρα συνειδητοποιώ ότι αντίστοιχα κάτι όταν παύει να υπάρχει, χάνεται και το όνομα του… Κατά λάθος έπεσα στο Post της X-Psilikatzous σήμερα και διάβασα αυτή τη μακρινή και τόσο τρομακτική λέξη που είχα ξεχάσει… “Πανελλήνιες”… Κι άρχισα να μονολογώ:
“Ρε συ τι είναι αυτό, τι σημαίνει;” μου είπα, “το έπαθα κι εγώ αυτό νομίζω κάποτε… Κοίτα να δεις που είναι κάτι σαν την ανεμοβλογιά, κανένα παιδάκι δεν το γουστάρει αλλά όλοι οι γονείς θέλουν τα παιδιά τους να το περάσουν”… “ναι ναι κάτι τέτοιο, θυμάμαι… και τα πλακώνουν τα παιδιά στις ενέσεις και τα φάρμακα για να το αντέξουν γιατί είναι ένα κακό που πρέπει να το περάσουν οπωσδήποτε και μετά μαγικά οδηγεί στην κάθαρση (όπως και κάθε τραγωδία κατά Αριστοτέλη). Επίσης συνήθως κανείς δεν σε επισκέπτεται εκτός από γονείς και γιατρούς και καμιά φορά συμπάσχοντες για να δουν τι κάνεις κι αν είσαι καλύτερα από αυτούς… Και φυσικά δεν επιτρέπεται να βγεις έξω για να μην επιδεινωθεί η κατάσταση σου. Το κακό είναι ότι είναι κολλητική ασθένεια και όπως οι πρισσότερες κολλάει στην ανάρρωση και μάλιστα μαζικά και μια φορά το χρόνο… Όταν εσύ το περνάς κάποιοι άλλοι το κολλάνε και πρέπει να περιμένουν το επόμενο καλοκαίρι για να το περάσουν κι αυτοί και να το κολλήσουν κάποιοι άλλοι και μπλα μπλα μπλα… Βέβαια κι αυτοί που το περνάνε δεν την βγάζουν πάντα καθαρή, όλο και κάποιο κουσούρι τους αφήνει… Σπυράκια που οι δερματολόγοι ονομάζουν ακμή και όλοι εμείς οι υπόλοιποι γκαυλόσπυρα, περιττά κιλά κυρίως στα κορίτσια (κώλο που λέμε και συνήθως δεν εξαφανίζεται ποτέ μετά την ασθένεια), αυξημένη μυωπία, ποικίλα ψυχολογικά προβλήματα και το χειρότερο υπερέπαρση σε κάποια μαλακισμένα που ανάρρωσαν πρώτα και άριστα και βγαίνουν στον Ευαγγελάτο για να πουν στους υπόλοιπους πως τα κατάφεραν για να κάνουν το ίδιο. Οι γονείς που τα παρακολουθούν όλα αυτά είναι ικανοί και νερό του Καματερού να ποτίσουν τα παιδιά τους αν το ακούσουν στην TV. Τελικά όλοι, αναρρώσαντες και μη, συνεχίζουν τη ζωή τους μέχρι να τους βρει η επόμενη ασθένεια η οποία δεν είναι απίθανο να είναι χρόνια.”
Καλή επιτυχία σε όλους τους ασθενείς και μη μασάτε αν δεν αναρρώσετε, όλοι άρρωστοι είμαστε, αν και νομίζω ότι οι πανελλήνιες είναι ασθένεια απόλυτα ιάσιμη και μάλιστα χωρίς φαρμακευτική αγωγή!
Ιούνιος 23, 2007
Την Πέμπτη ανακοινώθηκαν οι βαθμοί των πανελληνίων και από την παρούσα απόσταση μπορώ να δω την κατάσταση που επικρατεί αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα, να τη μυρίσω, να τη γευτώ και να την κοροϊδέψω. Είναι αυτές οι μέρες που οι τίτλοι ειδήσεων παίζουν σκηνές από λύκεια με ευτυχείς μαμάδες και μαθητούδια που πέρασαν στην πρώτη τους επιλογή… “Εγώ έβαλα νομική πρώτη επιλογή και με τους βαθμόύς που έχω περνάω νομική στην Αθήνα (γελάκια) μπλα μπλα”… Σεβαστή η χαρά και κατανοητή, κι εγώ το ίδιο ένοιωθα, χαρούμενος και επιτυχημένος (για μια μέρα μόνο, την επομένη ο σεισμός του ‘99 μου τα χάλασε όλα) αλλά όπως είπα πιο πάνω πλέον έχω την απαραίτητη απόσταση ώστε να δω όλο το έυρος της παρούσας παρανοϊκής κατάστασης.
Τίποτα δεν τελείωσε, κατανοώ απόλυτα το συναίσθημα της κάθαρσης και της ανάγκης επιβράβευσης αλλά τώρα αρχίζουν όλα και μάλιστα σχεδόν από την αρχή. Επίσης τίποτα δεν χάθηκε και όσοι βλέπουν τις πανελλήνιες και τα πεναπιστήμια σαν την μόνη καλή πηγή ευκαιριών κάνουν τραγικό λάθος και στο “μόνη” και στο “καλή”. Είναι λίγες οι σχολές στην Ελλάδα που είναι ικανές να καλλιεργήσουν όνειρα και ακόμα λιγότερες αυτές που μπορούν να τα στεγάσουν και να ικανοποιήσουν την ανάγκη για ουσιαστική γνώση. Μόνοι μας γινόμαστε έχοντας καμιά φορά τη βοήθεια λίγων φωτεινών ανθρώπων καθηγητών… Το είπα και στη μάνα μου όταν ορκίστηκα “Αυτοδίδακτος είμαι και ας πλήρωνες εσύ τόσα χρόνια για να σπουδάζω στη Θεσσαλονίκη!”
Σε παλαιότερο post όταν ξεκινούσαν οι εξετάσεις πριν ένα μήνα έγραφα για τις πανελλήνιες ως παιδικές ασθένειες… Αυτές είναι οι μέρες που περνάμε από την ασθένεια στην ανάρρωση αλλά είναι μόνο για λίγο καθώς η νόσος είναι χρόνια… Οι ασθενείς αφού αποτοξινωθούν κατά τους καλοκαιρινούς μήνες θα συνεχίσουν την κούρα σε δημόσια ιδρύματα της Ελλάδας ενώ πολλοί θα μεταβούν και στο εξωτερικό ευελπιστώντας σε καλύτερη νοσηλεία που είναι όμως και πιο ακριβή και μερικές φορές αναποτελεσματική. Το ζήτημα είναι τι συμβαίνει από εδώ και πέρα. Είναι πιθανό κάποιοι να αναρρώσουν πλήρως αλλά οι περισσότεροι θα συνεχίσουν να ασθενούν καθώς τα ιδρύματα θα κάνουν τα ιατρικά λάθη που πάντα κάνουν… Κοινώς ”Η εγχείρησις πέτυχε αλλά ο ασθενής απέθανε!” (σκατά, τώρα θα κάνουν ντου στο blog και τα εθνίκια)… Τι εννοώ; Τα ιδρύματα δεν είναι η σωτηρία, υπάρχουν οι λεγόμενες ενδοπανεπιστημιακές λοιμώξεις οι οποίες είναι πολλές και ποικιλοτρόπως επικίνδυνες… ίσως πιο επικίνδυνες κι από την ίδια την ασθένεια. Δεν είναι απίθανο κανείς να καταλήξει ακρωτηριασμένος (πνευματικά) ή ακόμα χειρότερα “κατά φαντασίαν υγιής!” (πάλι πνευματικά)… Οι πλέον επιρεπείς στο δεύτερο είναι αυτοί οι “πρώτοι των πρώτων” που βγαίνουν στην TV, οι οποίοι νομίζουν ότι επειδή μπήκαν πρώτοι θα βγουν και πρώτοι… Αμ δε! Πολλοί επίσης θα είναι και εκείνοι οι οποίοι στην πορεία θα διαπιστώσουν ότι το ίδρυμα που νοσηλεύονται δεν τους παρέχει ικανή θεραπεία ώστε να αναρρώσουν ή ότι δεν ειδικεύεται στην δική τους ασθένεια και ότι χρήζουν αλλαγής ιδρύματος καθώς όταν διάλεγαν δεν ήξεραν! Σε κάθε περίπτωση πάντως, όπως και να έχει οι ασθενείς πρέπει για μεγάλο διάστημα να χρησιμοποιήσουν καθαρτικά προκειμένου να αποβάλουν όλα τα κατάλοιπα που συσσωρεύσαν κατά την μακροχρόνια παραμονή τους στο λύκειο και βαραίνουν το κεφάλι τους εμποδίζοντας τις νέες θεραπείες να δράσουν αποτελεσματικά!
Αγαπητοί επιτυχόντες, απολαύστε την εισαγωγή και παραμονή σας στο ίδρυμα, με όλα της τα στραβά έχει πλάκα…
Όσοι δεν πετύχατε μην ακούτε κανέναν, όλοι έχουν ένα comment έτοιμο και έξω έξω για τον οποιονδήποτε, ακόμα κι αν πέρασε. Μια φίλη της γιαγιάς μου με είχε ρωτήσει “περασες;” είπα “ναι”, συνέχισε εκείνη “που;” αλλά το που δεν πήγαινε σε ποιά σχολή γιατι όταν απάντησα “αρχιτεκτονική” ξαναρώτησε “που;” και όταν είπα “Θεσσαλονίκη¨και όχι “Αθήνα” κατέβασε το μάτια, πήρε ένα λυπημένο ύφος και μου είπε “ΕΕεε, δεν πειράζει” σαν να είχα αποτύχει οικτρά… Μην αφήνετε κανέναν μαλάκα να σας κάνει να νοιώθετε έτσι! Στο γραφείο που εργάστηκα στην Ελλάδα έπαιρνα 700 Euro και μαύρα, την ίδια στιγμή η πανέμορφη κομμώτρια στο ισόγειο έσκαγε με BMW και εργαζόταν τις μισές ώρες από εμένα, αυτή είχε αποτύχει στις Πανελλήνιες!
Αύγουστος 27, 2007
Στο παρελθόν έχω αναφερθεί εκτενώς σε αυτό το blog στις Πανελλήνιες εξετάσεις με τα posts “Πανελλήνιες και άλλες παιδικές ασθένειες” Part 1 και Part 2 (με κλικ στα links μπορείτε να διαβάσετε πρώτα δύο επεισόδια). Σήμερα που ανακοινώθηκαν οι βάσεις είναι η μεγάλη στιμή για να ολοκληρωθεί η τριλογία.
Οι βάσεις μετρώνται σε μόρια και είναι σαν τον πυρετό, δείχνουν πόσο πολύ ασθένησαν οι μαθητές κατά τη διάρκεια του έτους. Έτσι, αν ασθένησαν πολύ οι βάσεις ανεβαίνουν και τα ιδρύματα εξυπηρετούν τους μαθητές με τα περισσότερα μόρια καθώς προφανώς αυτοί είναι σε πιο βαριά κατάσταση. Όταν ανακοινώνονται οι βάσεις, όπως σήμερα, οι ασθενείς μαθητές μαθαίνουν σε πιο ίδρυμα έγιναν δεκτοί και σπεύδουν να εγγραφούν και να εισαχθούν ταχέως ώστε να αρχίσει η νοσηλεία. Στην νοσηλεία έχω αναφερθεί εκτενώς στο part 2 της τριλογίας (have a look καλό είναι!) και δεν θα αποτολμήσω flashback εδώ καθώς τα flashbacks στις τριλογίες συνήθως είναι μάταια και κουραστικά (βλέπε το part 2 του Matrix). Το σημαντικό είναι ότι αυτές τις μέρες γίνεται η γνωστή παρέλαση των μαμάδων και τον επιτυχόντων ασθενών από σπίτι σε σπίτι κι από γιαγιά σε θείο για τα γνωστά κεράσματα και τις ευχές για ταχεία ανάρρωση. Μετά όλοι μαζί φορτώνουν τον ασθενή στο αυτοκίνητο μαζί με κούτες γάλατα εβαπορέ και τενεκέδες λάδι και τον ξαποστέλνουν στην πόλη που εδρεύει το ίδρυμα που τον δέχθηκε ώστε να βρει ακομοντέισιον καθώς τα ελληνικά ιδρύματα δεν συνηθίζουν να προσφέρουν άφού δεν επαρκούν οι κλίνες και τα ράντζα πράγμα που είναι φυσιολογικό και δεν προκαλεί εκπληξη σε κανέναν καθώς πρώτα πρέπει να λυθούν άλλα πιο σοβαρά προβλήματα που υπάρχουν. Ένα από αυτά είναι ο ανεπαρκής χώρος στα κυλικεία τον ιδρυμάτων στα οποίο σπεύδουν τάχιστα όσοι ασθενείς φτάνουν αργοπορημένοι και δεν βρίσκουν θέση στο αμφιθέατρο. Οι ασθενείς αυτοί ακολουθούν αυτοσχέδιες θεραπείες με δημοφιλή γιατροσόφια και αυτοσχέδια φάρμακα όπως ο φραπές και το τάβλι. Συχνά ο φραπές καταναλώνεται και εντός του αμφιθεάτρου ως συνοδευτικό διεγερτικό κατά την διάρκεια της θεραπείας. Η θεραπεία για τους ασθενείς των Πολυτεχνικών και των Ιατρικών διαρκεί παραπάνω από αυτήν στα υπόλοιπα ιδρύματα καθώς οι συγκεκριμένοι ασθενείς εκτός του ότι ασθένησαν παραπάνω και γι’αυτό είχαν πιο πολλά μόρια, γεγονός που σημαίνει ότι απαιτείται μακρά νοσηλεία, πάσχουν από επιπλέον λοιμώξεις. Οι μεν πολυτεχνίτες από την ενδοπανεπιστημιακή λοίμωξη που λέγεται κατάληψη την οποία την παθαίνεις θέλεις δεν θέλεις (άπαξ και την πάθει ένας την παθαίνουν όλοι) και οι δε ιατροί από τις λοιμώξεις που λέγονται ειδικότητα και αγροτικό. Επίσης , συχνά, μικρόβια που λέγονται “υπουργοί παιδείας” είναι υπέυθυνα για ασθένειες που λέγονται “εκπαιδευτικές μεταρυθμίσεις” οι οποίες πολύ εύκολα λαμβάνουν διαστάσεις επιδημίας με πρώτες ενδείξεις τις καταλήψεις και τις απεργίες και τελική κατάληξη την καθολική σήψη. Τελικά, αυτοί που καταφέρνουν πραγματικά να θεραπευθούν είναι πολύ λίγοι παρά το γεγονός ότι όλοι λαμβάνουν τελικά εξιτήριο. Οι περισσότεροι καταλήγουν να είναι χρόνια πάσχοντες ή κατά φαντασίαν υγιείς. Καλή θεραπεία σε όλους!
to be continued (?)
Παιδιά δεν έχω και δεν σχεδιάζω να αποκτήσω σύντομα. Παρόλα αυτά, συχνά σκέφτομαι διάφορα υποθετικά σενάρια ώστε να είμαι προετοιμασμένος για να αντιμετωπίσω την ανατροφή τους, και να προλάβω τα χειρότερα.
Αν το παιδί μου, το σπλάχνο μου, έρθει και μου πεί “Μπαμπά, θέλω να γίνω αθλητής” δεν θα τα βάψω αμέσως μαύρα. Θα του πώ κι εγώ “Παιδί μου, στην Ελλάδα, οι περισσότεροι πετυχημένοι αθλητές εκτός ότι ντοπάρονται με ένα σωρό ουσίες και πεθαίνουν από καρδιακές παθήσεις είναι και χαζοί, οι πιο πολλοί δεν ξέρουν σχεδόν τίποτα εκτός από το άθλημα τους και δεν τους ενδιαφέρει να μάθουν και τίποτα, συχνά δεν μπορούν καν να μιλήσουν, δες τον Γιάννη Γκούμα, γίνε απλά σκέτος ναρκομανής καλύτερα. Αν όμως εσύ αποφασίσεις να γίνεις αθλητής φρόντισε να γίνεις ο καλύτερος στο σπορ σου μπας και τα κονομήσεις ή μπας και γίνεις πολιτικός και τα κονομήσεις πάλι”.
Αν το παιδί μου, το σπλάχνο μου, έρθει και μου πεί “Μπαμπά, θέλω να γίνω καλλιτέχνης” δεν θα τα βάψω αμέσως μαύρα. Θα του πώ κι εγώ “Παιδί μου, στην Ελλάδα, οι περισσότεροι πετυχημένοι καλλιτέχνες εκτός ότι τον παίρνουν και κάνουν κόκα με αποτέλεσμα να πεθαίνουν από καρδιακές παθήσεις είναι και χαζοί και παπαρολόγοι, οι πιο πολλοί είναι μεγάλοι παπατζήδες, καιροσκόποι και κερδοσκόποι, δες τον Καρβέλα και τον Λαζόπουλο, γίνε απλά σκέτος ναρκομανής ή πούστης καλύτερα, ή έστω αθλητής. Αν όμως εσύ αποφασίσεις να γίνεις καλλιτέχνης φρόντισε να γίνεις ο πιο μεγάλος παπαρολόγος και παπατζής μπας και τα κονομήσεις ή μπας και γίνεις πολιτικός και τα κονομήσεις πάλι“.
Αν το παιδί μου, το σπλάχνο μου, έρθει και μου πεί “Μπαμπά, θέλω να γίνω πολιτικός” δεν θα τα βάψω αμέσως μαύρα. Θα του πώ κι εγώ “Παιδί μου, στην Ελλάδα, οι περισσότεροι πετυχημένοι πολιτικοί εκτός ότι είναι διεφθερμένοι και πίνουν το αίμα του λαουτζίκου είναι και αγάμητοι, οι πιο πολλοί είναι τόσο στερημένοι που όταν φτάσουν να έχουν αρκετή εξουσία ώστε, παρά τα περιττά κιλά τους, να μπορούν γαμάνε τις υφιστάμενες τους είναι πολύ αργά για να το χαρούν και έχουν πολλά να διακινδυνεύσουν, δες τον Ζαχόπουλο, γίνε απλά μαφιόζος καλύτερα, ή έστω καλλιτέχνης ή αθλητής. Αν όμως εσύ αποφασίσεις να γίνεις πολιτικός φρόντισε να γίνεις ο καλύτερος μπας και γίνεις υπουργός πολιτισμού, να διοικείς καλλιτέχνες κι αθλητές, και να τα κονομήσεις χοντρά“.
Αν το παιδί μου, το σπλάχνο μου, έρθει και μου πεί “Μπαμπά, θέλω να γίνω δημοσιογράφος” τότε θα τα βάψω αμέσως μαύρα και θα το αποκληρώσω.
Έβαλα το μπουφάν μου και κοίταξα από το μικρό παράθυρο του ανεμόμυλου. Τα στάσιμα νερά στο παρακείμενο κανάλι έχουν παγώσει. Μέρες τώρα το πρωινό φως με ξεγελάει και νομίζω ότι έξω κάνει ζέστη, ο ήλιος είναι τόσο χαμηλά και πλάγια που φωτίζει κάτω από τα σύννεφα. Είναι αυτό το γωνιακό φως που απεικονίζει στους πίνακές του ο Vermeer. Σκέφτηκα ότι το φως ταίριαζε απόλυτα με την τελετουργία του αρμέγματος για την οποία ετοιμαζόμουν, άλλωστε ο Vermeer φιλοτέχνησε την διάσημη “γαλατού”. Κατέβηκα την απότομη σκάλα και κάνοντας θόρυβο άνοιξα την πόρτα. Ο Anthony είχε ήδη ξυπνήσει και μαζί με τον Σπυράκο τάιζαν τα ζώα. Με είδαν και μου έκαναν νόημα από μακριά να πάω να τους βοηθήσω να ελέγξουν τις ζωοτροφές που μόλις είχε στείλει ο Domino.
Πήρα μια βαθιά ανάσα και άφησα τον παγωμένο Ολλανδικό αέρα να ποτίσει τα πενυμόνια μου με την αλμύρα της θάλασσας και τις μυρωδιές της φάρμας. Η εκπνοή γέμισε τον αέρα με ένα μείγμα βρομερών υδρατμών και αναμνήσεων. Άναψα ένα τσιγάρο (δεν καπνίζω αλλα μου αρέσει γιατί δραματοποιεί τη σκηνή, άλλωστε κάθε cowboy είναι υποχρεωμένος από τον νόμο να κουβαλάει στην τσέπη του ένα πακέτο Marlboro) και ρούφηξα τον καπνό του σαν να ήταν η τελευταία μου ανάσα πριν μια μεγάλη βουτιά, το φίλτρο του έγινε το φίλτρο μου.
Σκέφτηκα την Ελλάδα, την χώρα που δεν χρειάζεται να καπνίσεις για να πεθάνεις από καρκίνο των πνευμόνων, αρκεί μια βαθιά ανάσα κι ένα μήλο την ημέρα. Η ανάσα για να κατακαθίσουν όλα τα αδρανή της ατμόσφαιρας στα πλεμόνια σου και το μήλο για να κάνεις τον γιατρό σου πέρα και να μην πηγαίνεις για check up.
Αναχωρώ για γιορτές στη χώρα που λέγεται Ελλάδα την Παρασκευή με πτήση της Ολυμπιακής, αν έχω φτάσει πριν την Κυριακή θα σας ενημερώσω.
Οι ερωτήσεις διαμορφώνονταν ελεύθερα γιατί ήταν μάλλον από αυτά τα παιχνίδια που παίζεις, όχι μόνο για να γελάσεις, αλλά και για να γνωρίσεις τον άλλο… Εγώ για να χαλαρώσω το κλίμα την ρώτησα “αν ήσουν σούπερ ήρωας ποιός θα ήθελες να είσαι;” και ήλπιζα σε μια ερώτηση παρόμοιας ελαφρύτητας… Η ερώτηση όμως που μου έσκασε ήταν: “Ποιό ειναι το μεγαλύτερο σου όνειρο;”
-Παύση της σκηνής-
Μερικές φορές γουστάρω αυτούς τους τυπάδες με τα prefab (προκάτ στα ελληνικά) όνειρα, με τις χιλιοειπωμένες ατάκες που δεν αισθάνονται καμία υποχρέωση οι λέξεις τους να συμπλέουν με το είναι τους γιατί δεν το ξέρουν και δεν έψαξαν ποτέ για να το βρουν. Και επειδή έχω την τάση να λέω αυτό που νομίζω χωρίς ενδοιασμό και μετά να μετανοιώνω γιατί κάποιος ή κάποια δεν το αντέχει, σκέφτομαι συχνά ότι θα ήθελα πάρα πολύ να είμαι αφελής και όμορφος, και όχι έξυπνος και όμορφος όπως τώρα!
-Συνέχεια-
Φτού… Τι να απαντήσω τώρα; Απαντάς σαν άντρας που πρέπει να δείξει τι θέλει ή κατεβάζεις το βλέμμα και λες ειλικρινά “δεν υπάρχουν όνειρα γλυκιά μου”….
Αν θέλετε απαντήστε στην ερώτηση της με comment… ίσως βοηθήσετε την κατάσταση!
Η απόσταση ως γνωστόν είναι μέγεθος σχετικό και όχι απόλυτο, πράγμα που διατύπωσε για πρώτη φορά ο Albert Einstein αλλά όπως σε όλες τις περιπτώσεις που κάποιος Εβραίος βρίσκεται αναμεμειγμένος έτσι και σε αυτήν μπορούμε να μιλάμε ξεκάθαρα για συνωμοσία*. Είναι προφανές ότι ο Έλληνας γνώριζε τις ιδιότητες του χωροχρόνου και συνεπώς του μεγέθους που λέγεται απόσταση πολύ πριν την διατύπωση της θεωρίας της σχετικότητας.
Ο Έλληνας λοιπόν είναι από τους πρώτους που χρησιμοποίησαν σχετικές και όχι απόλυτες μονάδες στην μέτρηση της απόστασης. Χαρακτηριστικά αναφέρω τις παρακάτω πιθανές απαντήσεις στην ερώτηση “πόσο είναι από εδώ μέχρι το Παγκράτι;”
α) “Δυο τσιγάρα δρόμος”, η απόσταση σε αυτήν την περίπτωση είναι άκρως ανθυγιεινή και ευθέως ανάλογη της πιθανότητας να πάθει κάποιος καρκίνο. Αυτό που εκκρεμεί και δν έχει απαντηθεί ακόμα είναι το πόσα μέτρα είναι ένα τσιγάρο.
β) “Τρεις στάσεις”, σε αυτήν την περίπτωση δεν κατάλαβα ποτέ αν αυτό σημαίνει ότι μεσολαβούν τρεις στάσεις και πρέπει να κατέβω στην τέταρτη ή αν μεσολαβούν δύο στάσεις και κατεβαίνω στην τρίτη, σε κάθε περίπτωση πάντως η συγκεκριμένη απάντηση αφήνει πολλά σεξουαλικά υπονοούμενα.
γ) “5 Ευρώ φιλαράκι”, το πρόβλημα εδώ είναι ότι η μέτρηση δεν ξεκινάει από το μηδέν και η απόσταση όσες φορές κι αν κάνεις τη διαδρομή δεν είναι ποτέ η ίδια γιατί η διαδρομή δεν είναι ίδια. Φημολογείται ότι όπως ο Newton ανακάλυψε την βαρύτητα όταν ένα μήλο έπεσε στο κεφάλι του, έτσι και ο Einstein εμπνεύστηκε τη θεωρία της σχετικότητας μέσα σε ένα ταξί.
δ) “Δυο βήματα είναι”, όσο κι αν ακούγεται παράδοξο τα βήματα δεν συγγενεύουν με τα πόδια ή τις παλάμες που είναι επίσης μονάδες μέτρησης. Η έκφραση χρησιμοποιείται μεταφορικά για να δηλώσει οτι η απόσταση δεν είναι ιδιαίτερα μεγάλη, βέβαια η πραγματική απόσταση είναι δυνατόν να ποικίλει από 10 μέχρι 10000 βήματα γεγονός που σημαίνει ότι από το σαλόνι μέχρι την κουζίνα είναι δυο βήματα, όπως ακριβώς και από την Ομόνοια στο Σύνταγμα. Παρά το ότι στη γκάμα των αποστάσεων της κατηγορίας των “δύο βημάτων” θα βρει κανείς ένα μεγάλο εύρος πιθανών αποκλίσεων , στις μέρες μας παγκοσμίου φήμης επιστήμονες ερίζουν για το πιο μέγεθος είναι μεγαλύτερο, το “δυο βήματα” ή το “δύο τσιγάρα”.
ε) “Στου διαόλου τη μάνα”, η συγκεκριμένη έκφραση χρησιμοποιείται για να ορίσει μια πολύ μεγάλη απόσταση και περιλαμβάνει και αυτή μια πολύ μεγάλη γκάμα αποστάσεων οι οποίες μπορεί να είναι μεγαλύτερες αλλά και μικρότερες από την απόσταση μέχρι την “Κούλουρη”, δηλαδή την Σαλαμίνα η οποία στα χρόνια της γιαγιάς μου ήταν το πιο μακρινό μέρος του κόσμου γεγονός που σημαίνει ότι ακόμα κι αν έχαναν οι τσουτσουναράδες Έλληνες τη ναυμαχία με τους Πέρσες δεν έτρεχε κάστανο.
στ) “Τρία στενά πιο κάτω”, Τα στενά μπορεί να είναι από ένα μέχρι τρία, κανείς δεν θα πει “στο τέταρτο στενό δεξιά” και αν το κάνει είναι μάλλον επικίνδυνος γιατί αυτό που λέω εδώ είναι κανόνας και με τους κανόνες δεν παίζουμε. Από τρία στενά και πάνω οι αποστάσεις μετριούνται σε φανάρια, π.χ. “στο δεύτερο φανάρι δεξιά”. Επίσης, πολύ σπάνια κάποιος θα πει “στο πρώτο στενό δεξιά” καθώς έχει επικρατήσει σαν σύμβαση επικοινωνίας να λέμε “στην άλλη γωνία δεξιά” ή σκέτο “δεξιά στην γωνία”. Τέλος, σε όλα τα προηγούμενα η πιθανότητα να ακούσει κανείς αντί για την λέξη “δεξιά”, την λέξη “αριστερά” ισούται με το άθροισμα των ποσοστών Κ.Κ.Ε. και ΣΥ.ΡΙΖ.Α. στις τελευταίες εκλογές.
Αδιευκρίνιστο παραμένει το αν οι μονάδα μέτρησης επιφάνειας με βάση τα βήματα μπορεί να είναι οι τετραγωνικές πατούσες, και για τον όγκο με βάση τα τσιγάρα το πακέτο και η κούτα, στην δεύτερη περίπτωση δεν ξέρουμε τι συμβαίνει αν κάποιος κάνει στριφτό ή κασετίνα…
*Sorry guys, δεν χάλασα ξαφνικά αλλά πρέπει να γράφω καμιά μαλακία τέτοιου τύπου γιατί το κοινό μου έχει αρχίσει να στρέφεται προς την άκρα δεξιά, με keywords “Λιακόπουλος“,”Ελοχίμ” (αυτή τη μαλακία την έγραψε κάποιος σε comment) και “Καρατζαφέρης” με βρίσκουν πλέον στο google, πρέπει να στηρίξω κι εγώ το traffic μου. Επιπλέον, τώρα που το ΛΑΟΣ είναι στη βουλή πρέπει να παίρνουμε κι εμείς οι κουλ τύποι τα μέτρα μας γιατί ποτέ δεν ξέρεις.
Είδα το debate στον ΣΚΑΙ και μετά κόπηκε το internet (Ζητώ συγνώμη απ’οσους φίλους άφησαν comment και περίμεναν moderation). Έτσι, προφανώς όλες αυτές τις ημέρες δεν διάβασα κανένα blog, δεν είδα καμία συνέντευξη, δεν έχω δει πρωτοσέλιδα εφημερίδων και γενικά έμεινα έξω από το τσουνάμι της ενημέρωσης. Επιπλέον αντί να γράψω στο καπάκι, έδωσα στον εαυτό μου αυτό που ονομάζει ο φίλος μου ο Γιάννης «χρόνο αντίδρασης» (εγώ θα έλεγα ανάδρασης) ώστε να ωριμάσει λίγο η σκέψη μέσα μου και να μην βγάλω βιαστικά συμπεράσματα. Η σκέψη όχι για το τι θα ψηφίσω αλλά για το τι πρέπει να ειπωθεί ως απολογισμός των λεχθέντων.
Προσωπικά θεωρώ ότι όποιος περίμενε το debate για να αποφασίσει τι θα ψηφίσει είναι είτε πολιτικά αναλφάβητος είτε πολιτικά ακροτηριασμένος (δεν λέω ιδεολογικά ευνούχος, έστω ότι αυτό δεν υπάρχει πλέον). Το debate είναι κάτι σαν αυτό που ένας άλλος φίλος μου ονομάζει σκέψεις του «ασανσέρ» ή του «κλιμακοστασίου». Είναι οι σκέψεις τις οποίες κάνει κανείς φεύγοντας μετά από μια σοβαρή διαφωνία ή έναν καυγά και πάντα είναι του τύπου, «έπρεπε να του είχα πει αυτό», «έπρεπε να του είχα πει εκείνο», «αν του έλεγα το άλλο θα τον έβαζε στη θέση του» κλπ. Τέτοιες σκέψεις ήταν αυτές στο debate μόνο που έγιναν φωναχτά και από κάποιους προετοιμάζονταν καιρό. Σκέψεις αποσπασματικές και με χρονοκαθυστέρηση που τις έκανε να φαίνονται ακόμα πιο αποσπασματικές. Λίγα επιχειρήματα, πολλά συνθήματα. Το παρακολούθησα όμως μέχρι τέλους με τον μαζοχισμό αυτού που αγοράζει αθλητική εφημερίδα τον δεκαπενταύγουστο με την ελπίδα ότι έχει γίνει η σούπερ μεταγραφή που θα κάνει τη διαφορά αλλά πάντα καταλήγει να διαβάζει τα της προετοιμασίας και τις υποσχέσεις των παικτών για τίτλο. Όμως το παιχνίδι έχει ήδη παιχτεί τους προηγούμενους μήνες και με το debate είναι απλά σαν το ματς να πήγε στην παράταση. Αγωνιστικά το ματς το είδα ως εξής:
Ο Καραμανλής σε ρόλο τερματοφύλακα μάταια πάσχιζε κουνώντας συνεχώς τα χέρια του να αποκρούσει τα όσα του χρέωσαν όλοι οι υπόλοιποι και να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα αυτογκόλ που ο ίδιος και η κυβέρνηση του έβαλαν προ κενής εστίας. Βέβαια, εδώ που τα λέμε, ούτε ο Rene Higuita (video) θα τα κατάφερνε αν ήταν στη θέση του Κωστάκη.
Ο Παπανδρέου από την άλλη έκανε ζέσταμα στο ρελαντί περιμένοντας με υπομονή μήπως και μπει αλλαγή στη θέση του τερματοφύλακα Κωστάκη. Που και που έλεγε χαμηλόφωνα και ευγενικά στον προπονητή, «να παίξω;» χωρίς να παίρνει απάντηση. Παρόλα αυτά επιχείρησε μερικά εύστοχα αλλά χλιαρά σουτ, πάντα από τον πάγκο.
Η Παπαρήγα σε ρόλο αριστερού μπακ αλλά πολύ πίσω, σχεδόν έξω από το γήπεδο, δεν σταμάτησε να πάνε να παίξουνε σε άλλο γήπεδο, με τετράγωνη μπάλα και με άλλους κανονισμούς σύμφωνα με τους οποίους θα έχει εκείνη ρόλο διατητή ώστε να μπορεί να αποβάλει όποιον θέλει με κόκκινη κάρτα με πρώτο και καλύτερο τον Αλαβάνο. Για λόγους αρχής ότι πάσα της δώθηκε την πέταξε άουτ.
Ο Αλαβάνος σε ρόλο φιλότιμου αριστερού χαφ γκρίνιαζε γιατί παρόλο που δεν έιναι ατομιστής και έχει καλή σέντρα, δεν του δίνουν πάσες και δεν τρέχουν να προλάβουν τις δικές του που ομολογουμένως είναι λίγο δυνατές. Επιχείρησε μερικές κούρσες προς την μεγάλη περιοχή αλλά όταν είδε ότι δεν έχει βοήθειες από το αριστερό του μπακ (Παπαρήγα) οπισοχώρησε για να καλύψει τα νώτα του και περιορίστηκε στο να εκτελεί τα φάουλ και τα στημένα με καλές προϋποθέσεις αλλά χωρίς να βάλει γκολ.
Ο Καρατζαφέρης, στην άλλη πλευρά, στο δεξιό άκρο των χαφ, μπέρδευε συχνά την θέση του βγαίνοντας να επιτεθεί από αριστερά καθώς παρότι δεξιοπόδαρος νομίζει ότι διαθέτει καλό αριστερό πόδι και ως παλιά καραβάνα των γηπέδων ξέρει ότι ένα καλό αριστερό σουτ εντυπωσιάζει την εξέδρα και αιφνιδιάζει τον αντίπαλο. Επιχείρησε μερικά αδύναμα αλλά στοχευμένα σουτ και έπεφτε συχνά μόνος του για να πάρει πέναλτι χωρί.
Ο Παπαθεμελής ήταν σαν να μην μπήκε ποτέ στο παιχνίδι. Αν και μάλλον θα ήταν καλύτερος σαν δεξί μπακ, ο ίδιος προσπάθησε να παίξει σε ρόλο αμυντικού χαφ γιατί του αρέσει η θέση και να μη βγαίνει πολύ στα δεξιά. Το μεγαλύτερο μέρος του παιχνιδιού το πέρασε προσπαθώντας αρχικά να βρει τα πατήματα του στο γήπεδο και στην συνέχεια να αμυνθεί.
Το αποτέλεσμα του debate για εμένα έχει τόση σημασία όσο και αυτό του τραγικού τελικού του Χέιζελ.
- Τα μάτια σου 14… Να πιάσουμε τους τρομοκράτες! Ψάχνε..
- Ποιούς τρομοκράτες Υπουργέ;
- Σσσστ, μίλα χαμηλόφωνα… Αυτούς που κρύβονται…
- Που κρύβονται;
- Άμα ήξερα που κρύβονται θα σου έλεγα να ψάξεις;
- Χμ, σωστά… αλλά γιατί κρύβονται;
- Αφού βάζουν τις φωτιές στα δάση ρε χαμένε…
- Και που το ξέρουμε εμείς ότι αυτοί τις βάζουν;
- Ανόητε, αν δεν τις βάζουν αυτοί τότε γιατί κρύβονται;
- Σωστά, αλλά εμείς που ξέρουμε ότι κρύβονται;
- Εχεις δει κανένα τρομοκράτη αυτές τις μέρες;
- Όχι…
- ΕΕΕΕ… Είδες τι καλά που κρύβονται!… Σκάσε και ψάχνε!…
- Τι έχετε;
- Έχω “καούρες” γιατρέ μου
- Γδυθείτε κυρία μου και σκύψτε…
- Κι εσείς γιατρέ να με απαυτώσετε θέλετε;
- Όχι κυρία μου, να σας εξετάσω…
- Γιατρέ πιο απαλά… με πονάει η κολονοσκόπηση
- Σας πονάει; Περίεργο… ειδικά με τέτοια χαλάρωση του σφιχτήρος… Μαρία, βάλε λίγο ξυλοκαϊνη στην κυρία.. Για να δούμε! Χμ… Εργάζεσται νύχτα ε;
- Κυρίως!
- Φαίνεται…
- Γιατρέ γιατί δεν μιλάτε, τι έχω;
- Λυπάμαι κυρία μου, έχετε Πολύδωρα.
- Πολύποδα; Τι είναι αυτό;
- Όχι πολύποδα, Πολύδωρα και μάλιστα Βύρωνα…
- Τί δηλαδή μικρόβιο;
- Όχι χειρότερα, ο Πολύδωρας είναι όγκος, κάτι σαν τον πολύποδα, αλλά κακοήθης
- Αφήστε τα επιστημονικά και πείτε μου ξεκάθαρα… Έχω καρκίνο;
- Λυπάμαι… Ναι
- Ω Θεέ μου πως μου συνέβη αυτό;
- Χρόνια κακή διατροφή και κακή σεξουαλική ζωή, δεν έπρεπε να τρώτε κουτόχωρτο, να αυνανίζεστε και να δίνετε κώλο.
- Και τώρα Γιατρέ μου; Θεραπεύεται Γιατρέ; Θα γίνω καλά;
- Είστε τυχερή κυρία μου. Αν και είστε σε προχωρημένο στάδιο υπάρχει θεραπεία, μόνο που η λίστα αναμονής είναι μεγάλη και θα πρέπει να περιμένετε λίγο για την επέμβαση.
- Πόσο;
- Κανονικά 4 χρόνια αλλά θα κάνουμε μια εξαίρεση για εσάς, θα σας κλείσω χειρουργείο για τις 16 Σεπτεμβρίου…
Βλέπετε το αρχείο της κατηγορίας Μυθοπλασίες.
 | harisheiz στο Που είναι η Χρυσ… |
 | omadeon στο Που είναι η Χρυσ… |
 | aerosol στο Που είναι η Χρυσ… |
 | tassadar στο Που είναι η Χρυσ… |
| harisheiz στο Που είναι η Χρυσ… |
