Blogοπαίχνιδο, 5 + και 5 -

Τα blogοπαίχνιδα είναι από τα όμορφα πράγματα στην blogόσφαιρα και στο συγκεκριμένο με κάλεσε ο Παράφωνος και επειδή μου άρεσε σαν concept και δεν έχω τι άλλο να γράψω αυτές τις μέρες ανταποκρίνομαι σχεδόν άμεσα! 5 πράγματα που μου αρέσουν και 5 που δεν μου αρέσουν…

Μου αρέσουν,

1. (Το εσύ) Οι άνθρωποι που δεν βασίζονται σε αυτό που έχουν κεκτημένο είτε το κέρδισαν είτε τους χαρίστηκε. Γι’ αυτό οι όμορφες γυναίκες είναι πραγματικά ωραίες όταν η ομορφιά δεν είναι το μοναδικό ενδιαφέρον πράγμα πάνω τους, όταν δεν επενδύουν αποκλειστικά σε αυτή.

2. (Το εγώ) Η αυτονομία και η αναζήτηση της, έξω από τα κεκτημένα.

3. (Το αυτό) Τα μεγάλα παράθυρα με θέα, όπως αυτό που έχω απέναντι μου, το βλέπω να στέκεται σταθερό και ταυτόχρονα να αλλάζει από χειμώνα σε καλοκαίρι και ξανά σε χειμώνα και ξανά… ξανά… ξανά…

4. (Το χθες) Οι έξυπνες ιστορίες, όπως αυτές που συναντά κανείς στην τέχνη, στην αρχιτεκτονική, στην μουσική, στο θέατρο, στην φιλοσοφία και στην ίδια την ιστορία όλων αυτών των ιστοριών οι οποίες συχνά δεν αναφέρονται παρά σε μανίες που όταν είναι αβλαβείς και όταν προέρχονται από έξυπνους ανθρώπους που ξέρουν να τις δικαιολογούν ή να τις βιώνουν τόσο έντονα που να σε συμπαρασύρουν, είναι γοητευτικές.

5. (Το αύριο) Η προσδοκία, όχι για το κοινώς εννοούμενο μέλλον, αλλά για το άλλο, το μαγικό και το ονειρικό.

Δεν μου αρέσουν,

1. (Το εσύ) Οι φασίστες κάθε είδους που δεν έμαθαν να δέχονται το άλλο. Ηλίθια ετεροπροσδιορισμένα γουρούνια που όταν αποκτούν δύναμη βγάζουν το άχτι τους.

2. (Το εγώ) Τα μανιφέστα και οι αλήθειες κάθε είδους που εναγωνίως προσπαθώ να απορρίψω και να βγάλω από το κεφάλι μου.

3. (Το αυτό) Τα σύμβολα κάθε είδους γιατί είναι στατικά, πομπώδη και συμμετρικά αλλά τελικά ασύμμετρα ως προς την κατανομή της ελευθερίας.

4. (Το χθες) Η διπολική σκέψη χωρίς αποχρώσεις που κατατάσσει και κατηγοριοποιεί αβίαστα με ποσοτικά και όχι με ποιοτικά κριτήρια. 1, 2, 3… α, β, γ… κοκ

5.  (Το αύριο) Η απουσία πολλαπλότητας και συνέχειας, η ελαφρύτητα και η μουρμούρα, η αβαθής επιφάνεια που τεντώνεται, τσαλακώνεται, διπλώνεται και ξεδιπλώνεται αλλά πάντα παραμένει επιφάνεια, χωρίς βάθος.

Παρουσίαση τέλος

Η wordpress μας έχει γαμήσει τελευταία, το ίντερνετ στο σπίτι κολλάει συνέχεια, οι Πολωνοί από πάνω κοπανάνε κάτι ή κάνουν σεξ για 30 δευτερόλεπτα με διαλείμματα 15 δευτερολέπτων, το ζεστό νερό στο ντους μια έρχεται μια δεν έρχεται με αποτέλεσμα είτε να σε καίει είτε να σε παγώνει, τα λεωφορεία έχουν απεργία και το τρένο που περίμενα εχθές για να πάω στην παρουσίαση όταν έφτασε σταμάτησε και δεν έπαιρνε μπρος. Τελικά πήρα το επόμενο και έφτασα στο Delft όπου παρουσίασα την διπλωματική μου λιγότερο καλά από όσο μπορούσα αλλά αρκετά καλά ώστε να μου δώσουν καλές κριτικές και να μου επιτρέψουν να αποφοιτήσω περί το τέλος του Ιουνίου. Μέχρι τότε πρέπει να ολοκληρώσω το κείμενο μου ή καλύτερα να δομήσω το χάος των ήδη γραμμένων πολλαπλών κειμένων μου που βρίσκονται μπερδεμένα σε διάφορα format που απαρτίζονται, από κόλλες Α3, αρχεία στον υπολογιστή, σημειώσεις ιδεών σε τετράδια, σε ευχετήριες κάρτες, σε χαρτοπετσέτες και σε χαρτάκια κάθε είδους. Συχνά έγραφα και στο χέρι μου αλλά τελευταία το έκοψα… Όχι το χέρι μου, εννοώ ότι έκοψα το να γράφω σε αυτό… Αυτά για σήμερα, αύριο έχει άλλα!

Quiz: Γιατί το τρένο ή το λεωφορείο αργεί όποτε βιάζομαι; Γιατί όποτε υπάρχει πιθανότητα κάτι να πάει στραβά θα παει; Και γιατί αυτή η πιθανότητα πολλαπλασιάζεται σε κρίσημες στιγμές; Να το πω αλλιώς, η πιθανότητα να αργήσει το τρένο είναι ευθέως ανάλογη της κρισιμότητας του ραντεβού!

Πανελλήνιες και άλλες παιδικές ασθένειες (Summer mix 2008)

Πέρυσι έγραψα σε τρεις φάσεις το “Πανελλήνιες και άλλες παιδικές ασθένειες”. Λόγω των ημερών, λόγω της κατάστασης στα πανεπιστήμια και επειδή έχω δουλειές αυτές τις μέρες το επαναδημοσιεύω (υπό μορφή ημερολογίου) γιατί είναι ένα από τα αγαπημένα μου sequels αυτού του blog (το μοναδικό) το οποίο, ένα χρόνο μετά, το βρίσκω επίκαιρο και είμαι βέβαιος ότι και δέκα χρόνια μετά επίκαιρο θα είναι γιατί στην Ελλάδα δεν αλλάζει τίποτα, ελπίζω να διαψευσθώ. Καλή επιτυχία σε όλους τους πιτσιρικάδες που Πανελληνιάζονται… Διαβάστε το κείμενο σαν να διαβάζετε ημερολόγιο καθώς τα τρία Parts γράφτηκαν σε διαφορετικές χρονικές στιγμές.

Part 1

Μάιος 25, 2007

Ώρες ώρες συνειδητοποιώ ότι έχω ξεχάσει τι παίζει στην Ελλάδα και ακόμα καλύτερα ότι έχω καταφέρει να απωθήσω αρνητικές καταστάσεις και σκέψεις που μου πλάκωναν το στήθος στο παρελθόν. Η άρνηση μου δε είναι τόσο μεγάλη για κάποια πράγματα που έχω διαγράψει εντελώς τις λέξεις που τα θύμιζαν από το μυαλό μου, τις έχω ξεχάσει. “You name it therefore it exists” μου είπε ένας καθηγητής εδώ και τώρα συνειδητοποιώ ότι αντίστοιχα κάτι όταν παύει να υπάρχει, χάνεται και το όνομα του… Κατά λάθος έπεσα στο Post της X-Psilikatzous σήμερα και διάβασα αυτή τη μακρινή και τόσο τρομακτική λέξη που είχα ξεχάσει… “Πανελλήνιες”… Κι άρχισα να μονολογώ:

“Ρε συ τι είναι αυτό, τι σημαίνει;” μου είπα, “το έπαθα κι εγώ αυτό νομίζω κάποτε… Κοίτα να δεις που είναι κάτι σαν την ανεμοβλογιά, κανένα παιδάκι δεν το γουστάρει αλλά όλοι οι γονείς θέλουν τα παιδιά τους να το περάσουν”… “ναι ναι κάτι τέτοιο, θυμάμαι… και τα πλακώνουν τα παιδιά στις ενέσεις και τα φάρμακα για να το αντέξουν γιατί είναι ένα κακό που πρέπει να το περάσουν οπωσδήποτε και μετά μαγικά οδηγεί στην κάθαρση (όπως και κάθε τραγωδία κατά Αριστοτέλη). Επίσης συνήθως κανείς δεν σε επισκέπτεται εκτός από γονείς και γιατρούς και καμιά φορά συμπάσχοντες για να δουν τι κάνεις κι αν είσαι καλύτερα από αυτούς… Και φυσικά δεν επιτρέπεται να βγεις έξω για να μην επιδεινωθεί η κατάσταση σου. Το κακό είναι ότι είναι κολλητική ασθένεια και όπως οι πρισσότερες κολλάει στην ανάρρωση και μάλιστα μαζικά και μια φορά το χρόνο… Όταν εσύ το περνάς κάποιοι άλλοι το κολλάνε και πρέπει να περιμένουν το επόμενο καλοκαίρι για να το περάσουν κι αυτοί και να το κολλήσουν κάποιοι άλλοι και μπλα μπλα μπλα… Βέβαια κι αυτοί που το περνάνε δεν την βγάζουν πάντα καθαρή, όλο και κάποιο κουσούρι τους αφήνει… Σπυράκια που οι δερματολόγοι ονομάζουν ακμή και όλοι εμείς οι υπόλοιποι γκαυλόσπυρα, περιττά κιλά κυρίως στα κορίτσια (κώλο που λέμε και συνήθως δεν εξαφανίζεται ποτέ μετά την ασθένεια), αυξημένη μυωπία, ποικίλα ψυχολογικά προβλήματα και το χειρότερο υπερέπαρση σε κάποια μαλακισμένα που ανάρρωσαν πρώτα και άριστα και βγαίνουν στον Ευαγγελάτο για να πουν στους υπόλοιπους πως τα κατάφεραν για να κάνουν το ίδιο. Οι γονείς που τα παρακολουθούν όλα αυτά  είναι ικανοί και νερό του Καματερού να ποτίσουν τα παιδιά τους αν το ακούσουν στην TV. Τελικά όλοι, αναρρώσαντες και μη, συνεχίζουν τη ζωή τους μέχρι να τους βρει η επόμενη ασθένεια η οποία δεν είναι απίθανο να είναι χρόνια.”

Καλή επιτυχία σε όλους τους ασθενείς και μη μασάτε αν δεν αναρρώσετε, όλοι άρρωστοι είμαστε, αν και νομίζω ότι οι πανελλήνιες είναι ασθένεια απόλυτα ιάσιμη και μάλιστα χωρίς φαρμακευτική αγωγή!

Part 2

Ιούνιος 23, 2007

Την Πέμπτη ανακοινώθηκαν οι βαθμοί των πανελληνίων και από την παρούσα απόσταση μπορώ να δω την κατάσταση που επικρατεί αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα, να τη μυρίσω, να τη γευτώ και να την κοροϊδέψω. Είναι αυτές οι μέρες που οι τίτλοι ειδήσεων παίζουν σκηνές από λύκεια με ευτυχείς μαμάδες και μαθητούδια που πέρασαν στην πρώτη τους επιλογή… “Εγώ έβαλα νομική πρώτη επιλογή και με τους βαθμόύς που έχω περνάω νομική στην Αθήνα (γελάκια) μπλα μπλα”… Σεβαστή η χαρά και κατανοητή, κι εγώ το ίδιο ένοιωθα, χαρούμενος και επιτυχημένος (για μια μέρα μόνο, την επομένη ο σεισμός του ‘99 μου τα χάλασε όλα)  αλλά όπως είπα πιο πάνω πλέον έχω την απαραίτητη απόσταση ώστε να δω όλο το έυρος της παρούσας παρανοϊκής κατάστασης.

Τίποτα δεν τελείωσε, κατανοώ απόλυτα το συναίσθημα της κάθαρσης και της ανάγκης επιβράβευσης αλλά τώρα αρχίζουν όλα και μάλιστα σχεδόν από την αρχή. Επίσης τίποτα δεν χάθηκε και όσοι βλέπουν τις πανελλήνιες και τα πεναπιστήμια σαν την μόνη καλή πηγή ευκαιριών κάνουν τραγικό λάθος και στο “μόνη” και στο “καλή”. Είναι λίγες οι σχολές στην Ελλάδα που είναι ικανές να καλλιεργήσουν όνειρα και ακόμα λιγότερες αυτές που μπορούν να τα στεγάσουν και να ικανοποιήσουν την ανάγκη για ουσιαστική γνώση. Μόνοι μας γινόμαστε έχοντας καμιά φορά τη βοήθεια λίγων φωτεινών ανθρώπων καθηγητών… Το είπα και στη μάνα μου όταν ορκίστηκα “Αυτοδίδακτος είμαι και ας πλήρωνες εσύ τόσα χρόνια για να σπουδάζω στη Θεσσαλονίκη!”

Σε παλαιότερο post όταν ξεκινούσαν οι εξετάσεις πριν ένα μήνα έγραφα για τις πανελλήνιες ως παιδικές ασθένειες… Αυτές είναι οι μέρες που περνάμε από την ασθένεια στην ανάρρωση αλλά είναι μόνο για λίγο καθώς η νόσος είναι χρόνια… Οι ασθενείς αφού αποτοξινωθούν κατά τους καλοκαιρινούς μήνες θα συνεχίσουν την κούρα σε δημόσια ιδρύματα της Ελλάδας ενώ πολλοί θα μεταβούν και στο εξωτερικό ευελπιστώντας σε καλύτερη νοσηλεία που είναι όμως και πιο ακριβή και μερικές φορές αναποτελεσματική. Το ζήτημα είναι τι συμβαίνει από εδώ και πέρα. Είναι πιθανό κάποιοι να αναρρώσουν πλήρως αλλά οι περισσότεροι θα συνεχίσουν να ασθενούν καθώς τα ιδρύματα θα κάνουν τα ιατρικά λάθη που πάντα κάνουν… Κοινώς ”Η εγχείρησις πέτυχε αλλά ο ασθενής απέθανε!” (σκατά, τώρα θα κάνουν ντου στο blog και τα εθνίκια)… Τι εννοώ; Τα ιδρύματα δεν είναι η σωτηρία, υπάρχουν οι λεγόμενες ενδοπανεπιστημιακές λοιμώξεις οι οποίες είναι πολλές και ποικιλοτρόπως επικίνδυνες… ίσως πιο επικίνδυνες κι από την ίδια την ασθένεια. Δεν είναι απίθανο κανείς να καταλήξει ακρωτηριασμένος (πνευματικά) ή ακόμα χειρότερα “κατά φαντασίαν υγιής!” (πάλι πνευματικά)… Οι πλέον επιρεπείς στο δεύτερο είναι αυτοί οι “πρώτοι των πρώτων” που βγαίνουν στην TV, οι οποίοι νομίζουν ότι επειδή μπήκαν πρώτοι θα βγουν και πρώτοι… Αμ δε! Πολλοί επίσης θα είναι και εκείνοι οι οποίοι στην πορεία θα διαπιστώσουν ότι το ίδρυμα που νοσηλεύονται δεν τους παρέχει ικανή θεραπεία ώστε να αναρρώσουν ή ότι δεν ειδικεύεται στην δική τους ασθένεια και ότι χρήζουν αλλαγής ιδρύματος καθώς όταν διάλεγαν δεν ήξεραν! Σε κάθε περίπτωση πάντως, όπως και να έχει οι ασθενείς πρέπει για μεγάλο διάστημα να χρησιμοποιήσουν καθαρτικά προκειμένου να αποβάλουν όλα τα κατάλοιπα που συσσωρεύσαν κατά την μακροχρόνια παραμονή τους στο λύκειο και βαραίνουν το κεφάλι τους εμποδίζοντας τις νέες θεραπείες να δράσουν αποτελεσματικά!

Αγαπητοί επιτυχόντες, απολαύστε την εισαγωγή και παραμονή σας στο ίδρυμα, με όλα της τα στραβά έχει πλάκα…

Όσοι δεν πετύχατε μην ακούτε κανέναν, όλοι έχουν ένα comment έτοιμο και έξω έξω για τον οποιονδήποτε, ακόμα κι αν πέρασε. Μια φίλη της γιαγιάς μου με είχε ρωτήσει “περασες;” είπα “ναι”, συνέχισε εκείνη “που;” αλλά το που δεν πήγαινε σε ποιά σχολή γιατι όταν απάντησα “αρχιτεκτονική” ξαναρώτησε “που;” και όταν είπα “Θεσσαλονίκη¨και όχι “Αθήνα” κατέβασε το μάτια, πήρε ένα λυπημένο ύφος και μου είπε “ΕΕεε, δεν πειράζει” σαν να είχα αποτύχει οικτρά… Μην αφήνετε κανέναν μαλάκα να σας κάνει να νοιώθετε έτσι! Στο γραφείο που εργάστηκα στην Ελλάδα έπαιρνα 700 Euro και μαύρα, την ίδια στιγμή η πανέμορφη κομμώτρια στο ισόγειο έσκαγε με BMW και εργαζόταν τις μισές ώρες από εμένα, αυτή είχε αποτύχει στις Πανελλήνιες!

Part 3

Αύγουστος 27, 2007

Στο παρελθόν έχω αναφερθεί εκτενώς σε αυτό το blog στις Πανελλήνιες εξετάσεις με τα posts “Πανελλήνιες και άλλες παιδικές ασθένειες” Part 1 και Part 2 (με κλικ στα links μπορείτε να διαβάσετε πρώτα δύο επεισόδια). Σήμερα που ανακοινώθηκαν οι βάσεις είναι η μεγάλη στιμή για να ολοκληρωθεί η τριλογία.

Οι βάσεις μετρώνται σε μόρια και είναι σαν τον πυρετό, δείχνουν πόσο πολύ ασθένησαν οι μαθητές κατά τη διάρκεια του έτους. Έτσι, αν ασθένησαν πολύ οι βάσεις ανεβαίνουν και τα ιδρύματα εξυπηρετούν τους μαθητές με τα περισσότερα μόρια καθώς προφανώς αυτοί είναι σε πιο βαριά κατάσταση. Όταν ανακοινώνονται οι βάσεις, όπως σήμερα, οι ασθενείς μαθητές μαθαίνουν σε πιο ίδρυμα έγιναν δεκτοί και σπεύδουν να εγγραφούν και να εισαχθούν ταχέως ώστε να αρχίσει η νοσηλεία. Στην νοσηλεία έχω αναφερθεί εκτενώς στο part 2 της τριλογίας (have a look καλό είναι!) και δεν θα αποτολμήσω flashback εδώ καθώς τα flashbacks στις τριλογίες συνήθως είναι μάταια και κουραστικά (βλέπε το part 2 του Matrix). Το σημαντικό είναι ότι αυτές τις μέρες γίνεται η γνωστή παρέλαση των μαμάδων και τον επιτυχόντων ασθενών από σπίτι σε σπίτι κι από γιαγιά σε θείο για τα γνωστά κεράσματα και τις ευχές για ταχεία ανάρρωση. Μετά όλοι μαζί φορτώνουν τον ασθενή στο αυτοκίνητο μαζί με κούτες γάλατα εβαπορέ και τενεκέδες λάδι και τον ξαποστέλνουν στην πόλη που εδρεύει το ίδρυμα που τον δέχθηκε ώστε να βρει ακομοντέισιον καθώς τα ελληνικά ιδρύματα δεν συνηθίζουν να προσφέρουν άφού δεν επαρκούν οι κλίνες και τα ράντζα πράγμα που είναι φυσιολογικό και δεν προκαλεί εκπληξη σε κανέναν καθώς πρώτα πρέπει να λυθούν άλλα πιο σοβαρά προβλήματα που υπάρχουν. Ένα από αυτά είναι ο ανεπαρκής χώρος στα κυλικεία τον ιδρυμάτων στα οποίο σπεύδουν τάχιστα όσοι ασθενείς φτάνουν αργοπορημένοι και δεν βρίσκουν θέση στο αμφιθέατρο. Οι ασθενείς αυτοί ακολουθούν αυτοσχέδιες θεραπείες με δημοφιλή γιατροσόφια και αυτοσχέδια φάρμακα όπως ο φραπές και το τάβλι. Συχνά ο φραπές καταναλώνεται και εντός του αμφιθεάτρου ως συνοδευτικό διεγερτικό κατά την διάρκεια της θεραπείας. Η θεραπεία για τους ασθενείς των Πολυτεχνικών και των Ιατρικών διαρκεί παραπάνω από αυτήν στα υπόλοιπα ιδρύματα καθώς οι συγκεκριμένοι ασθενείς εκτός του ότι ασθένησαν παραπάνω και γι’αυτό είχαν πιο πολλά μόρια, γεγονός που σημαίνει ότι απαιτείται μακρά νοσηλεία, πάσχουν από επιπλέον λοιμώξεις. Οι μεν πολυτεχνίτες από την ενδοπανεπιστημιακή λοίμωξη που λέγεται κατάληψη την οποία την παθαίνεις θέλεις δεν θέλεις (άπαξ και την πάθει ένας την παθαίνουν όλοι) και οι δε ιατροί από τις λοιμώξεις που λέγονται ειδικότητα και αγροτικό. Επίσης , συχνά, μικρόβια που λέγονται “υπουργοί παιδείας” είναι υπέυθυνα για ασθένειες που λέγονται “εκπαιδευτικές μεταρυθμίσεις” οι οποίες πολύ εύκολα λαμβάνουν διαστάσεις επιδημίας με πρώτες ενδείξεις τις καταλήψεις και τις απεργίες και τελική κατάληξη την καθολική σήψη. Τελικά, αυτοί που καταφέρνουν πραγματικά να θεραπευθούν είναι πολύ λίγοι παρά το γεγονός ότι όλοι λαμβάνουν τελικά εξιτήριο. Οι περισσότεροι καταλήγουν να είναι χρόνια πάσχοντες ή κατά φαντασίαν υγιείς. Καλή θεραπεία σε όλους!

to be continued (?)

Κάηκε ολοσχερώς, συνεχίζουμε κανονικά!

Δεν συνηθίζω να γράφω για προσωπικά μου θέματα και προσπαθώ να μην δραματοποιώ τα πράγματα παραπάνω από όσο πρέπει. Όμως εχθές (δεν είμαι προληπτικός αλλά είναι γεγονός ότι ήταν Τρίτη και 13) συνέβη κάτι πολύ δυσάρεστο. Το κτίριο του τμήματος αρχιτεκτονικής του TU Delft στο οποίο πέρασα τα τελευταία 2 χρόνια κάηκε ολοσχερώς και κατέρευσε μερικώς, χωρίς ευτυχώς να υπάρξουν θύματα. Μαζί με το κτίριο, το οποίο θα κατεδαφιστεί, χάθηκαν αμέτρητες μακέτες, σχέδια, υπολογιστές, πανάκριβος εξοπλισμός, αρχειακό υλικό, η βιβλιοθήκη της σχολής και κυρίως ο κόπος και οι προσπάθειες ανθρώπων που εργάζονταν για να παράγουν γνώση.

Αιτία ήταν μια καφετίερα στον διάδρομο του 6ου ορόφου η οποία εκτός ότι έκανε πολύ κακό καφέ βραχυκύκλωσε λόγω διαρροής.

Προσωπικά δεν έχασα ερευνητικό υλικό, ή προσωπικά αντικείμενα, το μόνο που μένει να εκκρεμεί είναι μια αίτηση μου η οποία περίμενε έγκριση και προφανώς κάηκε περιμένοντας, μικρό το κακό. Όμως, ο συγκάτοικος μου ο Anthony έχασε όλα όσα υπήρχαν στο γραφείο του το οποίο ήταν από τα πρώτα σημεία του κτιρίου που κάηκαν και είναι σε κακή ψυχολογική κατάσταση όπως οι περισσότεροι εργαζόμενοι και φοιτητές.

Αυτό όμως που έχει επηρεάσει εμένα ψυχολογικά, εκτός από τα δεδομένα προβλήματα των φίλων μου, είναι ότι σε κάθε κομβική φάση της ζωής μου συμβαίνει κάτι πολύ τραγικό που δεν μου επιτρέπει να χαρώ αυτό για το οποίο έχω κοπιάσει, αυτό το οποίο έχω ονειρευτεί.

Το θετικό είναι ότι οι Ολλανδοί είναι πολύ οργανωτικοί και δεν σκοπεύουν να χάσουν χρόνο. Πιθανότατα όλα θα λειτουργήσουν κανονικά, η σχολή ήδη αναζητά νέο κτίριο και σήμερα, μόλις 24 ώρες μετά την καταστροφή, μου τηλεφώνησαν για να με ρωτήσουν αν επιθυμώ να συνεχίσω και να παρουσιάσω κανονικά την διπλωματική μου στις 29 Μαΐου όπως ήταν ήδη προγραμματισμένο πριν την φωτιά… Είπα “ναι, συνεχίζω κανονικά”.

Περιμένοντας στην ουρά…

Τον περασμένο μήνα αποφάσισα και κατέβηκα στην Ελλάδα για διακοπές, το σκηνικό ακόμα κι όταν δεν είναι απολύτως γνώριμο είναι εύκολα αναγνωρίσιμο και αναμενόμενο. Μοναδική εξαίρεση ότι κατά την άφιξη μου στο αεροδρόμιο οι τελωνειακοί με έγδυσαν ψάχνοντας για ναρκωτικά, προφανώς λόγω του ευρύτερου σάλου εκείνων των ημερών σε σχέση με παράνομες “ουσίες”.

“Έχεις να δηλώσεις τίποτα;” με ρώτησε μεταξύ άλλων ο τελωνειακός που φορούσε πολιτικά και παραμόνευε δίπλα στην έξοδο, “σαν τι;” είπα εγώ, “ε, από Ολλανδία έρχεσαι, δεν έχεις τίποτα παράνομο; Πάντως αν έχεις ξεφορτώσου το τώρα γιατί αν σε πάω για έλεγχο και βρω κάτι θα πρέπει να σε συλλάβω”. Όντας σε θέση να αναγνωρίσω τακτικές και παιχνίδια τύπου καλός μπάτσος - κακός μπάτσος, αισθάνθηκα όχι απλά ελεγχόμενος αλλά οριακά διωκόμενος. “Πάμε να με ελέγξεις” του είπα, κι αυτός απάντησε “σίγουρα δεν έχεις τίποτα;” και συνεχίζοντας τις ενοχλητικές συμβουλές να ξεφορτωθώ οτιδήποτε παράνομο έχω πριν πάμε για έλεγχο φτάσαμε σε μια πόρτα, την ξεκλείδωσε, μου άνοιξε την βαλίτσα και έκανε ότι ψάχνει. Όταν από την προφανή αδιαφορία μου κατάλαβε ότι δεν θα βρει τίποτα με άφησε κι έφυγα ζητώντας συγγνώμη για το ανακάτεμα της βαλίτσας και για την καθυστέρηση.

Αυτό που δεν κατάλαβα ήταν το για ποια καθυστέρηση μου απολογήθηκε, γι’ αυτήν στον αεροδρόμιο ή γι’ αυτή που θα συναντούσα εξερχόμενος την πύλη του αεροδρομίου. Κάθε φορά που πατάω το πόδι μου στην Ελλάδα διαπιστώνω ότι το μόνο που αλλάζει είναι ο καιρός. Ο καλύτερος τρόπος για να το καταλάβει κανείς αυτό είναι βλέποντας τηλεόραση καθώς το μοναδικό πράγμα που μοιάζει να μεταβάλλεται στα δελτία ειδήσεων είναι ο καιρός! Η μεγαλύτερη φρίκη βέβαια είναι ότι ο ΑΝΤ1 εξακολουθεί να παίζει Ζάχο Δόγκανο και Κωνσταντίνου και Ελένης…

Κατά τα άλλα αντί για την τιμή των ζαρζαβατικών ή της γαλοπούλας, που συζητήθηκε εκτενώς στην TV τα Χριστούγεννα, αυτό που προεβλήθη ως είδηση τις μέρες του Πάσχα ήταν η τιμή του αρνιού και χωρίς να εξαντλήσω την φαντασία μου υποθέτω ότι την καθαρή δευτέρα μιλούσαν για την τιμή της λαγάνας και του ταραμά και μάλλον δεν πέφτω πολύ έξω. Το αστείο είναι ότι όλα αυτά παρουσιάζονται κάθε φορά με έναν τέτοιο τόνο και με μια αφοπλιστική σοβαρότητα σαν να πρόκειται για ζητήματα πρώτου μεγέθους σε μια χώρα που πάσχει παντού σε επίπεδο δομών, θεσμών και υποδομών. Όταν δεν υπάρχει δωρεάν παιδεία και δωρεάν υγεία, όταν οι νέοι εργάζονται ανασφάλιστοι, όταν οι ασφαλισμένοι δεν θα βγουν στην σύνταξη ποτέ και όταν υπάρχει έλλειμμα δικαιοσύνης και δημοκρατίας και σε αρκετούς τομείς ακόμα και καταπάτηση ανθρωπίνων ελευθεριών, δεν μπορεί να είναι πρόβλημα το αν το αρνάκι κάνει 10 ή 12 ευρώ το κιλό, δεν είναι αυτό που κάνει την χώρα καλύτερη ή χειρότερη, δεν είναι αυτό που μας στερεί την ποιότητα ζωής.

Την ποιότητα ζωής μας την στερεί η καθημερινότητα μας, όχι το πόσο μας κοστίζουν οι γιορτές, αλλά το γενικότερο κόστος του να ζει κανείς σε αυτή τη χώρα και αυτό δεν είναι απαραίτητα οικονομικό αλλά ταυτόχρονα ψυχολογικό, αισθητικό, χρονικό κλπ. Το σκηνικό της αποσύνθεσης είναι μόνιμο και προφανές σχεδόν παντού.

Ένα τέτοιο παράδειγμα αποσύνθεσης είναι ο Σταθμός Λαρίσης. Ως τακτικός χρήστης του σιδηροδρομικού δικτύου γνωρίζω πολύ καλά την κατάσταση που επικρατεί εδώ και χρόνια. Η αναμονή για την αγορά απλού εισιτηρίου ξεπερνά την μια ώρα και αυτό είναι κάτι που το ξέρω καλά γιατί μου έχει συμβεί παραπάνω από μια φορές. Όμως όταν για ένα ταξίδι έξι ωρών αναγκάζεται κάποιος να περιμένει μιάμιση ώρα για να αγοράσει απλά το εισιτήριο και όταν αυτό συμβαίνει όχι κατ’ εξαίρεση αλλά κατά κανόνα και παρόλα αυτά τα τελευταία χρόνια δεν έχει αλλάξει τίποτα απολύτως στον τρόπο πώλησης και διανομής τότε ο ΟΣΕ (και κατ’ επέκταση αυτή η χώρα) δεν σε βλέπει ως άνθρωπο αλλά ως πρόβατο, ούτε καν ως πορτοφόλι γιατί τότε ίσως να είχες κάποια τύχη. Οι ουρές αναμονής ανατολικού τύπου είναι κάτι που δεν ανέχομαι και ειδικά όταν δεν υπάρχει εναλλακτικός τρόπος εξυπηρέτησης (π.χ. προπώληση μέσω internet, άλλη εταιρεία, άλλα σημεία προπώλησης) εξεγείρομαι. Το πρώτο γράμμα διαμαρτυρίας προς τον ΟΣΕ για το συγκεκριμένο μόνιμο φαινόμενο το έστειλε ο πατέρας μου πριν δύο ή τρία χρόνια και η απάντηση ήταν ότι “ο ΟΣΕ βρίσκεται σε στάδιο αναδιάρθρωσης και ζητά την κατανόηση του επιβατικού κοινού”. Νομίζω ότι το ίδιο θα έλεγαν και σήμερα όπως είμαι απολύτως βέβαιος ότι το ίδιο θα πουν και αύριο και μεθαύριο και αυτό δεν χρειάζεται μαντικές ικανότητες αλλά κοινή λογική.

Μικρή Παρένθεση: (Παρόλο που δεν νευριάζω συχνά, ο θυμός και ο εκνευρισμός είναι πράγματα που δεν θέλω να τα κρατάω μέσα μου γιατί αν δεν τα πω εκεί που πρέπει μπορεί κάποια μέρα να καταλήξω να χτυπάω την γυναίκα μου ή τα παιδιά μου και να παίρνω χάπια και άλλα τέτοια και αυτό, εκτός ότι δεν είναι καθόλου σικ, είναι πολύ απάνθρωπο! Έτσι, σε όλες τις περιπτώσεις που έχω πρόβλημα με το σύστημα και το πως αυτό λειτουργεί επισκέπτομαι τον προϊστάμενο, στην συγκεκριμένη περίπτωση τον σταθμάρχη, και αρχίζω τα παράπονα, όχι μόνο για να δικαιωθώ αλλά και για να περάσει η ώρα και να ξεδώσω. Την πρώτη φορά που το έκανα ήταν στην ΔΕΗ στην Θεσσαλονίκη. Είχα ήδη περιμένει μισή ώρα και η “μοναδική” υπάλληλος που ήταν διαθέσιμη από την ώρα που μπήκα εξυπηρετούσε το ίδιο άτομο ενώ εγώ περίμενα απλά μια υπογραφή για επανασύνδεση καθώς μου το έκοψαν αφού είχα καθυστερήσει την πληρωμή του λογαριασμού για μια ολόκληρη μέρα! Από το διπλανό γραφείο ακουγόταν μουσική και γελάκια πράγμα που σήμαινε ότι η μοναδική υπάλληλος δεν ήταν και τόσο μοναδική. Έτσι αφού διαμαρτυρήθηκα στην κοπέλα κι εκείνη με έγραψε στα τέτοια της πήγα στο γραφείο του προϊσταμένου ο οποίος έπινε καφέ και του ζήτησα χαμογελώντας να μου κάνει κι εμένα έναν καφέ για να περάσει η ώρα γιατί είχα βαρεθεί να περιμένω. Αντί για καφέ ο προϊστάμενος με εξυπηρέτησε και μου ζήτησε συγγνώμη γιατί ήταν νέος στο πόστο και υπήρχε έλλειψη προσωπικού αλλά δεν έφταιγε αυτός. Φυσικά, φεύγοντας πήρα την μικρή μου εκδίκηση, είπα σε αυτούς που περίμεναν ότι αν πάνε στον προϊστάμενο θα τους εξυπηρετήσει εκείνος κι έγινα καπνός!)

Επιστρέφουμε στον Σταθμό Λαρίσης λοιπόν. Περίπου το ίδιο με την ΔΕΗ συνέβη τον Δεκέμβρη όταν επισκέφθηκα τον σταθμάρχη για να διαμαρτυρηθώ για την τεράστια ουρά, το χαλασμένο μηχάνημα που δεν εξέδιδε πλέον αριθμό προτεραιότητας και την ανύπαρκτη ενημέρωση από τους υπαλλήλους στα γκισέ για το αν εμείς που δεν έχουμε αριθμό προτεραιότητας θα εξυπηρετηθούμε πριν κλείσουν τα γκισέ. Παρόλο που αυτό θα συνέβαινε μετά από τρεις ώρες κανείς δεν μπορούσε να μου πει αν πρέπει να περιμένω ή να φύγω και όταν ρώτησα η απάντηση ήταν σαφής, “τι να σου πω;”… Ενώ όλα αυτά συνέβαιναν στα εκδοτήρια για απλές αμαξοστοιχίες και η κατάσταση ήταν βιβλική, την ίδια στιγμή στα γκισέ που εξυπηρετούσαν τις γραμμές intercity η κατάσταση ήταν καλύτερη. Αφού αναζήτησα τον σταθμάρχη για αρκετή ώρα τελικά τον βρήκα και αφού διαμαρτυρήθηκα σε έντονο αλλά ευγενικό ύφος μου είπε “δίκιο έχεις” και με συνόδευσε σε ένα γκισέ που εξέδιδε εισιτήρια για intercity και είχε μόλις ανοίξει, ζήτησε από τον υπάλληλο να με εξυπηρετήσει κι εγώ αγόρασα ένα εισιτήριο για απλή αμαξοστοιχία.

Έχοντας την εμπειρία των Χριστουγέννων κατά την Πασχαλινή μου επίσκεψη στον σταθμό και όταν διαπίστωσα ότι η ουρά είναι και πάλι της τάξης της ωριαίας αναμονής έκανα το ίδιο. Ο σταθμάρχης αφού δικαιολογήθηκε ελαφρώς μου είπε και πάλι, “τι να σου, δίκιο έχεις” και με συνόδευσε σε ένα γκισέ όπου ο υπάλληλος μου έκοψε εισιτήριο ακριβώς όπως την προηγούμενη φορά.

Μπορεί κάποιοι να πουν ότι ευνοήθηκα σε βάρος κάποιων άλλων, ότι με αυτόν τον τρόπο δεν αλλάζει η κατάσταση αλλά απλά διαιωνίζεται ένα πρόβλημα και δεν θα έχουν άδικο, άλλωστε τα ίδια θα έλεγα κι εγώ, όμως δεν θα έχουν και εντελώς δίκιο. Είχα στόχο να διαμαρτυρηθώ, όχι να ευνοηθώ, και ήμουν ο μοναδικός που διαμαρτυρήθηκα εκπροσωπώντας τους άλλους, εντελώς μόνος μου επιχείρησα να προσεγγίσω την “αρχή” ή αυτόν που είναι πλησιέστερα σε αυτήν για να εκθέσω ένα πρόβλημα που δεν ήταν αποκλειστικά δικό μου, αλλά πρόβλημα όλων. Την ίδια στιγμή, οι περισσότεροι (το πρόβλημα των οποίων επιχειρούσα να εκθέσω) στέκονταν παθητικά αποδεχόμενοι την αναμονή σαν ένα είδος μοίρας, με τον ίδιο τρόπο που αποδέχονται την κατάντια και την μιζέρια σε όλους τους τομείς της ζωής τους/μας. Θυμάμαι χαρακτηριστικά ότι όταν έφευγα από την ΔΕΗ, βγαίνοντας από το γραφείο του προϊστάμενου, οι υπόλοιποι που περίμεναν στην ουρά με κοίταζαν σαν τον Μεσσία που θα τους έφερνε το χαρμόσυνο νέο, ότι τα βρήκα με τον προϊστάμενο και θα ανοίξει δεύτερο γκισέ, ότι θα έρθει κι άλλος υπάλληλος κλπ. όμως όταν αρχικά είπα ότι θα πήγαινα στον προϊστάμενο κανείς δεν είχε την πρόθεση να με ακολουθήσει και να με υποστηρίξει, ή καλύτερα να ΜΑΣ υποστηρίξει. Μάλιστα, ίσως μέσα τους με θεώρησαν γραφικό που πήγαινα να αλλάξω μια κατάσταση. Ίσως να φταίει ότι το σύστημα εδώ συνοδεύεται και από ένα είδος πίστης ότι δεν θα αλλάξει τίποτα.

“Φίλε, εδώ είναι Ελλάδα” μου είπε ένας υπάλληλος καθώς περίμενα έξω από το γραφείο του σταθμάρχη όταν του είπα το πρόβλημα μου, είμαι βέβαιος ότι το βράδυ γύρισε σπίτι και έβλεπε Λαζόπουλο και το χειρότερο είναι ότι ίσως αυτή να ήταν η πιο ηχηρή διαμαρτυρία της ζωής του.

Περί νηστείας

“Μα καλά, εσύ δεν νηστεύεις;” μου είπε μια φίλη της μάνας μου θεωρώντας δεδομένο ότι εγώ πιστεύω και για τον λόγο αυτό θα έπρεπε και να νηστεύω.

“Όχι” απάντησα κι εγώ πολύ φυσικά και συνέχισα να μασουλάω το σουβλάκι μου χωρίς ίχνος ενοχής!

“Γιατί καλέ;” είπε σχεδόν σοκαρισμένη χωρίς να περάσει στιγμή από το μυαλό της ότι κι εγώ θα μπορούσα να την ρωτήσω ακριβώς το ίδιο, γιατί να νηστεύω;

“Γιατί δεν θεωρώ ότι αρκεί μια νηστεία για να μου συγχωρεθούν οι αμαρτίες μου” απάντησα και αμέσως συνειδητοποίησα ότι αυτό που είπα είχε διπλό νόημα.

Τα λόγια μου της άφηναν περιθώριο για να εννοήσει άλλο από αυτό που ήθελα να πω και να νομίσει ότι εννοώ πως έχω τόσες πολλές αμαρτίες που δεν με ξεπλένει τίποτα. Πιθανότατα αυτό κατάλαβε τελικά, ίσως επειδή είναι καλύτερο για εκείνη να θεωρεί ότι είμαι ένας κακός Χριστιανός βουτηγμένος στον βούρκο της ακολασίας από ότι ένας κοινός, άκακος άθεος. Έτσι, περίπου αυτόματα επέλεξε να με θεωρήσει το πρώτο χωρίς να σκεφτεί ούτε στιγμή ότι υπάρχει περίπτωση να μην πιστεύω σε αυτό που εκείνη θεωρεί αυτονόητο. Αυτό είναι και το μεγαλύτερο πρόβλημα, όχι η θρησκεία καθαυτή, αλλά όσα προκατασκευασμένα “αυτονόητα” αυτή κουβαλάει και εγκαθιστά στην συνείδηση των ανθρώπων και των κοινωνιών.

Χρόνια Πολλά σε όλους!

Περιμένοντας τις μπριζόλες να βγουν από τον φούρνο.

Τόπος: Κουζίνα

Πρωταγωνιστής: Ο μόνιμος, Σπυράκος!

Κατάσταση: Χωρίς να έχουμε προθερμάνει τον φούρνο έχουμε χώσει μέσα ένα ταψί με δυο μπριζόλες αγνώστου προέλευσης, πατάτες και άλλα εσπεριδοειδή (που έλεγε και ο Κωνσταντάρας σε μια ελληνική ταινία) τα οποία σιγοψήνονται. Ο Σπυράκος έχει αφεθεί σε μια ονειρική ενατένιση του περιεχομένου του φούρνου το οποίο μετά βίας φαίνεται μέσα από το θολό του τζάμι. Παρόλα αυτά ο Σπυράκος συνεχίζει να παρακολουθεί με την ευλάβεια οπαδού που παραμένει αποσβολωμένος στην οθόνη της τηλεόρασης του περιμένοντας να εκτελεστεί το πέναλτι. Όπως σε παρόμοια προηγούμενα ποστ και επειδή είναι πολύ κινηματογραφικό έτσι κι εδώ κάποιος μιλάει σπάζοντας την σιωπή…

Σπυράκος: Πόπο… Ρε μαλάκα Χάρη, αυτό το φαϊ δεν λέει να γίνει… (Η απορριπτική κίνηση που έκανε με το χέρι του ήταν σαν να χάθηκε το πέναλτι που λέγαμε πιο πάνω)

Εγώ: Γάμα το τι να κάνουμε τώρα; Θα το φάμε όποτε γίνει… Αν γίνει…

Σπυράκος: Πεινάω…

Εγώ: Κι εγώ…

Σπυράκος: Πόση ώρα είναι που το βάλαμε;

Εγώ: Έ… κάνα δεκάλεπτο…

Σπυράκος: Μμμ… (Μουγκριτό συνοδευόμενο από καταφατικό κούνημα του κεφαλιού το οποίο άμεσα δημιουργεί την ανάγκη να φέρει το χέρι του στην μύτη για να επαναφέρει τα γυαλιά του που γλίστρησαν προς τα κάτω)

Εγώ: Κάτσε… Για να ξέρουμε πόση ώρα θα πάρει, τι ώρα είναι τώρα;

Σπυράκος: Ε τι ώρα είναι; Είναι 10 λεπτά αφότου βάλαμε ο φαγητό στον φούρνο…

Η παραπάνω απάντηση ήταν άμεση, στιγμιαία, επιτηδευμένη και απίστευτα βαριεστημένη. Όταν τον κοίταξα γελώντας έκανε πάλι το μουγκριτό, κούνησε το κεφάλι και ανέβασε τα γυαλιά του γελώντας. Αυτό που πρέπει να διευκρινίσω ότι ο Σπυράκος είναι από τα λίγα άτομα που ξέρω και φορούν ρολόι!

Να μην ξεχάσω να θυμηθώ…

Τι να μην ξεχάσω; Αυτό που ξέχασα ήδη και μου το θύμισαν τηλεφωνικώς από Ελλάδα. Αύριο γιορτάζω!… Ελπίζω να το θυμηθώ, το έγραψα και στο χέρι μου με μαύρο στυλό…

Ξυπνητήρι…

Βόλτα στο Media Markt του Rotterdam παρέα με τον Σπυράκο, όπου ικανοποιούμε την καταναλωτική μας μανία με τα μάτια, κοιτάζοντας αυτά που δεν μπορούμε να αγοράσουμε. Το κλίμα βαριεστημένο όπως πάντα, ο διάλογος που ακολουθεί είναι πραγματικός:

-Σπυράκο, κοίτα ρε…

-Τι;

-Σπυράκο, κοίτα αυτό το ηλεκτρονικό ξυπντήρι, έχει και ράδιο, και φωτάκι για να βλέπεις την ώρα το βράδυ.

-Μμμ… ναι, καλή φάση.

-Είναι λίγο κιτς αλλά κάνει 10 ευρώ. Γαμάτο δεν είναι;

-Ναι καλό είναι…

-Σπυράκο λες να πάρω ένα ξυπνητήρι; Νομίζω πρέπει να πάρω ένα ξυπνητήρι…

-Όχι,ι απλά πρέπει να αρχίσεις να χρησιμοποιείς αυτό που έχεις…

Δυό πρωινά ακόμα

Έβαλα το μπουφάν μου και κοίταξα από το μικρό παράθυρο του ανεμόμυλου. Τα στάσιμα νερά στο παρακείμενο κανάλι έχουν παγώσει. Μέρες τώρα το πρωινό φως με ξεγελάει και νομίζω ότι έξω κάνει ζέστη, ο ήλιος είναι τόσο χαμηλά και πλάγια που φωτίζει κάτω από τα σύννεφα. Είναι αυτό το γωνιακό φως που απεικονίζει στους πίνακές του ο Vermeer. Σκέφτηκα ότι το φως ταίριαζε απόλυτα με την τελετουργία του αρμέγματος για την οποία ετοιμαζόμουν, άλλωστε ο Vermeer φιλοτέχνησε την διάσημη “γαλατού”. Κατέβηκα την απότομη σκάλα και κάνοντας θόρυβο άνοιξα την πόρτα. Ο Anthony είχε ήδη ξυπνήσει και μαζί με τον Σπυράκο τάιζαν τα ζώα. Με είδαν και μου έκαναν νόημα από μακριά να πάω να τους βοηθήσω να ελέγξουν τις ζωοτροφές που μόλις είχε στείλει ο Domino.

Πήρα μια βαθιά ανάσα και άφησα τον παγωμένο Ολλανδικό αέρα να ποτίσει τα πενυμόνια μου με την αλμύρα της θάλασσας και τις μυρωδιές της φάρμας. Η εκπνοή γέμισε τον αέρα με ένα μείγμα βρομερών υδρατμών και αναμνήσεων. Άναψα ένα τσιγάρο (δεν καπνίζω αλλα μου αρέσει γιατί δραματοποιεί τη σκηνή, άλλωστε κάθε cowboy είναι υποχρεωμένος από τον νόμο να κουβαλάει στην τσέπη του ένα πακέτο Marlboro) και ρούφηξα τον καπνό του σαν να ήταν η τελευταία μου ανάσα πριν μια μεγάλη βουτιά, το φίλτρο του έγινε το φίλτρο μου.

Σκέφτηκα την Ελλάδα, την χώρα που δεν χρειάζεται να καπνίσεις για να πεθάνεις από καρκίνο των πνευμόνων, αρκεί μια βαθιά ανάσα κι ένα μήλο την ημέρα. Η ανάσα για να κατακαθίσουν όλα τα αδρανή της ατμόσφαιρας στα πλεμόνια σου και το μήλο για να κάνεις τον γιατρό σου πέρα και να μην πηγαίνεις για check up.

Αναχωρώ για γιορτές στη χώρα που λέγεται Ελλάδα την Παρασκευή με πτήση της Ολυμπιακής, αν έχω φτάσει πριν την Κυριακή θα σας ενημερώσω.