Λίγο πριν κλείσει το Ορθόδοξο Blog…

Παραθέτω εδώ την τελευταία σειρά από comments που ανέβασα στο blog του Ορθόδοξου εχθές αργά το βράδυ, ακολούθησαν ένα-δυο comments από ανώνυμους που επιχειρούσαν να προσποιηθούν πως αγνοούν τα γραφόμενα μου. Όταν έγραψα και σε άλλο ποστ του μπλογκ τα ίδια και έδωσα link στο post με τα παρακάτω comments δεν έλαβα απάντηση και έφυγα από την κουβέντα. Τα σχόλια ήταν τα παρακάτω:΄

Γεια σου ρε ορθόδοξε με τα ωραία σου, είσαι το πιό μεγάλο και γαμάτο Troll της ελληνικής blogόσφαιρας… έχεις κόσμο και κοσμάκι που σφάζεται στην ποδιά σου με τον αρχιPaladin τον Knight τον Templar τον Gr…  Ρε, μάγκες, δεν το βλέπετε; Κάνει μπαμ ότι είναι στημένη η φάση, χαβαλέ κάνει το άτομο, δείτε πιο παλιά άρθρα και θα καταλάβετε τι εννοώ.

Επίσης το blog είναι πολύ καλοφτιαγμένο για να το έχει φτιάξει πραγματικός χριστιανός ορθόδοξος. Η εικόνα του Χριστόδουλου που τόσο επιτηδευμένα και εμφατικά είναι τοποθετημένη πάνω δεξιά είναι προφανώς για να σας προκαλέσει, τον Βαρθολομαίο θα έβαζε κανονικά κάποιος χριστιανός ορθόδοξος και κάνα δικέφαλο. Επίσης η εικόνα του Χριστού στο banner δεν είναι Βυζαντινή και δεν θα την διάλεγε ποτέ ορθόδοξος, ο ορθόδοξος θα διάλεγε μια συγκεκριμένη του Εμανουήλ Πανσέληνου από το Άγιο Όρος και όχι μια που παραπέμπει σε αναγεννησιακό πίνακα. Ούτε το ζωγραφισμένο σεντόνι θα έβαζε… Θα χρησιμοποιούσε άλλη Βυζαντινίζουσα γραμματοσειρά για τον Banner και θα διάλεγε προφίλ της wordpress που η γραμματοσειρά είναι times new roman. Επίσης, δεν απαντά σχεδόν πουθενά απλά αφήνει κόσμο να τον βρίζει, δεν λειτουργεί λοιπόν ως αυτό που λέει στον τίτλο του «αντίλογος στα αντιχριστιανικά» blog (άσε που ένας κανονικός ορθόδοξος θα τα έλεγε αθεϊστικά και όχι αντιχριστιανικά). Τέλος, είναι ένα blog που δεν δίνει email, δεν υπάρχει δυνατότητα επικοινωνίας με τον admin με κανέναν τρόπο κι αυτό είναι τουλάχιστον περίεργο. Δεν θεωρείτε ότι αν ήταν πραγματι αυτό που λέει ότι είναι θα είχε και ένα contact_me κάπου για να δημιουργήσει ένα κύκλο που θα υπερασπίζεται τις απόψεις του ή για ψαρεύει πιστούς και να κανονίζει  εκδρομές και εράνους;… Σας φαίνεται λοιπόν λογικό το συγκεκριμένο εγχείρημα να στοχεύει σε κάτι άλλο εκτός του χαβαλε;

Νομίζω ότι παρόλα τα αστειάκια οι πολλοί καταλάβατε τι εννοώ.

Αυτό είναι ό τύπος:

Concern troll A concern troll is a pseudonym created by a user whose point of view is opposed to the one his/her sockpuppet claims to hold. The concern troll posts in web forums devoted to its declared point of view (for example, Democrats or fans of the Prius), and attempts to sway the group’s actions or opinions while claiming to share their goals but with some “concerns”. The goal is to sow fear, uncertainty and doubt within the group. [9] For example, in 2006 a top staffer for then-Congressman Charlie Bass (R-NH) was caught posing as a “concerned” supporter of Bass’s opponent Democrat Paul Hodes on several liberal NH blogs, using the pseudonyms “IndieNH” or “IndyNH.” “IndyNH” expressed concern that Democrats might just be wasting their time or money on Hodes, because Bass was unbeatable. [10] Bass ended up losing the election.

http://en.wikipedia.org/wiki/Troll_Internet

Z (από τον Ζορό) …ή από τον  Blanco, σας αφήνω να το εννήσετε όπως θέλετε 

Την κουβέντα παρακολούθησε και συμμετείχε ο omadeon με τον οποίο μάλιστα παράλληλα είχαμε διάλογο στο δικό του blog για το ζήτημα και ο ίδιος συνέχιζε να γράφει στου “ορθόδοξου” όταν εγώ έφυγα. Δεν ξέρω τι ακολούθησε, σήμερα πληροφορήθηκα ότι το blog “ορθόδοξος” έκλεισε, αγνοώ τους λόγους, απλά τους υποψιάζομαι, αλλά θεωρώ σημαντικό να καταγραφεί το τι ειπώθηκε και γι’αυτό ανεβάζω τα παραπάνω…

Update, 30 Σεπεμβρίου, 14:30 (Αγελαδινή ώρα Ολλανδίας)

Ο Ορθόδοξος αναστήθηκε και ξανάνοιξε το blog, προφανώς για ξεκάρφωμα, εδώ και το link για τα παραπάνω comments, http://orthodoxos.wordpress.com/2007/09/28/vaptisma/#comment-422 Μένει να δούμε αν θα απαντήσει κάτι…

Βεντέτα!

 Η Σοφή μου Αγελάδα είπε:

“Κάποιοι στην Ελλάδα εξακολουθούν να πιστεύουν ότι πρέπει να δώσουμε και το αίμα μας για να πάρουμε το αίμα μας πίσω…”

2 τσιγάρα δρόμος…

Η απόσταση ως γνωστόν είναι μέγεθος σχετικό και όχι απόλυτο, πράγμα που διατύπωσε για πρώτη φορά ο Albert Einstein αλλά όπως σε όλες τις περιπτώσεις που κάποιος Εβραίος βρίσκεται αναμεμειγμένος έτσι και σε αυτήν μπορούμε να μιλάμε ξεκάθαρα για συνωμοσία*. Είναι προφανές ότι ο Έλληνας γνώριζε τις ιδιότητες του χωροχρόνου και συνεπώς του μεγέθους που λέγεται απόσταση πολύ πριν την διατύπωση της θεωρίας της σχετικότητας.

Ο Έλληνας λοιπόν είναι από τους πρώτους που χρησιμοποίησαν σχετικές και όχι απόλυτες μονάδες στην μέτρηση της απόστασης. Χαρακτηριστικά αναφέρω τις παρακάτω πιθανές απαντήσεις στην ερώτηση “πόσο είναι από εδώ μέχρι το Παγκράτι;”

α) “Δυο τσιγάρα δρόμος”, η απόσταση σε αυτήν την περίπτωση είναι άκρως ανθυγιεινή και ευθέως ανάλογη της πιθανότητας να πάθει κάποιος καρκίνο. Αυτό που εκκρεμεί και δν έχει απαντηθεί ακόμα είναι το πόσα μέτρα είναι ένα τσιγάρο.

β) “Τρεις στάσεις”, σε αυτήν την περίπτωση δεν κατάλαβα ποτέ αν αυτό σημαίνει ότι μεσολαβούν τρεις στάσεις και πρέπει να κατέβω στην τέταρτη ή αν μεσολαβούν δύο στάσεις και κατεβαίνω στην τρίτη, σε κάθε περίπτωση πάντως η συγκεκριμένη απάντηση αφήνει πολλά σεξουαλικά υπονοούμενα.

γ) “5 Ευρώ φιλαράκι”, το πρόβλημα εδώ είναι ότι η μέτρηση δεν ξεκινάει από το μηδέν και η απόσταση όσες φορές κι αν κάνεις τη διαδρομή δεν είναι ποτέ η ίδια γιατί η διαδρομή δεν είναι ίδια. Φημολογείται ότι όπως ο Newton ανακάλυψε την βαρύτητα όταν ένα μήλο έπεσε στο κεφάλι του, έτσι και ο Einstein εμπνεύστηκε τη θεωρία της σχετικότητας μέσα σε ένα ταξί.

δ) “Δυο βήματα είναι”, όσο κι αν ακούγεται παράδοξο τα βήματα δεν συγγενεύουν με τα πόδια ή τις παλάμες που είναι επίσης μονάδες μέτρησης. Η έκφραση χρησιμοποιείται μεταφορικά για να δηλώσει οτι η απόσταση δεν είναι ιδιαίτερα μεγάλη, βέβαια η πραγματική απόσταση είναι δυνατόν να ποικίλει από 10 μέχρι 10000 βήματα γεγονός που σημαίνει ότι από το σαλόνι μέχρι την κουζίνα είναι δυο βήματα, όπως ακριβώς και από την Ομόνοια στο Σύνταγμα. Παρά το ότι στη γκάμα των αποστάσεων της κατηγορίας των “δύο βημάτων” θα βρει κανείς ένα μεγάλο εύρος πιθανών αποκλίσεων , στις μέρες μας παγκοσμίου φήμης επιστήμονες ερίζουν για το πιο μέγεθος είναι μεγαλύτερο, το “δυο βήματα” ή το “δύο τσιγάρα”.

ε) “Στου διαόλου τη μάνα”, η συγκεκριμένη έκφραση χρησιμοποιείται για να ορίσει μια πολύ μεγάλη απόσταση και περιλαμβάνει και αυτή μια πολύ μεγάλη γκάμα αποστάσεων οι οποίες μπορεί να είναι μεγαλύτερες αλλά και μικρότερες από την απόσταση μέχρι την “Κούλουρη”, δηλαδή την Σαλαμίνα η οποία στα χρόνια της γιαγιάς μου ήταν το πιο μακρινό μέρος του κόσμου γεγονός που σημαίνει ότι ακόμα κι αν έχαναν οι τσουτσουναράδες Έλληνες τη ναυμαχία με τους Πέρσες δεν έτρεχε κάστανο.

στ) “Τρία στενά πιο κάτω”, Τα στενά μπορεί να είναι από ένα μέχρι τρία, κανείς δεν θα πει “στο τέταρτο στενό δεξιά” και αν το κάνει είναι μάλλον επικίνδυνος γιατί αυτό που λέω εδώ είναι κανόνας και με τους κανόνες δεν παίζουμε. Από τρία στενά και πάνω οι αποστάσεις μετριούνται σε φανάρια, π.χ. “στο δεύτερο φανάρι δεξιά”. Επίσης, πολύ σπάνια κάποιος θα πει “στο πρώτο στενό δεξιά” καθώς έχει επικρατήσει σαν σύμβαση επικοινωνίας να λέμε “στην άλλη γωνία δεξιά” ή σκέτο “δεξιά στην γωνία”. Τέλος, σε όλα τα προηγούμενα η πιθανότητα να ακούσει κανείς αντί για την λέξη “δεξιά”, την λέξη “αριστερά” ισούται με το άθροισμα των ποσοστών Κ.Κ.Ε. και ΣΥ.ΡΙΖ.Α. στις τελευταίες εκλογές.

Αδιευκρίνιστο παραμένει το αν οι μονάδα μέτρησης επιφάνειας με βάση τα βήματα μπορεί να είναι οι τετραγωνικές πατούσες, και για τον όγκο με βάση τα τσιγάρα το πακέτο και η κούτα, στην δεύτερη περίπτωση δεν ξέρουμε τι συμβαίνει αν κάποιος κάνει στριφτό ή κασετίνα…

*Sorry guys, δεν χάλασα ξαφνικά αλλά πρέπει να γράφω καμιά μαλακία τέτοιου τύπου γιατί το κοινό μου έχει αρχίσει να στρέφεται προς την άκρα δεξιά, με keywords “Λιακόπουλος“,”Ελοχίμ” (αυτή τη μαλακία την έγραψε κάποιος σε comment) και “Καρατζαφέρης” με βρίσκουν πλέον στο google, πρέπει να στηρίξω κι εγώ το traffic μου. Επιπλέον, τώρα που το ΛΑΟΣ είναι στη βουλή πρέπει να παίρνουμε κι εμείς οι κουλ τύποι τα μέτρα μας γιατί ποτέ δεν ξέρεις.

Μάστορα, κόψε την πρωινή…

Υπάρχουν τουλάχιστον 2 πράγματα τα οποία είναι ολόιδια σε όλον τον κόσμο, το πρώτο ως γνωστόν είναι τα κεφτεδάκια του ΙΚΕΑ τα οποία έχουν ακριβώς την ίδια γαμάτη γεύση παντού. Το δεύετερο είναι αυτό που ο Πολύδωρας αποκάλεσε “οι εργάτες του πεδίου“, αυτοί οι τύποι που η μάνα μου ως πιο λαϊκή και πιο αριστερόστροφη του Βύρωνα λέει μαστόρια ή μαστοράντζες, κάτι σαν τον Bob τον μάστορα σε λιγότερο πλαστελινάτη εκδοχή. Θα έλεγα μάλιστα ακριβώς το αντίθετο, οι τύποι αυτοί είναι άπλαστοι και άκαμπτοι κι αν όχι οι ίδιοι τότε σίγουρα το ωράριο τους.

Οι ιστορικές μελέτες έχουν αποδείξει ότι από την εποχή του Γεφυριού της Άρτας, όπου 45 μάστοροι και 60 μαθητάδες θορυβούσαν όλη μέρα, ισχύουν ακριβώς τα ίδια πράγματα. Οι τύποι ξυπνάνε στις 6 και πιάνουν δουλειά στις 7 προγραμματίζοντας όλες τις θορυβώδεις εργασίες τους στον ακάλυπτο ή στην πλευρά που βλέπει σε αυτόν ώστε να παράγεται αντήχηση, μεταξύ 7:30 με 8:30 λίγο πριν όλοι οι υπόλοιποι στην γετονιά ξυπνήσουν. Αυτό συμβαίνει για κάποιο λόγο που κανείς δεν ξέρει, ίσως είναι η μικρή τους εκδίκηση που αναγκάστηκαν να πέσουν για ύπνο πιο νωρίς από τους άλλους το προηγούμενο βράδυ. Την υπόλοιπη μέρα και μετά τις 11 αράζουν και η δουλειά προχωράει αργά χωρίς θορύβους καθώς η κοινωνική αποστολή τους, να ξυπνήσουν δηλαδή όσους κοιμούνται βαθιά με κίνδυνο να μην ακούσουν το ξυπνητήρι, έχει επιτευχθεί στο ακέραιο και το μόνο που απομένει είναι κάτι μερεμέτια. Κατά τις 15:00 επιστρέφουν σπίτι τους για τον μεσημεριανό υπνάκο που όλοι οι υπόλοιποι που ξύπνησαν βίαια ελαφρώς αργότερα δεν μπορούν να κάνουν γιατί είναι ακόμα στην δουλειά, εκτός αν είναι δημόσιοι υπάλληλοι.

Το στρατιωτικό αυτό ωράριο το οποίο τηρείται με θρησκευτική ευλάβια δεν είναι σε καμία περίπτωση άσχετο από τις πολιτικές πεποιθήσεις του μέσου μάστορα ο οποίος όταν είναι άνω των 45 είναι ΚΚΕ και κάτω των 45 είναι ή Αλβανός (και όχι Αλαβάνος) ή Καρατζαφερικός. Παραδόξως πάντως η συνύπαρξη των μαστόρων είναι πάντα αρμονική ανεξαρτήτως πολιτικών φρονημάτων και εθνικότητας καθώς τους συνδέει ισχυρά ένας κοινός ανώτερος στόχος, να ξυπνήσουν όλους τους άλλους! Σήμερα με ξύπνησαν στις 8… αλλά είναι Ολλανδοί και φοβάμαι ότι θα κοπανάνε μέχρι το βράδυ! Άντε καλημέρα…

(αν)ισορροπία

Θα το γυρίσω στο metablogging αυτές τις μέρες, γιατί έχω δουλίτσες… 

Κουράστηκα…

Κουράστηκα, όλη αυτή η κατάσταση με τις φωτιές, τις εκλογές και τις λοιπές καταστροφές που υπέστη ο τόπος με έχει εξουθενώσει. Δεν έχω όρεξη ούτε blog να διαβάσω αφού μου φαίνεται ότι όλα τα θέματα έχουν εξαντληθεί σε επίπεδο σχολιασμού και απομένει να ανοίξει ο κύκλος των προτάσεων και των λύσεων. Μπα, με το που έγραψα το προηγούμενο αμέσως το ξέχασα κίολας…

Μάλλον φταίει που με έχει πλήξει η υπερπληροφορική βόμβα των ημερών και ενώ θέλω να ξυπνήσω δεν μπορώ. Ναι ρε φίλε, να ξεκουνήσω λίγο και να κάνω κάτι αλλά μπα, μάλλον σπίτι θα κάτσω και θα ακούω ράδιο και θα βλέπω ΣΚΑΪ. Να δω αν ο Βενιζέλος θα γίνει Γιωργάκης, αν ο Γιωργάκης θα γίνει επιτέλους Γιώργος κι αν ο Κωστάκης θα γίνει πραγματικός πρωθυπουργός. Σκατά, και με το που έγραψα τα προηγούμενα συνειδητοποιώ ότι έγραψα τα ίδια με όλους, τα χιλιογραμμένα, τα κουρασμένα.

Πάσχω, και πάσχετε κι εσείς μαζί μου. Έχουμε καταντήσει να ανακυκλωνουμε το προφανές, να συζητάμε για το αυτονόητο, να υπερασπιζόμαστε τα ήδη κεκτημένα ή απλά να κάνουμε πλάκα… Δεν το θεωρώ υγειές πλέον. Αυτό που λέω λοιπόν είναι ότι πάσχουμε από έλλειψη ξεκάθαρου στόχου και από κακοδιαχείριση των κεκτημένων.

Ξεκινώ από το δεύτερο και θα συνεχίσω με το πρώτο. Δεν είνα λογικό να επιχειρηματολογώ για ζητήματα όπως π.χ. η ελευθερία του λόγου, η θανατική ποινή και να ανοίγω διάλογο με άτομα που τάσσονται υπέρ αυτής, δεν είναι υγειές για τον εαυτό μου και επιπλέον όταν μπαίνω στην διαδικασία διαλόγου είναι σαν να έχω ήδη χάσει κάτι, είναι σαν να διαπραγματεύομαι κάτι ή καλύτερα μπορεί να εκληφθεί ως διαπραγματεύσιμο το ζήτημα ενώ δεν είναι. Κάποια πράγματα, όπως π.χ. η ανθρώπινη ζωή δεν είναι διαπραγματεύσιμα και όποιος δεν το καταλαβαίνει αυτό είναι υπάνθρωπος και μαλάκας και δεν του αξίζει διάλογος γιατί πολύ απλά κανένας διάλογος δεν ξεκινάει από μηδενική βάση, πάντα πρϋπάρχει ένας κώδικας επικοινωνίας και πράγματα που έχουν επιωθεί και γραφεί πιο πριν. Αν κάποιος διαβάζει μόνο cosmopolitan, βλέπει Μενεγάκη και νομίζει ότι μπορεί να πάρει θέση για ζητήματα τέτοιας βαρύτητας είναι τελείως μαλάκας.

Από την άλλη υπάρχουν ζητήματα που δεν θα είναι ποτέ αυτονόητα και δεν θα συμφωνήσουμε ποτέ απόλυτα γι’αυτά. Ίσως μόνο σε επίπεδο πρακτικού αποτελέσματος και τεκμηριώσιμων γεγονότων αν και πάλι ούτε γι’αυτό είμαι σίγουρος. Πάλι ο διάλογος καταλήγει να είναι χωρίς νόημα όταν δεν είναι δημιουργικός ή ακόμα καλύτερα συνθετικός αλλά απλά καταγγελτικός. Το μόνο που μπορούμε να συμφωνήσουμε είναι εκτός του “τι θέλουμε” το “πως το θέλουμε”. Το “τι” είναι το αυτονόητο, π.χ. “καλύτερη” παδεία… Σούπερ… κι εγώ μαζί σας αλλά τι θα πει αυτό το ”καλύτερη”, μπορεί να το ορίσει κάποιος χωρίς να χρησιμοποιήσει το “να μην” αλλά σκέτο το “να”; Ξέρουμε τι θέλουμε ή ξέρουμε μόνο τι δεν θέλουμε; Και επιτέλους, μπορούμε να μιλήσουμε για το σήμερα και όχι για το χθες ή το αύριο;

O Murinho στον Ολυμπιακό!

…η μήπως ο Λεμονής στην Chelsea;…

Αυτοί που φεύγουν

 Η Σοφή Αγελάδα είπε:

“Μετά την απομάκρυνση του Βύρωνα, του Γεράσιμου και της Μαριέτας ακολουθεί και αυτή του Sir Takis”

Μεταξύ ουτοπίας και μαλακίας

Η Σοφή αγελάδα είπε για τις εκλογές:

“Οι Έλληνες είχαν να διαλέξουν μεταξύ ουτοπίας και μαλακίας. Σε μια επίδειξη μεταμοντερνισμού κατάφεραν και διάλεξαν και τα δύο… Τώρα θα σπρώχνουν όλοι μαζί από παντού να μην κουνηθεί τίποτα”

“Νέο ξεκίνημα”

Ο τίτλος φυσικά και είναι ειρωνικός, 4 χρόνια παράταση σε μια κυβέρνηση που τα 3 προηγούμενα έκανε μόνο ζημιά δεν είναι νέο ξεκίνημα… Αυτό που είδα εχθές στα αποτελέσματα λέγεται πόλωση και εκλογές υπό την κυριαρχία ενός άδικου εκλογικού συστήματος για το οποίο φωνάζω πολύ καιρό τώρα. Ξεκινάω από τα δεξιά προς τα αριστερά… Από την μαλακία στην ουτοπία.

Ο ΛΑ.Ο.Σ. όπως ήταν αναμενώμενο πήρε πάνω απο 3% και πλέον στην Ελλάδα η ακροδεξιά έχει φωνή και μέσα στη βουλή. Δυστυχώς δικαιώνομαι για κάποια πράγματα που έλεγα μερικά χρόνια πριν όταν ακόμα τον Καρατζαφέρη τον έβλεπαν όλοι σαν τον γραφικό λαϊκιστή ακροδεξιό που δεν αποτελούσε κίνδυνο. Όμως ήδη τότε ο σπόρος του ΛΑ.Ο.Σ. είχε βρει εύφορο έδαφος κυρίως στην βόρεια Ελλάδα όπου κυριαρχεί η Εκκλησία και ζητήματα όπως το Μακεδονικό και οι μετανάστες. Αυτό που κάποτε ήταν αστείο σήμερα είναι γεγονός ακριβώς επειδή κάποιοι δεν το έχουν πάρει ακόμα σοβαρά.

Η Ν.Δ. έπεσε όπως της έπρεπε αλλά πολύ λιγότερο απ’ότι θα περίμενε κανείς και προσωπικά θεωρώ πολύ λιγότερο από όσο της άξιζε να πέσει. Το γεγονός ότι θα είναι πάλι κυβέρνηση και μάλιστα αυτοδύναμη είναι τουλάχιστον αστείο και μαρτυρά πολλά για το τι είναι η Ελλάδα και ο ελληνικός λαός. Δεν θα ασκήσω παραπάνω κριτική, οι απόψεις μου έχουν γίνει σαφείς μέσα από αυτό το blog.

Το ΠΑ.ΣΟ.Κ. είναι το μοναδικό κόμμα που έχασε και δεν μπορεί να πανηγυρίσει για τίποτα. Πληρώνει ακόμα τα λάθη του παρελθόντος, το μίσος του κόσμου για κάποια από τα στελέχη και για τα κομματόσκυλα της βάσης. Επίσης, πολύς κόσμος μετακινήθηκε προς τα αριστερά. Έτσι ότι κέρδισε από τα δεξιά το έχασε στο πολλαπλάσιο από το Κ.Κ.Ε και τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α.

Ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α κέρδισε τις εντυπώσεις και πήρε πολλούς ψήφους από νέους ανθρώπους που επικροτούν την στάση του απέναντι στους φοιτητές και τους μετανάστες. Θεωρώ ότι ο Αλαβάνος πιστώθηκε την πολιτική και κοινωνική ευαισθησία του κόμματος του αλλά παρά το γεγονός ότι  είναι σαφώς  πιο ρεαλιστής στις θέσεις του από την Παπαρήγα σε κάποια ζητήματα έκανε κι αυτός πολιτική εκ του ασφαλούς καθώς το γεγονός ότι δεν διεκδικεί την εξουσία και την διαχείρηση της οκονομίας του δίνει την πολυτέλεια της άρνησης και της αποφυγής των συμβιβασμών.

Το Κ.Κ.Ε. ανέβηκε αλλά απορώ αν ο κόσμος που το ψήφισε και δεν ανήκει σε αυτό (και είναι πολλοί αυτοί), το έκανε γιατί πιστεύει στην πολιτική πρόταση του Κ.Κ.Ε. και στο ότι μπορεί και θέλει να προσφέρει κάτι μέσα από την βουλή. Θεωρώ ότι ήταν κυρίως ψήφος διαμαρτηρίας και απογοήτευσης, από τα δυο μεγάλα κόμματα και κυρίως από το ΠΑ.ΣΟ.Κ. Αυτό ήταν άλλωστε και το κύριο σύνθημα του Κ.Κ.Ε. εδώ και πολύ καιρό.

Γενικότερα με χαροποιεί η αριστερή στροφή αλλά δεν θεωρώ ότι αυτές οι εκλογές έφεραν νίκη για την αριστερά, νίκη θα ήταν η μη αυτοδυναμία των μεγάλων και μια κυβέρνηση συνεργασίας με αριστερή απόχρωση. Θεωρώ, και μακάρι να κάνω λάθος, ότι ο κόσμος που ψήφισε αριστερά κόμματα δεν είναι κόσμος που συνειδητά τοποθετείται αριστερά υποστηρίζοντας θέσεις και απόψεις για τις οποίες θα παραμείνει και αριστερά. Η αριστερά πιστώθηκε το υπόλοιπο των απογοητευμένων και την πόλωση που δημιουργεί η άνοδος της ακροδεξιάς στην Ελλάδα. Δεν υπήρξαν άλλωστε άμεσα εφαρμόσημες και ρεαλιστικές προτάσεις από τα αριστερά κόμματα αλλά μια άρνηση του δικομματισμού την οποία και πιστώθηκαν με περισσότερες έδρες στη βουλή αλλά μέχρι εκεί. Κάποιο θα πουν ότι οι αριστεροί ψήφοι έφεραν μια δεύτερη ευκαιρία σε μια δεξιά κυβέρνηση, κάποιοι άλλοι θα πουν ότι δεν κατάφεραν να στερήσουν την αυτοδυναμία από τη Ν.Δ., ίσως να ειπωθεί και ότι το ζητούμενο για την αριστερά δεν ήταν μια συγκυβέρνηση όπως θα ήλπιζαν κάποιοι ψηφοφόροι. Όμως, από όποια πλευρά κι αν το δει κανείς αυτό που χρειάζεται είναι νέος εκλογικός νόμος. Θεωρώ ότι ένα νέο, αναλογικότερο εκλογικό σύστημα που δεν θα δίνει αστείες αυτοδυναμίες θα αλλάξει την πολιτική κουλτούρα της χώρας, τόσο του λαού όσο και των κομμάτων. Οι αναγκαίες συνεργασίες θα οδηγήσουν σε κουβέντα και προτάσεις επί της ουσίας και όχι σε άρνηση ή σε ουτοπικές θέσεις που δεν θα έχουν ποτέ εφαρμογή αλλά ακούγονται πολύ όμορφες στα αυτιά του λαού. Δεν είναι δυνατόν να υπάρχει δημοκρατία όταν όλοι είναι ασυμβίβαστοι με όλα, όταν δεν υπάρχει σύνθεση απόψεων αλλά τείχη και αποκλεισμοί.

Ένα μέρος του ελληνικού λαού είναι δυστυχώς πρόβατα, νεόπλουτοι, θρήσκοι, κομπλεξικοί, εθνικιστές, ουτοπιστές, αδιάφοροι, απολιτίκ, ιδεολογικά και πολιτικά ακρωτηριασμένοι. Όμως υπάρχει και ένα άλλο αρκετά μεγάλο κομμάτι κόσμου (θέλω να πιστεύω η πλειοψηφία) πολιτικά και κοινωνικά ενεργό που είναι δέσμιο των αντιλαϊκών πολιτικών και της βλακείας όλων των άλλων. Σε αυτό το δεύτερο κομμάτι του κόσμου αξίζει μια δημοκρατία, και όχι η εκλογή μιας ολιγαρχίας εν μέσω οχλαγωγίας. Για να υπάρξει όμως δημοκρατία πρέπει όλοι να καταλάβουν ότι δεν είναι απαραίτητη η δημοκρατία της απόλυτης συμφωνίας, ούτε και εφικτή άλλωστε, όπως δεν είναι εφικτή και η δημοκρατία της απόλυτης διαφωνίας όταν δεν υπάρχει απόλυτη συμφωνία γιατί τότε δεν είναι παρά μια μη λειτουργική και άδικη δημοκρατία που δεν ωφελεί κανέναν.

Καλή τετραετία, καλή οπισθοδρόμηση σε όλους…